GRICE ITALO A-Z C

 

Luigi Speranza -- Grice e Collini: la ragione conversazionale e l’implicatura conversazionale del naturismo -- naturalismo e naturismo – scuola di Firenze – filosofia fiorentina – filosofia toscana -- filosofia italiana – Luigi Speranza (Firenze). Filosofo fiorentino. Filosofo toscano. Filosofo italiano. Firenze, Toscana.  Grice: “If you love birds, you love Collini – he loved ‘pterodattili,’ though and made nice drawings of them, as they fought with ‘uomini’!” Discendente di una nobile famiglia, studia a Pisa. Si trasferì a Coira. Collini venne descritto come scontroso, spesso in litigio. A lui si deve la descrizione dello pterodactylus, un rettile volante, o pterosauro o pterodattilo. Denuncia il fanatismo durante le guerre rivoluzionarie francesi in Europa. Grice: “I often wondered why the conte would flee his family seat in lovely Tuscany for the darker landscapes of the North – till I found out the reason: he had helped one of his noble friends (Ottavio) to do some evil-act on a nobile gentildonna (Malspina): so he had no choice!”. Altro Italiano non ricordato dal Lucchesini, forse perchè assai più tardi aggregato all'Accademia, è C. Narra il Denina che, mentre ea Pisa, aiuta a Domenico Eusebio Chelli, da famglia civile di Livorno, nel ratto della marchesa Gabbriella Malaspina, sicchè dovette fuggirsene. Dopo essersi fermato a Coira, va a Berlino raccomandato da una signora M. (egli stesso non ne dà che l’iniziale) abitante in Firenze, amica di famiglia e sorella della Barberina. Accolto da questa, ormai signora Coccei, con molta benevolenza, attesea studiare, e con baldanza, quando Voltaire venne a Berlino, si presenta a lui, che lo riceve amorevolmente dicendogli, la Toscana è stata una nuova Atene e i toscani sono stati i nostri maestri. Gli si raccomandò per trovare un'occupazione e n’ebbe lusinghiere promesse. Ma il tempo scorreva e il conte ha fretta, sicchè pensa di valersi, oltre che della ballerina, anche di una celebre cantante, l’Astrua, che gli ottenne il posto di segretario dello stesso Voltaire. Stette con lui copiando i suoi lavori e leggendogli la sera il Boccaccio e l'Ariosto – l’uno pienamente con tento dell'altro. “Mon secrétaire», scrive il Voltaire al Thiriot, “est un florentin, très-aimable, tres-bien né, et qui merite, mieux que moi, d'être de l'Académie della Crusca. È compagno al FILOSOFO poeta anche nella sua fuga dalla Prussia e nelle sue pe regrinazioni e vicissitudini per la Germania, la Francia e la Svizzera. Ma nper una lettera nella quale scherzava su mad. Denis, si separa da Voltaire, che tuttavia continua a volergli bene e a corrisponder con lui; e sulle raccomandazioni del Voltaire passa al servizio dell'elettor palatino, che lo fece suo bibliotecario e segretario dell'Accademia di Mannheim. Scrive saggi sulla storia della Germania e su quella del Palatinato, ma più ch'altro di mineralogia. È lodato anche un suo volume di Lettres sur les Allemands, pubblicato anonimo a Mannheim, cui un altro dove seguirne sulla letteratura tedesca. E là dove aveva trovato una seconda patria e una onorevole residenza, mori nel 1806. All'Accademia,alla quale forse furono ascritti anche altri Ita liani oltre quelli ricordati qui e più addietro,e cui è da aggiun gere G. B. Morgagni (3), si riferisce questo brano di lettera del [C. stesso nel suo Mon séjour auprès de Voltaire et Lettres inédites que m'écrivit cet homme célèbre,ecc.,Paris,Collin, confessa la fuga dalla patria e dalla famiglia, m a ne dà per m o tivo una giovanile vaghezza di conoscere il mondo e gli uomini. L'esemplare tipo dell'animale ora conosciuto come Pterodactylus antiquus è stato uno dei primi fossili di pterosauro scoperti e il primo ad essere identificato. Il primo esemplare di Pterodactylus fu descritto dallo scienziato italiano C., sulla base di un scheletro fossile, portato alla luce dai calcari di Solnhofen, di Baviera. C. è il curatore della Naturalien Kabinett, o camera delle meraviglie -- l'antenato del moderno concetto di Museo di Storia Naturale -nel palazzo di Carlo Teodoro, elettore di Baviera, a Mannheim. Il campione è stato affidato alla raccolta, dal conte Friedrich Ferdinand zu Pappenheim, dopo essere stato recuperato da un calcare litografico nella cava di Eichstätt, La data effettiva della scoperta e l'ingresso del campione nella collezione è sconosciuto. Non è stato menzionato in nessun catalogo della collezione, quindi deve essere stato acquistato nell’anno della descrizione di C.. Ciò potrebbe rendere il fossile il primissimo pterosauro descritto. È descritto una seconda specie chiamata Pterodactylus micronyx -- oggi conosciuto come Aurorazhdarcho micronyx --- che però è stata inizialmente scambiata per un fossile di crostaceo.  Ricostruzione di Wagler su uno stile di vita acquatico per Pterodactylus C., nella sua prima descrizione del campione di Mannheim, conclude che si tratta di un animale volante. In realtà, C. non riusciva a capire di che tipo di animale si tratta, ma lo accosta ad uccelli e pipistrelli, per via di alcun affinità anatomiche. Più avanti lo stesso C. ipotizzò addirittura che potesse trattarsi di un animale acquatico. Tale ipotesi non venne avanzata su rigori scientifici ma su una supposizione di C. che pensa che le profondità dell'oceano potevano ospitare animali stravaganti. L'idea che gli pterosauri sono animali marini persiste ancora in una minoranza di scienziati tra cui Wagler, che pubblica nel suo "Anfibi", un articolo che vede gli pterosauri come animali marini con ali disegnate come pinne, ispirandosi ai moderni pinguini. Wagler si spinse fino a classificare lo Pterodactylus, insieme ad altri vertebrati acquatici (come plesiosauri, ittiosauri e monotremi), nella classe “Gryphi”, tra uccelli e mammiferi. Prima ricostruzione di uno pterosauro al mondo ad opera di Hermann. È Hermann che per primo dichiara che il lungo quarto dito della mano dello Pterodactylus vienne usato per sostenere una membrana alare. Hermann è allertato da Cuvier dell'esistenza del fossile di C., che è stato catturato dagl’eserciti di occupazione di Napoleone e inviato alle collezioni francesi a Parigi, come bottino di guerra. In seguito alcuni commissari politici francesi sequestrarono i tesori d'arte e gli oggetti di valore scientifico. Hermann in seguito invia una lettera a Cuvier, dove vi è scritta la sua interpretazione del fossile (anche se lui non aveva esaminato personalmente), dichiarando che l'animale dove trattarsi di un mammifero, e invia anche una bozza di come doveva apparire in vita l'animale. È la prima ricostruzione per uno pterosauro. Hermann disegna l'animale con una membrana alare che si estendeva dalla fine del quarto dita fino alle caviglie e ricoperto da pelliccia -- all'epoca il fossile non presenta ne segni di membrana alare ne di pelliccia. Hermann nel suo schizzo aggiunge anche una membrana tra il collo ed il polso, come quella presente oggi nei pipistrelli. Cuvier d'accordo con questa interpretazione, e su suggerimento di Hermann, pubblica questa nuova descrizione. In uno scritto Cuvier dichiara che non è possibile mettere in dubbio che il lungo dito serve a sostenere un membrana che, allungandosi all'estremità anteriore di questo animale, forma una buona ala. Tuttavia, contrariamente a Hermann, Cuvier è convinto che l'animale fosse un rettile.  In realtà l'esemplare non è stato sequestrato dai francesi. Infatti, dopo la morte di Carlo Teodoro, il fossile è portato a Monaco di Baviera, dove Moll ottene un'esenzione generale della confisca per le collezioni bavaresi. Cuvier chiede a Moll il permesso di studiare il fossile, ma è informato che il pezzo non è trovato. Cuvier pubblicò una descrizione un po' più a lunga, in cui l'animale vienne chiamato "Ptero-dactyle" e confuta l'ipotesi di Blumenbach, che sostene che l'animale è un uccello marino.   Ricostruzione inesatta di P. brevirostris, da parte di Von Soemmerring. Contrariamente a rapporto di von Moll, il fossile non è mancata; fu oggetto di studio da parte di Samuel Thomas von Sömmerring, che tenne una conferenza pubblica sul fossile il 27 dicembre 1810. Nel mese di gennaio del 1811, von Sömmerring scrisse una lettera al Cuvier deplorando il fatto che era da poco stato informato della richiesta di Cuvier per informazioni. La sua conferenza fu pubblicata nel 1812, e in essa von Sömmerring diede alla creatura il nome di Ornithocephalus antiquus. Qui l'animale fu descritto come un mammifero simile ad un pipistrello ma con caratteristiche da uccello. Cuvier in disaccordo con tale descrizione, lo stesso anno fornì una lunga descrizione nella quale ricordò che l'animale era in realtà un rettile.[24] È rinvenuto un secondo esemplare di Pterodactylus, ancora una volta a Solnhofen. Questo esemplare rappresentato da un giovane fu descritto nuovamente da von Soemmerring, come Ornithocephalus brevirostris, per via del muso corto, avendo tuttavia capito che si trattava di un esemplare più giovane (oggi si sa che questo fossile appartiene ad un altro genere di pterosauro, probabilmente un Ctenochasma). Von Sommerring fornì anche uno schizzo dello scheletro[9] che in seguito si rivelò essere sbagliato e impreciso, in quanto von Soemmerring aveva scambiando il metacarpo per le ossa del braccio inferiore, il braccio inferiore per l'omero, il braccio superiore per lo sterno e lo sterno per una scapola. Tuttavia Soemmerring rimase per sempre fedele alla sua idea dello Pterodactylus. Lo avrebbe sempre immaginato come un animale simile ad un pipistrello, anche se a seguito di alcune ricerche nel 1860 ammise che l'animale era un rettile. Tuttavia l'immaginario collettivo dell'animale rimaneva quello di una creatura quadrupede, goffa a terra, ricoperta di pelo, a sangue caldo e con una membrana alare che si attaccava alle caviglie.[26] In epoca moderno alcuni di questi elementi sono stati confermati, alcuni smentiti, mentre altri rimangono ancora oggi in discussione.  Paleobiologia Classi d'età  Esemplare giovane di P. antiquus Come molti altri pterosauri (in particolare il Rhamphorhynchus), l'aspetto degli esemplari di Pterodactylus varia a seconda dell'età e in base al livello di maturità. Le proporzioni di entrambe le ossa degli arti, le dimensioni e la forma del cranio e le dimensioni e il numero dei denti possono stabilire a quale classe di età appartiene l'animale. In passato queste differenze morfologiche hanno portato a credere che si trattassero di specie distinte con caratteristiche anatomiche differenti. Recenti studi più dettagliati e che utilizzano nuovi metodi per misurare le curve di crescita degli esemplari noti, hanno stabilito che in realtà vi è un'unica specie di Pterodactylus ritenuta valida ossia, P. antiquus. Il più giovane e immaturo campione di P. antiquus (da alcuni interpretato come facente parte di una seconda specie chiamata Pterodactylus kochi) possiede pochi denti e i pochi che possiede hanno una base relativamente ampia. I denti di altri esemplari di P. antiquus hanno denti più stretti e numerosi (fino a 90).Tutti i campioni di Pterodactylus possono essere suddivisi in due diverse classi di età. Nella prima classe, rientrano gli esemplari i cui crani hanno una lunghezza complessiva che va dai 15 ai 45 millimetri di lunghezza. Nella seconda classe, invece, rientrano gli esemplari i cui crani hanno una lunghezza complessiva che va dai 55 ai 95 millimetri di lunghezza, ma sono ancora immaturi. Questi due primi gruppi di dimensione erano a loro volta classificati come giovani e adulti della specie P. kochi, fino a che un nuovo studio ha dimostrato che anche quelli che si credevano "adulti" erano comunque esemplari immaturi, e probabilmente appartengono ad un genere distinto. Una terza classe è rappresentata da esemplari specie tipo P. antiquus, così come un paio di grandi esemLplari isolati, una volta assegnati a P. kochi che si sovrappongono P. antiquus per dimensioni. Tuttavia, tutti i campioni di questa terza classe mostrano anche segni di immaturità. L'aspetto degli esemplari completamente maturi di Pterodactylus esemplari rimane tuttora sconosciuto, oppure potrebbero essere stati erroneamente classificati come un genere diverso. Crescita e riproduzione  Bacino fossile di un grande esemplare, riferito alla dubbia specie P. grandipelvis Le classi di crescita degli esemplari di P. antiquus mostrano che questa specie, come il contemporaneo Rhamphorhynchus muensteri, probabilmente allevava i piccoli in determinate stagioni e questi crescevano costantemente durante tutta la vita. Quindi la riproduzione e il conseguente allevamento dei cuccioli avveniva ad intervalli regolari e probabilmente in ogni stagione. Molto probabilmente poco dopo la nascita i cuccioli erano già in grado di volare ma dipendevano ancora dai genitori per la nutrizione. Questo modello di crescita è molto simile a quello dei moderni coccodrilli, piuttosto che alla rapida crescita dei moderni uccelli. Stile di vita Dal confronto tra gli anelli sclerali di P. antiquus con quelli di moderni uccelli e rettili si è scoperto che lo Pterodactylus aveva uno stile di vita diurno. Questo coinciderebbe con la sua nicchia ecologica, che lo vedrebbe come un predatore simile all'odierno gabbiano, evitando inoltre la competizione con altri pterosauri suoi contemporanei che in base agli anelli sclerali sono stati giudicati notturni, come il Ctenochasma e il Rhamphorhynchus. Paleoecologia Durante la fine del Giurassico, l'Europa era un arcipelago asciutto e tropicale ai margini del mare Tetide. Il calcare fine, in cui gli scheletri di Pterodactylus sono stati ritrovati, è stato formato dalla calcite delle conchiglie e degli organismi marini. Le varie aeree tedesche dove sono stati ritrovati gli esemplari di Pterodactylus erano lagune situate tra le spiagge e le barriere coralline delle isole europee Giurassiche nel Mare Tetide. I contemporanei di Pterodactylus, includono l'avialae Archaeopteryx lithographica, il compsognatide Compsognathus, svariati pterosauri come Rhamphorhynchus muensteri, Aerodactylus, Ardeadactylus, Aurorazhdarcho, Ctenochasma e Gnathosaurus, il teleosauride Steneosaurus sp., l'ittiosauro Aegirosaurus, e i metriorhynchidi Dakosaurus e Geosaurus. Gli stessi sedimenti in cui sono stati ritrovati gli esemplari di Pterodactylus hanno riportato alla luce anche diversi fossili di animali marini quali pesci, crostacei, echinodermi e molluschi marini, confermando l'habitat costiero di questo pterosauro. L'enorme biodiversità di pterosauri presenti nei Calcari di Solnhofen, indica che quest'ultimi si erano differenziati tra di loro occupando ogni possibili nicchia ecologica disponibile. Fischer von Waldheim, Zoognosia tabulis synopticus illustrata, in usum praelectionum Academiae Imperialis Medico-Chirurgicae Mosquenis edita. Schweigert, G., Ammonite biostratigraphy as a tool for dating Upper Jurassic lithographic limestones from South Germany – first results and open questions, in Neues Jahrbuch für Geologie und Paläontologie – Abhandlungen, Bennett, S. Christopher, New information on body size and cranial display structures of Pterodactylus antiquus, with a revision of the genus, in Paläontologische Zeitschrift. Bennett, S.C., Year-classes of pterosaurs from the Solnhofen Limestone of Germany: Taxonomic and Systematic Implications, in Journal of Vertebrate Paleontology, Bennett, S.C., [Soft tissue preservation of the cranial crest of the pterosaur Germanodactylus from Solnhofen], in Journal of Vertebrate Paleontology, Jouve, S., Description of the skull of a Ctenochasma (Pterosauria) from the latest Jurassic of eastern France, with a taxonomic revision of European Tithonian Pterodactyloidea], in Journal of Vertebrate Paleontology,Frey, E., and Martill, D.M., Soft tissue preservation in a specimen of Pterodactylus kochi (Wagner) from the Upper Jurassic of Germany, in Neues Jahrbuch für Geologie und Paläontologie, Abhandlungen, Cuvier, G., Mémoire sur le squelette fossile d'un reptile volant des environs d'Aichstedt, que quelques naturalistes ont pris pour un oiseau, et dont nous formons un genre de Sauriens, sous le nom de Petro-Dactyle, in Annales du Muséum national d'Histoire Naturelle, Paris, Taquet, P., and Padian, K., The earliest known restoration of a pterosaur and the philosophical origins of Cuvier's Ossemens Fossiles, in Comptes Rendus Palevol, Cuvier, (Pterodactylus longirostris) in Isis von Oken, Jena; Kellner,"Pterosaur phylogeny and comments on the evolutionary history of the group", in Buffetaut, E. and Mazin, J.-M., Evolution and Palaeobiology of Pterosaurs. Geological Society of London, Special Publications,  London; Unwin, On the phylogeny and evolutionary history of pterosaurs", in Buffetaut, E. et Mazin, J.-M., Evolution and Palaeobiology of Pterosaurs. Geological Society of London, Special Publications, London, Bennett;2 Juvenile specimens of the pterosaur Germanodactylus cristatus, with a review of the genus], in Journal of Vertebrate Paleontology,Vidovic e D. M. Martill, Pterodactylus scolopaciceps Meyer (Pterosauria, Pterodactyloidea) from the Upper Jurassic of Bavaria, Germany: The Problem of Cryptic Pterosaur Taxa in Early Ontogeny, in PLoS ONE, Vidovic e David M. Martill, The taxonomy and phylogeny of Diopecephalus kochi (Wagner) and ‘Germanodactylus rhamphastinus’ (Wagner), in Geological Society, London, Special Publications, Unwin, The Pterosaurs: From Deep Time, New York, Pi Press, Brougham, Dialogues on instinct; with analytical view of the researches on fossil osteology. Knight's weekly vol. Ősi, A., Prondvai, E., et Géczy, B. The history of Late Jurassic pterosaurs housed in Hungarian collections and the revision of the holotype of Pterodactylus micronyx Meyer  (a ‘Pester Exemplar’). Geological Society, London, Special Publications, C. Sur quelques Zoolithes du Cabinet d'Histoire naturelle de S. A. S. E. Palatine et de Bavière, à Mannheim." Acta Theodoro-Palatinae Mannheim 5 Pars Physica, Wagler, Natürliches System der Amphibien Munich, Cuvier, G., [Reptile volant]. In: Extrait d'un ouvrage sur les espèces de quadrupèdes dont on a trouvé les ossemens dans l'intérieur de la terre, in Journal de Physique, de Chimie et d'Histoire Naturelle, von Sömmerring, Über einen Ornithocephalus oder über das unbekannten Thier der Vorwelt, dessen Fossiles Gerippe Collini im 5. Bande der Actorum Academiae Theodoro-Palatinae nebst einer Abbildung in natürlicher Grösse im Jahre 1784 beschrieb, und welches Gerippe sich gegenwärtig in der Naturalien-Sammlung der königlichen Akademie der Wissenschaften zu München befindet", Denkschriften der königlichen bayerischen Akademie der Wissenschaften, München: mathematisch-physikalische Classe, Cuvier, G. (1812). Recherches sur les ossemens fossiles. I ed. p. 24, tab. Sömmering, T. v., Über einen Ornithocephalus brevirostris der Vorwelt, in Denkschr. Kgl. Bayer Akad. Wiss., math.phys. Cl., Padian, The case of the bat-winged pterosaur. Typological taxonomy and the influence of pictorial representation on scientific perception", in: Czerkas, S. J. and Olson, E. C., eds. Dinosaurs past and present. An exhibition and symposium organized by the Natural History Museum of Los Angeles County. Natural History Museum of Los Angeles County and University of Washington Press, Seattle and London ^ Wellnhofer, Die Pterodactyloidea (Pterosauria) der Oberjura-Plattenkalke Siiddeutschlands. Bayerische Akademie der Wissenschaften, Mathematisch-Wissenschaftlichen Klasse, Abhandlungen, Schmitz, L.; Motani, R., Nocturnality in Dinosaurs Inferred from Scleral Ring and Orbit Morphology, in Science, Weishampel, D.B., Dodson, P., Oslmolska, The Dinosauria (Second ed.). University of California Press. Biografia Steve Parcker John Malam, Dinosauri e altre creature preistoriche. Altri progetti Collabora a Wikimedia Commons Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pterodactylus Collabora a Wikispecies Wikispecies contiene informazioni su Pterodactylus Collegamenti esterni (EN) Pterodactylus, su Enciclopedia Britannica. Pterodactylus, su Fossilworks.org.  Biologia Portale Biologia Paleontologia Portale Paleontologia Rettili Portale Rettili Categoria: Pterosauri.  Syncretism and Style Hypnerotomachia Poliphili and the Italian Renaissance Garden. Most of the history of Western philosophy and theology from Parmenides through H^el has attempted to resolve the inherent contradictions between sensation and cognition, \Tsibih- ty and ideahrt'. However, the paradoxes, antinomies, and incon- gruities that arise in this quest f)erennially inform numerous paradigms that underUe the history of art and ideas. This study promenade through the landscapes and gardens, paintings and poems that have inspired meproposes a sketch of the implications of such poh'semic and equivocal conventions as the\- relate to the histor)' of landscape architectiu-e. The origin of modem European landscape architecture vs-as contemp>oraneous with the rediscover)' of the beaut)' of nature in the early Renaissance. In The Civilization of the Renaissance in Italy, Burckhardt describes this paradigm shift in the perception of the external world, the moment in which the distant Wew, the "land- scape" proper, was first valorized: But the unmistakable proob of a deepening effect of nature on tbe human spirit began with Dante. Not only does he awaken in us by a few \-igorous lines the sense of the morning airs and the trembling light on the distant ocean, or of the giandeur of the stoim-beaten torest, but he makes tbe ascent of k)fty peaks, with the only possible obfect of en^vying the viewthe first man, peihaps, since the days of antiquity who did so.' This appreciation of natural beauty, couched in the poetry of the sublime, was further instantiated in the work of PETRARCA, often cited as the first humanist, indeed the first "mod- ern" man. His relation to the landscape was intense and manifold, poetic and practical, as he was a gardener whose favorite site of med- itation was his own gardens at Fontaine-de-Vaucluse. He describes them in one of his letters: I made two gardens for myself: one in the shade, appropriate for my studies, which I called my transalpine Parnassus; it slopes down to the river Sorgue, ending on inaccessible rocks which can only be reached by birds. The other is closer to the house, less wild, and situated in the middle of a rapid river. I enter it by a litde bridge leading from a vaulted grotto, where the sun never penetrates; I believe that it resembles that small room where CICERONE some- times went to recite; it is an invitation to study, to which I go at noon.^ Two gardens, one for each side of his temperament, inspired either reverie or melancholy; two gardens, one for each extreme of nature, extensive and picturesque or protective and chthonic; two gardens, one leading towards the empirical, the other towards the spiritual. For PETRARCA, as for CICERONE, his predecessor in literature and garden- ing, the landscape was a major source of inspiration, both literary and empirical; for while these gardens evoked the great sites of clas- sic culture, they also constituted a rudimentary botanical laboratory and collection, where Petrarch experimented with different varieties of plants according to meteorological and astrological conditions, geographic placement, seasonal growTih, and so forth. He also used these gardens to amass collections of rare plants. As Gaetane Lamarche-Vadel demonstrates in Jardins secrets de la Renaissance, such secret gardens, "appertain to the double register of the fictive and the real, the physical and the mystic; they echo with the adam- ic garden, the paradigmatic place and origin from which gardens draw their spiritual energy. It is precisely for this reason that the study of gardens necessitates formal, cultural, and psychological analyses: the symbolic significance of any garden is derived from, yet surpasses, its formal characteristics, and can only be grasped in relation to the artistic works that both inspired and were inspired by the site. Petrarch's most celebrated consideration of the landscape is the description of his ascent of Mont Ventoux, recounted in a letter to Dionisio da Borgo San Sepolcro, written in 1336. In this text, he explains the reason for this difficult ascent: "My only motive was the wish to see what so great an elevation had to offer."4 Though inspired by literary motivesspecifically, the tale in Livy's History of Rome^zx recounts Philip of Macedon's ascent of Mount Haemus in Thessaly, with its attendant viewsthe experience shifted from the literary to the sensory, where revelation becomes visual. Indeed, the subsequent history of landscape architecture often reveals mythical tales, literary inspirations, and pictorial models behind the creation of gardens; here, Petrarch's visionis already predisposed to concep- tual density by being couched in myth and history. "At first, owing to the unaccustomed quality of the air and the effect of the great sweep ofviewspread out before me, I stood like one dazed. I beheld the clouds under our feet, and what I had read of Athos and Olympus seemed less incredible as I myself witnessed the same things from a mountain of less fame."^ The force of the poet's vision surpasses all previous literary descriptions. Is it the poet's unique, hyperbolic sensibility, or the inherent magnificence of nature, that is at work here? Or is there a third term that mediates the poetic imagination and the natural world? The letter continues with a detailed appreciation of the mul- tiplicity and uniqueness of the natural world Petrarch witnessed, until the moment he realizes, in a flash of intuition, that the ascent of the body must be accompanied by a concomitant ascent of the soul. Thus, opening a copy of Augustine's Confessions he had with him, he felicitously chanced upon the following passage: "And men go about to wonder at the heights of the mountains, and the mighty waves of the sea, and the wide sweep of the rivers, and the circuit of the ocean, and the revolution of the stars, but themselves they consider not."^ This is the ironic moment of revelation, where experience becomes allegory and visibility becomes a metaphor for spirituality: I dosed the book, angry with myself that I should still be admiring earthly things who might long ago have learned from even the pagan philosophers that nothing is wonderftil but the soul, which, when great itself, finds noth- ing great outside itself. Then, in truth, I was satisfied that I had seen enough of the mountain; I turned my inward eye upon myself, and from that time not a syllable fell from my lips until we reached the bottom again. The three major realms that informed early humanist sensibility were thus interwoven in an allegory of spiritual revelation: inspira- tion from antiquity, sensitivity to nature, and salvation within Christianity. Certain technical, mathematical, and financial consider- ations would be added to these preconditions to localize and system- atize such apperceptions in the creation of the Italian Renaissance garden. The consequent transmigration and intercommunication of symbols and allegories would henceforth enrich all the arts, radical- ly impelling some of them towards their modern forms.^ Within these rubrics, the major influences on the Renaissance transformation of man's relation to nature could be schematized as follows. The theological revolution of Francis of Assisi redeemed nature's state of grace. His "Canticle of Creatures"indeed, every act of his lifeexpressed a mystical rela- tion to a cosmos in which all nature was a reflection of God; thus nature itself was the foundation of spiritual values. As Cassirer explains in The Individual and the Cosmos in Renaissance Phibsophy, a book that will serve as a metaphysical guide to the current study: With his new. Christian ideal of love, Francis of Assisi broke through and rose above that dogmatic and rigid barrier between "nature" and "spirit." Mystical sentiment tries to permeate the entirety of existence; before it, barriers of par- ticularity and individualization dissolve. Love no longer turns only to God, the source and the transcendent origin of being; nor does it remain confined to the relationship between man and man, as an immanent ethical relation- ship. It overflows to all creatures, to the animals and plants, to the sun and the moon, to the elements and the natural forces. In this unscholastic "nature mysticism" we find one of the origins of Western ecological and environmental thought. (Indeed, Pope John Paul 11 proclaimed Francis the patron saint of ecologists.) Yet, more immediately, he not only redeemed the state of nature in a postlapsarian world, but praised naturespecifically the picturesque and fertile central Italian landscape of Umbriawith a glorious and beatific lyricism that has inspired those who would transform nature according to human desire and volition into a new form that would become the "humanist" garden. Yet the major paradigm at work in establishing new ways of experiencing and re-creating the landscape did not stem from theo- logical transformations; rather, they arose from the rediscovery of antiquity and the consequent valorization and appropriation of pagan mythology. This is especially the case insofar as such myths express a profound connection to the natural world, as evidenced most notably in OVIDIO (si veda)’s Metamorphosis, Apuleius's The Golden Ass, Virgil's Eclogues and Georgics, and the writings of Pliny, Cicero, and Horace, with the latter's crucial notion of ut pictura poesis. The rise of a new literary scenarization accounted for the expression of a spe- cific sense of place within nature such that the genius A?a would once again have a voice, as in ALIGHIERI (si veda)’s Inferno, BOCCACCIO (si veda)’s Decameron (describing the Villa Palmieri near Florence), Erasmus's Convivium religiosum, and especially in Petrarch, for whom, as Cassirer notes: "The lyrical mood does not see in nature the opposite of physical reality; rather it feels everywhere in nature the traces and the echo of the soul. For Petrarch, landscape becomes the living mirror of the Ego."^° If one were to formulate this sensibility in relation to the his- tory of landscape architecture, it might be said that the new form of garden is no longer delimited by either cloister walls or restricted cosmological symbolism (the latter allegorically corresponding to the medieval hortus conclusus, or closed garden), but rather by the limits of the imagination responding to the very act of human per- ception. Rather than serving as a static allegorical form, the garden reveals the dynamic, creative relation between humanity and nature. The view shifts from the interior (the cloister, the soul) to the exte- rior, encompassing not only the ambient scene, but also distant views; space is no longer treated as metaphoric, but is revealed in its localized and particularized reality. Nature incarnate, in its vast mul- tiplicity, offers sites of pleasure and wonder, terror and aweprefig- uring the fiiture aesthetic distinctions of the picturesque, the beau- tifiil, and the sublime. Coincident with this new sensibility was the development of a system of pictorial representationthe quattrocento rediscovery and refinement of linear perspectivethat both drew upon and informed the multifarious Renaissance modes of appreciating the landscape." The intersection of mathematics, technology, and aes- thetics in perspectival representations constitutes a major structure that articulates the reciprocal influences between landscape, garden, literature, and painting, one that marlcs the subsequent history of landscape architecture. Here, the varied and often incompatible beauties (ancient and modern) of nature and painting interacted and enriched each other's iconographies. Specifically, three works of ALBERTI (si veda) codified the intricate interrelations between perspective and vision, pictorial representation and landscape architecture: Delgoverno delta famiglia (c. 1430), a treatise on family life that celebrated the advan- tages of country living, thus instilling a taste for gardens and the landscape; Delia pittura (1436), which codified the system of linear perspective; and De re aedificatoria, which, in establishing "rational" architectural rules based on ancient models (notably Vitruvius), necessarily dealt with the question of gardens and sites, with a particular attention to and fondness for the Italian land- scape.^^ For Alberti, the most important aspect of choosing a build- ing site was a sloping terrain with open perspectives from which the countryside could be seen. Though the view into the garden was protected by enclosures, the slope of the terrain established views of the distant landscape. Furthermore, the garden was conceived in direct relationship with the villa as a sort of prolongation of the architecture, thus bringing the outdoors in, all the while linking the cultivated garden with the wild spaces beyond to establish an archi- tectonic continuity between the natural and the human realms. Such strategies, both structural and narrative, offer a dynamic, com- plex synthesis linking the constructed, geometrized spaces of habita- tions with the non-geometric, organic realms of the natural world. Alberti's text proffers many of the characteristics of the humanist gardens of the Italian Renaissance:'^ the use of perspective in the deployment of objects and space, grottos and the "secret garden," symmetrical plantings, groves, clipped and sculpted plants (topiary and espalier), architectural details, and statues of mytho- logical figures as invocations of ancient culture, surprise effects caused by both perspectival and technical means, and especially the myriad uses of waterfountains, pools, canals, panerres, troughs, water staircases and theaters, hydraulic organs and automata, even artificial rain and water jokes {giochi d'acqua). It was through the use of water that both illusion and motion were introduced into land- scaf)e architecture, creating the sort of instability, surprise, and evanescence that would become central to the baroque sensibility, with its taste for motion, dematerialization, dissimulation, and contradiction.'** This irmiijdng of artifice, theatricality, and nature was well expressed in that epoch by the sixteenth-century philosopher JacofK) Bonfadio, influenced by Petrarch: "I have done much that nature, combined with an, has turned into artifice. From the two has emerged a 'third nature,' to which I can give no name."'' Such a "third nature" might well be a synonym of the garden itself, for how- ever "natural" a garden may be (as in the ideal of the eighteenth-cen- tury EngUsh garden, where the desire to dissimulate all artifice estab- hshed a simulacrum of wild nature), its forms always evince aesthetic, even painterly, paradigms (even true for the notion of "vir- gin" nanire in the North American landscape, as will be explored in a subsequent chapter). Yet this "third nature" is never a purely for- mal artifact: it is always enmeshed in both philosophical and narra- tive systems, as exemplified by Petrarch's appreciation of the land- scape. Henceforth, the history of landscape architecture will entail the intertwining and hybrid histories of poetry, literature, philoso- phy, painting, sculpnire, architecture, surveying, hydrauhcs, and botany. In order to grasp the conceptual and cultural systems that influenced the sensibilities, as well as the forms, that underlie the Italian Renaissance humanist garden, a synopsis of the philosophical trajectory of the Platonic ACCADEMIA of Florence, found- ed by FICINO under the auspices of the Medici, is in order. The principal foundational tenets of Renaissance ontology and epis- temology were expressed by Nicholas Cusanus in De docta ignorantia, the initial systematic philosophical study that began to modify the relatively rigid and often dogmatic closure and hairsplitting of medieval scholasticism. According to medieval thought, the closed, ordered, hierarchical universe, that "great chain of being" of ecclesiastic Aristotelianism, was one with a moral and religious systemof judgment and salvation in which the role of epis- temology was a ftmction of man's limited place in that system.'^ Though Cusanus's writings never called the theological foundation of this system into question, they did entail a radical epistemologi- cal shift, insofar as the relation between absolute divinity and finite humanity was no longer taken as dogmatically posited, but was rather analyzed according to human limitations. This revision of the ontological ratio between the absolute and the empirical implies an indeterminable conceptual relation to infinity. Cusanus's key princi- pleexpanding on certain nominalist analysesis that there exists no possible proportion between the finite and the infinite, thus loos- ening the bond that had held together scholastic theology and logic within a homogeneous system. As a result of this separation of realms (human from divine, relative from absolute infinity), the syl- logistics of speculative theology and metaphysics would henceforth become disciplines distinct from logic and mathematics, prefiguring the materialistic quest for a universal systematization of knowledge that culminated in the ideal of the Cartesian mathesis universalis. The amor Dei intellecttmlis (the intellectual component of the love of God, prefiguring the notion of "Platonic love" that inspired the neoplatonism of the Florentine Academy) established a new mystical theology. Yet, by strictly delimiting such mysticism to its proper the- ological domainthe ultimately unknowable realm of the dens absconditus, the hidden godthe ftiture development of the worldly sciences would not be impeded. Theology and mathematics would henceforth proffer incompatible yet complementary worldviews. Central to this speculation is the principle of the docta ignorantia, a "learned ignorance" based not on passive mystical con- templation but on active mathematical thought, revealing the unknowable nature of divinity, which can only be expressed in con- tradiction and antithesis. This results from the unfathomable nature of God, such that the maximal ontological conditions of existence are constituted by a qualitative, not a quantitative, determination whence the cognitive paradoxes that result from all intellectual attempts to resolve the divine mysteries. All human thought oper- ates according to finite determinations, generating predicable and measurable differences; yet beyond any given determination, an absolute term can always be postulated, even if it is not deter- minable. However, between the finite and the infinite there is no common term, thus no possible predication. This is a metaphysics of maximal contradiction, of complicatio, not explicatio. The infini- ty of the godhead is unpredicable and inexpressible. Whence the necessity of differentiating between the infinite and the indefinite, wherein the mutually exclusive relation between the ideal, uncondi- tioned, indeterminable realm of the divine and the empirical, con- ditioned, determinable realm of the human. Where the axiomatic knowledge of mathematics fails, the limits of comprehensibility end, and the realm of negative theology begins. Knowledge, for Cusanus, was the progression of thought towards its incomprehensible limits, in the attempt to understand the fundamental ontological contradictions of existence. Whence the notion of the coincidentia oppositorum, the coincidence of oppo- sitesthe very form of such ignorancewhich is the outcome of this new metaphysical speculation, revealing the limits of the ancient philosophical dichotomy of immanence and transcendence, thought and being. The infinity of the godhead is indeterminable yet appar- ent to human knowledge precisely in terms of our "learned igno- rance," which evolves an intuition of what surpasses the limits of human cognition. As Jaspers explains: "Speculative thinking must remain the thinking of the unthinkable, it must preserve an unresolvable tension. The fundamental concept remains paradoxi- cal."'7 Thus the docta ignorantia establishes a worldly, human domain of knowledge, apart from theological speculation, differen- tiating the calculable and operable mathematical infinity from the impenetrable infinity of God. Here, knowledge becomes an active function of the dynamics of attempting to connect the impercepti- ble universal to the sensible particular, with its attendant concrete symbolizations. Not only did this system offer a foundation for modern science and mathematical speculation, but it also estab- lished the grounds for a new, "rationalized" aesthetics, as explained by Cassirer: The De docta ignorantia had begun with the proposition that all knowledge is definable as measurement. Accordingly, it had established as the medium of knowledge the concept of proportion, which contains within it, as a condi- tion, the possibility of measurement. Comparativa est omnis inquisitio, medio proportionis uteris. But proportion is not just a logical-mathematical concept: it is also a basic concept of aesthetics Thus, the speculative-philosophical, the technical-mathematical, and the artistic tendencies of the period converge in the concept of proportion. And this convergence makes the problem of form one of the central problems of Renaissance culture.'^ In the arts, this is most apparent in the relation between theory and practice in VINCI (si veda) and ALBERTI (si veda), the latter of whom had direct links with Cusanus, utilizing Cusanus's specula- tions in his own work. Yet while Cusanus was mainly preoccupied with mathematical and cosmological issues, the philosophers of the Platonic Academy of Florence were especially concerned with the role of beauty as a spiritual value and so extended his studies into other realms. Following Cusanus, beauty was deemed an objective value determined by measure, proportion, and harmony. Beauty might exist as an intelligible sign of God, but it is gauged according to human proportions, values, and limits. A year before his death, Cosimo de’ MEDICI (si veda) wrote, in a letter to FICINO (si veda). "Yesterday I arrived at my Villa Carreggi, not to cultivate the fields, but my soul. "'9 This sentimentwhere inner and outer nature exist in reciprocal symbolic resonancewas fully in accord with FICINO (si veda)’s philosophical temperament, as it was in the Medici's Villa Carreggi in Florence where Ficino founded his famed Academy. Here, the gardens provided a site of retreat. inspiration, meditation, and discourse, while the villa ofifered a ver- itable compendium of the arts, with its library, music room, and gal- leries of artworks. This would suggest not only that nature and its aesthetic simulacrum, the garden, played a major role in Ficino's philosophy, but also that a consideration of his philosophical system might bear upon our understanding of the landscape and develop- ments in landscape architecture of the period. On the basis of an expanded model of the principle of the coincidence of opposites, Ficino demonstrated the central place of man in the universe. In his cosmology, the soul is the privileged midpoint between the intellectual and the sensible world, mediating the higher and lower realms, dynamically embracing the universe through the process of knowing and self-determination. The soul is the means by which the universe reflects upon itself through a dynamic unity, as opposed to the static hierarchy posited by scholas- ticism. Whence the new status of the dignity of man, who is seen (following Plato's tripartite schematization of the soul) to share attributes with both the lower and the higher beings, midway between the cosmic mind and the cosmic soul above, and the realms of nature and of pure, formless matter below. As the terms of this hierarchy are emanations of God (following Plotinus's mystical read- ing of Plato, and hardly distant, either intellectually or geographi- cally, from Saint Francis's nature mysticism), all cosmic zones par- ticipate in, and somehow symbolize, divine creation. All realms of existence are therefore interconnected, and the cohesion of the cos- mos is reflected in the microcosm of human intelligence. As Cassirer writes of a Ficino dialogue between God and the soul: God says: "I fill and penetrate and contain heaven and earth; I fill and am not filled because I am fullness itself. I penetrate and am not penetrated, because I am the power of penetration. I contain and am not contained, because I myself am the faculty of containing." But all these predicates claimed by the divinity are now equally attributable to the human soul}° As such, fact becomes truth, and the world becomes meaningful, through the ^rf of cognition; symbols can be effectively derived from all facts, objects, and events; thought is liberated to become a cre- ative, and not merely reflective, activity. Inspired by the theory of love developed in Plato's Symposium and Phaedrus, FICINO (si veda) places mystical love (in a manner very differ- ent from that of Saint Francis's more immediately sensual and intu- itive mysticism) at the center of his system, as a cosmological, and not a psychological, principle. Erwin Panofsky elaborates: Love is the motive power which causes God—or rather by which God caus- es Himself—to effuse His essence into the world, and which, inversely, caus- es His creatures to seek reunion with Him. According to Ficino, amor is only another name for that self-reverting current {circuitus spiritualise from God to the world and from the world to God. The loving individual inserts himself into this mystical circuit.^' Whence the much misunderstood notion of ;he highest form of love, "Platonic love," that "divine madness" which is the source of poetic inspiration and genius as introduced by Plato, enriched by Plotinus, Augustine, and the twelfth-century Neoplatonists, and transformed by Ficino. Such love entails a desire guided by cogni- tion, which seeks as its ultimate goal the beauty diffused throughout the universe. The contradictory and oppositional totality of love is symbolized by the two Venuses, celestial and natural, representing sacred and profane love: beauty as supercelestial, intelligible, and immaterial, and beauty as particularized and perceptible in the cor- poreal world.^^ Within this context, three sorts of love are possible: amor divinus (divine love, ruled by the intellect), amor humanus (human love, ruled by all the other faculties of the soul), and amor ferinus (bestial love, which is tantamount to insanity). Love is the factor that mediates the higher and lower worlds, transcendence and immanence, cognition and perception. Cassirer stresses the import of this theory for an incipient humanism: This contradictory nature of Eros constitutes the truly active moment of the Platonic cosmos. A dynamic motif penetrates the static complex of the uni- verse. The world of appearance and the world of love no longer stand simply opposed to each other; rather, the appearance itself "strives" for the idea. Love is both psychological and theological, human and divine, con- templative and active, intellectual and passional; it achieves a central epistemological status due to its vast, synthesizing function; it is ontologically all-encompassing precisely because of its profoundly paradoxical nature—a complex scenario that will be dramatized, in a manner crucial to the subsequent history of landscape architecture, in Francesco Colonnas Hypnerotomachia Poliphili, discussed later in this chapter. In this context, the entirety of creation is an emanation of God, therefore the realm of nature is no longer deemed evil, for only nonbeing is evil. Panofsky: Thus the Realm of Nature, so full of vigour and beauty as a manifestation of the "divine influence," when contrasted with the shapelessness and lifelessness of sheer matter, is, at the same time, a place of unending struggle, ugliness and distress, when contrasted with the celestial, let alone the super-celestial world.^ The human soul is the site of the reflection and expression, if not quite the resolution or synthesis, of these universal antinomies and oppositions. The spiritual is present in the natural world, such that, a fortiori, nature offers itself for human expression in terms of what Panofsky terms zpaysage moralise {moraliTjed landscape). As such, the- ological and cosmological symbolism is not at all obviated by the real- ism and perspectivalism of quattrocento art. Quite to the contrary, it offers a supplemental semiotic layer to imagery and allegory, adding the realm of "perspective as symbolic form," as Panofsky stated it, to previous symbolic systems. In fact, within this theological cosmology, all symbols and objects are simultaneously moralized and humanized. This transformation of vision and knowledge holds great promise for the arts, and especially for landscape architecture, insofar as the benevolence of the natural world is now theorized as a modality of divine love, and thus connected to what will later be subsumed under the rubric of the sublime through the human act of contemplation. In this theory of Platonic love, the artists of the Renaissance found a system that expressed their most profound aesthetic con- cerns, notably that the eternal values of beauty and harmony they sought need be expressed through material forms. Thus the artist is necessarily a mediator of the spiritual and the sensible realms. The very nature of artistic creativity, in all its complexity, paradox, and multiplicity, was expressed therein. Cassirer delineates what is aes- thetically at stake: The enigmatic double nature of the artist, his dedication to the world of sen- sible appearance and his constant reaching and striving beyond it, now seemed to be comprehended, and through this comprehension really justified for the first time. The theodicy of the world given by Ficino in his doctrine of Eros had, at the same time, become the true theodicy of art. For the task of the artist, precisely like that of Eros, is always to join things that are sepa- rate and opposed. He seeks the "invisible" in the "visible," the "intelligible" in the "sensible." Although his intuition and his art are determined by his vision of the pure form, he only truly possesses this pure form if he succeeds in realizing it in matter. The artist feels this tension, this polar opposition of the ^5 elements of being more deeply than anyone else. This new metaphysics of art was in great part based upon the notion of the representable order of nature. The subsequent imaging of the world became a function of the profound affinities between mathe- matical research and aesthetic production, insofar as they both share a sense of form, based on the newly representable order of the cos- mos. Cassirer: "For now, the mathematical idea, the a priori' of pro- portion and of harmony, constitutes the common principle of empirical reality and of artistic beauty. "^^ And as Cassirer insists, regarding the primacy of form in the Renaissance poetry of writers such as Dante and Petrarch, such lyricism does not express a preex- istent reality with a standard form, but creates a new inner reality by giving it a new form: "stylistics becomes the model and guide for the theory of categories."^'' This claim may be generalized for the textu- al arts (philosophy, rhetoric, and dialectics) and extrapolated for the visual arts. It was, indeed, a model for the new nature of thought, where style is not a formal effect bounded by the limitations of sheer representation, but rather where representation itself is a creative act. Within this context, the garden would no longer be conceived as merely a microcosmic or Edenic symbol, nor as a theological alle- gory of the body of the Virgin. In a sense, every theory of the micro- cosm is a theory of mimesis, of levels of representation. Henceforth, there would be a reciprocal relationship between the mimetic activ- ity of art and the perception of nature, such that, concurrently, art would attempt to represent nature, and nature would be seen according to the work of art. Consequently, mimesis would play a decreasing metaphysical role in the light of the new theories of human creativity and productivity. Mediating this reciprocity, the garden would be a "third nature," simultaneously patterned upon the idealizations of art and reinventing the way that the landscape was experienced. This aes- thetic was summed up by Giordano Bruno in Eroicifuroi: "Rules are not the source of poetry, but poetry is the source of rules, and there are as many rules as there are real poets. "^^ "Nature" had always been, and would always be, invented. But now, the verity of this perpetual reinvention, its cultural inexorability, was recognized and thematized as a function of artistic creativity. The ultimate extrapolation of this mode of philosophical specula- tion was achieved by Giovanni Pico della Mirandola (1463-94), a disciple of Ficino who joined the Florentine Academy a quarter of a century after its inception. ^9 Xhe radical aspect of Pico's thought was the reversal of the relation between being and becoming or acting in the cosmic hierarchy, aproblem predicated on the role of freedom. In the scholastic universe, every being, including the human being, had a fixed place in the cosmic hierarchy; the sphere of human voli- tion and cognition was strictly delimited and conditioned. For Ficino, to the contrary, though man's role in the universe was to rec- ognize and celebrate the entirety of creation, human difference and dignity consisted in man's role as a metaphysical mediator between the higher and lower realms. Pico radicalized and potentialized this mediative role by positing the entirety of the cosmic hierarchy as man's proper place. Thus man, endowed with no essential particu- larities, no longer had a fixed place in the cosmic hierarchy: the placement of each person within the cosmos was a function of indi- vidual activity, so that man could degenerate towards the beasts or ascend towards God, according to the value of his acts. Human nature consisted precisely in not having a predefined nature or form. In this proto-existentialist philosophy, man's being is defined as becoming; man's essence is constituted by the unique trajectory of each individual existence. In this system, where existence precedes essence, coincide the roots of both Pascalian anguish and existential optimism; the origins of both a theological anxiety at the eclipse of God and the joys of a radical liberation of the human soul. Though the system still operated within a Christian ethos, it established the preconditions for a secular realm of thought. This openness towards the world implied that human volition and knowledge must traverse the entire cosmos in order to achieve individual spiritual fiilfillment. As Pico wrote, concerning the creation of man, in his Oration on the Dignity ofMan, At last the best of artisans ordained that that creature to whom He had been able to give nothing proper to himself should have joint possession of what- ever had been peculiar to each of the different kinds of being. He therefore took man as a creature of indeterminate nature and, assigning him a place in the middle of the world, addressed him thus: "Neither a fixed abode nor a form that is thine alone nor any function peculiar to thyself have we given thee, Adam, to the end that according to thy longing and according to thy judgment thou mayest have and possess what abode, what form, and what functions thou thyself shalt desire. The nature of all other beings is limited and constrained within the bounds of the laws prescribed by Us. Thou, con- strained by no limits, in accordance with thine own free will, in whose hand We have placed thee, shall ordain for thyself the limits of thy nature. We have set thee at the worlds center that thou mayest from thence more easily observe whatever is in the world. We have made thee neither of heaven nor of earth, neither mortal nor immortal, so that with freedom of choice and with honor, as though the maker and molder of thyself, thou mayest fashion thyself in whatever shape thou shalt prefer. Thou shalt have the power to degenerate into the lower forms of life, which are brutish. Thou shalt have the power, out of thy soul's judgment, to be reborn into the higher forms, which "'° This self-transforming, metamorphosing nature is ever-changing, establishing no fixed form. In the aesthetic realm, Pico's theory of total potentiality and mutability justified a renaissance of artistic cre- ativity, with a newfound juxtaposition and inmixing of forms, styles, and symbols. This metaphysics of action and creativity is at the ori- gin of an aesthetic lineage leading to the baroque and culminating in romanticism. It is interesting to note that Pico's philosophy was dramatized by the Spanish humanist Juan Luis Vives (1492-540) in Fabula de homine (c. 1518), where the full mimetic powers of protean man are acted out on the stage of the Roman gods. After imitating the gamut of natural forms, man achieves a quasi-apotheosis: "The gods were not expecting to see him in more shapes when, behold, he was made into one of their own race, surpassing the nature of man and relying entirely upon a very wise mind Man, just as he had watched the plays with the highest gods, now reclined with them at the banquet."^' But this theatricality did not end with the allegori- cal staging of theology in a mythical setting; Vives also considered the implications of this apotheosis, entailing newfound powers of human creativity in relation to the observation of the natural world, claiming, all that is wanted is a certain power of observation. So he will observe the nature of things in the heavens in cloudy and clear weather, in the plains, in the mountains, in the woods. Hence he will seek out and get to know many things about those who inhabit such spots. Let him have recourse to garden- ers, husbandmen, shepherds and hunters ... for no man can possibly make all observations without help in such a multitude and variety of directions.'^ This protean ontology was not lost on the natural sciences. The specificity of landscape would be determined with increasing preci- sion following the development of the new sciences of geography, astronomy, meteorology, botany, zoology, etcetera; furthermore, the physical sciences would increasingly serve the arts, with all their the- ological and metaphysical symbolism, however archaic or obscure. Already in this epoch, the hortus conclusus, the enclosed clois- ter gardens of the medieval monasteries, gave way to the secret gar- dens of the Renaissance, and later to the more systematically orga- nized botanic gardens, initiated in Venice in the fifteenth and sixteenth centuries, with their increasingly open collections of in- digenous and exotic plants. When the first public botanic garden was created in Padua in 1545, the secret garden gave way to the pub- lic garden. As explained by Gaetane Lamarche-Vadel, The secret garden henceforth became a laboratory of minutious observations of all the states of plants' growth, of their reactions to the seasons, climates, and adoptive soils. Petrarch already gave himself over to such scrupulous experimentations and annotations in his gardens at Vaucluse, The attempts at transplanting pursued a century later accelerated and changed in scale: the '' exchanges were no longer local but intercontinental. Unknown roots from the New World arrived to be planted in the ancient earth of the Old World; new names of plants abounded; exotic herbs, spices, and produce transformed cuisine; old maladies found cures; the eye received novel pleasures. What arrived to incite mystery and wonder slowly gave way to knowledge and order: the notion of the world as a closed microcosm was replaced by the con- cept of an infinite universe, open to sensory observation and increas- ingly rational classification. Each new botanical discovery demand- ed a place on the cosmic great chain of being; as the examples became more and more numerous, and less and less coherent with the previously contrived system of botanic knowledge, the old cate- gories became insufficient to the task, forcing both a new system of classification and ultimately an entirely new conception of the cos- mos (coherent with analogous discoveries in the other sciences, notably those of the great Copernican and Galilean astronomical revolutions). Under the stress of an increasingly heterogeneous empirical field of objects collected, beginning in the fifteenth centu- ry, from the corners of the earth—including all the orders: animal, vegetable, mineral—the old system of classes was subverted and transformed. These objects decorated both cabinets of curiosity and gardens (living, outdoor cabinets of curiosity), radically transform- ing the order of nature—including the aestheticized reordering of nature that is the garden—in a scenario of hybridization beyond any adequately totalizing knowledge. Hybrid species gave rise to hybrid thoughts. However, as this process of demythification was a slow one (evolving over the centuries), each epoch bore a particular ratio of the inmixing of myth and science—a ratio that would remain crucial to all aesthetic representations and transformations of the landscape. Ficino's notion that all of creation is divine and beautiful opened the way for the historicizing of knowledge, which is one of the key tenets of humanist thought, no longer restricted to the Christian limitations of scholastic scholarship. For if all cosmologi- cal levels of the universe participate in divine goodness and beauty, then by extension all historical moments of thought participate, albeit partially, in universal truth. The result was a new syncretism, most immediately effected by Ficino in a reconciliation of Platonic and Aristotelian systems, but also extending to the positive recon- sideration of such thinkers as Plato, Moses, Zoroaster, Hermes Trismegistos, Orpheus, Pythagoras, Virgil, and Plotinus. Further- more, the implications of this intellectual openness and mobility were vast for both philosophical historicism and a theory of natural religion: the fact that consciousness must survey the entirety of the universe implied the necessity of discerning the truth value of every system of thought. Christian or otherwise, insofar as they all partake of a vaster universal truth. Pico's syncretism was even greater than that of Ficino, including not only Ficino's sources but also the Greek, Latin, and Arabic commentators of Aristotle, as well as the Jewish Cabalists. Furthermore, and crucial for modern hermeneu- tics, Pico went beyond the medieval scheme of interpreting scripture at four different levels—literal, allegorical, moral, and anagogical according to a hermeneutic centered on the master narrative of the Bible. Rather, he argued for a multiplicity of meanings to scripture, as heterogeneous and polyvalent as the complexity of the universe to which they pertained. In Pagan Mysteries of the Renaissance, Edgar Wind discusses the implications of Pico's conceptual revolution for art and aesthetics. The notion of the deus absconditus, the hidden God, implies that no single symbolization of God can be adequate, for God is fundamen- tally nonrepresentable. Witness Cusanus's discussion, in De docta ignorantia, of the many names of the pagan gods: All these names are but the unfolding of the one ineffable name, and in so far as the name truly belonging to God is infinite, it embraces innumerable such names derived from particular perfections. Hence the unfolding of the divine name is multiple, and always capable of increase, and each single name is related to the true and ineffable name as the finite is related to the infinite.^'* As Wind suggests, "Poetic pluralism is the necessary corollary to the radical mysticism of the One. This polytheistic, or at least poly- morphic, vision of the deity achieved the reconciliation of theologi- cal opposites in the hidden God, necessitating an application of the intellectual syncretisms of Ficino and Pico. Yet those irreconcilable opposites, w^hich previously could only have been united within God, could now be provisionally reconciled in human conscious- ness. But insofar as this central theological doctrine could only be stated in the form of a paradox, its manifold expressions, whether conceptual, symbolic, pictorial, or ornamental, needed to share the conceptual and ontologicaJ equivocation of its foundation. This would be the source of a new iconographic richness in the arts. Pico was intimately familiar with the ancient pagan mystery religions being rediscovered during his time, as well as with the role of initiation in the acquisition of knowledge; indeed, he had planned to write a book on the subject entitled Poetica theobgia. He discerned the various formal levels of these mysteries—ritualistic, figurative, and magical—all of which were continuously intermin- gled during the Renaissance. Within these systems, truth was always hidden, to be revealed only to the initiated through hieroglyphs, fables, and myths. The dissimulation of truth was a protection against profanation; revelation was thus a function of disguise, dis- simulation, concealment, equivocation, and ambiguity. Wind's analysis of the much-admired Renaissance maxim, ^^- tina lente (make haste slowly), which originated in Aulus Gellius's Nodes Atticæ, is a concrete case in point. This oxy- moron simultaneously sums up, at a poetic level of understanding, the metaphysical principle of divine totalization, the epistemological principle of the limits of human comprehension, and a certain eth- ical principle for regulating one's earthly existence. Here, the meta- physical is reduced to representable (and thus apparently compre- hensible) oxymoronic hieroglyphs or emblems—such as a dolphin around an anchor, a butterfly on a crab, an eagle and a lamb, and countless others—all intended, "to signify the rule of life that ripeness is achieved by a grovi^ih of strength in which quickness and "^*^ steadiness are equally developed. Metaphysics is thus expressed in the realm of popular imagery by reducing philosophy to the emblematic. The result of this reduction of the cognitive to imagery is that while aesthetics always implies a metaphysics, metaphysics is no longer the prime guarantor of aesthetics. This is apparent, for example, in a seminal^'' book in the his- tory of Western gardens, Francesco Colonna's Hypnerotomachia Poliphili (The Strife of Love in a Dream). Here numerous versions oifestina lente are illustrated; each one provides a unique nuance to the idea, specifically attuned to the demands of the narrative. As Wind explains, these emblems in fact serve as part of the initiatory mechanism of the allegory. The plan of the novel, so often quoted and so little read, is to "initiate" the soul into its own secret destiny—the final union of Love and Death, for which Hypneros (the sleeping i,rosfuneraire) served as a poetic image. The way leads through a series of bitter-sweet progressions where the very first steps already foreshadow the ultimate mystery oi Adonia, which is the sacred mar- riage of Pleasure and Pain.^^ The coincidence of opposites is revealed through sundry conjunc- tions, such that not only the marvels and miracles of the world, but also its most commonplace objects, reveal human destiny. Needless to say, if basic imagery is thus manipulated, the most complex forms of expression—the arts, including landscape architecture—^will bear witness to similar metaphysical formations and deformations. These techniques lead to the realm ofwhat, as Cassirer reminds us, Goethe referred to as an "exact sensible fantasy,"^^ where science, nature, and art coalesce in an empirical realm that utilizes its own standards, paradigms, and forms; where abstraction and vision merge; and where fantasy and theory, literature and metaphysics, share a com- mon ground of expression. If poetry and images were but a veil upon the truth, they nev- ertheless offered an alternate entry into the theological system, a means of circumventing the obvious social restrictions of a more the- ological approach. This syncretism was reciprocal: "An element of doctrine was thus imparted to classical myths, and an element of poetry to canonical doctrines. Thus there obtained a hybridization of elements within imagery; theological connotations were granted to secular figures, and, conversely, sacred scenes evinced secular and contemporary truths. What Wind termed a "transference of types'' was in fact more than a stylistic feature of Renaissance art; it estab- lished an epistemological overture that indicated the metaphysical foundations of a major lineage of subsequent art and aesthetics. This syncretism was not lost on the arts. Though earlier hybrid works were evident in both pastoral dramas and mystery plays, the first Gesamtkunstwerk proper, in the contemporary sense of the term, was the opera, developed at the end of the sixteenth century, with the appearance of Peri's Euridice created in Florence in 1600, and Monteverdi's Orfeo created in Mantua in 1607. Monteverdi utilized all the resources of the art, ancient or new. This distinc- tion between old and new, most honored around 1600, held little value for him. Thus on every page one finds archaic connections of tunes, traditional procedures of writing and orchestration, as well as modulations, dissonances, enharmonics, and chromaticisms engendered by tonality, by Greek metrics, and by the rhythmics of declamation. But what pertained uniquely to Monteverdi was his knowledge of gauging, choosing, blending, and ordering all these elements to create a moving and animated work with great lyrical inspiration."*^ Beginning with Orfeo, Monteverdi established a musical synthesis of court airs, madrigals, recitative, canzone, and arioso; this entailed a corresponding scenographic synthesis of the varied arts. As the Cartesian mathesis universalis sought the synthesis of the sciences in a unified theory, so would the opera syncretize the arts on the spatially homogeneous, but stylistically heterogeneous, stage of baroque drama. And yet, structurally speaking, it might be argued that the humanist garden of the Italian Renaissance is the major precursor of the totalizing artwork, insofar as it already served as the ground, synthesis, and scenarization of all the other arts. “Hypnerotomachia Poliphili” of Colonna was published in Venice in 1499."^^ The tale consists of the phantas- mic quest of Poliphilus, presented as an initiatory erotic drama couched in the form of a dream, recounting the protagonist's expe- riences and tribulations as he searches for his beloved Polia. Beginning in the anguishing soHtude of a wild, dark, labyrinthine forest, he finally emerges, by invoking divine guidance, into a beau- tiful, sunny landscape of absolute perfection. Here he discovers a world filled with gardens and palaces, containing enigmatic and emblematic monumental sculptures and ruins representing the arts of the ancient cultures of Egypt, Greece, and Rome, such as pyra- mids, obelisks, and temples, all evincing a perfection lost in the con- temporary epoch. The archaic is brought into the service of the arcane. The allegory then thickens as Poliphilus continues his Neoplatonic quest towards love and truth, encountering five girls representing the five senses, a queen symbolizing free will, and final- ly two young women symbolizing reason and volition. After visiting the palace, guided by the latter two women, he is taken to the three palace gardens, which are ultimate expressions of human artifice: gardens of glass, silk, and gold. This passage is worth quoting at length, as the descriptions of gardens in the Hypnerotomachia Poliphili are of inestimable importance in the subsequent history, imaginary and practical, of landscape architecture. When we arrived at the enclosure of orange trees, Logistic said to me: "Poliphilus, you have already seen many singular things, but there are four more no less singular that you must see." Then she led me to the left of the palace, to a beautiful orchard as large in circumference as the entire dwelling where the queen made her residence. Around it, all along the walls, there were parterres planted in cases, intermixing box-trees and cypresses, that is to say a cypress between two box-trees, with trunks and branches of pure gold, and leaves of glass so perfectly imitated that they could have been taken for nat- ural. The box-trees were topped with spheres one foot high, and the cypress- es with points twice as high. There were also plants and flowers imitated in glass, in many colors, forms and types, all resembling natural ones. The planks of the cases were, as an enclosure, surrounded with slides of glass, gild- ed and painted with beautifiil scenes. The borders were two inches wide, trimmed with gold molding on top and bottom, and the corners were cov- ered with small bevels of golden leaves. The garden was enclosed with pro- truding columns made of glass imitating jasper, encircled by plants called bindweed or morning glory with white flowers similar to small bells, all in relief and of the same colored glass modeled after nature. These columns rested against squared and ribbed pillars of gold, sup- porting the arcs of the vaulting made of the same material. Underneath, it was trimmed with glass rhombuses or lozenges, placed between two moldings. Upon the capitals of the protruding columns were placed the architrave, the frieze, and the cornice in glass, figures in jasper, as well as the moldings around it, golden rhombuses with polished and hammered foliage, such that the rhombuses were a third as wide as the thickness of the vaulting. The ground plan and the parterre of the garden were made of compartments composed of knotwork and other graceftil figures, mottled with plants and flowers of glass with the luster of precious stones. For there was nothing nat- ural, yet there existed, nevertheless, an odor that was pleasant, fresh and fit- ting the nature of the plants that were represented, thanks to some compound with which they were rubbed. I long gazed upon this new sort of gardening, and found it to be very strange.^^ The brilliance and genius of this pure artifice invokes Poliphilus's admiration and wonder; the inherent artificiality of mimesis is revealed. While this garden was never imitated in its totality, it established a certain sensibility, and many of its elements have served as models for both details and major elements throughout the his- tory of landscape architecture—as well as in the subsidiary art of pastry making, with its parallel history. Poliphilus's discovery of these artificial wonders continued: "Let us go to the other garden, which is no less delectable than the one which we just showed him." This garden was on the other side of the palace, of the same style and size as the one made of glass, and similar in the disposition of its beds, except that the flowers, trees, and plants were made of silk, the col- ors imitating those of nature. The box-trees and the cypresses were arranged as in the preceding garden, with trunks and branches of gold, and underneath were several simple plants of all types, so truly crafted that nature would have taken them for her own. For the worker had artificially given them their odors, with I know not what suitable compounds, just as in the glass garden. The walls of this garden were made with singular skill, and at incredible cost. They were assembled with pearls of equal size and value, upon which was spread a stalk of ivy with leaves of silk, branches and small creeping runners of pure gold, and the corymbs or raisins of its fruit of precious stones. And, equidistant around the wall were squared pillars, with capitols, architraves, friezes and cornices of the same metal, resting upon it as ornaments. The planks that served as slides were made of silk embroidered with gold thread, depicting hunting and love scenes so surprisingly portrayed that the brush could not have done better. The parterre was covered with green velour resembling a beautiful field at the beginning of the month of April. 45 They then enter a third garden, in which is located a golden trian- gular obelisk, decorated on its three sides: Logistic turned towards me and said: "Celestial harmony consists of these three figures, square, round, and triangular. Know, Poliphilus, that these are ancient Egyptian hieroglyphs, which have a perpetual affinity and conjunc- tion, signifying: 'the divine and infinite trinity, with a single essence.' The square figure is dedicated to the divinity, because it is produced from unity, and is unique and similar in all its parts. The round figure is without end or beginning, as is God. Around its circumference are contained these three hieroglyphs, whose property is attributed to the divine nature. The sun which, by its beautifiil light, creates, conserves, and illuminates all things. The helm or rudder which signifies the wise government of the universal through infi- nite sapience. The third, which is a vase full of fire, gives us to understand a "4° participation of love and charity communicated to us by divine goodness. The Neoplatonic resonances are worth noting. Continuing his quest, Poliphilus is confronted with three doors, representing the major paths of life, leading towards either the glory of God, the plea- sures and wonders of the world, or love. As Poliphilus chooses the last—justifying the text's extreme voluptuousness—he is led to the most perfect garden of all, Cythera, residence of the goddess of Love (and historic site of the Greek cult of Aphrodite): "That region was dedicated to merciful nature, intended for the habitation and dwelling of beatified gods and spirits."47 The description of the gar- dens of Cythera is so complex as to escape precise visualization and defy synopsis, yet it has inspired much of the Western imagination of landscape architecture. Here, the new Renaissance sense of nature combines with the contemporary exigencies of the arts: cosmic symbolism is reflected in architectural detail, the fecund sensuality of nature is circumscribed by the most rigorously geometricized geography, and the beauty of the landscape is accentuated, or even simulated, by the most refined artifice of the artisan's craft. Each aspect of this site inaugurates a type of perfection later to become stereotypical. The island is circular, with crystalline earth, beaches surrounded with ambergris, and its circumference is defined by ordered plantings of cypresses and bilberry bushes trimmed to perfection every day. The island's river has a shore adorned with sand mixed with gold and precious stones, and banks planted with flowers and citrus trees. The island's major divisions are mathemat- ically organized and separated by porphyry enclosures of artificial foliage and knotwork decorations interspersed with marble pilasters; each of these divisions delimits a different sort of planting: oak, fir, shrubs formed into figures representing the powers of Hercules, pine, laurel and small shrubs, apple and pear, cherry, heart-cherry and wild-cherry, plum, peach and apricot, mulberry, fig, pomegran- ate, chestnut, palm, cypress, walnut, hazelnut, almond and pista- chio, jujube, sorb, loquat, dogwood, service, cassia, carob, cedar, ebony, and aloes. In what appears as a prototypical version of Michel Foucault's "Chinese encyclopedia"—where the introduction of fantastic ele- ments shatters empirical taxonomy—the animals to be found there are no less diverse, so as to maintain the Utopian aspect of the site: satyrs, fauns, lions, panthers, snow leopards, giraffes, elephants, griffins, unicorns, stags, wolves, does, gazelles, bulls, horses, and an infinity of other species (excepting only those that are poisonous or ugly). Furthermore, the decorations within the sundry orchards, prairies, and parterres offer nearly the entire gamut of what shall become the standard features of Western landscape architecture: trellises, bowers, altars, decorative bridges, topiary, sculptural and architectural features, and fountains. There are herb gardens con- taining a variety of medicinal plants as vast as that of medieval clois- ter gardens, including absinthe, birthwort, mandragora, fiimitory, devil's milk, sumac, betony, calamint, lovage, St.-John's-wort, night- shade, peony; and also aromatic and edible plants such as lettuce, spinach, sorrel, rocket, caraway, artichokes, chervil, peas, broad beans, purpura, pimpernel, anise, melons, gourds, cucumbers. chicory, watercress, etcetera. The flowers in the prairies, whose description evokes the millefleurs backgrounds of medieval tapestries such as the unicorn cycles, are no less varied, and the parterres, plant- ed with extremely complex, interlaced, and varied patterns of flowers and other plants, have become classic models for subsequent gardens. Finally, there is the veritable "source" and destination of the quest, the mystical fountain ofVenus (which, most tellingly, remains unillustrated, but for a schematic ground plan), with columns made of precious stones, detailed carvings, and zodiacal and mythological symbols. The source of the water could itself be seen as an allegory for the "third nature" that characterizes the art of gardens: The cover of this marvelous fountain was made of a rounded vault like an overturned coupe without a foot, all of a single piece of crystal, whole and massive, without veins, flaws, hairs, kerfs, or any macula whatsoever, purer than the water spouting from the solid, artless, raw, unpolished rock, just as nature made it."** The Italian Renaissance produced copies, however flawed, of certain aspects of these gardens. Henceforth, mathematics and mythology would join within the art of landscape architecture. Yet, however imperfect the imitation, an entire worldview was evident in these gardens. As Gaetane Lamarche-Vadel remarks, The visions freed by the reveries are not always images of paradise lost; they also sometimes prefigure models of a perfection yet to come. The island where Poliphilus ends his journey is one of those: Venus, in concert with mathe- matical reason, conceived the plans for this garden. Fecundity is allied with order, measure, and proportion."*? The metaphysical allegory is always upheld by the most extreme sen- suality and preciosity. Indeed, one of the inscriptions on the foun- tain may serve as an epigraph for the entirety of the Hypneroto- machia Poliphili: "Delectation is like a sparkling dart. No synopsis of the Hypnerotomachia Poliphili can satisfy, for it is precisely due to the eccentricity of its quasi-encyclopedic char- acter—through the heterogeneous allusions and evocations of each object, and the symbolic interrelations between these objects—that the nature of this synthesizing, moralizing, and aestheticizing sym- bolic system appears. The heterogeneous enumeration shatters the effects of mimesis, giving rise to art as an activity of the autonomous imagination. Such a pluraUstic mode of Usting and narrative para- taxis operates as a conceptual expansion of horizons, utihzing pre- vious symbols, forms, and taxonomic schemes retrospectively to recreate their classic origins; proleptically, they create a modern aes- thetic.^' Here, a vast syncretism rules the combination of botanic (Egyptian, Cypriot, Greek, Syrian, etc.), architectural (ancient Greek, Roman, Italian, Gothic, monastic, etc.), and textual (Pliny, Virgil, Dioscorides, Theophrastus, etc.) elements, establishing a totality imbued w^ith the most extreme, and fruitful, anachronisms. And yet, it is perfectly coherent with the Neoplatonic metaphysical speculation of the epoch; for all classicism is inherently revisionis- tic, transfiguring ancient forms according to contemporary motives. It is precisely here that we can appreciate the allegorical weight of ruins in landscape architecture: signs of an ideal and ide- alized past now disappeared, symbols of a creative consciousness that recuperates and transforms, indices of an aestheticization that combines and refines. Hypnerotomachia Poliphili thus offers not only specific details and general models—based on a synthesis of the contemporary arts—for the subsequent history of landscape architecture; it also proffers an aesthetic of complexity, contradiction, and paradox that will inspire, both consciously and unconsciously, the most profound garden creations. Its style, plot, and characterizations are complex and heterogeneous; ancient, medieval, and Renaissance objects are contemporaneously juxtaposed and overlaid with both sacred and profane symbols; multiple discourses interweave myth and rational- ism, erotic drama and mundane description, fantasy and utility, nature and geometry; varied, often contradictory, ideals of beauty are interwoven. Furthermore, the metaphoric dimension of artifacts is always apparent, revealing the landscape itself as an emblematic, symbolic, or allegorical space parallel to the mental state of Poliphilus, in 2i psychomachia that organizes the dynamic principle of the narrative, as Gilles Polizzi explains: "Such is the book of Colonna that—in the problematic conjunction of its books and its subjects, science and desire, the Apuleian weave of its mysteries and the experiment with natural hieroglyphs—it opens to a polysemy that makes it a world-book or a monster-book. Crucial for the present study is the fact that Hypnerotomachia Poliphili stresses the central importance of narrative in establishing the structure and significance of gardens in general. For not only is the garden a reflection of mental states, but its allegorical structure is based upon the active, and not merely mimetic, aspect of vision as a creative, dynamic, mutable process. This pertains to the garden's visible and mathematical forms as well as to its visionary and mytho- logical dimensions. Thus the "objective" geometry and sciences behind these inventions, the "third nature" realized from combining artifice and nature, are instantiated or activated, as it were, by the narrative phantasms of those who created the gardens, and subse- quently by the phantasms of those who enter them. In Hypneroto- machia Poliphili, the garden is literally a dream; the real gardens of the world, conversely, are sites that evoke reverie. The liberated plas- ticity of the imagination—a major consequence of the new meta- physical system elaborated by Cusanus, Ficino, and Pico—corre- sponds to the historic relativity and alterability of truth in its manifold and often contradictory manifestations. For the conditions of the possibility of any work of art include not only the material and spiritual traditions of the period, but also all the conceivable phantasms, misreadings, variants, and heresies—all the paradoxes and paralogisms—of the arcane and often unstated traditions that are foundational of an epoch. Contradiction, complexity, and paradox are fundamental principles in both the genesis and the structure ofWestern landscape architecture. The coherence, formalism, and stylistic closure all too often sought by historians of gardens in fact dissimulates the inco- herence, heterogeneity, and conceptual intricacies that underlie most great gardens. The organic, dynamic, chaotic space of nature is always at odds with the geometric, static, mathematical space of conceptual form. "Worked through by the Demon of Time whether in its human and historical manifestations as narrative, fan- tasy, and destiny, or in its natural manifestations as seasonal change, growth, decay and death—the garden is a fortiori a dynamic, syn- thetic, syncretic entity, escaping all formalist definition. Syncretism and Style 1 Jakob Burckhardt, The Civilization ofthe Renaissance in Italy, vol. 2, trans. Middlemore; New York: Harper et Row), PETRARCA, Lettres familihes et secrkes (Paris: Bechet); cited in Vadel, Jardins secrets de la Renaissance : Des astres, des simples, et desprodiges (Paris: L'Harmattan), This book is an excellent study of the secret garden, from the medieval hortiis conclusus through the Italian Renaissance giardino segreto to the jardin hermetique. 3 Lamarche-Vadel,Jardinssecrets,11. 4 Francesco Petrarch, "The Ascent of Mount Ventoux," n.t., in Introduction to Con- temporary Civilization in the U^if (New York: Columbia Petrarch, "Ascent," 562. 8 Two classic texts on the trading, inmixing, and syncretism of symbols are: Baltru^aitis, Le moyen dge fantastique: Antiquites et exotismes dans I'art gothique (Paris: Flammarion); and Rudolf Wittkower, Allegory and the Migration of Symbols (London: Thames and Hudson). 9 Ernst Cassirer, The Individual and the Cosmos in Renaissance Philosophy, trans. Mario Domandi (; Philadelphia: University of Pennsylvania) Asthisisprobablythemostanalyzedtopicinarthistory,alonglistofreferences would here be both inadequate and superfluous. As an introductory note, consider several classic texts: John White, The Birth and Rebirth ofPictorial Space (London: Faber et Faber); Pierre Francastel, La figure et le lieu: L'ordre visuel du Quattrocento {?2ins: Gallimard); Samuel Y. Edgerton, The Renaissance Rediscovery ofLinear Perspective (New York: Harper et Row; and Hubert Damisch, L'origine de la perspective {Vaus: Flammarion). The most recent translation is Leon Battista AJberti, On the Art ofBuilding in Ten Books, trans. Joseph Rykwert, Neil Leach, Robert Tavernow (Cambridge, MA: MIT). For example,theVillaLante (Bagnaia),theVillad'Este(Tivoli),theBoboli Gardens of the Palazzo Pitti (Florence), and the various Medici Villas (Rome, Castello, Poggio, Pratolino, and Fiesole), only to name some of the most typical and famous. The literature on the Italian Renaissance garden is vast. For a fine introduction, see Catherine Laroze, Une histoire sensuelle des jardins (Paris: Olivier Orban; Terry Comito, "The Humanist Garden," in Monique Mosser and Georges Teyssot, eds. The Architecture ofWestern Gardens (Cambridge, MA: MIT Press); and John Dixon Hunt, Garden and Grove (Princeton: Princeton University Press, 1986), especially 42-58 ("Ovid in the Garden") and ("Garden and Theatre"). Among the many fine illustrated books and guides, very usefiil is Judith Chatfield, A Tour ofItalian Gardens (New York: Rizzoli). Cited in PUPPI (si veda) Nature and Artifice in the Sixteenth-Century Italian Garden," in Mosser and Teyssot, Architecture ofWestern Gardens, 53. 16 This section on Cusanus is based on Cassirer, Individual and Cosmos. On the great chain of being, see Lovejoy, The Great Chain of Being New York: Harper et Row). 17 KarlJaspers, Anselm and Nicholas of Cusa, trans. RalphMannheim(NewYork: Harcourt, Brace, Jovanovich. The present essay presents only the broadest schematization of these complex philosophical issues—^just enough, it is hoped, to situate their interest in relation to the development of the Italian Renaissance garden, and thus to inspire the reader to further investigations. Cassirer, Individual and Cosmos, 51. On the extension of these issues as they relate to aesthetics in the seventeenth-century debates between the Cartesians and the Pascalians, see Allen S. Weiss, Mirrors ofInfinity: The French Formal Garden and 17th-century Metaphysics (New York: Princeton Architectural Press), Cited in Raymond Marcel, Marsile Ficin (Paris: Les Belles Lettres) Cassirer, Individual and Cosmos, 190-1; see . On FICINO (si veda), see also Kristeller, Renaissance Thought and the Arts, Princeton. Panofsky, The Neo-platonic Movement in Florence and North Italy, Studies in Iconology, New York: Harper et Row. Cassirer, Individual and Cosmos. Panofsky notes that the vast influence of the notion of neo-platonic love is effected in both direct and indirect manners, much in the manner that psychoanalysis is influential for the history of modernism in the arts, even when inadequately understood. This idea is useful in considering the relations between theoretical systems and artistic production, where partial readings and misreadings in no way obviate the efficacy of influence or affinities. Bloom's The Anxiety ofInfluence, Oxford, remains the most subtle analysis of the role of misprision in artistic creation. In relation to the experience of the Italian garden, Hunt, in Garden and Grove, makes a parallel claim, referring to a study by Bruno of an allegory of art and nature in the Villa Lante. Iconographical studies usually consider, as does this, only meanings inscribed in an art work, rarely how such meanings is read by a later visitor. The great value of Hunt's essay is that it accomplishes both feats. Cited in Hauser, The Social History of Art, New York: Vintage Books). See Kristeller, PHILOSOPHERS OF THE ITALIAN RENAISSANCE, Stanford. Pico, Oration on the Dignity of Man, in Cassirer, Kristeller, and Randall, THE RENAISSANCE PHILOSOPHY OF MAN, Chicago Vives, Tabula de homine, in Cassirer, Kristeller, and Randall, Renaissance Phibsophy. Vives, cited in Hale, The Civilization of Europe in the Renaissance (New York: Athenaeum), Lamarche-Vadel, Jardins secrets. On the transformations of epistemology, natural classes, and botanic knowledge, the locus classicus of the subject remains Foucault, The Order of Things, New York: Vintage. Cited in Wind, Pagan Mysteries in the Renaissance, New York: Norton. Perhaps the most familiar contemporary example of this dictum is Alls, float like a butterfly, sting like a bee. The erotic poetics of the Hypnerotomachia Poliphili speddcaWy justifies the use of this adjective. Cited in Cassirer. Roux, cited in Roche, Monteverdi (Paris: Le Seuil/Solftges. Although the identity of the author of Hypnerotomachia Poliphili is not absolutely certain, it is now almost always attributed to COLONNA (not to be confused with COLONNA), a dominican friar of the monastery of SS. Giovanni e Paolo in VENEZIA. There is one theory that “HYPNEROTOMACHIA POLIPHILI “ is written by ALBERTI (si veda), which, whatever its veracity, reveals the profound affinities perceived between the two philosophers. Hypnerotomachia Poliphili is published, with illustrations, in Italian in VENEZIA by Manutius. An abbreviated translation by Martin appeared, published by Kerver as “Le songe de Poliphile” (Paris: Imprimerie Nationale, ed., and prefaced by POLIZZI). Another translation, “The Strife of Love in a Dream”, appeared in London. The contemporary Italian edition of Hypnerotomachia Polophili is edited by Pozzi and Ciapponi, PADOVA. On the influence of HYPNEROTOMACHIA POLOPHILI in France, see Blunt, The Hypnerotomachia Polophili in France, The Warburg. Blunt’s is an important early study flawed, however, by a less-than- rudimentary comprehension of Renaissance philosophies. The importance of the engravings in the HYPNEROTOMACHIA POLOPHILI for considerations of the landscape are briefly discussed in an essay that is, in its breadth and depth, a model of scholarship on gardens and landscape: Schama, Landscape and Memory (New York: Knopf. For an idiosyncratic and suggestive allegorical reading, see Gomez, Poliphilo, or The Dark Forest Revisited, MIT. We find here the origins of Astroturf. Lamarche-Vadel, Jardiru secrets. On the epistemological problem of lists, see Weiss, The Errant Text, The Aesthetics of Excess (Albany: University of New York). Such usage evokes the sensual and critical aspects of Rabelais (who was directly influenced by Hypnerotomachia), the phantasmic and non-utilitarian inventions of Roussel, and the simulacral metaphysics of Borges. Polizzi, "Presentation," in Colonna, Songe de Poliphile. Abram, The Spell ofthe Sensuous: Perception and Language in a More- Than- Human World. New York: Pantheon; Adams, The Education of Adams. New York: The Modern Library; Adams, Nature Perfected: Gardens Through History. New York: Abbeville. ALBERTI (si veda), On the Art of Building, MIT. Amrhein and Conley, Robert Smithson. New York: Pierogi Gallery. Apostolides, Le roi-machine: Spectacle et politique au temps de Louis. Paris: Minuit. Aragon,  Le paysan de Paris. Paris: Gallimard/Folio. Bachelard, LAir et les songes : Essai sur Imagination du mouvement. Paris: Corti, Ballard, A User's Guide to the Millennium. New York: Picador/St. Martin's Press: G. The Terminal Beach. New York: Carroll et Graf. Ballard, Barthes. Sade, Loyola, Fourier. New York: Hill and J. Wang, Barthes, Sur Racine. Paris: Le Seuil. Bastide, The Little House: An Architectural Seduction, Princeton, Bauduin and Weiss, Lieux et liens. Paris: Editions Lahumiere, Berque, Les Raisons du paysage: De la Chine antique aux environnements de synthhe. Paris: Hazan, Bonnet, Careme, or the Last Sparks of Decorative Cuisine, in Allen S. Weiss, ed. Taste, Nostalgia. New York: Lusitania, Bras, Le livre. Rodez: Rouergue, Bryson, Looking at the Overboked. Harvard, Buchler, Introduction to Contemporary Civilization in the West. Columbia, Buci, La folie du voir: De I'esthitique baroque. Paris: Galilee, Burckhardt, The Civilization of the Renaissance in Italy, New York: Harper et Row, Camus, Le Departement de la Lozire. Paris: PO.L., Careme, L'Art de la cuisine frangaise au xixF sikle. Paris: Carvallo, Robert, ed. Joachim Carvallo et Villandry : Merits et temoignages. Jou^-L^s- Tours. Cassirer, The Individual and the Cosmos in Renaissance Philosophy, Philadelphia: University of Pennsylvania,Cassirer, Kristeller, and Randall, Jr., eds. The Renaissance Philosophy of Man. Chicago, Chandes, Herve, ed. Azur. Paris: Fondation Cartier, Charles, Closes sur le Ryoan-ji." In Closes sur John Cage. Paris: Union Generale d'fiditions, 1978. Cohen, Michael P The Pathless Way: John Muir and American Wilderness. Madison, WI: University ofWisconsin Press, 1984. Colonna, Francesco. Le Songe de Poliphile {Wcnice, 1499; Paris, 1546). Ed. Gilles Polizzi. Paris: Imprimerie Nationale Editions, Comar, Philippe. La perspective enjeu : Les dessous de Timage. Paris: Gallimard, Comment, Bernard. Le XD^ siecle des panoramas. Paris: Adam Biro, 1993. Dali, Salvador. Oui, vol. 2. Paris: Denoel/Gonthier, 1971. Damisch, Hubert. Theorie de nuage. Paris: Le Seuil, 1972. Dams, Bernd H., and Andrew Zega. Pleasure Pavilions and Follies in the Gardens of theAncien Regime. Paris and New York: Flammarion, el-Khoury, Rodolphe. In Visible Environments: Architecture and the Senses in Eighteenth-Century France. Ph.D. thesis, Princeton University, 1996. Etlin, Richard A. The Architecture ofDeath: The Transformation ofthe Cemetery in Eighteenth-Century Paris. Cambridge, MA: MIT Press, 1987. Felibien, Andre. Les Fetes de Versailles. Paris: Editions Dedale, Maisonneuve et Laroze, 1994. Fox, Stephen. John Muir and His Legacy: The American Conservation Movement. Boston: Litde, Brown, Foucault, Michel. The Order of Things. New York: Vintage, 1973. Fuchs,Elinor. TheDeathofCharacter:PerspectivesonTheaterAfterModernism. Bloomington and Indianapolis: Indiana University Press, 1996. Gillet, Philippe. Le gout et les mots : Littirature et gastronomie. Paris: Payot, 1987. Hale, John. The Civilization ofEurope in the Renaissance. New York: Athenaeimi, 1994. Hauser, Arnold. The Social History ofArt. Trans. Stanley Goodman. New York: Vintage Books, n.d. Hunt, John Dixon. The Genius ofPlace: The English Landscape Garden, 1620-1820. New York: Harper et Row. Hunt, John Dixon. Garden and Grove. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1986. Hunt, John Dixon. Gardens and the Picturesque: Studies in the History ofLandscape Architecture. Cambridge, MA: MIT Press, 1992. Jaspers, Karl. Anselm and Nicholas ofCusa. Trans. Ralph Mannheim. New York: Harcourt, Brace, Jovanovich, Jardins contre nature. Traverses 5-6. Paris: Centre Georges Pompidou, Jellicoe, Geoffrey, Susan Jellicoe, Patrick Goode, and Michael Lancaster, eds. The Oxford Companion to Gardens. Oxford: Oxford University Press, 1991. Keeney, Gavin. Nobk Truths, Beautiful Lies et Landscape Architecture. Masters the- sis, Cornell University, 1993. Krauss, Rosalind. The Originality ofthe Avant-Garde and Other Modernist Myths. Cambridge, MA: MIT Press, 1985. Kristeller, Paul Oskar. Eight Philosophers ofthe Italian Renaissance. Stanford: Stanford University Press, 1964. Kristeller, Paul Oskar. Renaissance Thought and the Arts. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1980. La Fontaine, Jean de. Les Amour de Psyche et de Cupidon. In Oeuvres Completes. Paris: Gallimard/Pleiade, 1958. Lamarche-Vadel, Gaetane. Jardins secrets de la Renaissance : Des astres, des simples, et des prodiges. Paris: L'Harmattan, 1997. Laroze, Catherine. Une histoire sensuelle des jardins. Paris: Olivier Orban, Lever, Maurice. Donatien Alphonse Frangois, marquis de Sade. Paris: Fayard, 1991. Louis XIV. Maniere de montrer les Jardins de Versailles. Ed. Simone Hoog. Paris: Edi- tions de la Reunion des Musees Nationaux, 1982. Lyons, John D. "Unseen Space and Theatrical Narrative: The 'Recit de Cinna'." Yale French Studies. Marx, Leo. The Machine in the Garden: Technology and the Pastoral Ideal in America. Oxford: Oxford University Press, 1964. Mosser, Monique, and Georges Teyssot, eds. The Architecture ofWestern Gardens. Cambridge, MA: MIT Press, 1991. Nerval, Gerard de. Aurelia (1855). Paris: Flammarion, Newhali, Beaumont, ed. Photography: Essays et Images. New York: Museum of Modern Art, Oettermann, Stephen. The Panorama: History ofa Mass Medium. Trans. Deborah Lucas Schneider. New York: Zone Books, Panofsky, Erwin. La perspective comme forme symbolique. Trans. Guy Ballange. Paris: Minuit, Panofsky, Erwin. Studies in Iconology. New York: Harper et Row, Pascal, Blaise. Pensees (fidition de Port-Royal). Paris: Le Seuil, 1962. Perez-Gomez, Alberto and Louise Pelletier. Architectural Representation and the Perspective Hinge. Cambridge, MA: MIT Press, 1997. Petrarch, Francesco. Lettres familieres et secretes. Paris: Bechet, 1816. Petro, Patrice, ed. Fugitive Images: From Photography to Video. Bloomington, IN: Indiana University, Poe, Edgar Allan. The Complete Tales and Poems ofEdgar Allan Poe. New York: Modern Library, Revel, Jean- Francois. La sensihilitd gastronomique de I'Antiquiti a nos jours. Paris: Editions Suger, Roger, Alain. Court traite du paysage. Paris: Gallimard, Roger, Philippe. Sade : La philosophie dans le pressoir. Paris: Grasset, Sade, Donatien Alphonse Francois de. Juliette- Trans. Austryn Wainhouse. New York: Grove Press, Sade, Donatien Alphonse Frani^ois de. Justine,Trans. Richard Seaver and Austryn Wainhouse. New York: Grove Press, Sade, The 120 Days of Sodom, New York: Grove Press, Sade, Voyage d'ltalie. Paris: Fayard, 1995- Saint-Amand, Pierre. "Morale du jardin." Critique "yj^G. Schivelbusch, Wolfgang. The Railway Journey: The Industrialization of Time and Space in the 19th Century. Berkeley: University of California Press, Scully, Vincent. The Earth, the Temple, and the Godsm New York: Praeger, Smithson, Robert. Robert Smithson: The Collected Writings. Ed. Jack Flam. Los Angeles: University of California Press, Starobinski, Jean. L'Invention de la liberti- Geneva: Skira. Stevens, Wallace. The Collected Poems. New York: Vintage. Thomas, Chantal. Sade. Paris: Le Seuil, 1994. Thomas, Chantal. Sade, I'oeil de la kttre. Paris: Payor, Thoreau, Henry David. The Maine Woods. Boston and New York: Houghton Mifflin, Thoreau, Henry David. Walden and Other Writings. New York: Modern Library, Tiberghien, Gilles A. Land Art. New York: Princeton Architectural Press, Venturi, Robert. Complexity and Contradiction in Architecture. New York: Museum of Modern Art, Verlaine, Paul. La Bonne Chanson. Paris: Gallimard, Vidler, Anthony. The Architectural Uncanny: Essays in the Modem Unhomely. Cambridge, MA: MIT Press, Vidler, Anthony. The Writing ofthe Walls. New York: Princeton Architectural Press, 1987. Weiss,AllenS.Flammeetfestin: Unepoetiquedelacuisine.Paris:EditionsJava, Weiss, Allen S. Mirrors ofInfinity: The French Formal Garden and 17th-Century Metaphysics. New York: Princeton Architectural Press, Weiss, Allen S., ed. Taste, Nostalgia. New York: Lusitania Press, Wrede, Stuart, and William Howard Adams, eds. Denatured Visions: Landscape and Culture in the Twentieth Century, New York: Museum of Modern Art, Wind, Edgar. Pagan Mysteries in the Renaissance. New York: Norton, Wittkower, Rudolf Allegory and the Migration ofSymbols. London: Thames and Hudson. Grice: “Measles is natural, dying from it is not! Dahl’s daughter died from complications of measles – unnaturally so – poor child – God bless her soul.” -- Il conte Cosimo Alessandro Collini. Keywords: naturalismo, naturismo, pterodattilo, filosofia, pisa, Firenze, nobilita, coira. Pterodattilo. Polemica filosofica, Domenico Eusebio Chelli, marchesa Gabbriella Malaspina, Voltaire e la Toscana, “Firenze come una nuove Atene”, Collini su Ariosto e Boccaccio, Collini makes fun of Voltaire’s daughter. Refs.: Luigi Speranza, “Grice e Collini” – The Swimming-Pool Library.

 

Luigi Speranza -- Grice e Colombe: la ragione conversazionale e l’implicatura conversazionale di Galilei – Aristotele e la stella nuova – scuola di Firenze – filosofia fiorentin – filosofia toscana -- filosofia italiana – Luigi Speranza (Firenze). Filosofo fiorentino. Filosofo toscano. Filosofo italiano. Firenze, Toscan. Grice: “If you love stars, as any philosopher must – vide Thales! – you LOVE Ludovico who refuted Kepler’s idea that the thing next to the serpentary’s foot was a ‘star,’ never mind ‘nova’!” Noto per essere stato uno strenuo avversario di Galilei.  Non si sa quasi nulla della sua vita, ma restano diverse sue saggi, nelle quali difende la dottrina aristotelica con un particolare disinteresse sia verso le nuove osservazioni sia verso la coerenza logica.  Scrisse un discorso sulla nuova stella apparsa sostenendo che si tratta di una stella non nuova, ma esistente da sempre. Scrisse un discorso Contro il moto della Terra.  Per conciliare le osservazioni di Galilei sulle irregolarità della superficie lunare con la concezione aristotelica della perfetta sfericità dei corpi celesti sostenne che le valli e gli spazi tra i monti della luna sono colmati da un materiale perfetto e invisibile. Contrario all’idrostatica archimedea recuperata da Galileo, nel suo Discorso apologetico, sostenne che il galleggiare o l’affondare dei corpi dipendesse dalla loro forma. Nella conclusione del discorso usa anche una metafora di questa teoria, affermando che le ragioni dell'avversario per essere troppo argute e sottili vanno a fondo senza speranza di ritornare a galla, mentre quelle di Aristotele, per essere di forma larga e quadrata, non possono affondare in nessun modo. Sono rimaste anche lettere tra C. e GALILEI che stima pochissimo il suo avversario, che soprannominato “Pippione”. Vari accenni a questo personaggio sono nella corrispondenza tra Galilei e i suoi amici. Dizionario Biografico degl’Italiani, Amici e nemici di Galilei, Milano, Bompiani. Aristotelismo. by Drake DIALOGO   DE CECCO DI RONCHITTI  Da Brvzene. IN PERPVO Sir O   De La Stella Nvova. Al Loftrio e Rebelcndo Scgnor Anruogno Squerengodegneriflemo Calonego de Paua, so Paròn. C&n alcune ottave d' Incerte, per la medejlma Stella,  centra Arjlotel^.  ls3 *9 «3 te te te In Padova,  g£Ì Apprcflb Pietro Paulo Tolzx. M.dc.v.   H ikSk tk^s skfjh «^EsS*«JbJU (?X:§(s P AL LOSTRIC. EREBELENDOPÀUO EL SEGNOR Antuogno fquerergo Dennett fimo Calone o de Vjua,  Vedifleo, RebelédoSegnor  Paròn, s'a vee&è on voftro  puouero feruiore,que no fé  me altro, che la boaria, e'1  mefticro de pertegar le cam  pagne, ade-fio, que el la toleflfe co* vn Dottore de quiggi da Paua, per  via de desbuta ? no ve pareraela na botta da  ri re ? mo oncaièj e lì Tè vera, "j a mentre  fé conto c'hò fatto con fèquellù, che le mef  fé la vefta, que n'iera foa,per parer elio dottore. L'è vera, que inchinda da tofatto, ci A 2 me nuTnfaua el me {naturale a~guardare in cito,  e fi a g'haea gran piafere desfeguranto la boa  ra, le falce, i biron, la chiocca, e'1 carro,con  tutto ; mo gnan per quefto a no ghe n'harae  iTapiofaellare, s'a no v'haeffe fentù vù mille, emilliantabotteadire mona confa, mò  n'altra a ftoperpuofito • E fi de fta Stella  nuoua, que dà tanta fmcrauegia a tutto el  roeflb mondo ; per conto de dire on la fea, a  ghe n'hì, per muò de dire, fatto lotomia j  faellanto, edesbutanto co quanti difea, che  la n'iera in Cielo que fé ben a no ve n'adaui,mendecao a me ve cazzaua in le cofte mi,  efia vefentia,efi(femiga a n'ho vncelibrio  fpelucatiuo,com 5 hà de gì akri)a tegnia mcn  te a zò cha difiui. Tonca mò, per que adef  foagihòfmeffiètutteavno in iti fcartabieg  gi, fé conto cha m'ho mettù el voftro gabban, fe'l parerà bon, a ghe n'harì vù Thanore. ma fé, pre mala defgratia, el ghe foeffé qualche fcagarello(cha no'l crezo) que olefle sbregarmelo,el ve toccherae mo anche  a darme alturio,fipiato che l'è voftro. Caro  Paron habbieme per recomadò,cha prieghe  lè pò fempre an rni, Domenedio, que ve daghe vita longa, e fanitè.   Da Paua a l'vhimo de Feueraro, del mille > e fie cento, ecinque^.   Seruiore della voftra Segnorra   Cecco di Ronchitti, Quiggi, che Rafona.  Matthio. Nale.   Ootta de chi me fé 5 mo  que feccura, que brufamento e que fio ? a sè> che  no vuolpiouere mi, bon  ctt aqua. Mo no difegi,  que a le Vegniefìe l'è a man a manfute  le lagune? Penfeue^elfe ven ape inchin  da a slarilafofina. <td pojfon ajpiettar  de belo, que i fromintinafcira. i nafcìra  condife zJldafchio. N A. a dio, a dio,  Adatthio. quefaellamento el to ? iejliefl  sì fora de ti an\ MA. ben ve gnu Naie 5 mo caro fretto > a no se mi. a m'andafé a lambì canto el celtbrio, per que no pio  uè mi, que fin parfefire de Ht timpt?  gtiè pligoloy che gi ardere del Gordon fé   rompa % rompa, per le pine ? NA. Ver canto de quello, l'è ongrétn dire y que tant ciòtte  el s'ha veZjU nunole "pìoììolèX^itagr Ò ba  da,e fi gi è torne indrio fenz^a bagnare  el fabbton gnan tanto co harae fatto on  pijfar de rana. // evèrtè < que fé l <và  drto così a feron al finimondo mi I p> è e  tutti brusè y le campagne fecebe a muo  noffo \ tanto que a longo andare, nu elbe  Hiame a nopofsonfe lome farla m alarne  tre. MA. Tirate on può fottofla vogara 3 in t* agno muo el gtie pi dvnhora a  fera, da quecrito mo cheU fprociedafo  fccume an ? NA. mo nheto vezju quel  la Stella, chesberlufea la fera \k tn mifi, que laparea nogio de z^ostta) e fi adello la fé <vè la mattina con fé <và a bri*.  fare, que la fa on [pianare belettfèmcì  no t'acuorì^to, che la xè vegnua da fre(co ? e que no la s*ha velati a me pi inan%o  d adejfo ? mo tè ella cafon de Hefmera  uegie, e de Hi ficchi ^fegondo.che dtfe ori  \ dottore da Paua. AIA. Cu in feto ti,  que la no shablne me pi ve&ua ? NA,<*si fen- % ^fentìf altro dial^o vrió,che lez^ea on  certo slibraT^uolo.efiel dì fé a, que la fé  fornente a desfegurare lomè a gì otto  del me fé d'ottubrwpafsc. E (i quel librai^  zjtolo el l' haea fatto on lettran da Panai chel contatta, pò afe con fé. MA.  *Doh cancaro a i fcagarieggi da Patta,  faosfìy per che cjuefììt no l'ha ve&ua ello >  il vuole, che tutti ghecher&a, que me pi  la noghefuppifta ? -Guari mi a n ho mi  *vezM le Toefcarie, e fi leghe xe. NA.  Jidopre conto de quello, el me par pure aria mi, che la fé a nuova. AIA. qlA no  dighe a ì incontragio mi^ tè, che 3 1 so rnuò  de fae Ilare ne ben \fe miga elfoejfeper  gramego, NA. ^4 fé confagòn tonca,  que te nuoua. AIA. Sì, mofeando tanto lunz^i el no pò faere &g que lafippia,  per dire, che la xe ella, que no laga pione  re. NA. ^liedio, lim^i, la n'è gnan  fora a la Luna, per quanto dfea quelli- braz>z*uoia. À4A. Chi eloquellù, e' ha O]  fatto l ItbraZjZ^uolo ? elo pertegaort^ ? NA. Nò, che te Filuonco. <&1A. Lì   Filuo Fituorico ? e ha da far e lasoflluorìa col  mefurarc ? No feto, que on z>auattin  no pòfaellar de fibbie ? El he fogna crerc  a gi fmet amatichi^que gi è pertegaore de  t aire,fegondo y che an mi a per t ego le e a  pagne, e fi a pofjò dire, a rafion 3 quanta  le xe longhe 9 e larghete così an iggi. NA.  El dìfea ben aponto quel libraz^T^uolo 9  che ì Smetamaticht ere, que lafippia elta  de bebi ma che i no l'intende. A4 A. mo  per que no l'intendegi? me truognelo, o  me falò l'amore ? NA. Eldtfi, que i Si f^ maghina, chel Cielo fea fiorrotttbele, e  z^enderabele in quato a onpuoco a la hot  taf e mtga elno poeffe gender ar fi, e fior  romper fé tutto in t'vn fio. quefegi mi ?  MA. On faellegt de fiere fon tfmet ama  fichi an ? S'i Ftà lomefulmefurare>quc  ghefa quello a igg* fi'lfuppi? z^enderabi  le, ò nò. Selfoejfean de Polenta,nopo m raegi ne pi, ne manco tuorlo definirà ?  mo el tne fa ben da rire, con Hefuò sba *~T già fari. NA: Ah te bella, que e Idifi confi de Ha fatta in pur afise luoghi de   quel     quel libra^ZjUolo.sZMÀ. Que vnctu mì> ^*jj  cha ghe faghe mi, fé l'è \oene ? Uga cheH " p " u  s'in caue la vuogia. NA. Eldifea,que  fé lafoejfe sbenderà da nuouo in lo C/c lo,  el boqnerae anche, que rì altrz Stella, o  qualcl) altra corifa fé fo?fje fcorrotta in  so fc ambio liueluondena, h vefinaqueL  la 5 e fi no fé ghe ve negotta de manco.  Ai A. TV parfeche'l faelle con gifmeta  rnatichi ? tamentre l'è tanto fcapu^ZjUa,  cha no poffot afere, mettamofegura>que  onpuoco de Cielo chiue, e n altro puoco li  uè, s'habbi combino a vno^ el s'acuorz^era elio on el manche ? quando fé fa le nu  noie, e le piozje, onfevèelfegnale, que  le fé a He tolte per mettrele wfembrefmo  digamo de la [Iella, on s'è (chi ano L*agie  re, perche el "vuole, che lafappi incende  ra line elltk? Epos'imaghinelo (la ferae  ben da dire al preue ) que tutte le felle  che xè in Cielo fé pofia vere r el ne pos fibule. Eperz^uontena chi me tèn, cha no  pvjfa dire* que trè>o quattro, e ari pi [ielle de quelle menore, che no fé <vea,fe xe   B amucchìh e sì gi ha fatto Ha bei) a <iran~  de? No porae an efifere,que la fé foejfe  penderà in Papere, e pò, chefempre pi  lashaejje alz^a ì tamentre a no vubdi^  refie con/e, per que la ne me firefesfion,  no me ri mudatomi-, bafia > que gnan elo  noparlaben. N *d. E fi el 'vuole polche  quefiofea el neruo de la rafon de Stotene. MA. Toncafipiando così me fero  el neruojutto el so Zjenderamento.e fcor  rompimento ander a in broetto. NA. S'i  nìeruìe sì debole, la carne fera benfroL  la. Eldife, quefe'lfepoeffe Xepderare  in Cielo de le ftekenuoue, el befognerae y  que da tanti befecoli m qua/ in foejfe fcor  rotta qualcuna de quelle >che fempre me  xe Ha vez^ue : que gì è : a no m arecuordo quante : bafagt eparegie\£ fmoghin  manca gnegima, que el lo difettatene.  MA. Pìivh, mo queHa firen%s benfen  l^a penale, chi diambarne ghkndttto che  Jìa Bella nuoua fea na [iella He Ha ? Ce  ben on fpianXare, mo no na [iella. E fi  mt a thè wchtndamo chiama [itila > per   que     que la in par e, fé ben la rì e, corri e le altre.  NA. One eia torte a ? zZ^lA. Que fé gì  mi ? bafa.che la riè na [iella purpiamen.  e file altre fi elle no fé xè me ftorrotte,per  que vi è [Ielle, e fi el Cnloghe riha debefogne dt f Atti fuo : mo no de quefìa, che fipìanto vegnua, l'è anche ti deuere,quc  la vaghe via. E per conio de dire, que  no s'ha me ve&uHelle afeorromperfe^ re  [pundime on può. La terra ( che xè menoredele [ì elle ) s* eia me flramua tutta  in fona botta ? NA. Mo, copeforinfe  la terrafefeambiafea Ho muo^ riandaf  fangi tutti a fca&z>afaJfo ì <£WA. ^A  cherXo ben de sì. tamentre apuoco,a può  coel fefa,efiporae effere,che'lfefaeffe  anche de le [ielle, que xè [ielle. Pure > a  domanderae enti era a queliti dal librai  z^uolo, a comuo el sa, que gneguna fella  no fé fa mèfeorrotta de fatto, che per di  re> que nogh'è me fio homo, che fé rihabli ado, e (jue el Cha ditto Stoterte $ le me  par noellemi. NA. el dife>cjuefefia [lei T „ rf t x  làfoefje m Cielo>tutta la fluori fnatu- cap ' r  C 2 tale raleferae na bagia $ E que Statene ten \  que arZjOnz^antofe na Bella in Cielo.no l  porae muouerfe. AIzA* Cancaro, l'ha  bìo torto Bd Bella, a deroinare così la filuorìa de que fioro. s'afoefiè in iggi a farae e et aria denanz^o al Poe fio mi, e fi a  ghe darae na quarela depujfefsion tmba  t a, e fi a torrae na cedola reale >e per fona  le incontra de ella, per que te casòn, que   f ?&c ni " e Cielo nofemuoue^ tamentre quello Te  manco male^ che el ghe nepancchiie an  di buoni) que cricche* Ino fé muoua.lSlA.   ^j; Mo rì altra, con que re fon (difelo) quei  Cielo de fora xelo da manco de gì altri ?  que elvegniraea ejfer da manco fipiandofcorrottibele,e naffan doghe de le (leU  lenuoue, e no in gi altri, eh* è pi baffi.  IAA. Cancabaro, da quello a zi altri, el  gtie defenientia, per conto de macre, pt %  che né dal monte deB.ua a on gran de me  gio ; ep?rz*>ontena elio fipianto sì grande^  el pò haere de le altre Belle da nuouo^mo  nò fi altri, que gì ha afse dcvnapervno>e phfclghe nafajje anche in iggi quàl   che che flelletta, s'ìmaghinelo, que tutti la  verde defatto f 'o te cottora. NA. Eldi  fé, que per fare el mondo Fptefetto, bogna> che ghefuppì qualconfa incenderàbete, e incorrottibele, e fi la no pò e [fere  altro, chel Cielo. <z7l y fA. El Cielo ? per  que mò cosi el Cielo ? E mi a divenne el  Parafo, che xe defora dal Cielo, xe elio  così puro, co 3 ldife 7 Ho dottore. JSfA. La  ghepar na confa imposfibole^que na biella così gran de tifj^e ma poffa de fatto borir  fuor a in tvna preuifta. MA. E a mi  nò. Quando na Vacca fa on Veello, alt»  hora % che te lomenafìi, te maored'vn  ^Agnello que fé a crefsu inchinda in cao.  per que mo? per que la mare delVeello,  don belpeXzjatto, tè maore, que riè na  Piegora. Fa mo tò conto, che Uà Stella  despetto a tutto el Cielo, no ven a ejfere  gnentepì, con farae onLion^ò n jn Lefan  te defletto ala terra, te parfe mò, que  tè nagranfmerauegia ? N<tA. zslAofe  tè così, a comuò calelajn pè de crefcere,  la Bella adejjo? AIA, ^dcherXo.quela     e p. 4. qjavhe maghe dagnora pi in su mix, e que % l para]  che la cale, per que la ne <va lun&i.NA.  Pian, che el libraÌQUolo df>que i primi  di, che la fé vele la crejcè on btlpuocofe  l'andejfe in su, la no ghe porae tntrare $  per que fempre la ferae cala. MA. &4l  l'hora quella dal libraz^z^uolo difea ef  fere fen&a occhiale. Perche mi a se, que  la prima botta eh a la <vitila me par [egra  denijjema, e que fempre la xè cala, per  muo de dire de grand eXz^a. tamentrefie  refon no me per du fé ami >e fi afaello,per  che quellu dal libral^uolo va majfafuo  ra del fentiero, e fi a ora pure tcgnirloin  carezza. Orbentena>fìnti an quella. eldìfe,que no fé pi) z^enderargnente  in lo Cielo, per que {di feto) el befognerae,  che'l ghe foeffe di contragi, e che ino ghe  pò e fere, f piando que tè ria quinta /una  ^t, òfoHantta\ quefegi mi? A1 A Mo  sì ceole. gi è de quelle boi te de S toetere  quefle> edifuo bri^hente ; ch'i ?io sa s'i  feaviui,e fi 1 1 noi fat Ilare de Culo. A  cher%o,que in Cielo ghe fuppi cosi ben cai   do  de, e fé r do, e mogio, e fn?o % corni an chine mi. per que? no fé ne, eh ci gh'è del fi e f  fo,e del chiarore dei Inferitele dei feuro?  che eggi quìggi ? i né tutti vnfi a l'inco  tragio de l'altro ne no \ mo vuotutà? Ha  [iella ghe poca cffere,e fi no glfiera, e fi  adeffo la ghe xe. ri eh rotfso quejìo ?  moa, l ar uè la boccale fi laga egmrftora  quel, che 7 vuole. E pò elio el fa conto  de desbuta^e confi f net amatichi,e fi \ar  lega de He re fon ? on fita halo catto, que  onmefuraore vaghe Jfelucato sufìenoel  le ? chi ghe l'ha ditto a elio ? NA. Mo  cane aro, el gti arz^onz^e, que fé in Cielo  ghefoeffe terra, aqua, aire^e fuogo elno  fé porae Hrauete con fé fa, franto, che el  doenterae tyejfo, e f curo. AIA. Si fé qui  leminti foejfe della fatta di nuofiri $ mo  gì è pi [prefetti,fegondo, ch\i fentì na  botta adire al mèparon.que el difea.che  Tianton eldifea. N A.Ei dtfe anche 3 que  a fio muo,el Cielo noporae anar a cerca  <via>fianto, che i lemìnti r oa tutti in sii,  in z>o, mo no attorno. <±7ldzA. E fé mi   a diejfe Io  di C  nico a àiejfe a rincontralo, que ìvaanthe  attorno ? El gh' amanca i sletranique di  pinfon ~y£j   terra [e <vol\c a cerca,con fa na  ^! pe " muoia da molin. penfate mo ti de gi altri con la va a faellare, tutti sa frettare > NA Eldife pò, que la fi ella xe ape  la Luna, ma de fot toghe-, e che Ime el no  che pò efserfuovo.1 A..L'ha fatto ben  adire* que no gh'èfuogo, per pi re fon.  NA. E così el tèn, qùe'l fipìa air e, quello, che lecca ci culo (a vuos/idire, el Cielo) de la Luna. <&MA. moa> moa,elpoea  ben dire an quejìasì. NA. E (diftlo) el  u Cielo no pò e fi ere de fuogo,per que fan to  così grande el bruferae tutti gì altri leminti. MA. <z5fy'lo me vegna e l morbo,  che queTiufeanto dottore fe'l fé caejfe la  yeti a^el parerae ri homo, dime oupuc^na  fa! tua fola no bajìeraela a tmpigiare on  paviaro, e pò anche a brufare quanto levitarne fé catta ? NA. A cher%o de sì  mi. MA. E fi quante fornafexe atmen  do, le no porae brufare on Cecchin, che  foefje d'oro, per que mò ? feto per quei mo que loro no fé pò brufarc. e così anche fé gì altri lemintipoejfe brufarfe, baJìeræ onpucco de fuogo, f?r e far l'effetto-, fenXa tanto co Idi fé elo. NA. Lavhe  va la, quanto de quello 5 mo crito pò ù  fremamèn, chel Cielo fea fuogo? AIA.  oA no dt eh e così mi.Uè che'l dottore ciga alturio fenica perpiiofuo ; e fi el le dife  fenz^a metreghe su volto, gnefale. NA.  aPklo finti ti altra, que la ne miga da  manco no. El difè ì que i fmetamatichi  ha de boni ordigni, e de le re fon freme y  ma i no le sa u onerare^. ^IA. <*A comito fé ri elo adb elio ? feraelo me fr elo de  la t or dal Bo? aldime mi. fé on fmetama  fico egmra chiueluondena^e fi el fedirà:  Naie, mi a vub faerte dire quanto gh 'è  per aire da lì a nogara a l'arare; e fi el  lo mefurera co ifuo ordigni fenz^a muouerfe 5 e col l* babbi me furo, e quelite /'babbi ditto y an ti te 9 l mefureriefì co'vnfi  lo, b a qualcti altro muò, e [ite cattertefi  que tè così 5 no che r de reto, che Vvouere  ben ifub ordigni ì NA. Alo sì mi, que   C cade ?  cip. r.  p.l C.  tap.f.cade ? MA. Perche toncaquandoel me  fura na Bella (per muo de dire ) ogiongi  dire y quel no sa fare ? e pò fé 7 falla,  chel falle de millanta, e de milion de me  giara ? fe'l dteffe donpuoco,confarae a  dire, quattro dea, b na fpana,a taferae.  mo de tanto ? l'è maffagnoca. N A. Setopo, querefon de i fmetamatichi^el ven  a contare? MA. T>ì mo. NA. Vnaxè  de tagiar via (di fé lo) on peX^o don cer  cene, e que la Stella, così a no la pofsan  vere, per pi de mezjhora. E n altra de  anarghe fottoapiombm, caminantoghe  al ver fa vinti dìt me gì ari. e fi ti dife.que  le no fa aperpuofìto, fianto> che gì è amo  frare, que la fella fea pi in su de diefe  amegia-y e fan elio di fé, che l'è on belpezZjO pi elta. zZPIA. Cane aro, l'è aguti*Zj>o dal cao groffo 5 mofelcrè,floChriBian, que la Bella vaghe pi in su de diefe megiarì, e fian quelle refon eldife^ tè  fegnale que le riha da far con elio 5 perche tonca mettrele fui so slibr aiuolo, e  pò dir e ^ que le riè a perpuo/ito ì Ste re fori jfo# Ufo fatte (per quanto ì dìfea a Vaua  7^k buoni di) con tra on inasprente di filuorichi de S tot e ne, que althora tegnta  duro, e fremo, che la rìiera pi alta de die  fé amzgta 5 e perz^uontena queliti dallibraZj^uolo die a lagarle Ilare > que le no  ghe daea fall ilio. NA. orbentena, ghe  ne pi? diJJ'e que lù, eh e e attratta iporcieg  gi. an, sì> sì. gianduJfa>mo elgh'e on brut  to intrigo de Prealajfe, e de vere, e de  Luna. que fegimt ? p rifate, che quellù,  che le\ea la diffe 9 e fi la defehiarè p\ de  tre botle.efi gneguno no l'intende. Ad A.  £1 die haerla intriga a polla elio, perpa  vere n homo da 2^0, e da palo, e fi la fera  pò a n altro muo, perche a se ben mt,que  de la Prealajfe el no pò haèr rafon. che  l'è on muo de me furar e per agiere,maffa  feguro. NA. Lagame mo vere sa me rìarecuordejfe onpuoco. eldifeprimamen 9  che no fé pò guardare de meXpfuora a na  lì e Ha 5 e que fiaganto così da /unzji, el  nèposfibole e aitar ghe elme%p,masfimamentre,per que t 'è na confa, (ondale que.   e 2 ma. cap, *7ldA. c Fafi 9 tafìonpub 9 che te ghe ne  ditto pareggie in fon groppo. chi è quel  lu, che cherZja de poerfmirare de me%o  via a no, ftella,fianto> que l'è tanto grof  fa? che cane ab aro de filatuoriefe vaio  a imaghinare ? gh' in falò de pi belle ? que  Ha fera lacrima. V altra, a comuo e attenevo miegio el mez^o d’vn criuello j  mettantoghe gi voce hi ape > ostarganto^  iTb" d et te on belpitoco? NA. zZkfò, fagan toghe  E b uctc et t' ^ a lttnz>i>per que s'aghe foejje a ve sin, a  no porae gna desfegurarlo que flejfe ben.  MA, Guarda mo toncafe tè el vera 9  que no fé pofa cattar el melo^ de le Ftelle \ per che gièlun^i ? %A l'altra. in che  dariflo pifremamen in lo mez^o % con na  occhia Jn quel d*ona ballalo d'on gamiero? NA. CancabxrOi aona balla iper  que co a l'effe giti fi a infdhverfò, la férae giù fra in tutti. M A>E pure elio el  dt fé a l tn con tr agio. NA. Mo elgh'arZjOn&e que gi è {al noffro parere) majfa  pècchemneyper cattargheel meZj0.MA.  sì> el dtfe an §uefta ? e quattro tonca, in) t'onboccon. dime onpuotì. a comuòportfto fallar pi > a dar in mez^o Confondo  da ttnaz^ZjO, o d*on taglerò ? a dighe de  mofìrarlo. NA. Fotta, a por ae fallar  don belpuocopì in f ti fondo da tinaXr  z^o, che in t el tagiero. A4 A. Efielbon  dottore dal libraz^z^uolo dife a l'incontra,  gio. Va modriOy de fa Trealaffe. NA.  Aio no fé podanto fmirare de mtXof r uora a le. fi elle, no fé pò [aere on le fìppia  ( dif lo) perche no fé ve elluogade drioghe. esPI<*A. Ste mettisfi elto gabban  fu ngraile de la me fiala da manie chel  lo f con d effe tutto ffaertfo e at tarme su  quale elfoeffe? NzA*Poo,tè Qn granfa  re. a fiomenZjerae a dire 3 vno, e du, e  tr)> inchinda > chafoeffe Ime, e quando  heffè ditto, con far a e a dire 9 nuoue> e e ha  veeffe 9 che in su quell'altro ghe foffè el  gabban, a dirae, que l'è fui die fé mi.  no vaia così ? AdoA Mo la no pò efsere  altramen ella, e così anche fi vena far e  in lo CielOifeben quel letr anello non s'in  sa adare. Uè benpìgrofso, che né elto raT^Q cap. tf.  «ap  Cip. 6 razzo de Cremona vè$ che ì dtfie> que l'è • s\grandentfisemo.N<tA. Quando aguar  don in la Luna, el noflro vere fé ghe ficca entro (dtfielo) e perz^uontena ho fé pò  fare la prealafiftLJ. <&dA. Chel me fio  che elio (fqua fio eh a thò ditta) a veefiskn  te Belle de fora, chelfiarae on pia/ere,  fé lafioejfe così. NA. Pian, e ha novorae fallare, el me par pure, che'l diga,  que no fé pò vere mela la Luna, negna  mele le He Ile, filanto, che le xe grande %  e'I noflro desfegurameto tira mafifaftret  to, fie ben elfie va pò slargamo. <&14A.  ^yPlade imaginete pure 9 que chiappela  da che cao te vuofi, l'impegola. che me  fa mi quello, fé mtga a no pò fio vere tut  ta la Luna, ne gnan tutta na Bella? no  bafla eh a la vegga on puoco, e cha la me  fkrefegondo quello? NA Aloafìomuò>  te na bagia la que fi a. doh mal drean$  el fie fafiea pò bello, d'haer catto na fpelucation fiottile per fiarghe Bare i fimeta  mattchi. IMA. Seto que le na confia >  che no gtìì me fio penso ? mo per la mare re ib. T' re di can, que inchinda on Veelo thàfk  pia inanXo yfegondo ch'ha gh'hò fentu a [X.  dire ajfe botte al me paron. E fi el no fé %'"££  riha te gnu tanto in bon. NA. vuotu y ' 1 ;. i  ctì andagamo inanXp ? <^/aA. Sì y di \ 28 ° Fr '  NA. F rello te te fari s fi fcompifso da rifo y Whaisfi fentio vn batibugio, que ghe Xèy de <lA> By Ny Oy ^ figì liti f Ì >afl ^, 1? »»   talea offerire, che la Prealaffe e bona,  mo i fwetamatichi no la sa vouerare ;  que flaghe ben. <&14A. Elnodie intendere gnan elio zj> y cheldifi^. Tirate  on può in qua mo 5 vito Hofalgaretto y  che apèfiofofsà ? NA. Sì mi. MA.  *Uito mo quell'albaray che xe lialuon detta vefin a tar&erz_j ? N<tA. Quale?  la grande, la pigola ? MA. Lapec  chenina. N$A. Sì mi eh a la "veggo.  MqA. Orbentena, guarda mo benderto $ qual te pare, che fea a bo da man de Ho falgaretto, e de queltalbara ì  NA. Staganto così, el me pare mu que  talbara egnirae a ejfere a bb da man.  M$A» Tirate mo da ft altro lo. NA.   ave   a njegno. M<tA* F remate chine, e ade/  fi ? N<tA- Mo cane abaro, a jlo muo el  fato aretto farae elio a bo da man, e l' aibara a bo da fuor a. zsllzA. ^rue te fa  mo a ti 3 fé miga te no <vi de meZjOfuora  el falgaro, ne l'albaraf e que danno te  da, -per che te nopuofivere anche elio de  drìo, de tutti du ? N$A. ^Mo gnente,  per que afmirofegondogi *vri de le fiorz^e mi, e no figondo a quello, cha no veggo. <&dA. Elfi fa così anche in agiere  <ve, e que Ha xè na forte de Prealajfe. Torna mo chiue on a fon mi. NA <±A  ghe fon <vegnu mi. a^kttA. Cjuardanto  de cima via aflo falgaretto.puotuvere  queltalbara, cha te difia, fi ben la ghe  xè per mie ? N<tA. Lagame mo guardare.pùuh$ mono mi. AlzA. Stefuùfl  mo tanto lunl^, che guardanto de cima  fuor a alfalgaretto, te credlsfi definiràre derto a mez^alama.e te t o facuorz^tf  fi d'aliar gì vogi 5 qual diritto y che fot fi  fi pi elto de /li du. N<t/1. $A fi ietta cha  ghepenfe on puOco : %A dirae defatto,   que t albata foejfe pi baffa> t*l falgaret  io pi etto mi 5 per que el me parerae così* anche no /tanto elvera. Ad A. Fa ori  può ri altra con fa. va su fi a nogara,cha  fagiere mi. NA. One vuotufare ?  zZl'IA. vaghe, e Po te fenttnefi. NA.  <td gtiandere, fda che te vttò così.  Qt&fA. Pian, chete no te f aghi male.  NA. Ta de mi; mo a mefongifquafo  fcapogio riongia> e mondò vn z^enuogio.  Ai A. G hefìto ancora ben fremo? N A.  Sì mi. que gtie mo ? ^PIA. Torna a  fmtrare quell'albara, che te guardaci  an chi de [otto. NA* E pò ? <&dA.  S mirato a quella dertamen,puotu vere  ftofalgaretto > co te fafìui flpiato de fot  to ? NA. Mo nò mu efìsafoejfe da lu  Xi. così a telta> a dirae, queelfalgaret  tofoefepì bajfo mi. Ad A. Vie tonca locha te contere de belo. NA. E l gif è  puocafatga a f aitar z^ofo. Al A. S intime mò.per que quando te gì eri ab affo,  elfalgaretto tepareapì elto delialbara\  e ftpianto su la nogara, el te parea a   T> l'in   'tincontragìo j perXuontena àn queHo  xe ri altro muo de Prealaffe^j. que  Prealaffe ven a dire, con far ae a dire,  defenientiadeguardamento. Fa moto  conto, che fé t'andiesfìsìt quel moravo,  che xe Ime, elfalgar elio tepareraepì baf  fo dei'albara, eabo da man 5 ettetorniesfipo da IV altro lo,elfalgaretto te ve  gnirae a parere pi elto de l’albata., e et  bo da fuor a. e an. queHo xe ri altro muo  de Prealaffe ^fegondo, che me defchiarlna botta el meparon. ttntindito mo?  NA. Pootta, mo Te pi chtar-a % que riè  on gratto da vacche, a me fmeravegìo a comuo quelli dal IibraXZjUolo,ri ha  fapio faellay e lome d'ona forte de Prea  laffe > Jipiantoghene tre mi A4 A. Elfa  •rae Ho anmafa, fel, ri keffe fatilo con  fé die. Orbentena ?fa mo to conto, que  fé la He Ha nuoua,e la Luna ne foeffe ve sin co èflofalgaretto,a por non, le fisi  le de fora nefarae don bel peXzjOpilim  ZJ> cheriequell'albara. e fi farae popibolo >que no ghe foeffe da ì Spagnaruolt h   ci e i Toifcbì, ei Ptditani^ deferitemi de  guardamento ? e pure tutti la *ve in lo  rftèdìerno luògo, api k quelle [ielle, che i  ghe di fé. quel da la baie [Ira > o che ghe  fita del bolzfon : q ne fé gì mi ? NA. A/lo  el tòfaellamento rièbon,perque nepof  Jìbolofaerc quanto la Luna fé a lun\i $  che elio di fé anquellu dal libralz^uolo a  AIA. Nò al so muò de elio, el no fé pò  faere. mo i fmetamatichi chela catta,  beri gì. NA. oA no fé qui d'irte mi,fe  lome, che the refon da vendere. MA.  Crito mò,chequellu d al libr aiuolo di  rae cosìan e lo ? NA. Se'l lo diefe elfa  raeben 5 tamentre elporae efjere tanto  depinion, queeltegniffe duro. cinque  in vin. Ad A. Che'l tegna pur fremo, e  chel metta a me conto. NsA. ^A no se  miga,a comuòfea Ho posfibole, che'l diga (l'altra, que te fentirè adeffo. ino no Ic,m  dtfelo, che in gnegìm luogo,fe tome, on  el ghe xè fora dertamhì > e apiombw,na  fepòfare lafcoridaruola del Sole? a thò  purvezjua mi, eh' al so. MA. Si'O/tu   2) 2 brio,  IfrOTCII,  apèrto, che ven (fé i cuorui no ghe magna  gi vogi) el fé por a chiarir e,che, per yuan  to a he fentìt a dire, la fé farà. Aio con  que rafonfaellelo a Ho muo ? NA. La  Luna fé va volz^anto (difelo) e filano  fé pò vere dert amen dome quando la xe  in Z aneto. <&14A. Tornami) adire.  NA. El dife elo, che nofipianto la Ltt  na in Z aneto, no la pò fondere tutto et  Sole. ^MA. c Doh giandujfa, fio puòuerhomocrhque la Lunafea nafritag  già elio. Con cane arOychefìanto ella reo  da 5 quiggi, che Ha in Zaneto, gtitnpò  "V ere pi de nu ? ghe ne d altre ? NAl  Sì. que vuol dire Grafalta? &WA.  eA comuo, Grajfalia ? NA. El di fé  elio, que l'ina nuuola a muo latte, vesin a la Luna, e que la ne altramen in  Cielo. <£WA. Oò, a tendendo adejjò.  l'è laflrà de %flwa. NA. <*An sì sì, la  fra de Roma. sOMA. Efìeldife 3 cjue  la ni in Cielo ? N$A. <£Mo, no, difelo.  MA. Con cane abaro ghe dijjangi tonca  nù P Hra de Roma, che vuol dire, Hrk     del Par affo, fé la no foefse ti fufof ] NA.  Cjuarda ti. e sì elfapo delle sbraofarì  contra onFUuorico(eben an divieggi)  che no crea,quelafoeJfe in Cielo, per  che ellodifea Stotene > che la gh'iera.  Ad A. Ofsu andagamo inuerfo e a, que  te fera, in f agno muo a pò fon benfael  larecaminanto sì. NA. Vapurlà.cha  ve gnomi, pooh, el ghe ne que Ut puoche  ancora. el di fé, che la ftella nuoua la  trema>per que la fé va suentolato,quan  do la va a cerca. ^lA. Ghe'lcritotì?  JMA. <*A ghe'l crerat,fe'l noghinfoef  fé paregte delle flette, que va a cerca, e  fi no trema mi. e fi el trema tome quellechexe elle, elte>perque a nopofsonfremarle de vifta, che paghe ben. e anque  fi a Ir emanto la de efler li uè. aPkfdd:  Àdò va, che te sì on Rolando. NaA.  Tamentre que, nofapianto queHù, on  la fé a fi a Bella > elnopo gnanfaere comuo la flpia incenderà 5 e sì le venaej  fere tutte filatuorie, quelle, che 3 Idi fé a  \flo perpuo/ìto 5 ne vera ? <z?J4A. Ala   el ni elle fogna ben > que la fea così. NA.  Orbentena, avuo^cbaft togamo onpuo  dt Fpajfo con gifuo fprenuoBtchi mi i   loren. ^ ^/^. $, q Ue dlfcio ? NzA* El dìft,   que la Beila durerà afte s afte, /e s'imbatte j, che L Sole no la desfaghe, elio.  At^sL El poca an dire, que la durerà  inchinda, que elio va a romprela 5 in  t* avno rnub, con la (e a anda via, el para tegnir fremo, que te fio eilo>cbel'hà  rotta. N<t4. <z?tfo gbe vegna el mal  drean $ quejìa farae ben de porca ! El \ di fé po> eh e* l fera abondantia d* agno  confa, e que l'è na Bella de quelle bone.  J\d<zÀ. Inchindamb la va ben, quanto  de quello, mofe la tegmffe mo fremo con  Bi ficchi 9 a que ftjfangi ? crila purea  tomuo. NtA. T>e gihuomini pò? quel  le puoche con fé. M<t4. Con farae a di   ^; re ? NtA. Con far a a dire^ quei doentera inz^egnofi, e facente-^ e quei fé testura a la verite. AisA. Vete> che'l  se fchiano el fyrenuoBìco inelo.no vito  a comno te agnino \ el ne amposfibolo %   chel cup. li. chel viua, habbìanto tanto e dibrio da  Xoene^j. N^4. T^e me sbertez^à nero ?  dì pìprefto, que el fprenuoUuo è Ho ve  ro in nìi, que a s'haon tegnu a la verite, fé ben elio voi e a archiaparneght^j.  zTkfo/l. T'irà, che f he vento. iVW.  El dife pò anche * que Ha Bella ca7z, \ ra via le giottonarì, le rabbie 5 quf /igi mi ? oJldtA. Sì >Sì, così noJìejfcle  in perorare, le nuollre carte > mo ano  me fmerauegio difuofprenuoHichi,que  tutto el so libr alinolo me pare onfpre  nuoflico mi 5 e que fempre el fraghe a  indiuinare^. N^4. El dife ben, che  el ghe nha vn altro per le t tra da far C1F '  [lampare^. zsì4<iA. Che l foghe preflo,per que feanto vesjn Li ^Marefèma-,  e l farà bon da qual confa an etto.ftgon  do, che que fio n ha fatto rire adejjò y que  l'è da Carleuare_j. N-*A. E quelìlt,  che le&ea diffe, che'l creapurpiamen,  que el l'haefje fatto flambare per venderlo, e gu agn ar qualche marchetta eU lo M$A> Che'l U&re tene* a tfazy   Zjargi,     Lorerc cap. f.  6.     sgargi, e fé ghe nauanZjeffe qualchuno,  chellofagbe in fon reuoltclo y e chelfel  caXjZjt, on fé ca%z^è Tofano le Jp tette 3  che l farà ben meffo in conerà. N<tA.  Lagoni a line, àfebn a cà. <vuotu Rare  a cena con mi ? a fin dare ontiera ve.  Alzs4. <$Al so, mo a nopojfo^ue la Afe  nega rri afptetta 5 tamentre a fin def  grati. AV/. $A T>io tonca.  MzA. sA 'Dio. IIMII     asS a£$5  * 1^/7 >" r»1 ; <rli u TU  1 JL  a. Grice: “If I had to choose between Colombe-Aristotle to Galiei-Plato, I chose the former!” -- Colombo. Colombe. Ludovico delle Colombe. Ludovico Colombo. Keywords: the irregular surface of the moon is filled by an invisible substance, the earth does not move, the ‘nuova’ stella is a misnomer: it has always existed; bodies float or sink according to their shape. Aristotle’s reasons never sink because they are square. Refs.: Luigi Speranza, “Grice e Colombe” – The Swimming-Pool Library. Colombe.

 

Luigi Speranza -- Grice e Colombo: l’implicatura conversazionale dell’idealismo toscano – scuola di Milano – filosofia milanese – filosofia lombarda -- filosofia italiana – Luigi Speranza (Milano). Filosofo milanese. Filosofo lombardo. Filosofo italiano. Milano, Lombardia. Grice: “I love Colombo as I love Wilde – I mean, the sponsor of the Wilde Lectures on Natural Religion! Colombo wonders, ‘can ‘theologian’ be written under ‘profession’? Surely, like me, Colombo distinguishes between theologian and philosophical theologian – if there is no such distinction, and I’m not sure there is – perhaps there shouldn’t be, Colombo would say, the ‘philosophical’ in my ‘philosophical eschatology’ is totally otiose and anti-Griceian!” Insegna a Milano. Si è occupato di antropologia, metafisica e la filosofia italiana -- Rosmini, Martinetti, Volpe, ad Aosta. Altre opere: “Senzo e atto” (Studium, Roma). La morale communitaria (CUSL, Milano); “Pietra angolare: l’chiesa d’Inghilterra” (CUSL-Centro Toniolo, Milano-Verona); “Antropologia” (Massimo, Milano), “L’immanente e il trascendente”; “La correttezza del nome nel Cratilo – il nome corretto -- in L’origine del linguaggio (Celestian Milani), Demetra, Verona; Il ri-ordino dei cicli scolastici, in "Quaderno di Iter", “Filosofia come soteriologia: L'avventura di Piero Martinetti (Vita e Pensiero, Milano); “Il giusto prezzo della felicità, -- reasonable or rational? -- Edizioni ISU-Università Cattolica, Milano); “Antropologia ed etica (EDUCatt, Milano). Forme e modelli del pensiero filosofico. Introdurre alla comprensione e uso dei linguaggi e degli strumenti specifici della metafisica, dell’antropologia, dell’etica;- all’acquisizione di abilità critiche e analitiche per comprendere le dinamiche del vissuto, della società edella storia contemporanea dell’uomo occidentale. Salute e salvezza dell’uomo. Il senso della cura e dell’educazione. Una sfida per la ragione e per la fede.Valutazione critica del rapporto metafisica-antropologia-soteriologia in tre momenti della storia dell’Occidente. Il mondo antico-classico greco-romano. Il mondo nuovo Cristiano. Il mondo moderno e post-moderno. C., I Greci e l’amore incerto: grandezza e aporia dell’eros platonico: il Simposio, ISU-Università Cattolica del Sacro Cuore, Milano, Kierkegaard, La malattia mortale (qualsiasi edizione, purché completa): ai fini della prova d’esameè richiesta la conoscenza della sola Prima parte: La malattia mortale è la disperazione; J. p. Sartre, L’esistenzialismo è un umanismo, Armando, Roma (o altra edizione, purché completa). DIDATTICA DEL CORSO. Lezioni in aula, ricerche e percorsi personalizzati. METODO DI VALUTAZIONE. valutazione di eventuali elaborati scritti o relazioni orali. AVVERTENZEIl docente è a disposizione degli studenti per ogni chiarimento didattico e contenutistico, per l’assegnazione delle tesi di laurea e l’assistenza necessaria alla loro elaborazione.Il docente riceve durante il periodo di lezione presso lo studio, Cap. I. AIIO A. AoxdZ (loi ikqI iov jtw&avtt 1ft$ ovx d(is- 17i kiztjTos slvca. xcd y«Q lxvy%av ov tcqcoijv sis u6zv o foco- 4 oh <s3 poi* Stallb. Facit, inquit, Plato Apollodorum inter epulas versantem et convivis narrantem ea, quæ hoc libro continentur. Sed neque epulæ commemorantur, nec convivæ Apollodori, ut sane mireris, Stallbaumium in re dubia et incerta certum iudicium exhibuisse. Platonis voluntatem declarant verba. C., quæ primus Sydenh. corrupit. Eius couiecturam cum codd. auctoritate probatam reperirent ceceutiores, ad unum omues “taUta” pro “tautA” ediderunt* Verissima autem lectio vulgata est: “ovxoa 8rj iovreS apa xovS AoyovS itepl avt&v lizoiovpE$a y dkxs,oitEp dpxopevoS EtnoVy ovh ape- Æ xtjxodS d ovv 6 « nai vptv 6i7]yij<5a6$ai, xavxa XPV 7toutv”. Apollodorus nimirum cum domo relicta Athenas proficisceretur, sermones in Agathonis convivio habitos ei repetierat, qui ipsum tum temporis comitabatur. Brevi post redeuntem, ut videtur, ex urbe cum alii rogarent, ut eosdem sermones ipsis repeteret: accinctum se paratumque ad rem ostendit ita, ut qui vellet, quando iuberent, quod brevi ante fecerit, idem nunc facere, h. e. inter eundum narrare. (p. 178. C. “ovtoo 8? IoyxeS apa xovS AoyovZ TtEpi avroov ItcoiovpeScx”) TtvvScivEd Se. Vulgo additur “nun” quod nec codices habent exceptis paucissimis, nec FICINO in conversione agnoscit, neque vero sententiæ ratio exigit, merito omiserunt Belck., Stallb., alii. Præ ter codd. optimorum fidem “notheias” suspicionem movet ipsa sedes “nun” particulæ, qua sede effcitur, ut nescias, ad antecedentia pertineat, an ad sequentia temporalis particula. Schieierm. relata ad “itwBdvetiBE” particula verba convertit: Ich glaube anf das, wonach ihr ietzt fragt, nicht unvorbereitet zu sein. Hoo quoniam dici nequit nisi respecta habito alius temporis, quod præ senti tempori opponatur, otiosam particulam ietzt censebis rectissime. Nam priori tempore non exegisse viæ comites sermonum [“Sttv avicbv (frahjQo&sv. twv ovv yvaglfiav tig oM 6&sv xatiduiv fis xotftfa&sv ly.uX.t6B, xal xaLfcav a (ice ry xXy6tt, '0 <PaX.ijQtvg, k<py, ovrog, uXoXXoSwqos, ov xbqi-“] narrationem, cor disertis verbis indicetur, caussam non video. Nou rectius alii cum Wolfio: letet bin ich vorbereitet, euerea Wunsch zu erfullea. Quid euim? Tempore aliquo non præ meditatum Apollodorum fuisse ut per se intelligitor, ita non erat verbo posito indicandum. Ceterum, ut clarior fiat totius loci ratio, tenendum est, *in medias res* lectores abripi, ut, cum Apollodori comites dixisse fingantur: Narra, si lubet, Apollodore, orationes illas nobis, Apollodorus contra respondeat: Videor equidem mihi ad rem, quam exigitis, optime instructus. $ a\e poS ev. Phalernm navale Atheuiensium fuit haud procul ab urbe distans. Aunotat Schol. ad h. 1. $d\7jpoy 6ijpoS AlavriSoS, IB, ov AnoWo&GopoS, Quia autem, inquit Hiickertus, ad mare situm Phalerum, ex veterum more dvikvai positum est de eo, qui in urbem tendebat, uti ex urbe Piræ eum petens xccxapaiyeiv dicitur, cf. Plat, de rep. I. init. xal itai?,GDV dpa ry xXjjdei. locum queudam inesse verbis insequentibus, addito itaigcov participio declaratur. Variæ autem doctorum hominum sententiæ sunt dubitantium, ubi iocus lateat. Wolfius in festiva (paXypevS vocis pronuntiatione iocum deprehendisse sibi videtur, Schiitzius de formula judiciali cogitandum censet, quæ addito pagi nomine conspicua allocutionem festiva quadam gravitate ornaret. Sed non efficitur nisi superaddito patris nomine formula judicialis, v. c, ^ypod^EYTfS JijpoCSivovS, TlaiaviEvS, quo exemplo usus est Sebo), ad Plat. LEONZIO (si veda) Adde Aristoph. Nubb, v.134., M. xls £d$’ 6 xoipaS tt/v Bvpav ; 2rp. # siScovoS 1 v\oS 2rpeif)id8?fS, KiJivvv6$£r. Non minus a vero aberrat huius loci interpres in Scbilleri Nova Thalia T. II., p. 170. # quem Stallb. laudat: Ile da, gestronger Herr, Biirger und Ziinftcr von Phaleron. Satis lepida hæ c sunt, sed ab interprete ficta, non facta a Platone. Ordo verborum mutatus est, atque hominis nomini nomen, quod a demo derivatur, præ positum; scin’quam ob caussam? Plato cum scribere debuisset ^TroAAodeapoS" ovzoS o $a\7jpEvS, illum verborum ordinem exhibuit, ut, qui Apollodorus vocandus esset proprie, idem a7roAAodc*>pot; epitheto, quod hominis opportunitatem exprimit, ornaretur. Scribendum igitur est: 6 <Pa\7jpEvS, Eqxrj, ovros, obroAA od&pof, commate p6at ovrof posito, ut nominis per iocum dati potestas elficacius eluceat. OvroS enim in allocutione cum nomine proprio coniungi solet, ut in Protag. 193. D., quem locum Stallbaumii industriæ debeo, scribitur: onat lyco ttjv tpoavrp' yvovs av-TOV 'imtOHpOLTlfi t Iqxrjv, OVTOf, pi) n vEODtEpov ayyzXXziS; Sed I more Homerico nunc disputamus, r STEpov npoTEpov, Quin statim revertimur ad explicandum, qui in ficto nomine proprio latet. /isviig; Kayu bntixag niQii^uva. Kal og, 'AitolXodcoQS, S<prj, xal fiTjv xal Evay%os as Itfpcow, fioviofievos 8uatv&i<S&<u xi}v 'Ayu&uvog Igvvovoiav xal Za- E iocnm lepidissimom? '0 $>ot\r)pevi rectissime ut cpaXijpiS pronuntiandum censet Astius, non, ut calvitium carpatur Apollodori, quod nullum fuisse pari iure contendimus nos, atque luisse Astius suspicatur, sed ut vana Socraticorum morum imitatio notetur. Consentaneum nimirum est, et verbis probatur ov XEpipEVEif, Apollodorum ad Socratis modum festinasse, corporis habitu pedumque positu e longinquo ( [nopfico Sey') conspicuum. Ut igitur Socrates ob incessum (IpivSov in-star fipEvSvedSai dicitur Aristoph. iN ubb. v* 361, et Syrap. B., ita Apollodorus $aXrfpis appellatur, quæ vox eiusdem fere significatus atque fipivSoS, avem aquatilem denotat altissimis pedibus superbam. Sine dubio autem multo iucuudior erat, quam Astianum illud calvitium, Apollodoro anoXXo^oapov epitheton, quando quidem ipse Socrates, cui ille aimilliuius videri gestiebat, datum se donatumque civitati a deo præ dicare solebat, cfr. Apol. Socr, p.30. E., iav yap.ipk anoXTEivrfZE, or> jup&UoS aXXov toiovtov Evpr/dETE aTEXVGof, ei xal yshoioTEpov einely, npoSxeLpevov xy noXei vno tov Zeov x.t.X. ov X E p l fl£V ElS. Ilæ c est Stephanianæ lectio editionis, quam Stallb. in textum recepit, Bekk., Dind., Riickert. nepiplveiS ediderunt ex auctoritate codicum. Utraque lectio bona eat i utra verior sit, alii videant. Unum hoc certum esse puto: in interpunctione et in accentu codicum fidem perparvam esse aut nullam. Futurum tempus in textum recepi sensu quodam veri ductus, non ratione. Ad idem fortasse recurrit, futurum an præ sens tempus probuveris, neque est, uisi pronuntiatio verborum, quæ alterutro recepto tempore iminntatur. xal prjv xal £v ayx 0 ^ ^post pr/Y in vett. cditt. omissum Platoni redditum est e codicibus. De voculæ veritate consentiunt viri docti, de eius explicatione non item. Riickert. xal ErayxoS esse censet neu 1 i c h sch n, xal prjY autem, inquit, ne quem offendat in orationis principio positum, non esse moneo in principio, sed respicere præ cedens membrum ov itEpiplvetS, hoc sensu: Tu non exspectas? Et tamen ego nuper iam te quæ sivi. Quid? Tu non recte explicas, Riickerte, hanc particulam? Et tamen ego cius significatum ium diu quæ ro. Satis est, exemplum laudasse unum e multis, quo exemplo Riickerti explicatio reprobetur. Protag. 310. A., 22. navv plv ovy . xal XapiY ye siti opan, lav axovi/re. Et. xal pijv xal rj/ieis daX, iav XiyyS. Stallb. xal pijv xal ad notissimum comparandi genus revocat, quo utrnmque comparationis membrum addito xal augetur, e. g. xal ivayxof de i&jtovv, c osnep xal yvv de %7]TG). Dubito, num recte. Ut exemplo utar Protag. supra laudato, certum est, amici non hanc sententiam esse: Uti tu no-XQazovg xal 'AlxifittxSov xal zwv nV.ov tav toti Iv r a Owditxva auQaysvojiivav jrfpl zav Iqcouxuv 16yav, rivis z\Octv. «AAog yag zig (ioi diqyiizo, «xijxo ag •bolvixos zov 0Mx aov‘ £<pij di xal Os lidivai. cllkcc yaq ovdlv el%B Oarptg iiyuv. Ov ovv (ioi St^ytjOak' bis, ita nos tibi, si dicas, gratias habebimus. Sed ipste videtor sententiam suam mutasse Stallb. ad Protag. 309. B., 2. ev Vpotye ido&v ( sc. SiaxeitiSai d 3 AXxi(5id8r}S itpoS i pe) ovx rpaSta 6e xal xfi vvv 7 ) pipa • xal ydp 7toXXd vTikp ipov ehte, ftorjSaov i pol, xal ovv xal apxi an baivov £pXO/iai f convertit enim rectissime: und duher komme ich aoch eben erst von ihm. Videtor igitor xal ZvayxoS, xal qpels, xal apri cett. in hoc genere loquendi cum gravitate quadam dici, quæ cum affirmatione coniuncta sit. Prius xal autem in initio positum particulis pr/v, pev t dr/, ovv, xoi ita inservit, ut easdem ia initio enuntiatiouis ponendas, quoniam per se non possunt euapte vi exordium enuntiatorum esse, suffulciat atque quodammodo in principem locum orationis in ducat. Exempla permulta huius xal expletivi reperiuntur, cfr, Symp. C. xal p7fy 9 eo 3 Epv~ £>ipaxe, ehteiv x ov 3 ApiSroq>dv7j t aXXy yh tctj iv vqj 2xgo Xeyeiv x. r. A. Ibid. 199. C. xalpjjv t o o (piX e UydBoav, xolXgA poi £$o£,a$ xa$T/y7/6ad5ai xov hoyov. Adde 220. D. xal ydp SipoS xoxe rjv y quo loco cum gravitate caussæ indicium in prima sede enuntiatiouis positum est;< die Ursache vnr, es war damals Soromer. Contra in verbis 220. A. beivol ydp avroSi x ei M c »vif. vis epitheti quoniam caussæ gravitatem superat, ab initio Setvol positum est. Cratyl.. B. itaXaid itapoipia, oti x d xaXa Isxiv dity $X £t paSelv • xal 8j} xal xo itepl x tav ovopatGDv ov dptxpur xvyxavei ov pa$ypa. Iam nostri loci verba convertenda sunt; Und er sagtet Apollodorus, in Wahrheit, bucIi neulich schon suchte ich dich. a\\oS ydp xis poi 8trjyeixo. H. e. Alius mihi iam fuit harum rerum narrator, quem Phoenix edocuit, Philippi filius; te quoque rem compertam habere dixit; verum euimvero nihil certi narrare potuit; iam tu igitur narra. Proprie ita disposita singula membra exspectaveris: drAAo? ydp xis poi fterjyeixo aXXa ydp ov6lv elxe 6a<pls Xiyeiy t<pr\ de xal 6h eiSivai tfv ovv poi dvfyrjdat. Invertit, ut videtur, Plato ordinem enuntiatorum, ut Glauconis audiendi studium et festinationem vividius exprimeret. dixaioxaXoS yap el . Minus apte in conversione FICINO: te enim interest sermones amici tui narrare; neque Stallb. satisfacit convertens; te eniih maxime decet, amici h. e. Socratis, magistri tui, sermones referre. Verba sic reddam potius: Convenit enim tibi in primis, qui Socrs- Sixonbtaxog yag tl zovg rov balgov Koyovg anayyllluv. ngbttgov 6e pot, ij 6’ og, tini, Ov avtbg nagtyhov tjj evvovela zavzrj fj ov; Kaya tlnov, ori II uve a- C nctoiv Iones eoi ovdev diiyytie&ai ecupig 6 Sit]yob(iE- vog, d vmazl qyet vtjv Owove lav ytyovivai tairtjv; tis, amici tui, sermone» referas. Ceteram ut snpra <pa\rjpis et deodatns Apollodorus vocatur, ita nunc kxaipoS 2 ah xpccxovS audit. In verbis insequentibus r/ d* OS legitur; non male. Aptius fortasse est f/6o$, de quo Schol. ad Piat. Phæ don, a.v. 17 6* 'Eav plv, inquit, # dvo piprj A oyov, Hsxai £<p?j oSy xovxiSxiv £<pi] 81 ovxof. oi Sb Xeyovdxv, ort auro pavor drjpaivei xo £<p 7 /. iav $ £r pepoS XoyoVf tsxai <pi\ot f aif f ASrjvatoi t r) u<pe\oS rir Aiyi- vffxaix. T. A. Bekkerus e contraria ratione 205. C. oAA* opd>S 7/6?/ scribendum vidit pro oAA* opcoS 7} 6* ip oddkv diijyet 6$ai. Ficin.: Revera, inquam, certi nihil retulisse tibi ille videtur. Cum emphasi dicitur diijyeid^ai ac non sine acerba irrisione eius, de qno supra dicitur » diTfyeixo. 9 Nimirum cura Glauco dixisset: oAAo? yap xiS pot dujytixo t Apollodorus ovSlr St ijyetxo dacptS satis malitiose responsurus erat, quod in orat, obliq. conversum audit: £oix£ 6ot od&v di7fyEi6$ai. Riickert. infinitivum præ sentis dtr/yetd^ai censet, malim imperfecti iuterpretari. Exempla si requiris infinitivi imperf., cf. 176. A. l<prf da 'avddt xe 6<pds Ttovrf 6a6$at xal $6 arx as xdv $eov xal xaXXa xct vopiZopeva z pine 6$ oct npds xov notor, quo loco quæ momentaneæ actiones eunt, aoristo, durantes imperfecto tempore descriptæ sunt. Adde 174. D. xoiavx* axxa 6<paS £<prj dia Æ xSirra? Uva* et q. seqq. Ceterum addito 6a<p&S adverbio indicatur, Phoenicem narrasse quidem, sed narrationem non ita instituisse, ut res narrata penitus ab auditore percipi posset. Ilinc paullo supra dicitur fiovXoperoS dia 7tv$iti$a$ b. e. cupiens rem omnem, quomodo gesta ait, accurate descriptam audire. De præ positione did cum verbo composito vid.174. A. jpks yap avxov diifpvyov h. e. heri fugi ipsum ac vitavi feliciter,SIS. C* aAAa diepijxocvifda), onatS ..., sondern du setztest es durch, dafs Phæ d. 97. C. oot apa vovS Isxiv 6 diaxodpcov xe xal navxw alxioS t ubi diaxo tipdov est: omnia excepta re nulla exornans. iyroye drj . Bekk. in textum recepit £y& drj annotans, in quinque codd, iyaye S 1 ) reperiri* Videtur igitur vir doctissimus codd. auctoritate motus esse plurimorum, ut lyco di) reciperet. In servanda lectione vulgata nobiscum consentit Riickertus, in explicanda non itera. Ph dij enim, inqoit, quod caute et cum restrictione affirmat, ut Phæ dr. 242. D, Theact. p* 145. D. cum maxime h. 1, aptum esso censeo. E Ruckerti eenijv IqukJ. 3, togrs xal Ifii xagaytved&ai. Eyeyys fli}. Iloftiv, >)v 6 J lya, ta ttavxcjv; ovx olaft, on xoA,icov iroav ’AyaQ ov Iv&aSe ovx Ixidedqfirjxev ; dtp ov d’ iya 2 .'oxqutei GvvdiatQlfia xal inifuA.es XEXoljjpat ixdattjs rjptQas tldzvai 8 n ctv Xiyy y nQcctry, ovSeneo 173 tQuc izi) larlv. n qo toti 6e utQirQt%uv oxy Tv%oifu, 1*1 • tentia scriptam esse debebat rfyov fxal ye Stj ovxgjZ. Contra iyooyt 6t) sc. ?}yovpai ovxooS } cum gravitate quadam, quam vocare indignationem possis, affirmat: Nun freilich dachte ich, aucb da seist dabei gewesen. 7Xo5ev cd rXavxcov ; Stallb. distinguendum esse docet a Glaucone, fratre Platonis, Glaucouem hunc, de quo Apollodorus 173. A. ita iudicat, ut divitem quidem hominem fuisse, sed a philosophiæ studio alienissimum recte coniicias. ixoScv cum vi negandi ita semper adhibetur, ut ad præ cedens verbum finitum referatur. Dixisset igitur, explicatius si loqui voluisset, Apollodorus: TCoStEV r/yst 6v, rjv 6* iyco f eo rXavHcov, atque sic, li. e. explicatins, Plato locutus est ia Cratyl. 398. fin.: 6v ix^S elneiv; EPM. it o$ev, do 9 yo&b, Uxoo; Adde Menex. C. M. vvv fibreoi ol/iai iyoo xov alpeSsvxa ov itavv evitoprjCeiv 2. zoZev sc. olet . . . do ’ya$E ; iitid e Sr/pr/xev. Scbol. s. v. *Ay<&<ovoS xal npoS lApx&aov xdv fja6iXea gj*£to, coS MaptivaS vEooxEpof, Verisimile est, ut Stallb. ad h. 1. annotat, Agathonis in Macedoniam peregrinationem hic tangi. Quoniam apud Archelaum tyrannum tam laute vivebatur, ut qui cum eo essent, lautitiis quasi sepelirentur, tectius quidem, sed iocosius, ut solet, Aristoph. in Ranis v. 83. idem poetæ apud Archelaum diverticulum notat: *H. UyaSaoy dbxov 'fxtv; d* oacoTancdv p anoixexoci. 'H. 7Coi yfjS 6 xXrjpoov; J. is fiaxapoov evaoxfxcS. Errarem quod attinet Glauconis, qui rEGoSxi celebratum Agathonis convivium arbitrabatur: facillime potuit, cum multos iam annos Agatho abesset, vel obiter facta temporis computatio meliora docere. Sed non curasse videtur homo Xpyp<xn£ TIMOS virorum illustrium sive absentiam sive præ sentiam, nequo studiose secutus osse nisi quæ divitias manifesto augerent. iiei pe\\s it eitoirj pai. Sensus est: Seit ich aber mit Socrates verkehre, und es roir zum Gesetz gemacht habe, jeden Tag zu wissen, was er irgeud spricht oder tlint,' sind noch nicht drei Jahre verlaufen. OTCXf xvxotpt. Scriptam exstat in aliquot codicibus otcoi t. Sermo est de eo, qui, quo veniat errando, nqn curat. Hinc convertenda verba sunt: temere, ubicunque versarer, oberrans. Minus recte, ut videtor, Ficinus, ad cuius conversionem Stallbaumiana comparata est : antea vero, quocunqua continge i xa\ olnfitvig rt itoniv, a&luoligos 17 orovovv, ol>x rjctov y <Sv vvvl, olofuvog Sslv navia. (t/Mov xqutthv ij <piXo<Soiptiv. Kai fig, Mi] /Sxibjct, tqitj ' uXX’ ilxe (to i, nate lybvtx o r) 6vvov6la avrrj. Kayixt thtov, ore JlaiSav ovtcov Tftiav Iri, ots ry tCqixtt]} igciycoSlq iviKtfitv 'Ayatiav, ty vCxiQulq y y r a hnvUux. &!vtv bat, oberrans, cfr. Piat. Pbæ d. D. toiyapioi rovroiS ptv \alpnv clxovres avtois, coi ovx eiSodiv, 0X7} gpxortat. aSXicor e pos r\ orovovv. Schol, ad Gorg. ap. Bekk. 847 s, t. a^t]\arovi aSAiof o xdSt6iv dvtjxistoiiivujxopcvoi. Pro 7jv volgato o codd. auctoritate 7/ Platoni restituerunt recentiores editores. Eam lectionem scholion Bodl, cod. comprobat s. / : 'Attlxov roveo, axo tov ta (Swypypirov • dj/paivt i rd (a rd vxf/pxov ' Iu ydp axo tov TfV Tiara SiceAvtiiv ‘icoyixjjy * "OpTjpoS • rj rore xovpoS la, vvv 5’avri fle yrjpas bearet. Do 7/ et ijv discrimino Herm. egit ia præ f. adS. Oed. T. VII* jt a id cov ovx cov rj pcov it i. Inverso ordine vulgo hæ c edi «olent rtoddeov r)pcov orreov hi* Recte fortasse. Ceteram ambigue hæ c verba dicta sunt,, ac non «ine magna Socraticæ disciplinæ laudatione. Nimirum itoudctS vocat h. e., non pueros, sed homines pueriles Apollodorus cos, qui Socratica disciplina non imbuti huc illuc eircumferantur., Verba igitur TCaidojv ovxcov j}pcov hi de eo tetnpore intelliguntur, quo expers fuit Socraticæ disciplinæ Apollodorus. Et quoniam tertius annus erat, ex quo Socrati «ese ndiunxerat, tempus convivii definit ita, ut qui his proximis annis tribus convivium Agathonis celebratum neget. Definitione hac non sufficiente neque accurata Apollodorus pergit: ore ry 7tpcdxy zpaycodiit ivlxrj6ev ’Ayd%cov ry vSrtpaUr, rj y rd imvtraot l^vev avtuS ts xal ol x°~ pevraL. ore t y rt pcdxy r p ay codice. Riickert. ad h. 1.: Non integra trilogia, sed prima e tribus fabula; nam singulis etiam fieri poterat, ut quis victor existeret. Recte. De tempore, quo prima tragoedia Agatho victoriam reportavit, vid. Alhen. Deipn. V. p, 217. ore ydp UyaScov ivixa y IlXarcov tjv 8exate66dpoov iteov 6 p\v ydp litt d pxovzoS Evtprj fiov S ecp ccv ovtcii ArjvaiotS. h.e. Olymp, 90, 4. Hoo temporis indicium perutile quidem est inprimis iis, qui in vitam Agathonis inquirant et in historiam rerum, quod solertissime fecit Fr. Ritscbl in Comm. de Agathonis vita, arte et tragoediarum reliquiis, llalis Sax.: frustra eo utuutur lectores in opusculo Platonis, qui ipse pro scripti sui cousilio nullam eius rationem habuit. licivixia USvev. Solebant poetæ victoria reportata festum diem parare iis, qui susceptis chori partibus, ut populo fabula placeret magis, effecerant. Quo die quoniam diis sacra fiebant ob victoriam, factam est, ut ad euni significandam Græ ci formula uterentur td iitivixia Svav. avios tb xa l o t yogivtuL Tlaw, i<pt], aga naXai, wg 1 'oixtv. dkku rlg 601 diyyeito ; fj cevrog Zkaxgdrrjg ; Ov (icc xbv Ala, i)v 6’ ly <a, akk’ vgxig <Po Ivixl’ ’Agi&c6di](iog r\v rig, Kvda&rjvcaBvg, Cfuxgog, dwxoSrjros de l' itagayeyovec 6’ iv ry Ovvovela 2k<axgdxovg tguCTijg wv iv zolg (idhora tav zort, tog i(ioi doxei. rj avrds 2. Unus cod. Vat, ?/, quam lectionem merito reiecerunt editores. Schleiermacberus 7/ part. potestatem non satis assecutus convertit: etwa Socrates selbst? Quamquam eadem vox manet, sive y sive ? f scripseris, tamen hæ formæ inter se discrepant vehementer, y posito omissum cogitatur alterum enuntiati membrum a Ttorepov particula instituendum v. c. notEpov dXXoS xiS 7/ avxoS 2coxpdxyS; et quoniam in huiusmodi enuntiato bimembri, ubi ab indefiuito ad definitum transitor, loquentia ludicium simul involvitur, consentaneum est, omisso quidem, sed subintelligendo membro priori quæ stionis alterum vi quadam augeri, quam verisimilitudinem vocari licebit. Igitur y non tam corrigendi vim habet, ut Stallb. et Hiickert. iudicare video, quam probabilitatis. Contra quando 7/ exhibetur, prius illud interrogationis membrum prorsus evanescit, ut, quoniam neque huc neque illuc interrogationis momentum declinare possit, interrogatio admodum temperetur. Igitur 7/ particula qui utitor, suum iudicium ab interrogatione secludit, et sive negarit sive affirmarit, qui rogatur, ad utrumvis audiendum paratissimus est. Exemplum ut afferam, fiunt enim leges linguæ luculeutiores exemplis, legitur vulgo in Platonis Menon. 71. B. 3 py oiSa, itais&v, oitoiov yi xi, el&dyv; y Sonet 6oi olov te eIvcu, oStiS Mkvcovct py yiyrcStixEi, xonaparcav osxis isti, tovtov eldivai, eUte xaXoS 7 i. t. A.* Viderunt interpp. scribendum esse y Somei, eorumqne iudicium codd, aucto/itate probatur. Nihil enim certius est, quam Socratem ita instituere interrogationem, ut simul indicet, Menonem non posse negare rem interrogatam. Ad nostra verba ut revertar, Glauco, cum Apollodorum htaipov 2<*mpaxovS indicavisset 6upra, y avxoS 2ao xpaxys dixit admixta probabilitatis notione: am Endo doch wohl Socrates selbst. Iam patet, opinor, cur tanta gravitate, quanta potuisset, Apollodorus responderit: ov pd xov Jia. Graviora enim negatione opus est in responsis, ubi ita instituta præ cedens interrogatio est, ut quæ vera non sunt, ea vera putare, qui interrogat, videatur. Kv6 a 5 yvaievS. Vulgo legebatur KvdaSyvsvS, quod Fischeri industria correctum est. Steph. Byz.: KvdaSyvatov. SfjpoS ryS riaydioridoS <pvXyS' o dypoxyS KvSa&yvatevS. Eandem formam reperies apud Aristophanem, quem ad h. 1. laudat Riickertus, Vesp. tiptxpoS, arvicoSytoS a ei* Hæ c epitheta commemorantur eo consilio, ut quibus ov fiEvtoi alka xai ZkoxQartj y£ ?vta ijdi] avtjQoptiv m> Ixsivov ijxovda, stat' (io i (ofioloyu xa&axtQ Isceivog dttjyeito. Tl ovv; Etprj • ov diqyqaco (tot; sravrog tj odog V £t’s atfrt» fautqSda n opEwoftsvotg stat Asystv stat dxoveiv. Orna di] lovteg a(ta rovg Aoyoug Jt£gt avtav Aristodemus tanqnam homo Socratis amantisaimus indicetur* Nempe solent ita iudicare imperitiores, ut ab externo habita corporis ad ingenia concludant* 2 pvxpoS est, quod nos dicimus : untersetzt. Apud Xenophontem Aristodemus pixpoS audit M* I. 4. 2., ibique deos esse negat. Festis diebus blautis Socrates usus, est, ut videre licet e 174. A., Aristodemus ut semper ctyvTCodtftoS fuisse censeatur, addito atl edicitur, quod in ahi ex plurimorum codd. auctoritate Ruckert. mutavit. Utrum recte fecerit, nec ne, alii videant. iv zois pdXisra rc ov Ture. h. e. Convivarum illorum, qui Socratem maxime amaverint, acerrimus amator. Latiore significatu verba tuiv rore Schleierra. accepit* der war bei der Gesellschaft zugegen gewesen und einer der eifrigsteu Verehrer des Socrates damaliger Zeit, wie mich dunkt. ov yievtot aXXa. xai, Adhiberi hæ c dicendi formula solet, ubi commemoratum est, quod iam satis videri possit ad rem, quæ paratur. Apprime respondet LATINORUM: nihilo minus tamen. Interdum xai omittitur, quo omisso edicitor, ut id, quod ante commemoratum sit, minus probari iodicetur aliudque addatur illo multo probabilius, cfr* Piat» Meuen. 86. B, n dw ptv ovv* ov pkvxoi, gj 2&>HpateS, aXX’ iyooye ixelvo av r/dLSta, Zltep TjpOflTJV TOTtp&JTOV, Hai Cxetpaijxijv xcti dxovdcujn. Eodem plane modo xai omittitur in formula dicendi ov fiovov dXXitj de qua vide sis, quæ annotata sunt ad p* 180* A. ovdiyyr/cco poi. Ut Græ ci, ita nos: erziihltest du mir das nicbt? quod ita dictum est, ut explicandum sit: scio te nolle narrare, quaro exorandus es mihi. Alia plane ratione Stallb* hanc dicendi figuram explicat: Ilæ c interrogatio, inquit, alacritatem qtiandam animi et aviditatem sciendi indicat, fere ut LATINORUM: quin tu mihi narres? Alia ratio est Verborum 2 12. D. rtaiStf, $<py t ov tixeipetiSe, ubi ad lectionem codd. trium (SxeifsadSe Riickertus annotavit: Aoristum ut non admittendum, ita non omni ex parte spernendum duxerim. Male. Vid.annot. Ceterum T i ovv ab inseqncntibus verbis maiore interpunctione disiunxi, nam non possunt, ut videtur, in una cademqne interrogatione ri ovv ov couiungi. - itdvxoot 7 } J 6 o f. particulam, veritus Bekkeri auctoritatem, e textu semovi, quamquam Riickerti exemplis edicitur, ut certum iudicium de eadem edere dubites. Laudat enim ille Piat, de Legg. I* 625.^ A. ftposdoxdi ovx av dt}8&> rjpd? C irtoiov(ie&cc, i vgte, otcbq ccQ%o^evog tfotov, ovx dfistezrjxcog I '//a. el ovv dei xa l vfilv dirjyytiacfftac, ravra ^937 iioielv. xal yaQ fyutys xal dXXag, otav [Uv twag % egi <ptXo 6 ocpiag Xoyovg rj avtog nouafiai y ccXXcov axovcoy flebis tov 0 ie< 3 ftca tocpeXelti&at, vTteQtpv wg cSg %ccIq(j' otav 6 s aXXovg zivag, aXXag te xal tovg vfietBQovg tovg tav itXovtilcov xal xqtjimxxlGxlxcov, avxog te a r&oiiat, vpag te tovg ixaigovg l?.eco, on oceG&e n D Ttoielv ovdev % OLOvvteg. xal icspt re xoXireiaS xd vvv xal vopcjv xrjv 8iaxpi/5?jv XiyovxaS re xal axovovxas apa nara Trjv nopdav rfonjdetiScti. 7tavtgX 6 9 rj ye ix KvooGov odds oo$ axovopev, ixavtj x.x.X . Adde Apol. S. 33. D. xi ptj avxol ySei-OV, xgjv olxeioov xivds tqjv ixsivcov, itaxipaS xal adeAcpovS xal aXXovS rovZ itpoST/xovraZ, eiitep vn ipov xi xaxov litEitovSEfSav avxdtv ol olxslot, vvv pEpvijdSaz. TcdvtooS Se 7tdp£i6iv ocvxqdv tcoXXoI lvxavSoi, ovS iyco opta x. x. A* Ceterum convertenda verba DOstra sunt: Wie nun? sagte er, wolltcst du mir nicht erzahlen? jedcnfalls ist der Weg in die Stadt gecignet fiir eine gcgenseitige Unterhaltung wiihrcnd dea Geliens. Picinus habet: apta quidem via est, quæ ducit iu urbem, et ad audiendum pariter et ad dicendum. xovSXoyovSrtEpl ClvxgSy, Nota vim articuli, quo absente ecnsus existeret hic: Sic igitur inter eundum de his collocuti eumus. cfr. 207* A. xavxa X8 ovv Ttdvta iSldadxi p£, oxoxs nept xc ov iptDXixdjy Xoyovf nounxo x . A. Addito articulo sententia hæ c est: Sic inter eundum, quæ verba fecimus, de his Icag av v[ie lg i[ie yyeiti&e fecimus, cfr. 216« C* aAAa di pov dxovdzxxe t aoi opoioS xi iStiv ols iyco eixa6a avxov xal xrjv Svvapzv, Savpadiav lx?i h, e. et vim, quæ ipsi est, quam admirabilem habet. ei ovv Sei xcqieiv . De his verbis vide quæ annotata sunt ad 172. A. Docet autem hic locus, qui dilferaut Sei et Xpi}, de qua differentia verborum jam a Ruckerto est ad h. 1. 'annotatum. dei necessitatem exprimit, XP 1 ? voluntatem necessitati inservientem, cfr, Æ sch. Or. c. Tim. 29. 6 vopo^ixijS aTtadsi^Ev, ovZ XPV 6rjp7jyoptiv xal ovf ov Sei Xiyszv iv xaa dijpoo h. e. Manifesto legislator declaravit, qui velle debeant coram populo verba facere et quibus orationem habere non liceat. v iC8p cpv&S co S xalpv* Orta est hæ c dicendi formula ex vitEp<pvGjf x a ip°° et Xatptof quod cum non intelligerent, qni describendis libris occupati essent, factum est, ut coS sæ pius omitteretur. Seusus est totius loci : lam si etiam vobis narrandum est, volo equidem, quod feci nuper, idem nunc facere lubentissime. Namque æque nunc atque alias sive ipse instituam, xccxodaifiova slvai, xal oto^icu vfiag dhjfrij oi&tJ ' iyco [dvtot vfiug ovx olo/uu, uiX tv olda. Cap. II. ET. 'AH ofioiog st, tn 'AnoXXodoQB' ail yag 6ctvtov rs xaxt]yoQUs xal rovg dXl.ovg, xal Soxng fioi aTE%v wg ndvtug d&Xlovg tjysi6&ttL xlijv EaxQccrovg, ano (Savrov aglifievog. xal ono&cv aozl rav tijv tfjv vive narratos audiam philosophicos sermones, præter quod augeri me scientia puto» impense etiam lætor» Xprj paxi^x ix gjv. Stallb.ad h. 1, a Vulgo XPWonrti&v- Illud aptius hoc loco recte indicavit Fischerns. Præcedit enim n\ov61gov.» Recte xpVf £0LTt StixtaY receperunt editores non satis recta de caussa» Licuisse enim contendo Græcia dicere: ol it\ovdioi xal XPV paziSxad, ut Latinis licuit fures ^et malefici dicere, neque dubito, quin lectio vulgata B. xovS q>i\ov$ xal x ovS itoXtpiovS recipienda sit» Nostro contra loco, quoniam non de certo quodam hominum genere sermo est, h. e. de foeneratoribus, sed homines indicantur quovis modo lucro inhiantes, XpTJpocTtftiXGov unice verum est. l6ooS av vpeiZ, Schleierm» convertit: Vielleicht nuo haltet ihr wieder eurerseits (lafiir, dafs ich iibel daran bin, und ich glaube, ihr mogt ganz richtig glauben, ich aber glaube es nicht von euch, sondern weifs es. Oh6Sai> aXtjSf} . o letiSat ( opSd SoZdctsiv) eldivai, vocabula Socratica sunt, quibus Apollodorus uti videtur li. 1», ut Socratis discipulum se probet. Ceterum laudaro Plauti versus lubet petitos c Cas. initio: Clcostr» Face, Chaline, certiorem me, quid meus me vir velit» Chal. Ille edepol videre ardentem te extra Portam Metiam, Clcostr. Credo ecastor velle. Chal, At pol' ego haud credo, sed terto scio. dei o fio io S it\r)v 2? X p dtx O v?» Vario modo hæc verba ab interpretibus explicantor. Wolfius Iv pbv yap xoiS XoyotS dictam esse censuit pro aX \d yap iv xotS \6yoiS . Frustra. Astius convertit: unde tandem nomen pavixoS acceperis, non perspicio: namque in dmnibus tuis sermonibus tantum abest, ut pavixoS sis h, e. nimius et vehemens in laudando, ut et te et alios præter Socratem cum acerbitate quadam reprehendas. Apoll. Et merito pavtxoS a vobis audio, de me et vobis ita sentiens. Hanc conversionem nemo probabit. Nam neque usu qnodam loquendi probatur, pavtxoS inprimis de laudatorum studiis valere, neque ex kxaipov verbis colligitur satis, pavixov nimium in laudando significare. Quid dicam de responso Apollodori, quod ex Astii conversione iit languidissimum? Pessime do fitavvfiiav UXafltg, ro /icevtxog xaXiUs&ai, ovx oida sycryt ' Iv /jiv y«Q rolg Aoyotg «fi roiovzog fi' tiav roi T6 xai zolg aXXoig dyQiatveig xXt)v Zaxgcczovg. ATIO A. * Si q>lXzccz£, xai dfjXov ys dij, on ovtw diavoov(iBvog xai xeqi Ifuctrcov xai x£qI vfuav (ictCvo(icu xdt xaQaxcaOi nostro loco meritu. est Ruckertus, qui, cum non posset, quid kratpoS sibi voluerit his verbis, intelligere, scilicet e codd. yahaxoS pro jxavixo? in textum recepit. gUnde tandem mollis appellatus sis, equidem non intelligo; in sermonibus enim semper talem te exhibes : et tibi et aliis succenses præter Socratem.» Hæc ut pugnant cum sequentibus, ita ut ne pugnare videantur, Riickertus, in verbis Gqlvxqj re xai roiS aWoif dypicdveiS insaniæ latentem notionem deprehendit, ad quam respiciens, quamque augens in maius per indignationem Apollodorus dixerit: o5 <piXtave, xai dfjXoy ye 6rj x. r, A. Artificiosa hæc suut, non vera, Neque Plauti auctoritate nunc movemur, qua uti Riickcrtus potuisset in re sua. Legitur nimirum in Menuechra. Both. Insanit hic quidem, qui ipse maledicit sibi. Nam tu quidem berclo certo nou sanus satis, Menæchme, qui nunc ipsns maledicas tibi. 8tallb., quoniam Apollodori ingenium ad morositatem proclive fuerit, etiam pavixoS de ingepii * tristitia et morositate intelligendum indicat. Deinde supplendum ccnsfet opS&S 6h doxeis Xapeiv avTjjy ante verba iv plv yap totS XoyoiS æl roiovroS ei. TotovroS autem interpretator /um xof> tristis et morosus. Ut libere dicam, quid mihi videatur, Apollodorus et ad tristitiam et ad hilaritatem propensissimus erat ita, ut sive tristis sive hilaris suarum rerum modum haberet nullum. Nimium ia tristitia Apollodorum icperimus Pbæd. p, 117. D. in risu atque in mærore Phæd, 59* A. in vitnperio Symp. 178* C.etD.» et quo animo hominem in magistri laude fuisse censes, qui præter Socratem omnes mortales infelices indicabat? Ia quo indicio ut ro fjLcrvixov eluceret magis, Plato dypiaiveiv verbo usus est, quo verbo animi summa commotio exprimitur. Idem cadit in uvccfipvxqGduevoS participium, quod quo exquisitius, eo aptius est ad turbas animi exprimendas. Iam patere arbitror, fxavixoS h. 1. neque de immodica laudo neque de nimia morositate dici, sed de laudis vituperiique immoderatione. Rectissime autem Stallb, vidit, ante verba iv y\v yctp roiS A. aliquid supplendum esse. Solet enim yap particula ita adhiberi, ut sententia quædam, quum facile e cogitationum serie supplere possis, omissa indicetur. Stallb. supplendum censet op^djS 81 doxeis \afieiv avrjjv. Nobis placet ei /i?} lx rcov A oycov. Totius loci conversio hæc est: Immer bist du derselbe, o Apollodorus, Immer klagst do ET. Ovx a£iov xig l r ovtcav, a 'AxoiioSags, vvv IqI&iv' di A’ Sxeg ideofieftu <Sov, (itj &iiag xoi-qffjjg, aiid diyytjdtti rtvsg tj6av ot ioyoi. • AIIOA. r IJ<Sav tolvvv Ixuvoi roioiSs tivk g. fidiiov d’ UdQZVS v/uv, dff ixeivog diijyeito, xcd lyw xu- . gadofiat dirjyrjdaa&au, 'dich and die andern an, and scheinst mir ohne weiteres, aufser Socrates, alie fur ungliickselig za halten, indem da mit dir selbst den Anfang maclist. Und woher da in aller Wclt den Beinamen da hast, dafs man dich den Tollkopf netfnt, das weifs ich nicht, Ermufstedenn aut deinen Æufserungeu herstammcn. In diesen zeigst da dich wirklich so; da ziirnst dir and den andern, und zollst allein dem Socrates ein unmafsiges Lob. o3 (piXtate 7tapa • naico. His verbis, quæ de f ia vi xoS nomine annotavimus, confirmari videntur perpulere. 'Ezcu~ poS nimirum cum non nisi to jaclyihoS xaXiitiSai commemoras se t, consueta vehementia usus Apollodorus paivopat xal 7tapaitaioa dixit. Hæc verba optime transtnlit summus Schleierm. : 0 Liebster, so ist es jaklar, wenn ich so denke von mir und euch, dafs ich toll bin and von Sumen. Inest tamen aliqaid his verbis, quod male me habet. Nimirum amicas dixit: E dictis tuis illud cognomen ortum est, aut eius originem et caussam ignoro. Ad hæc verba nnm quadrare tibi videtor Apollodori responsum? Quid quæris ? res acta est scilicet, sævio et mente captus sum. Si quid video, ol pavixoi at exaggerant res, ita rixari amant, ad utrumque nutura ducente. Ad rixas autem se compos^js se Apollodorum etiam verba amici docent: ovx a£>iov nepl tovtgdv, 'AtcoXXoScopE, vvv ipi&iv. Quid multis? Posito post napaitaico signo interrogandi verba convertenda sunt: O Liebster, ist es denn nqn schon so ausgemacht, da fs ich toll bin und von Sinnen, wenn ich so denke uber mich and euch? toioiSs rivi?, Additur indefinitum pronomen, ut indicetur, sermones non verbo tenus ab Apollodoro referri. Recte Stallb. ferehuinsmodi convertit. Sic paullo infra 174. D. roiavt arra <5q>dS i(p7j SioXexSevra? Uvau Schleierm.: so ohngeflihr ... Adde A. Adyov roiovtov rivo? xatdpxEtv. 180. C. &ai8pov fikv roiov rov riva Xoyov £q>rj eItceIv . MaXXov 8i eius est, qui ipse se corrigit. Habet FICINO (si veda) ; immo vero a principio eodem ordine, quo Aristodemus retulit, vobis ipse nunc recensere conabor, cfr. 188. D. ovra. ) jroAA?/V xal fiiEyctXrjv, fi.aXXov 8h nd6av Svva/nv x. t . A. adde 193. E. Vva xal rd>v X oixcov dxovdajjiev ti ExaCroS ipely pdXXov 8h rt kxdtspo ? * UydSGor yap xal 2aoxpdr7]S Xoiitoi. 194. A. si 8h yivoio, ov vvv iyoo tlpiy yaXXov 81 i'8a>? ov Stio/iai x t r. A.*Eqsr) yuQ of ZkoxQcm) ivrv%m> leXov/ibov ts xal tag (Skavrag vxoSeSefdvov, a Ixtivog bliydxig biolti, Mul iQt6%cu avrov, onoi fot ovta xcdbg yByEvrjiiivog. xai rbv datlv, oti 'Em, delavov dg 'Aya&covog. yaQ avrov ddcpvyov roig huvixloig, ipofirj^ilg rbv Zyhov' 6fiol6yri<5u d’ dg vifoiEQOv mQiGttiftai,. tavta $ij $q>7) yup ol Scoxpatif, E nostra cogitandi ratione verba si spectas, scriptam exspectaveris : lepr) yap 2cDxpdt£i Ivtvx&v. Illud genus dicendi ex objectivitate enatum est, qua pro ingenio suo Græci utebantur in narratione. Eo autem efficitur dicendi genere, ut Socratis loti calceisque ornati imago oculis obversans lectorum, ut Apollodoro, ita quæstionem moveat lectori l oitoi tot ovtgj xaXoi yeyevTjplvoS. Sexcenties hoc dicendi genus reperias apud Græcos scriptores, unum exemplum ut laudem, cfr. 174. E. ol phy yap evSvf nalSa riva SvdoSev ditavzr\6avta ayetv n. t .A. taS fiXavt a£. Schol. habet : v4t o 8r} par a.ol fiXavtia, 6av8dXuz l6xvd. Satis notura est, Socratem perraro calceis usum esse, id quod nostro loeo colligitur e verbis a ix£ivoS oXiyaxiS iitoiet. Quod raro fecit Socrates, ut calceis uteretur, idem Aristodemus nunquam fecisse perhibetur 173. B. *ApiStoSrjpoS yv nSj Kv8a$7]Yai£vZ i dpixpof, dvvxo Srjt oS a e i. X^^S yap avrov 8 iir tpvyov . De 8iacp£vy£iv verbi potestate vide quæ annotata sunt ad 7* Ceterum brevius quidem Socrates loquitar, non item obscurius. Sententiarum ordo hæc est: Iam heriAgatho me vocavit, sed non im petravit a me, utfaoerem, quod juberet. Odiosa enim erat concitatiorum hominum turba strepens. Promisi autem ei hodie ad coenam, tavta 8i } ixaXXcon rtdaprjv. Rostius V. Cl. %d verba ixaXXoDTtiddprjv, Iva £g a annotat: ornavi me (et nunc orna tns sura) ut accedam. Vide Stallb. ad Piat de rep. V. 472. C., qui laudat Rost. Gramm. §. 122. not 4. b. Herm. ad Viger. p 850. Buttra. 126. i. Tavta 8ij interpretes positum esse censent pro 8ia tavta 8 t} } de quo usu loqueudi vid. Matth. Gramm. pl. §. 470. 7. 873* Rectius opinor, tavta de ornatu intelligitar, ut verba convertenda sint: Hoc igitur, quem miraris {ovta» xaXof y£y£vr/p£vo$), ornata ornavi me et nunc ornatus sum, ut pulcher ad pulcrum accedam, Si dictam esset supra ortoi for VJ/pepov ovteo xctXoS ysyevTjp^voS, unice probaremus iuncturam hanc: promisi autem ei hodie ad coenam, atque eius rei gratia ornavi mo cet. TtpoS t 6 i$&\eiv dv livai a Stephani hanc emendationem, inquit Riickertns, librorum lectionis aviivai a Bekkero, Dindorho, Astio, Sommero, Stallbanmio receptam, admodnm dubitanter retinui. Quod enim in sequentibus simpl, Uvat po9 ixaXAaxiodfitjv, ivu xaXog xaga xakov ia. t?A<la Ov, tj 6’ og, ntUs H £l S XQog t 6 l&iXuv dv livai axhytog Ixl B Sslnvov} Kciyco, Itpr}, th tov, ori Ovrag, Sxwg dv Ov xtfav]jg. "Ex ov rolvw, fqpi?, Ivu jc «1 rtjV xagoifilav Siarp&dgafttv (itra^dXXovrtg, ag aga xal dya&iov liti Saltas laOiv avtoparoi aya&ot. "0(irjgog (itv ydg xivsitom *st, «t eo non «equitor, ut etiam h* 1. debeat. Imino si locus, e quo Socrates cum Arislodemo profecturus erat, inferior fuit quam is, ubi Agatho habitabat, nonne tum primo loco poni licuit aviivai, sufficiebat in seqq, simplex verbum?», Hia verbis contra eos dispotatum est rectissime, qui e sequentibus { a6iv et Urat de dv levat iudicarunt. Atqpe sic Stallb. iudicasse miror annotantem: Codd. et vett. editiones omnes £$i\eiv aviivai, quod de Stepbani contectura mutavimus præeunte Astio et Bekkcro, JSimirum sequitur deinde la6iv et livai de eadem re dictum . Cæcutiisse videntur interpretes, ubi scriptor verborum positu studiose fecit, nt clare videre potuissent, *Enl deinvov et ad livai pertinet et ad axXrjXot) nam ut xaXeiv ini deinvov recte dicitur, ita axXrjtot ini deinvov he ne habet; rursum livai arctius cum dxXrjxot coniungendum est, et est in hac coniunctione enuntiati acumen. Verba convertenda sunt: Konntest du dich wohl entschliessen, obgleich uneingeladen, doch zu kommen zum Gasttnahl. lam concedamus necesse est Riickerto, aviivai ini deinvov recte dici, si in altiore loco Agathonis domicilium fuisse constaret, non recte dici aviivai axXrjxot Ruckerti æquitas concedet nobis. C. axXrjxov inoirjdev i X 5 d v x a tov MeviXeoav ini xrjv Soivrjv, ubi rursum indicare licet e posito verborum de scriptoris voluntate. Adde 174. D. iyoo plv ovx dpoXoyrj6cn axXrjxot tj x e i v, aXX' vno 6ov xexXr^pivot. Ceterum ndot Mystt npdt x 6 iSiXeiv dv verba respondent nostratium: Wie steht es bei dir mit der Lust ... pro Hattest du wohl Lust diopat vpcov dxovdai, nd)S fet npds td ipfi&dSai niveiv 'AyaS gjv. Iva xal tijv napoipiav pex aftaXXovx et» Socrates haud raro poetarum versus immutabat, ut mutati contrariam sententiam funderent. Tangit liuuc morem Appulei. Flor, 6. ed. I. Bosschæ: Nec ista re cum Plautino milite congruebat, qui ita ait: Pluris est oculatus testis unus, quam auriti decem. Itnmo enimvero hunc versum ille (sc. Socrates) ad examinandum homines converteret: Pluris est auritus testis unus, quam oculati decem. Editores fere omnes e codd plurimorum auctoritate pexaftaXovtet receperunt. Prætulit pexapaXXovxet Bastius, quod et codd, nonnulli iique melioris notæ exhibent. Couveitit Stallb. mutatione corrumpamus, participio in 2 dvvivst ov (iovov duttp&eipcu 9 aXXa scccl vpQldat e!$ tavvfjv rijv rcaqoiplav. noirjdccg rov 'Aytqdpvova C diacptQovTOG ecyadcv ccvdQa substantivum converso, quo substantivo temporum discrimen velatur. Unice rectum est pxxctfiaXXovteS. Nam qui mutat, eo ipso, quod mutat, proverbium corrumpit. Vides igitur, 'eiusdem actionis esse et 6ia<p$sipe iv et fterapdXXetv, cuius actionis et obiectum et effectus h.l. commemorantur. Hoc autem videtur doctis viris' fraudi fuisse, ut putarent, de duplice actione, quæ temporis discrimen in se susciperet, Platonem egisse, eo £ dpa xal dyaScvv. Schol. ad hnnc locnm : avtoparot 8* ayctSoi 8«Ac3v ini dcnraS la6iv. xavxtjv 81 X iyovdir tiprjtiSat ini 'HpaxXei, o$ ott kfStidovto ro3 Kj/vxi £,lvoi iniCxrj* KpaxtvoS 81 iv IJvXcda jiEtaX* Xti%a$ avTtjv ypdtpti ovtoof. otd’ av2r’ ijpnS, w? 6 itaXaioS A Jyot, avxopdxovS aya&ovS Uvai xoptpdjv ini douxa 3 eaxav . xal EvnoXiS iv Xpvtitk 3 yivtu E schol. verbis facile colligitur, vario modo hoc proverbium immutatum fuisse a Græcis, vid, Athen. Cal, De primaria autem proverbii forma, quam Schol. indicat, Schleierm. hæc disputat in den Anmerk. zur Uebers. Eiu sonderbarer Gedanke ist es von* dem Scholiasten, dass er uns an das zweite Spriichwort des Athenæos verweiset, welches von Tapfern und Feigherzigen handelt (aya$ol SeiXgov), wahrscheinlich in dem kriegerischen oder feindseligen Sinn, dass dic Tapfern ungeladen erscheinen und, die Feigherzigen vertreibend, sich selbst an die ra scoXffUxa, xov di Mtvt Sehiisseln setzen. Sondern Socrates meint aya$o\ dyaSajv ini Scuraf, und aagt nor acherzvreise, sic wollten es durch eias Umdrehung eiumal verderben, iudem sie niimlich den Agathon und seine Gnate ayc&ovf nannten. .... Der Homerische Fall lrisst sich auf das ayaSot ini 8 e iXoHv gar nicht anwenden, weil, wenn nur eine Anwendung uberhaupt da sein soli, Agamemnon rousste ein 8nXoS sein. Sondern «ras Socrates dem Homer vorwirft, ist, dass er auf das Spruchwort, ais sei es alter, anspielend den Menelaus einen ayaSoG nenn». Hæc subtilius, quam verius disputata sunt. Primaria proverbii forma ea est, quam Scholiasta laudat, quæ quomodo mutata sit et ab Homero et a Platone, iam videamus. Nam etiam ii interpretes, qui Schol. formam ut primariam proverbii agnoscunt, de mutationis et corruptionis ratione male indicarunt. Legitur apud Homer. II. /5, 408. ctvxoparoS di oi ?/A3« floTjv ayaSoZ MtviXaoS, de quibus verbis Plato ita videtur iudicasse, ut fiotjv aya$oS voce non virtute fortem interpretaretur, idqne verbis ayaSov ra jCoXejxixa ac. ipya opponeret. Assumto deinde Apollinis iudicio, quod legitor II. p f 588., aperte eloquitur! ignavum ad fortem accessisse &xX rjxov h. e. invocatum. Proverbii primitiva forma si est, nt diximus, avxopocxot 8 9 ciya 3oI8£iAcJt' ini daitai iadtv, facillime agnoscas licet homcricæ hov fia}.9axov alxfirjrtjv, Qvalav itoiovfiivov xret tOruovrog tov 'styafisfivovos axhjxov ixolrjatv IX&ovxu rbv Mtveltav Isi t>)v Qoivtjv, %dga ovr a Isi rt)v xov « yeivovog. poeæoa superbiam, qaæ iisdem verbis eodemqne usa verborum ordine sententiæ innocentiam ita pervertit, nt proverbium audiat : avxoparot 6*' dya^cor 6 et Aoi ini Saltat ladiv* Iam quod Homerus fecit, idem licere sibi, ut proverbium corrumperet, Socrates putabat, Neqæ tamen pro SeiXdiv, quod in primitiva proverbii forma legitur, ad Agathonis nomen alludens dyaSdir scripsit, ut Stallbauraium judicantem video, r forma enim proverbii elficeretur hæc: avtopatoi 6* ayaSoi dya^av, qui verborum ordo non reperitur nostro loco, neqæ xai part., ut Riickert. censet, hoins mutationis indicium facit, pertinet enim vocula ad totam enuntiationem, eoius exemplum habes Symp. 193, C, ei Se rotiro ctpt6tov t dvayxalov xai zcov vvv naporroor ro xovxov iyyvtdtca dptdxov elvai. Adde 206, A. dtp ovr, iq>rj, xai ov povor elvai, aXXa xai dei elvat, sed Homericum SetXoi in ayaSoi mutavit, minus, ut videtur, Agathonis nomen (dyaSdiv), quam Aristodemi laudem (ayaSol ) respiciens ; avxopaxoi 6 * ayaSdtv dyaSol 'ini Saltat fadtr. Comprobatur hæc explicatio nostra perpulere Aristodemi modestissimo responso : IdoDt pivrot xirdi ryevdod xai iy o> ovx tiv Xiytit, <w 2oSxpaxet, aXXa xa%’ "Oprfpov cpavXo t oSv ini dotpov avSpot Urat SoirrjY dxXrjto t, Ceterum ad Homericam illam proverbii corruptionem, non ad primariam formam eius Socratem a. Platonem respexisse, etiam ex ordine verborum colligitur, qui est apud Platouem. Homerum enim ex avropaxoi 6’ ayaSoi SeiXcov fecisse consentaneum est: avxopaxot 5* dyaSdiv SeiXoL nihil mutata verborum sede, et tamen mntata sede subiecti. Iam servato, qni apud Homerum est, verborum ordine Plato scripsit: dyaSwr avxopaxot aya~ fiaXZaxov alxjiTfTijr. Fortem et strenuum bellatorem Menelaum fuisse, e multis Homeri locis colligitur. Semel apud eundem vocatur paXSaxot alxprjr/fS II. p f v. 588., ad quem locum Platonem respexisse multi fuere, qui annotarunt. Utitor autem illis verbis deus Græcis infestus atque rerum bellicarum minus peritus, Apollo, non, ut ignaviam Menelai notaret, sed Hectoris euimurn nt excitaret et augeret. Si displicet igitar, quam supra commemoravimus, malitiosa fiotjY aya$ot verborum interpretatio, (licere autem interdum poetarum versiculos psr iocum falso interpretari, quis negabit}: quibas tamen displiceat, iis dictum esto: Menelaum paXSctXOY appellari, ut Agamemnone inferior, non ut' ignavus ffcisse indicetur Quid, quod Aristodemus paullo infra dicit 174. C. "I6&S pevxoi xiv$v~ yevdco cpavXot axv ini 6o<pov dr8p dt Uvai Soivijr dxXrjxot, num revera hominem nequam 2 • Tavz uxovOaq ilitnv £<pt]' *I<Stas pivtot xivSwivOu xal iyd ov% ag 6v Xtynq, a ZdxQare g, aXla xo&’ " OfiijQOV, tpctvkoq m> ini <5o<pov avSQOg Uvai tooivrjv D KxXrjtoq. atj ovv aytov (ii ti axoXoytjGu; uiq lyto fiev ox>x b[io).oyTj<Sa axXr t roq ijxeiv, a/U’ vxo aov xzxXttfd- foisse putas, aot ita moratum, ut qui ipse tpavXov se esse confiteretur? Si quid video, nihil aliud indicare Aristodemus voluit addita tpavXoS vocula, quara se cum Agathonis sapientia comparatum Agathene inferiorem esse. ovv aytov pe naxoXoyrjdei; Verba difficillima sunt ad explicandum. Faciendum igitur est, ut, antequam sententiam qualemcunque nostram aperiamus, quid alii de hoc loco consuerint, videamus. Levissima accentus mutatione Astius scribendam coniecit : dp* ovv aytov pe ti aitoXoyjfdei. Sed duplex interrogatio ab hoc loco alienissima videtur. Creuzer. Leet. Piat, ad Plotin. de pulcritud. 5l8. ay aytov coniecit, quod sæpissime scribarum incuria in ayccv mutatum reperies. Ea coniectura Stallbaumio probatur, qui verba convertit: Nam igitur aliqua ratione excusare poteris, quod me adduxeris? Addit autem, non quærere Aristodemum, ecquam h abiturus sit excusationem, dum ipsum adducat, sed num futurum sit, ut possit excusari aliquo modo, quum ipsum ad epulas secura duxerit* Non male. Nihil coniectura opus est. Ut rectius verba intelligantur, ab Aristodemi responso exordiendum est, quod legitor 174. B. ovttoS ( sc. 2x?> ) OTttoS av Cv neXevys h, e. ibo, manebo, prout iusseris. Hæe eo consilio dicuntur, ut Aristodemus, quod invocatus veuisset, a nemine posset, utpote qui vocatus esset a Socrate, rusticitatis accusari. Socrates contra, ut. hominem ad suscipiendum iter dulcedine quadam pelliceret simulque itineris suscepti excusationem a se amoveret, Aristodeme, inquit, dic, si placet, Agathoui, quod Homerus fecerit, at verba proverbii corrumperet : avtopatoi 6* dyaSok o 6eiX<uv ln\ daitaS iadiv, idem te experiri voluisse, atque eius rei gratia ad ^AyaSt&v Saltas venisse avto patov d y a3 6 v. Aristodemus autem quum vereretur, ne q>ax>XoS potius ad normam Homerici proverbii, quam dyc&oS ad Agothonem profecturus sit, a Socratica proverbii mutatione adventus excusationem petitum iri negat, atque iturum se fastidit, nisi a Socrate vocatus esse dicatur. Iam quo facilius hominis animam obfirmatum perspicias, aytov scriptum est non ay aytov in interrogatione, quam nunc interpretaturi sumus. Nimirum præsentis temporis participium eam vim habet, ut de Socratis actione intelligendom simul Aristodemi voluntatem involvat manifesto: ei ayoiS pe. Sensus est : Wenn i c h mich von dir fiihren lasse d wollte. Spreta autem dulcedine illa, quæ in Socratica proverbii mutatione continetur, et vog. £vv te dv, iq)tj y Iq%ou.Ivg3, tcqo 6 tov fiovXev dujlt&u 0 XI iQOVptV. ctiX t&piV. Toiavx arra (Upccg Itptj dtalex^tvvccg livai. tov ovv ZkoxQUxrj iatrup it&g stQogtyovzct tov vovv xccra ti/v o6ov itoQEvsti&cci VTtoteizopevov, xal stEg^aivovtog qua dicitur ad bonam accedere invocatus ayaSof, aliam iam exigit excusationem uon sibi, quod accesserit invocatus, sed Socrati, quod se vocaverit* Hæc verborum explicatio sequentibus verbis perpulere probari videtur. Schleierm. convertit: Wirst da inich also uuch etwas entschuldigeu, weun du mich einfiihrst? Rectior verborum conversio hæc est ; Num ig>tur, si duci me a te patiar, aliud quid habes, quo possis to, quod me vocaveris, excusare? Quod ad me, ovx dpo\oyi} 6 a) anArjxoi ?jxttr, aXX viro 6 ov H&HXrjfJL&voS. Tl pro rl aXXo positum reperies haud *aro upud scriptores Græcos, cfr. Piat, de rep. I. 8S2. C. atXXd t i oiei ; £<pij. Sed quid aliud tu censes Mallem tamen b. 1. legere olKKo tl olti ; Adde Piat. Crit. 50. C. cap. XI. fin., ad quem locum Stallb. laudat Lanib. Dos. de Ellips, 27. ed. Schæf. Ut unum locum o Latinis scriptoribus laudem, apud Terent, legitor Heuut. Act. I. 8c. L v. 17« Nunquam tam mane egredior, neque tam vesperi domum revertor^ quin to in fundo conspicer fodere aut arare ant aliquid facere denique, <jvr tl 8 v, seqq. An notat Stallb. ad h. 1.2 a Alludit ad II. X. v* 224.," unde suum hausit Ruckertus scribens satis negligenter: Hom. II. x • 224. Pro Xpo o tov, qua^iFischeri confectura est, libri exhibent ad unum omnes itpo ddov, 'O tov antiquitus disiunctim scriptum cui% seriore tempore coniunctim, ut lit, ederetur, ad mutationem aapte figura pellexit. Ceterum Xpo o tov nou debebat Stallb. convertere alter altero melius. Socrates controversiæ pertæsus, et sibi et Aristodemo excusatione opus esse concedit. 'Sibi, quod invitaverit, illi, quod audiens luerit vocauti. Sensbs est: Inter eundum tu milii, ego tibi, quid otrique dicendum sit, prospiciamus. naxa xijv o 8 o'v iroptvEoSai. Habet Ficinus: Socratem cogitabundum lento nimis passu gradie ntem exspectasse sæpius, tandem iussisse Socratem, ut præiret. Enarratio hæc est, non conversio verborum. Ficini verba qui accuratius examinaverit, mecumj& ^a\ suspicabitur fortasse, Græcira po -3 verbis oliro infuisse, quod O r/J ce uti orum cura sublatum, magna»? ;& ££ molestias Ficino excitaverit. i it e 181 } Sh y evs 6 $ Stephanus iyiveto scribendum coniecit, Wolf. do ellipsi 6 vvi{Stt verbi cogitavit. Ut irttidr? yevidSai, ita panllo infra ei&vf 8 * ovr &>> I 6 etv. Hæc structura virtus admirabilis est Græcæ orationis, qna efticitur h. 1., ut et de prioris narratoris vivaci- ^ tato, et de alterius narratoris • >* ov xeXevuv ngoiivai tlg to XQoOdev. htubr t ds ytvlo&ai hd t)j olida rrj 'Ayaftavog, dvcayfuvt/v xatæ Xafi flavetv xrjv &vqciv, xal u Mtpij ccvzo&i ytloiov naftuv. ol (llv yag tvdvg naiSa uva IvSo&cv dzavti/ fide, aliena, non sun, exhibentis, lector admoneatur. Exempla huius structuræ plurima iuterpp. ad li I. laudant v. c. Piat, de rep. X. 617 . D. d (paS ovv, iiteidi/ d<prx£d^ai, ev$vS 6elv ikrai itpds ttjv Aaxtdiv. 619. C., 620. D, 621. B. Ceterum in tota hnc enuntiatione infinitivi imperfecti 'et aoristi alternant ita, ut aoristicum tempus actiones momentaneas, imperfectum durantes actiones denotet. ol p$v ydp. lloc legitur in Bodl. aliisque codd. non paucis. Inceptæ stmeturæ potestatem, de qua modo dictum est ad ijteidt } yivkdScti, misere turbant rov plv verba, quæ olitn pro ol yiev edebantm. Facere autem non potnit Apollodorus, ut, cum Aristodemum paullo ante loquentem induxisset, nunc desubIto ipse in sc reciperet illius orationem, id qnod X 6 V piv scriptura efficitor. Recte igitur editores ol piv Platoui vindicarunt, quod et Photius præbet in Lex. s. v. ol. Habet enim: ol itepidTt&fi&vcoS dvrl t ov kccvxdr dZvTuvcoZ di ouroz* dvpTtodiov ol plv ydp ev S vS itaibd riva luv ivSor (?) ujTocvtijdetvta. xal xaxaXapfidvetv. tToc loco ne quis cum Ruckerto arbitretur, quod in antecedente orationis membro obiectum sit, Sn hoc subiectum esse yiaraXapftdvsiv verbi : aytiv abso1ute positum eat. Structura verborum hæc est. ?.<prj ol ditavxj)riavTa «ruida dytiv, h. e : dixit, puerum, qui obviam venisset sibi, ducem fuisse udeurn locum, ubi ceteri cousedissent, et £<prj xaTaXapfidveiv t/Stj Ceterum solebant Græci verbi transitivi infinitivo, qui idem snblectum habeat, atque verbum fiu tum, e quo peudet, subiectum nou addere ea fortasse de caussa, nc dupliciter posito accusativo (subiecti et obiecti) ambiguitas oriretur sententiæ, atque ut facilius obiectum aguosceretur. cfr. Enrip. Piioeu. v. SI. TCudiv ittUtoi TEhiir, ubi non addi potest pronomen personale, quiu ambiguitatem sententiæ efficiat. Huius loquendi normæ adeo severi arbitri Græci eraut, ut ne in intransitivis quidem verbis, quæ e dicendi verbis penderent, accusativum pronomiuis casum iuiiuitivo oddi paterentur. Ubi autem pronomen ponendam erat necessario, ut in Piat. Parra, 127. 1). nominativum posuerunt, nou accusativum : .at>roV re ETteifeXStir $<prj o IloSodupoS xal rov ILxppevlSrfy. evSvS 6* ovv. Mtv et 6e particulæ ita plerumque adhiberi soleut, ut duorum verborum, quibus apponantur, mutuum relationem iudiccnt. Relatio hæc esse liequit nisi inter verba, quæ suapte natura possont alterum ad alterum referri. Adhibentur itaqne, ubi nomen nomini, verbum verbo, particula particulæ respondet. Igitur nostro loco scriptum exspectaveris, quoniam ol vocuU nominis» proprii locum obtinet xrMnozioM. 23 ilavxa cfyuv au xaxixuvxa oi aMoi, xai xutakaujia vuw y8rj (ittlovtas deutvBiv. tv& i>s 6’ ovv tog Iduv tov ’Jya&a)va, tpctvcu, '^iQiaxuSyfis, elg xa/.ov yxeig, Zlxeog evvdunvijOjii' sl 8’ aXXov xivog evexa yX&ig, ei ulv xur Si 'AyaSava. DeIlex isse autem scriptor a consueto harum particularum usu videtur, quod enuntiatio itu conformanda «rut, ut non solum ol responderet sequenti xdv 'AyaSuvct, sed «tiam evSvS ad sequens tv$vS referretur. Duplicem hanc relationem indicare tantummodo scriptor potuit, revera exprimere non potuit. Scripsit itaque ol pkv U'3 vS 6£. Sed quoniam hac di«endi ratione nou sublata quidem et prorsus deleta, sed turbata tamen atque imminuta est vis relationis utriusque ol pty roV 'AyaSooya et rvj&vV ptr r— tvZvS 6£l ne singula totius «•nuntiati membra dissoluta viderentur, OVY particulam scriptor adiecit, quæ ut contiouandi part cula est, ita membrorum hiatum explet commodissime. Simili ratione scriptum reperies Apol. 8ocr. init, ott p\v vpeif, oj avSpeS ’A$7/vatoi, xexovSaxs vxd xc ov £/i6jv xaxr/ydpav, ovh ol6a * £ y o> 6’ ovv xat avxo$ xnt auioov oXiyov ipaviov £xeAxxSopJfy. Qno loco non vptlS ptr £yoj 8£ Plato scripsit, quod inceptæ enuntiationis ratio «tiam o xt ptv dsivotaxor 8t flagitabat. OvY priori particulæ additum reperies Symp. 176. B. £y co plv ovy \£yoo vplv dxt reo ovxi rtdyv jtfÆ*rcJf 1'xo* vxo x ov xoxov y* a$ 6iopm dvaipvxy* xtvuf, olfiat 6* xa\ vpaiv tovS «roAAoirf, quo loco chiasmi ratio, qui plerumque in Uuiosrundi locis reperitur, iyoo non ad A iyes docet sed ad ^aAtTrciiS’ ^gj referendum esse. interdum ovy particula omittitur in hoo dicendi genere de industria, ut repugnantia quædam voluutatis exprimatur, verboruraque relatio minus sibi respondentium deuotet id, quod apud Homerum Cst Ixc Jy atxovxl ye Sv/igj. E.g. Piat. Ep. VII. $25. A. TtaXiv 61 fi p a 8 v x ep ov plv,El\x8 8 £ pe ojucof 7 } 7iip\ xd TtparxEiv xd xoiva >t<x\ noXixixd txiSvpla. Adde Soph. Oed. C. v. 521. i/YEyxoY xax6xax\ (u B,ivot, ijveyxov, dxaov plv, $£C>V ioxeo, xovxgjy 6 * avSaipETOv ovStr, quo loco Reisig. axojy pav scribendum couiccit, Dubito, unm rect'. Pessime autem alii docuerunt, supplendam esse post ukgov ptr IxaJy 6k oi/. Ceterum huius structuræ exempla permulta rcperiuntur, quibus ellectura est, ut scribæ interdum 8 * ovy ponerent, ubi y ovy a Platone exhibitum est. E is xaXov 7/ X EI S, d X G0> 6vy 6et7tY i/ 6y$. Fortasse e Dawesiana illa lege, quæ cum couiunctivo aor. I. vetat oXgjS couiungi, Bekk. v* tivvSet XYt/dEiS coi rexerunt. Frustra. Stallh. nnnotut ad h. 1.: Vulgatum dx coS 6vv8ti7tvrj6ff> mutari, non quo coniunctivum aoristi primi soloecum putaverim, quæ fuit Grammaticorum quoruudaro opinio, sed quod luturum rei ipsi m a g i s accommodatum sso videbAter. Continet «eim klgccvft ig AvuftccAov ' cog nccl %$zg {tytcSv (Jfc, i-va xctAadccifu, oi?£ olog ** ^ Idslv. aM.cc IkaxQcctr] 7j(iiv icdig ovtc aysig; Kal lyu\ iq >rj fisra<5TQEq)6pEvog, ovdafiov uqcS UaxQatT] iitofievov. eItcov ovv, ott xal avtog Utra UcoTCQatovg ijxoifju, xXrj&elg iri Ixrivov Sevq Ini cohortationem Aristodemi, ut epulis iuteresse' velit, adeoque indicat, Agathonem persuasum habere, hoc ab eo factum iri. Nam in invitandi formulis Qræci sempcr post O7CG0S iuferuut futurum tempus, nunquam coniunctivum aoristi. Scripsit autem V, D. elS xaXov fjxetS* oxqjS 6vr&£i7tv?j6EiS. Efficitur autem hac verborum disjunctione, ut Agatho, ceteroquiu homo elegantissimus, parum honeste nunc egisse videatur. E Stullb. sententia convertenda sunt Agathonis verba: Schon, dass du gekommen bistj •peise nun mit! Hoc non tam est vocare aliquem ad coenum, quam exprobrare alicui tecte adventus temeritatem; quasi non per se intelligatur, eum, qui advenerit, una couvivari. Rectior explicatio hæc est : Du kdmmst gerade noch zur rechteu Zeit, um mit uua zu essen: hoo modo præposteræ invitationis odiosa commemoratio vitatur feliciter et rectius simul verba explicantur : Hi xaXov rjxeiS. Scidas habet: ds xaXov ' evxaipaS. Recte, cjS xal Urbanitatem Agathonia ex his verbis coguoscas licet. Sensus eat: Si alius, rei gratia huc profectu» es, in posterum di f fer; idem enim et ego facere coactus eram heri, cum te quæreiem, ad epulas ut‘lnvitarera, te nusquam terrarum conspiciens. ovx olo S t ij 18 eir. Stallb. addito verbo nullo f\Y edidit, quæ vulgata lectio est, pro rf . Acute Ruckertus: confirmare V lectionem videntur etiam libri i»» qui plane omittunt verbum, quod fieri non potuisset, nisi v abesset, ut interire rf in sequente r posset. Vide quæ annotata sunt ad 9. dXXa Swxpdtij &yeiS, Rogat propterea, quod scit, eum semper cum Socrate esse, R iickert Vide ad 173. B. quæ annotata sunt. Ut illic ex epithetis, ita h. 1. ex Agathonis interrogatione colligere licet, Aristodemum Socrati amicissimum fuisse, xal lyv,l<prj fieradt pe<pu pevoS, X, t. A. Comma potu i mas post peraCfpetpoperoS, delevimus, quod in omnibus edi* tionibus exstat, post i<prf, quo deleto sententiæ vigorem auctum habebis, et errorem Aristodemi descriptum vividius. Sensus est : uud ich, sagte er sich mndrehend, / sehe nirgends den Socrates mir folgen. Si qui snnt, qui post Hqtff interpurfetionem flagiteut, /iiprjpacToS gratissimi severi osores, non repugnabimus quidem: hoc certam est tameu, nostra interpunctione lepidiorem Ari»todemi orationem fieri. Ceteium lineolam post pe%adtpe<po ETMI10EI0N. dst Jtvov. Kctliog y', %<p?l, nouov <Sv ' «Aia srou Itiuv ovzog ; Om6&bv ifiov &q n dgyu. alXa ticcuud^a xal avxbg xov av eti]. Ov axitpu, H<pr), itai, cpcivai 175 zbv 'Ayaftava, xal tlga^BiS Saxffavtj; Ov 8’, rj 8’ os, 'AQiazvdrftis, 7ta(j 'Eov&tiaxov xaxaxllvov. peroS ponendam cnra?imns, nam per aposiopeain xal iyco verba posita sunt. Dicturus nimirum' Aristodemus erat: xal iyoo ijxco avxoS pera ScaxpdxovS, converso autem ipsi inter loquendum, quoniam Socrates nusquam comparebat, præ stupore lingua hæsit* Paullo post animo resumto, ut orationem interruptam expleret, xal iyco repetit ita : ehtov ovv, oxi. xal avxoS //era 2co~ xpaxovS rjxoipi h e. : ich sagte nun, dass ich ja anch gekouimen ware, ich rait Socrates* Male Stallb,, quem Riickertus secutus est, xal avxoS verba arctius coniungenda censet atque convertenda : dass ich j a e b e n mit dem Sotrates gekommen ware. Ceterum aikxo-S pexa 2arxpaxovS h. 1. dicitur, ut sexcenties alias v* c. in Xeuoph. H* Gr. 2. 2. 17. scriptum legitur: psxaxavxa ypi$Tf npedfievxtjs is Aaxedatpova avxoxpdxcapfd exaxoS avxoS. Numerus ordinalis, quem vocant, StvxEpoS nou additus est nostro )oco, quod addito Socratis nomine plane otiosus erat atque inutilis. xXijSelS vit ixeivov . Facit Aristodemus, quod facturum se esse indicaver.it 174. D. ooS iyoj phv ovy opoXoyijdta dxXrjxoS ijxeiv dXXd vito do v xexXrj pkv oS. xaXcoS y\ £<ptj, rtoitov dv * aXXa x. r. A. Octo Bekkeri codd. yi omittunt; qnf qno sunt melioris notæ, co studiosiores editores in expungenda purticula fuerunt. Fi particulam Platoni restituit doctissimus Stallb., quem Riickertus secutus est, motus Uterqne constanti usu yi particulæ in hac dicendi formula apud Platonem. Lundat Stallb. ad h. 1. Charmid. 156. A. xaAcSff ye dv, ipr 8* iyoS, ir otior. Hipp. M. iuit. xaXcoS ye dv voplZoov. Lnchet. 192. B. op-\ &<oS ye dv X iyajv. Theæt., D. o p$coS ye XeycjY. Lysid, p, 204. A. xaXtoSy, tjy 8*iyco f itoiovrxeS, quibus adde si placet exemplorum congeriem, quam addidit Riickertus in edit. Symp, 17* Convertenda verba sunt: Bene quidem, inquit, factam a te, sed abigentium est ille? xal avtoS. Addito xal iudicatur, magnopere mirari etiam Agathonem ( aXXd nov edxtr OVXOS ;") absentiam Socratis, Minus igitur placet, quod in uno cod. Paris, legitur aAAa xal $avpd$a>, neqne videre possum, cur id in textum receperint Astius et Reyuders. . Ficinus habet . * quare ipse qnoque miror, nt eundem legisse suspiceris < aXXd xal avxoS SabpaZ co-, quod cum correxisset, serior manna xal avxoS ponendo post SavpaZa> f factum est fortasse, ut 4 xal remaneret ante $avpd?,ca. ov dxllf>€l. Futurum cum Cap. III. Ka\ 2 fiiv Scprj dnovltuv tov aalSa, T va xaxaxloito' aV.ov is uva tajv naiSav tjxuv dyyUkovta, negatione iu interrogationibus adhiberi solet liaud raro pro imperativo, Potest adiuncta esse huic dicendi formulæ indignatioliis* iræ, clementiæ notio, prout verba pronuntiaveris. Servitutem clementem apnd Agathonem fuisse servis, verba docent p, 175» B. itccvTcoS icapaxi^ETt oxt av ftov XrfOSe, iytstdctr ns vuir MV ifpeSttjxy • d iyv ovSencdxoxs iirobj6a et q. sqq. Verba convertenda sunt igitur nostri loci: Wil 1 s t du nicbt einmal nachseheu, •agte er, habe Agatbon gesagt, and den Socrates hereinfiibren ? xrrl J?jukr x.t.\."E p£v Bastii cprrectio præclara scriptnræ Vulgatæ xa\ ifif, quam hodie nemo explicabilem indicabit. Probatur his verbis, quod supra annotavimus 22., ad evitandam ambiguitatem Græcos personale pronomen omittere solere In transitivorum verborum infinitivis, qui e dicendi verbis peudeant idemque, atque illa, sublectum habeant. Efficitur autem hæ loquendi norma h, 1., ut puer Aristodemum abluisse dicatur, non vice versa puerum Aristodemus, quod Græce audiret; xal leprj axorifieir ?ov Konda. Puerum li e. servum quod attinet ; fitallb. toV itaidct videlicet, inquit, quem antea compellaverat. Riickert. : 6 itaiS est h. 1. is 6errus, a quo supra Aristodemum introduci vidimus. Neuter satis recte h. 1. articuli vim rnlerprtUtar. 'O raif «t petius servus, cui pedum lavandarum officium mandatum erat. SVa xax axioix o. Modus optativus cum particulu finali couiuuctus satis demonstrat, duoruteir non præsentis tempuris, sed præteriti infinitivum esse. Vide ud p/ 7. quæ annotata sunt. Imperfecti participium habes 174. E. &•£oxal t ur (>£ iva xaXcdtxifji x. r. A. In vett. editionibus scriptum exstat ira 7Cov xaxotxioixoy quod nullo modo lcrri potest. Depravatiouia fontem felicissime Stallb. indagavit. Cod. nimirum Flor., littera a apud Stallb. insignitus, 0 7 tov. habet ty a xaxaxeotxo. i r x gJ t cor ysixor o»r npoSvpu). Vitruv. Arcli. libr* VI. 10. 7Cp6$vpa, inquit, Græco dicuntur, quæ sunt ante ianuam vestibula. Addendum est, itpdSvpcc non nisi privatarum ædium vestibula esse, publicarum ædium vestibula TtponvXaia Græce vocari, Minus apte igitur Schlcieriu. npdSvpor con vertit : Vorhof, quo verbo npoTtvXaia indicantur. Narrationem quod attinet Aristodemi: Socrates inter proficiscendum meditatus, cum prius itiucris, quam cogitationum fiuem reperis— •et, ad vestibulum vicinæ domus deverterat. xapov xaXovvxoi. Ilacc est vulgata lectio. Codd. non pauci xal 6ov habent, Eekk. ex optimorum auctoritate codicum edidit xen or>j caiot patt«eini«na ot* SmxQcttTjs ovtos «vajjopjJtfas Iv xta xiov yutovav ZQofrvQip tOtrjxe, xaftov xukovvxog ovx i&tte tlsi&vtu. "Atoxov y', s<pi], kiyug ' ovxovv nutes uvtov xul (tri utprjGBis; Kal og 'iqirj tlittiv, MijSufica s, ukX iuts uvtov. B suscepit !n Epliem. Litt. Ienens. Jul. 1852, N. 1SS. censor Riikkert. editionis : a Fragt es sicli, ob hier g er ad e Red e odor abhan£ i g o besscr sei, so ziemt die Jelztere mehr darum, weil sie das i 11 den Vorder- und das iu den Ilintergruud der Uuterhaltung Gebdrige schon abstuiend die das Gesprach der lJuuptpei*soueu unterbrecheude Meldung des Sclaven glcichsum episodisch zuriickstcllt. Und gleichwie diese Form auch iu dem Uebrigeu hervortritt, indein 'kein H<pjj einfiilirt, so sprechen fur xa\ ov, aul' welches wir schon durch innere Griinde hiugewiesen werdeu (?) i auch enlscliieden dio besteu llandschriiten, welcben llekker mit Ilecht gefolgt ist. Dcnn auch das Einzige, woran cin Vertheidiger des xdfiov sich konute halten wollen, das ovxoS bei ^LtDxpdcxrfS vertragt sicli auch mit ungerader Rede : dass Socrates hier iu der Niihe stehe.w llæc speciosius sunt, quam verius disputata. Quid, si ipsa pueri verba scriptor exhibuit, ut, ad quæ omnes convivæ aures arrexisse consentaneum est, eadem jm»e ceteris etiam emineant? Non dispiciendum est autem, quid obstet, quominus xa/iov scribatur, præsertim cum hac scriptura totius loci vigor augeatur incredibiliter. Iluc accedit, quod Agatbonis verba atOTtov y\ &<pr}, Xkyttt et q. seqq. ipsis nuntii verbis apprimo eoaveniant. Verba conrertenda sunt: Eiu anderer aber von Agathon's Sclaven sei gekommen und habe berichtet: Socrates der * steht beiseit am Hofraum des Nachbarn, und ich rief ilin mehrmals, aber er will nicbt heroinkommen. ato*or y, £<PV> XeyttS* Suut fortasse, qui scribi iubeant axoitov yk xt, E<prj, XkyuS. Utrumque geuus dicendi in usu erat Græcis. Iu formula axoxov yk xi y l<pT), XkyuS, XkytiS verbum transitivum est, ex ecquo xl pronomen exaptatur, cui aroXoy est additum. Omisso t\ pronomiue atoxov adiectivum adverbii vices obtinet, XLytii absolute pouitur ut nostratium sprechen; exempla si quæris huius usus, vide sis Indices. Eadem dicendi formula explicatius perscripta audiret: axoitov y, 2<p V, Xuyov Xiyetf, Felicissimo Si hleierm verba convertit : Wundorlicher Bericht! habe Agathon gesagr. ovxovv xaXetS aifrov * xal fu) a(pi/ <$iiS ; Vulgo male xotXel legitur, paoci r.odd. etiam soloece exhibent u<pi]6yi pro aqtijOEiS* Ovxovv vocem quod attinet, usu loquendi factam est, ut iu interrogatione non ovxow, qnod ratio exigit, eed ovxovv scriberetur. Igitur interrogationi conclusionem additam habes, quæ voluntatem iubentis certissimo describit. Ceterum non possa I fdos y&Q ti tovx' X%u‘ Ivioth dnoOtag, Znoi, 3v rvffl, itSTtjxtv. $u Si avxixa, cog fyw olpcu. fir) ow nivtite, aAA’ lare. ’AkX ovxco %VV mas huius dictionis nisi hac ratione assequi potestatem, ut convertamus: Du rufst ilio aiso uud lasseat uicht ctwu von ihm ab. Mi/ particula quopiam non ea, quæ revera fiunt, sed rei alicuius nonnisi possibilitatem, veuia sit verbo, cogitatam negat, additis nicht etwa verbis commode redditur. Recte Hermauuus ad Soph. Aiæ. /at/ sic positum dubitativdm esse docuit. l$o? yap xt tovx* Cave otiosum censeas x\ pronomen. Priscian. XVIII. 1208. costro loco exemplo utitur, quo demonstret, Atticos scriptores interdum x\ pronomen abundanter adhibuisse Iu Platon. Hipp. M. V* 287. B., quem locum Stallb. laudat, eandem enuntiationem reperies verbo immutato nullo. Facit inprimis ad agnoscendam xt additi potestatem Thuc. 1. 132. *ApyiXio? Xvet x ds inidxoXa? vnovof/da? xt x oiovx ov TtposeitedraXSat x. r. X % h. e. Argilius cum suspicaretur, harum rerum aliquid imperatum esse et q seqq. Adde Pl. Syrop. 191. A. fX<AY XI TOlOVtOY OpyUYpY, olor vl dnvxoxopoi. 194. E. onoio? di xi? av roV oav xavra id&pi/daro. Gorg. 472,C. idxi pbv ovv ovxoS xt? tpoito $ iXiyxov, ei? 6v xt olet nat aXXot noXXoi . Hom. II. 9. . 11. xovxo xl /tot xaXXidxav M <ppedlv eldexat tlvat. Verba nostra convertenda sunt: dat ist «o teiue Art; okoliIv, il <Joi Soxu, (pavas ort ot av rv XV H. e. d« • istens interdum, ubicunque locorum est, ibi consistere solet. Quando iudelinite loquuntur Græci, cum' verbo finito quietem significante, non quietis sed motus uotiouem coniungere amant. Ut igitur de certo loco dictum supra est Sdfij7<EY lv rcJ TCOV ytlXOYt&Y 7CpOSt Logo, ita nunc, quoniam certus locus Aristodemi animo non obversatur, Znoi non Znx/ rectissime scribitur. Illud meliorum codd. auctoritnte confirmatur, hæc vulgata lectio est, quæ etiam rvxp habet pro rvxot. Ali. ratio eat verborum c, I. 173. A, X po rov Se xeptrpexuv oxy rvxpipt («c.. xepirpixuv ) ubi posito rvXOipi sc. xeptrpexuv, verbo motum significanti admugitur notio quietia. Adde Piat. Phæd. 113. B. ov hcA oi fivotxf s anoOxdSparadvacpvSuSiv, ot iy av rvxarfi rrjs yyS, quo loco ad Tvxatdtv supplendum est e præcedente verbo finito participium motum in aliqnem locum sigivJA ficans ararpv Purus. Aiioch. 365 C. artioxet 61 SioS :n ti otfpypopai roSSe rov <puroi xai ruv dyaSur, ætSti/S te xa l axvPtoS dxoixote xeioopai Orproftevos, eis evids nat xruSa.la perafiaMuv. de repi IX. 589. A. uste t^xeOSai oxy dv ixdvuv oxorepor dyp. Ibid, VI. 492. C. qtepopivtjv nata (Sovv, y av ovro s <pepy. prj ovv xivelxe, aAA’ iaxe avrd v. Valgo xivffte exhibetur, quod Grammaticorum tov 'Aya&ava. ukX fjpccs, eo xaiStg, rovg aM.ovg £< Jtt « T8 ‘ Ttavtas xccqcitI&stb S u ixv ffoviija&s, Ixudav t ig v/iiv fifj hpte vtjxu' o iya ovSeikoxotb ixohjoa. vvv, præceptis repugnat. Aristodemo* autem cum supra dixisset aAA* idxe ccvxov, eadem verba nimo repetit cuqj vi maiore, quod servos Agathonis, dicto heri audientes paratos adhuc ad vocandum Socratem animadvertebat. Ceterum e xtrnr verbo facili negotio Socratis meditabundi imaginem lingere tibi possis. AftreidScn nimirum dicitur, quod ipsum se non movet. Ad Socratem adhibitum, hominem ostendit sine motu dantem atque rerum externaruimoblitum, qualem, descriptum legimus infra 220. C. cfr. 218. C. xal eheov xtrt/daf aVxcrr, quæ verba de eo dicuntor, qui sine motu iacet atque somno quasi sepnltns. Adde Pl. de rep. I. 829. D. xal iyoj aya6Se\s ctvrov einorxoS ravxa, fiovXo piros hi Xkytir avxor ixirovr xal ditor x.x.X. Consentaneum est, Cephalum^ finita oratione, rem, de qua dixisset, secum reputantem, sine motu sedisse, qua propter ixivow avxor Socrates ait. a XX ovrct) XPV • v *d. 9,, ac annotata sunt 12. Addendum est h. 1., discrimen, quod ad p.* 178. C. inter XPV et cx ” stare annotavimus, non dbique apud Platonem exemplis probari. Reperiuntur enim loci, obi Sii pro XPV et vice versa XPV pro 6sl adhibetor. Ne igitur Prodici sophistæ instar nimia sedulitate usi esse videamur in indagando verborum discrimine: hoc certissimum est: nusquam reperiri in una eademque enuntiatione verbnm ntrumqne, quin alterum necessitatem exprimat, alterum inservientem necessitati voluntatem denotet.' navtcoS it apaxiSets. * IlapaxiSedSai dicitur de cibis et mensis, ut Lat. apponere monente Stallbaumio in annot. ad Piat. Pol. 854. B. In aliquot codd. reperitur xovS aXXovS idxiaxe ndvxaS xal itapaxi$ixc % * quod, Thierschio, Reyudeisio, Ruckerto, probatur. Male. Nihil enim languidius xovt aXXovf ndvxaS verbis } correxerunt autem olim ita, qui de narxoaS vocis explicatione desperarent. IJdrxaiS 9 inquit Riickerlos, habet, quod offendat. Quid enim sibi vult ly 1. omnino, iiberhaupt? Cogitatione arctius couiungendum est izarxwS cum oxi ar fiovXv6$£ f ut respondeat nostratium; Thut ganz, wie ibr wcllt, setxt vdlJig vor, V.U3 euch beliebt. iieeiddv xi s vp.tr pif iipedxtjxy . Satis colligitur e lectiouis varietate, doctos homines iam antiquitus do huius loci explicatione admodum dubitavisse. Vix commemorandum est vpir, quod in aliquot codd. reperitur pro vpir: gravior varietas est in verbo i<pEdxt}xy. Pauci sed optimæ notæ codd. iq>idtrjxei exhibent, tres atpe6xtfX7f, unus itpetdxijxu, alius itpidtrpiE commendant. Stallb. convertenda verba censet; quum nemo vobis præpositus sit, id quod ego nunquam feci, In Scliieierm, conversione 30 ijaatqnoz ovv vofitgovxis xal l/ii v<p vficov «fxX fjo9ai ixl dtZC xvov, *«l rovgSs rovg u/J.ovg Qtgaxeutts, iva viiag httuvaftev. Mtxu xavxa iqyrj oepcic; (iiv dunvtlv, rov di ZcoxQocnj ovx slgdvau xov ovv 'Aya&ava ita/j.uxiq xilivetv aaaxlii^ttOdM xov ZtoxQtxit], X di ovx iav. legitor 889.; trogt aof, was ihr wollt, wenn euch doch Niemand Befehl erthcilt, was ich noch n i e • mnis g e t h a n habe. Riickertus verba convertit : Apponito quæcu nque vultis, quam nemo vobis est præpositus. Ficinus, cuius maxime conversio probabilis: Ceterum vos, o pueri, aliis epulas afferte, et, quodcunque lubet, apponite: vobis si quidem nullus præsidet. Sed nmn credibile est, herum, qui revera neminem servis suis præposuerit, dixisse: si quidem nemo vobis præsidet? Plato scripsit fortasse iitt i, 'r av, x\S i ' ptv MV t*P E ’ tSrjjxp h. e. nam, pueri, aliquis vobis ne sit præpositus. Atque ne cui maior videatur huius s'cripturæ audacia: scriptum exstat in omnibus codicibns 174. D. itpo odov, ubi manifestum est, Platonem vtpo 6 xov exhibuisse. Ceterum pro ppdtii cum vi ponitur h. 1. r\S jJ7j ita, ut r is per euphenismum dicatur. Sententia est: diros aliquis homo vobis ne sit præpositus. vvv ovv vopi£ovteS seqq. Laborat hic locus ex interpunctione mala, quam ut ceteri editores, ita huius libri iaterpres celeb. Schleierm. immutatam retinuit: Denkt also, auch ich wiire von euch tum Gastmahl geladen, so wie (?) die Andern, uud bedient uus so. Commate post xovS aXXovS deleto et posl ini Selnvcv posito sententia verborum hæc est : nunc igitur me quoque ad coensm vocatum existimantes, me et ceteros, voa ut laudare possimus, curate. Ac ne cui mira videatur ijti pronominis omissio, dicturus Agatho erat: vvv ovv vofiigovxsS xal ipk v <p vpavV%KexXrj6$ai ini Setnvov Sepanewxe sc. ijifc Sed quonium non tam se, quam convivas servis commendaturus erat, ea dicendi ligurii utebatur, quæ omisso ipi pronomine inprirois convivas curandos ostendet et. Haud dissimilis est nostro loco Piat, Pol. I. 329. D. xal iyoo fiovXupEvoS Exi Xi~ yeiv avx 6 v ixivow xal tutov x. x. X.£ 61 ovx iav. Bekk. ex aliquot codd. d intextum recepit, qua lectione oppositionis ratio turbatur, vid, Malth. Gramm. pl. f. 536. 1054. annot. Ut hoc, ita t spernendum est, quod non recepisse in textam frustra Bekkerum piguit. Equidem Ruckerti iudicio subscribo, qui in aunotatione ad h. 1,; Egit, inquit, de hoc ignoto nominativo pron. pers, Buttm. Gr. pl. I. 291. T. II. 413. seqq. allatis testimoniis grammaticorum, quibus id quidem edicitur, ut vix liceat dubitare, quin exstiterit ea forma apud Atticos scrl- fytiw ovv avtov ov nokvv xqovo v, cag da&n, HuccqIipctvtcc, dlka (iah6xa 8(pa$ peOovv dHitvovvtag* xov ovv 'jiyafravcc, tvy%ccvuv yccQ £<fyarov xazaxei[iBvov t (iovoVy sdtvQ, %(pij q)uvcu> ZaxQccreg, 7tag ips xatdxBuJo, tvu xal tov fSotpov [ajtxofuvog tSov ] c#oAav<fo, o tfot D ptores, Ternra nt recipere liceat alio loco, ubi codd. desit auctoritas, non efficitur. Quare cum in tot scriptis Platonis ne uno quidem loco, quod sciam, ullo in codice hæc forma occurrat, haud scio, an recte inde colligatur, ab hoc certe scriptore eam prorsus alienam esse. Ad verba izoWaxiS xeXtvetv annotatum est ia Symposii ediiione Wolfiana Lips. 1828, 13.2 TtoXXdxtf xeXevur xnuss vom bJossen Wollcn genommen werden, wie das Folgende zeigt. Male, Sensas est: Agathoa habe wirklich oftcr den Befehl gegeben, den Socrates herbei zu scbaifen, er aber habe es nicht gestottet. xov ovv’AydS<avct, rvyXceveiv ydp x. r. A. Haud raro apud Græcos scriptores ea pars orationis*, quæ caussam continet alicuius rei, ei orationis parti præfigitur, qua res ipsa continetur. Huius usus exempla ai quæris, adi Mattii. Gramm. pl, $. 615. 1242. Exemplo est etiam hic Jocus, quo prius commemoratum est, cur Agatho Socratem vocaverit, quam id ipsum dictum sit, Agathonem ad se Socratem vocasse. Nollem tamen huius loquendi usus severior art biter exstitisset Riickertus,* qui ad h. 1. hæc annotat: c Quod nemo, cui vehementiorem dederit natura animum, non, ut ego opi* nor, experitur, scribendo exprimere omnes verentur, Græci, quorum nondum regulis esset adscriptas stilus, licere sibi putabant, nt inchoatæ sententiæ aliam insererent mediam, qua illam vel explicarent vel probarent priusquam totam legisset audivissetqne, ad quem dirigeretur. Quamquam apud Herodotum, apud quem exsurgens prosa oratio nullodum freno tenetur, frequentior hic usus, quam apud seriores prosarios scriptores. » Quem, quæso, nostratium offendet Platonicorum verborum conversio hæc : • Agathon nun denn zufal liger Weise habe et allein am letzten Tische seinea Platz gehabt hatte gerufen: Hierher, o Socrates u. s. w . Hdxatov xat OLxtiptv ov 9 pQYOV, Interpunctionem ponendam curavimus post xatocxttps.yoy, ut, qui ultimæ mensæ accubuisse dicitur, idem significantius* solus fuisse perhibeatur. Festis diebus pluribus mensis utebantur Græci, singulis autem non nisi ties convivæ accumbere solebant. Hinc nomen triclinium ortum. Iva. xal tov 6o<pov [aitto pevoS Oov] aito A pcv 6ao, Ia paucis sed melioris notæ codd. v, c. in Bodl. omittuntur verba ctittoptvds 6ov, quibus negari nequit, orationem paullo rigidiorem fieri atque incomiorem. Nam duobus geni- jrpog&frij totg jrpoO-upoig. djjAov yap ott tvpsg auro KKt i^Etg • ou.yap «v nQoaxiattjs. Kal rov EcJXQiaij xa&t&6&at xal ilitslv, on Ev uv fyoi, tpavox, m ’Aya&cov, tl xowvtov rfij rj Gorpla, togr’ bt rov nk^oiortoov lis tw xivwtQov quv •fjfibv, lav ciTtzojju&cc akh)Xav, tivis divertas relationis inita positis facile fiet i possit» ut verba falso construantur: tov do<pov dntdpEvoS dov ano • Xavdoo. Omuia bene haberent, ai scriptum exstaret: tva anxopevoS 6ov tov dotpov anoXavdco, o doi nposidxy x. r. A. Videlicet Agatho dnxEdSai xivoS tropico sensu h. e. de sedis vicinitate intelligeret, Socrates autem verbum premeret pro more suo satis festive, atque de contactu materiali intelligeret. Fortasse anxopevoS dov verba e Socratis responso huc translata sunt, atque in sede minus apta posita. Uncis eadem compegimus, ut quibus deletis Agathouis sententia plane non mntetur, et flumen orationis minus retardetur. Verba convertenda sunt: Hierher, Socrates, zu mir lege dich nieder, damit ich zugleich der W e i • -heit froh werde, welche vor dem Hofr&um ‘der N a ch b a rs chaf t dir beikam. Iam quo sapientiæ laudem in Agathonem converteret, Socrates posito pro xaxaxEidSai napct xiv a verbo dnrsd^ai rivos, respondit, ut Fiemus quidem verba convertit: Bene se res nostræ haberent, Agatho a si sapientia talis esset, ut in vacuum hominem ex pleniore ipso contactu proflueret, quemadmodum «qua ex pleno calice io vacuum per lanam influens. Si enim sapientia ita se habet, permolli facio, quod apud te se* dto, repleri quippe abs tc uberrima et præclara sapientia puto. oti yap npo anedxyS. Sensus est; non enim ah eo investigando abstinuisses prius, quam id reperis se 3 .^ Supplendum igitur est: y EvpeS avxo, non ut Stallbaumio visum. est, ei py EvpES avxo . Negari nequit, interdum npo præpositionem comt veibis consociatam temporis rationem eum indicare, qua aliquid prius fiat, quam aliud quid evenerit, cfr. Piat. Gorg. 454. C. onep yap Xiyco y tov k%yS Ivixa nspaiysGSat tov \6yov i pando, ov dov ZvExa y aX A* Zva py ZSiZojptSa vnovoovvxeS npo apnaZeiv dXX.yX.cov td Xtyopeya x. r. A. Possis hoc modo explicare etiam notissimum versum Hom. II. a, $. noXXds A* ixpSipovS iftvxaS dtdi npotaipev ?}poocov, quo loco npoidnxeiv significet aliquem prius, quam exigat natura, in Orcum demittere, validum florentemque ætate necare. Vides, quam bene huic notioni conveniat Z(p$ipoS epitheton, quod proprie ad ypcooov referendum est. Adde II. XI., 55. f noXXaS ltp$ipovS xe<paX.aS a£6t vpoidipeir- Priore versu usos es,t Luciun. in epigr. 24» Anthol. Gr, lacobs. T, II, 25» medicis :w $ &SMQ zi Iv zaig xvh!-iv &8 g>q zoi (5«? zov IqLov Qtov lx ttjs irbjQSiStsQas eis tfjv xtvarsQav. d yaQ ovzcog fyu xal tj Gotpla, nollou ziuiofiai r rjv xaQ« Coi xazct- E X/UGiv’ olfiat, yaQ fie naga Gov noli fjs xal xabjg Go~ tpiag nXrjQa&rjGEG&ai. rj fitv yaQ ifiri tpavltj ztg av illudens adeo festive, ut mihi non obtemperem, quin totum epigramma hic perscribam: 9 Iijtrjp xi i i pol xov lov tplXov v\6v IrCEjnpEV, coite pa$elv nap' i pol xccvxa x d ypapparixd. c oS Sfc to pijviv æi8e noti aXy&a pvpi HSrjxev lyvco, xal xo xpitov xoi68 9 axoXovSov Inoi, noXXai 6 * ItpSipovi ipvX a S et 'i 6 i n potarfi ev, ovnhi piv nipnei npoi pe paSrjdopevov. aXXa p idcjv 6 narrjpj 2ol plv Xapiij einev, hraipe • avxap 6 notii nap e pol xavxct paSeiv dvvarai • xalyap iyoo noXXai rpvxdi didi npoYantaj xal npoi xovt ovdev ypappatixov 8iopai . e ii xov xev ojxepov. Hano Wolfii coniecturam nonnullis codicibus probatam editores receperunt ad unum omnes excepto Itiickerto, qui eli xo xevcoxepov retinuit, annotans : Platonem non de homine, sed de hominis mente cogitasse, ut eli xo x % ifpGov esset id, quod inanius est in alterutro nostrum Artificiosior est quam verior hæc explicandi ratio, qua nemo non videt nativam orationis pulcritudinem corrumpi» 8ia xov ipiov fi io v. Horum verborum explicatio recta Geelio debetur, qui hæc annotat in Bibi. Crit, Nov. T. H. p, 274.: a 8ocratcs filum laneum significat» Nam verum hoc eat, quum duo pocula sibi proximo adiunguntur, quorum alterum aqua repletum sit, alterum vacuum, ac filum laneum madefactum contiguis horum marginibus ita impouitur, ut pars immergatur aquæ, pars in vacuum fundum immittatur, fore, ut aliquid liquoris tanquam per canalem transeat. Hic lusus institui non potest nisi cum poculis» Hinc apta eius mentio inter convivas. Eundem lusum scriptor noster in animo habuisse videtur Menon, 70. B. J fl Mivcov t npd xov plv QextaXbl evduxipot jjtiav iv xoii n E7iXv6i xal i$avpagovxo icp * \nnixy xe ?cal nXovxcp, vvv 81, coi ipol Soxei, xal ini docpia. iv$d8e 8e 9 co tplXe Mivooy, xo ivavxioy nepiidrrjxev • doin e p avxpoS xts xiji dotplai yiyove, xal xiv 8vv evei ixtdov8e tgov xoncov nap 9 vpai oixedSai tj 6o<pia. X 7fv napd 6ol xataxXi <$tv. Pro xaxaxXi6ii alio nomino scriptor usus esset, eoque quidem a xaxatxeidSai verbo derivato, si id in liogua Græca exstitisset» Comparata enim nostra verba sunt ad Agathonis adhortationem nap 9 ipe xataxeido, quæ, quoniam contrario seusu Socrates % l tYt] xctl, tjg xl 9 ovaQ ovda' t] de <Srj X auTtQti *£ y.cd jtoXXrjv laldodiv %oi>o«, rj ye naga dov viov ovtrog ovtcj GepodQU i^tXaiupe xcu exepuvtjg iyeveto TtQtonv Iv (i£.qtxhH tcSv 'EXXtjvav icliov rj TQigfivgioig. 'rfctdTrjs li, a<pq, m ZaxQtnes, 6 'Aya%av. dXXcc ravta fitv xul dXiyov vcStiqov diadixadofie&a lyio ts xai 6v xsqi rrjs dcxpiag dixadrtj %Qtxi(itvoi rep Aiovvdta • vvv 17C <5 e xqos to dtlnvov ngoxa xgizov. ntinc cxliibet, ippiitr/i vocator putillo infra 175« E. oluat ydp pe itapa dov nXtf pcaSy <fed$ ai* Scriptum exspectaveris ex lege grammatica, de qua supra dictum est 22. olpai nXijpcD^yded^ai 'itapa. dov. Interdum tamen additur personale pronomen oppositionis gratia, quæ nostro loco manifesta reperitur. Socrates enim ad Agathonis adhortationem respiciens, quæ p, 175. D. legitur, dicturas erat: ut ego a tc, non tu a me accipias adinirabileni quandam sapientiæ abundantiam, cfr. Symp. 175. fi. xov ovv *Ayd5a>va icoWiimS xeXeveiv peta7t£jJipa6Saz xov 2(a>xpdxy, 'i 8 l ovx iav, Adde 220. E. fin. avxoS izpoSvpoxepoi iyivov xcov dxpaxyydov iph Xafielv y davxov, qoo loco avxoS pro davxov scribi etiam præcedens avtoS non patitor. 223. B. xov plv ovv 3 Epv&ipaxov —o *Apidxo ftyuoS oixed^ai diciovxaS, e Ztcvqv Aafieiv xoii xaxadapSeiY x. r. A. 6oq>laS. Wolfium audi ad hoc verbum laudantem Sydenh. annotationem: Den Ausdruck docpla braucht Platon sehr oft, und in »wei verschiedenen allgemeinen. Bedeutungen, lOTOn die eino znr pliilosopbischen Sprache ge— hnrtj und da bedeutet docpla dio Wissenschaft von der Natur und den ersten Grundursachen der Dinge. Io der andern gemeinera heisst es iede Vortrefllichkeit in irgend einer besonderen Wisænschaft oder Kunat, irgend eia vorziigliches Talent, Kenntnisa, Geschicklichkeit, wie es hier vom Agathon dem Dichter gesagt wird. S* Piat. Theag. vom herein und Arist. Eth. ad Nicom. VI* 7* iv papxvdi xcov *EWyYcoY.y h, e. coram spectatoribus. Satis nota est hæc signikcalio iv præpositionis, quæ unde orta sit, facile intelligitur. Ut Latini dicunt in oculis versari, esse in conspectu alicuius, ita etiam Græcos arbitror primitus dixisse: iv oppadi papxvpoov, deinde cogitasse tontumraodo ita, scripsisse autem iv papxvdiv . Sic reperiea sexcenties iv orjpoo, iv dixadxai iv 3 eoiS, alia* 7tep\ xyS docpla?. Delevimus comma, qnod post docpla? in omnibus editionibus reperitur, non ut verba arctius coniungantur nepl trjS docpla? dixadxy Xpcopevoi diovvdu), sed ut XP°^~ pevoi 8. d. ad præcedens 8ia8ixadopeSa pertinere clarius in Cap. IV. Mera zctvra, Sq>t), xaraxhvlvrog tov EaxQaroyg xul HeinvrjGavrog xul xav aMcov, GjtovSdg te G<pug nocfoaG&at, xul aGuvtug tov &tov, xul ralla tu voptgofiEva, TQtnsGftai XQog tov Ttorov- Tov ovv ITavCuvlav £tpij loyov xoiovrov tivbg xuraQxsiv. Eltv } uv- dicetar. Tlepl rr/S dotplaf autem verba explicando xavxa pronomini inserviant* Sensas est .* Hieriiber wollen wir nach einer kleinen Weile entscheiden, ich tmd du, narolich iiber die Weisheit, nnd Dionysos soli Ricbter sein. Continetur his verbis festiva adhortatio ad bibendam, quod quo fiat iucundius, rerum seriarum, curæ Bacchi indicio subiiciendæ esse censentor» xai x 66v aXXav ac. d«7tV7]6avTG)V, nam ad alterum participium xaxaxXtvkvxoS hæc verba non referenda sunt. Habet Ficinus; Post hæc, inquit Aristodemus, Socrate simul et aliis discumbentibus, libare invicem et degustare vina sacrificantium ritu. xal xaXXa x a vopiZofjLBva . Magna est horum verborum difficultas. Sive spectas structuram, nescias, quid id sit, ad quod verba referas xal xaXXa tol vojiiZopEva, sive ad significatum animum advertis, voluntatem scriptoris explicata difficillimam reperias. Astius scribendum coniecit Marce xa vopigopsva. Censor in Ephem» Littcr. Ien, Iuli 1832. N. 52. xal &6avxaS xor $edv xa YOjj.iZ6jj.Eva commendat. Audacias uterque, ut videtur. Stallb. absolute posita verba ceoset hoc sensu: et quæ alia suat usitata. Non male. Melius Riickertus participium aCavxaS ad accusativum utrumque pertinere contendit, nt convivæ et hymnum in deum et quæ præterea cani soleant, cecinisse dicantur. Restat, ut explicemus, quid sit id, quod præter hymnum in deum cecinisse convivæ perhibentur. Pro adsiv alind verbum ponitur in Sympos. Xenoph. II, 1. G oS 6’ dep%peS?j(jav ai xpa xtEZai xal idTCeitjavxo xal in aiavitiar, kpxexai ns h. x . A. Adde Athen., qui ad nostrum locum respexit. &S7tEp xal nXdxoDv <pvXa66Et ieaxd x 6 dvjixodiov pexa ydp xo bmtvrj6ca tfitovSdf xk cprj6i itoirjtiui xal xov Seov xaicovi6avx aS xois vopiZojikvoiS yk padiv. Colligi ex his locis potest, verba xal xaXXa xa vojuZopeva addita esse a scriptore, ut a8eiv vocis simplicitatem explerent atque notionem efficerent itaiGoviZEiv verbi. Paullo infra legitur 177. A. aXXoiS pkv Xi6i Segov vjjvovf xal 7tutu>vaS tivat X. T, A., ad quæ verba schol. hæc annotat: xaiavaS * tj xovS XEyojikvovS 7taidvaS f vjjvovS eis UxoXXojva iirl xa 3 * SQtg, <puvcu, riva tQoitov qu<Stu xiofiefra ; iya jisv ovv Xtya vfiiv, otl ra ovci navv %aXeitas £z a vito tov ^i>£S izotov, xal deocca dvcaln>xijs tivog, ot(iai de xal B vfimv zoiig noXXovg. xaQrjte yccQ yfitg. axomtO&e ovv. ranavdei Xoi/tov’ y Tlomjora tdv tcov Sediv iatpov * rj nauo- vaS t coi vvv, cJSaS ini evtvxip xal vlxy, 8id tov gj, iB, ov xal nauovl^Eiv. Est in hoc scholio, alienam manam quod prodat, hoc tara^n certum esse reor, naiGovigeiv significare et hymnum in laudem Apollinis aliusve dei canere, et carmen canere ini £vtv~ Xia xal vixy. cfr. Xenoph, Hell. IV* 7. Bdetder 6 $eof xal 61 jJ.lv Aaxedaijiovioiy apZapivGOV toov ano dajiotiaS, navtsS vjuvrjdoev tov nepl tov IlodEidco naiava. Alterum verhis expressum est adavtaS tov Seov, alterum in verbis continetur xal taXXa ta vopi^djiEra. In conviviis igitur primam libatio fiebat poculis, ut Schol. lluhnk. habet, tribus: ixipvdovto yap iv avtcdS ( tais dvvovdiaiS') xpatypeZ tpeiS * xal tov plv npGDtov Jids 9 OXvjiniov xal Segov ’OXvjtni(ov iXeyov • tov 51 Sevtspov 'Hpcooov' tov 61 tpitov 2a)t?jpo£. Libatione oblata illud facere solebant, quod naUkJvL2,£iv vocatur. Hoc rite peracto vino se invitabant» tpinedSai npoS tov notov . Præcedente tempore aoristo infinitivas imperfecti positus est, ut esset, quo possent momentaneæ, quas vocamus, actiones, a duraturis discerni» Tphcsd&ai enim npoS notov ipsam bibendi actionem exprimit, quæ ad multam usque noctem extenditur. Ceterum articulus additas est, ut certa quædam potatio, ad quam convivas poeta invitaverat, denotetur. bIev, av8p£S, (parat. Schol. ad Politic. annotat: eJbv ay£ 5rj' rj dvyxatdSedtS jikv tcov ElprjfiivGQVj 6wa<p?) 6'e npos ta piWovta, rj ava<panrt]jia ofioiov tov aWa. Utnntur hac voce ii, qui aliis facile aliquid concedunt, quo facilius possent, illis pacatis, quid ipsi sentiant, aperire» Iam qui assentituc, is habeat necesse est, cui assentiatur» Igitur dicta alicuius præcedant necesse est elsv voci; quæ quoniam non comparent, supplenda sunt. Videtnr autem Agatho dixisse : aWa tpenGQjieSa vvv npoS tov notov, quæ adhortatio Agathonis .facile eruitur e verbis dcpaS tpinedSai npoS tov notov. Agathonis dictum Pausanias cum audisset, bene hoc quidem, inquit, o viri, hoc dictum ab Agathone, - sed qua ratione bibemus suavissime? Ut nostro loco, ita etiam in Phædon» 117. A» supplemento quodam opus est ante eiev. Verba hæc sunt : xal 6 nais iHeASojv xal dvyvov xpuvor diarptyaS yxev dyajv tov jiiXXovta dcodeiv td epappaxov, iv xvXixi epipovta tEtpijifj&vov. I8z>v 61 d 2?coxpatyS tov avSpcjnov elev f Utprj, d> f SeXrtdte, dv yap rovrojv inidtlj/icov • ti xpy notEiv Patet, hominem cum poculum afferret, virus a se parati vim laudasse ita, ut eius haustui celerrimam mortem adseriberet. Respondit tlvt tQoTtcp kv c5g QaCta xtvoiusv. 'tov ovv 'AqiGzotpavrj ihttlv ' Tovzo fiiinoi ev Ityus, ca FlavGavla, zo xavxl ZQOTtcp mxQaGMvdGaG&ai qccGuovijv uva zijs Jto Oecus- sc u\ yag avzo$ Eifii tcov z&es @E(icaizc0/iEvav. Socrates: Gnt, o Bester, das xnasst da ja wissen. Was muss ich non thua? vide quæ annotata sunt ad 204. C. cap. XXIV. init, . fi a 6 x a itio /ie$ a. Hæc est optimorum codd. lectio, quam in textum receperunt Bekk., Stallb., alii. Vulgo 7/8i6ra ntoofie$a exhibetur. Bene Riickertus od h. 1, Futurum, inquibj propterea h. 1. præferendam est, quod non, quid debeat neri, Pausanias rogat, sed quomodo, quod futurum sit, fieri possit commodissime. Indicativum habes etiam infra 21 4. A. tov 6’ ’Epv%l/iaxov, Uc 5? ovv f cpavaij <J * A7oafiid8r\, Koiovfiiv ; ovtcof ovte ti Xeyofiev ini tf/ xvXixt ovt indSofiev, » a\\* atexv doSrtep ol 8n}>d)vtES itiofie^a ; Ceterum Schol. ad h. 1. fiadta r 6 ?j diota ivtavSa dTjpalvet, quæ verba laudo, nt facilius intelligatur, unde vulgata lectio rjdidta fluxerit* lydo fi sv ovv \eyao. Proprie dicendum erat: Xiyco fiev tjjjIv olfiet i 6i. De addita ovv particula, qua Jliv et 66 particularum positara excusatur, qnæque minus sibi respondentia orationis membra, quoad eius fieri potest, inter se conciliat, vide quæ annotata sunt ad 22. vfi&v tov S noWovS sc. S£id^ai dvaipvxyZ* Prorsus eodem modo cap. IV* initio neti t6jv dWoov positum reperies. Laudat Stallb. ad h. 1. V). Apol* Socr, £5. E. tavra iyco doi ndSoficn, oj Ml\r}te f olfica 81 ovde aX\ov dySpooitcov ovdiva ac. iteidedSai Coi. Eutyphr. S. E. a) Wa Cv re vara vovv dyaviei rr)v 8lxr\v, olfiat 81 xal ifik tijv i/irjv ac. dycov induat. 7ta padxeva dad ^ai.Belk., quem Riickertus secutus est, e codd. non paucis in textum recepit itapadxevdB,ed^ai. Recte fortasse, quamquam etiam aoristi infinitivus habet, quo se commendet. Ceterum ne quis forte seri-, •bendum censeat itapadxevadad$at 8eiv atque cum Riickerto convertcudum : Hoc recte dicis, omni modo esso parandam commoditatem : Aristophanis voluntas hacc est: Das erachtest du in der That ganz recht fiir nothwendig, dass man namlich sich auf allc Wcise das Trinken angenehm zu machen suche, Nimirum in huiusmodi enuntiatis verba Xeyeiv, fjyeidSai, Soxelv, dB,iovv, vo/ii^etv al. significant: æquum ceosere, suadere alieni, necessarium putare, vid. Ilcind* ad Piat. Prot. p* 346, Stallb. ad Phæd. 95. B« et ad Polit. VI. p, 504. E., ubi laudat Ilom. II. IX. 626. ov yap fiot 8oxiei j,iv$oio teXevtrj rySs y 68 (y npaviedSat, xal yap avtoS. Valgo legitur xal yap xal avtoS. Bodl. uliique codd. non paoci alterum tcai omittunt, omiserunt Bekk. Stallb. alii. Ac Stallb. qoidem, Videtur, iuquit, 7tal additum esse ab iis, qui nat yap non solum 'AxoviSavra ovv ttvrav £<pij 'Ego^liiaxov rov 'Axovfitvov, *H xafaos, tpavai, ilyftt. xal t'n hos Siofiai vfiav axoveai, Xcog fjrei xgog r 6 t§§&09ca ittvsiv ’AyaC 9av; OvSapas, <pavai, ovd’ ccvtds tooatiat. "Egfiaiov av tb) rifitv, q 6’ os, »s htxs, i(ioi rtjtai 'Agiaxodqfuo 0ten!<n, sed etiam nam et, nam etiam significare ignorarent* Non repugnandam est codicum auctoritati, minus tamen Stallbaumii sententia placet existimantis xal yap h* 1. esse nam et. Id nimirum si exprimere voluisset Plato, scripsisset, opinor, tuxi yap iyco el/n, uti scriptum exstat apud Homerum lliad.IV, 58. xal yap iyoo tlfu h. e., denn auch ich biu eine Gottin. Nostro loco malim xai putare expletivum, cuius exemplum infra habes 198. C. xal yap pe ropyiov 6 XoyoS drepipyyjdxev, ofere x. x. A. Eodem modo interpretor verba Pl. Pol. V. 468* D. ’JAXct pijv xal xa$* r/ Oprjpov xolS xotoisde dlxaiov xtpdv tcjv yLcov 0601 ayaSoi . xal yap "OpilpoS x . r. A., quo loco, quoniam præcedit Homeri commemoratio, xal yap^OpjjpoS verba significant: nam Homerus. fiefi anxi6 pkv Conve nit perfecti temporis participium cum præcedente Pausaniæ dicto: tcolyv ^aAfTrooS* Ex& vito xov tzotov. Beftanxi6pevodv verbi significatum explicat Iacobs* ad Eueni Epigr. XV* v. 6., ubi legitur : ftaitxiZei d’ vrtvcp yeixovi tgj Savaxo ) . tt Clem. Alex. Pæd, II. 1 82. 29., V7CO p&ijs (5a TlTlB,6ptVOS tlSVTZYOY. fia7CTi<>£(5$at enim et ii dicuutur, qui se largius invitarunt vino. Lucian. a Iacobsio laudatus habet T. III. 8t. 41. xaptjfiapovYTi xal fteftanti6pivcp loixev . Apud Plautum Ps. V, 2, 7* reperitar: madide madere* xal Exi IvoV* Ficinus in conversione exhibet: Probe dicitis, atque hoc insuper a vobis audire desidero. Rectius Schleierznach. : Nur von e in em nuter euch xnochte ich noch horen, wie er bei Kraften ist zura trinken. Ceterum idveiv hoc loco idem videtur esse atque tcoXvv niveiv olvov, quod paullo infra positum reperitur; respondet igitur nostratium zecheo* " E ppatov dv eZrj yj piv ei vpets yvv aTceiprjxaxe . Ein unverhoflter Gewinn wiire es uns, wenn ihr, die tapfersten Zecher, dieses Mal das Trinken im Ernst aufgæbet. Nescit nimirum Eryximachus, utrum ioci caussa, au serio Agatho ante locatus sit. Indicat autem illatus post optativum cum el part. coniunctum indicativus, de obiectira alicuius rei veritate agi, quam verbis exprimere solemus: im Ernste, wirklich, in Wahrheit. Exempla si requiris huius structuræ, vide Stallb. ad Apol. Socr. c. 12, annotationem. Adde Symp. 177* D. el ovv Zwdoxei xal vpiv, ykvoix dv i)piv iv A oyoiS IxavtJ Siaxptftif Apol. S. 35. A. ei ovr xjpcHv ol Soxovvxe? 6ia(p&peiy ehe tiocpLqi etx8 avdput ei'xe dAAp xal &al8pa xal tolgde, ei Vfiets ot 6vv'm<&taxoi it Lieiv vvv diieiQr\xctxe' ijfiei 'g (ilv yag dei advvaroi. StaxQttttj 8’ lt,aiQC3 Xoyov ' Uavog y«(J xal dp.rpuxtQa, agt i^ccQxetisi avrta qxoxeq av itouofiev. ineidrj ovv fioi doxei ovSeig rmv itaQovxcov itQodvnag %%eiv xgog ro itokvv tfnviovv (Sorpiit roiovroi S6ovrat, al6xpoy av sfrf. b, e. Wenn nun die anter ench, welche fiir weise, tapfer oder soust tugendbegabt gehalten werden, wirklich s o sich zeigen sollten, so ware daa aller Verachtnng werth. iB,aipw Xoyov, Vulgo i^cdpoj rov Xoyov legitur. Articulum plurimi codd. omittunt, quem ut minus desideremus, exempla faciunt Phædr. 242. B., de Rep, VI. 492. E. alia, et similium locutionum analogia. Legitor v. c. in Rep. PJat. L. II. 357. A. o oprjv Xoyov dnrjWdxScLi, quo loco articulas in uno tantummodo Paris, cod. comparet. Neque seriorum scriptorum auctoritatem nunc curamus, qui articulum addiderunt; hoc fecisse constat, qui nostrum locum imitatus est, Aristidem Orat. II. Tom. II. p, 269. TlXatcjva 8* lt,aif)oo rov Xoyov ixecvoS yap apupotepa. Articulum addidit, quem non abesse posse putaret, xcd omisit, quod non intelligeret. Kal autem ita positum est, ut indicium primitivæ conformationis verborum ait: ixavoS xalrovro xal ixava, pro quibus verbis cum per compendium loquendi dixisset Plato dp<p6TEj}a, xcd remansit. dist ££> apx e6 ei avT(p. Stallb. rectissime : ut satis habiturus sit, ut ei satisfacturum sit, utrumcunque faciamus, ovSelf rcor xaportcor. H. e. Nemo eorum, qui hio adsunt in convivio. Admoneor his verbis de loco quodam Apol. Socr. p 22. B, c. 7., quem hucusque nemo videtur recte interpretatus esse. oXiyov avr cov anavTES ol icapovisS av fttXnov UXeyov xepl gjv avrol inenoripiEtiar. Convertit hæc verba Stallb.: omnes, qui aderant, melius istis de carminibus solebant indicare, quæ illi ipsi composuerant. Addit autem, non sine vi repetitum esse pronomen avtol, quo graviter significetur poeta» ipsos de suis ipsorum carminibus peius iudicasse., quam alios homines, qui illos carmiua recitantes audierint. Melius in explicandis his verbis versatus est WoIUus: a Nam prope dixerim omnes pæne, qui hic adsunt, istis meiins dicerent Ue iis, quæ isti composuerant; « quamquam ne hic quidem Platonis voluntatem agnovit. Non verisimile euiin, homines fiavavoovS, qui nuuc arbitri sunt iu iudicio, melius potuisse de carminibus iudicare, quam poetas. Sensus est totius loci: Ich schame mich nnn, ilir Miinner, ench die Wahrlieit zu sageu, Dennoch muss es heraus. Alie, die hier anwesend sind, wurden fast besser, ais jeue uber ihre Werke, uber das sprechen, vas sife irgend selbst gemacht hiitten (h.e. si qui ex sua qnis f itlvuv qIvov, l'dog av lym tcbqI tov (U&vtixeQftai, olov D ictiy raXri%^ Xiyav rjtrov av eirjv ajjdtjg. ifiol yccg di] tovro ys oiuca xcctadrjl ov yeyovivai ix tijg Icctqlxijg, ott %ateitbv tolg (iv&QcoTioig 7] (ilfhj loti, xai ovre ctvxbg bxcqv rivca xoqqqj l&riyfiaitu av iti&iv, ovxs akkco qtxt arto aliquid fecissent, vid. Matth. Gr. pl, {.599. 119S.) idcjS av ifri ~ 7/ xx ov Av eiijv. Repetita est av particula in eadem enuutiatione non negligentia scriptoris, at olim multi arbitrabantur, nequo explendæ orationis caussa, sed at loquentia modestia elaceat magis, qui sperat fore, ut de ebrietatis natura quæ sit, si verum dixerit, minus fortasse molestus convivis videatur. Tari cuuctatiouo et modestia, quæ tum io verborum modesto significatu, tam ia singularum orationis partium dispositione cernitur, Cie. de oificiis loquitur L. I. Nam pkilosophaudi scientiam concedens multis, quod est orationis propriam, apte, distincte ornateque dicere, quoniam in eo studio ætatem consumsi, si id mihi assumo, videor id meo iare quodam modo vindicare. ort xaXeirov 7 / JIES 7 / idxty . Adiectivom haud ruro neutro genere poni seqoente substantivo, ad quod pertinet, femini masculinive generis, satis hodie notum est. vid. Matth. Gr. plen. §, 437. 815. Sed non perinde esse, utrum genus nominis in se suscipiat necne, ndiectivum, Rdckertu» ad h. 1. docuit. Puto autem, inquit, nd7 4oetiva sabiccti genus tum sequi, quum res aliqua, qualis sit, quæ que attributa habeat, describatur, omnino quum do certa re certi quid pronuntietur} contra neutrum locum habere, quoties vel de certa re, cui generi adnumeranda sit, prædicetur, vel de re in universum cogitata aliquid pronuntietur. Equidem sic statuo! Adiectivum substantivi genus in se suscipiens substantivo subiungi ita, ut, qnod singulæ alicui rei conveniat, significet, contra nentro genere positum, substantivo non subiunctum esse, sed ad idem æquiparatnm. cfr, Lach. 192. ovh dpa zi)v ys roiavtyv xaprepiav drdpiocv opoXoyi)otis elvat, bceidfptep ov xccXij idttv, 7/ avdpia xaXov idttv . Adde Ilipp. Mai. 288. B. StjXsia imtoS xaXr) ov xaA ov; Ibid, p, 288. C. Xvpa xaXrf ov xaXov; xvrpa xaXi) ov xaXov ; kxcov elvai, Addito infinitivo hominis alicuius liberrima voluntas significatur ita, ut simul coerceri posse atque minui libertas illa indicetur, cfr. Phædon, 80. E. idv phv xaSapa (sc„ V fax ?}- ) dnaXXdtTJftai p?/6lv Tov doopatoS i(peXxov6a dre ovdtv xoivGjvovda avxai iv rea fiUp kxovda elvat; utpote quæ nullam suscipiat, quoad eius fieri potest, quantum in eius potestate est, cum corpore cdmmercium. Addendam hoc est atque beue tenendum, non adhiberi Ixojv GvfifiovXivScani aXXag te xal XQcuTCaXaivra tzi hi rijg TtQOtiQciiag. ’AXXa [irjv, Hq)ij cpuvai vTtoXa^itvta (balSqov tov MvQQivovelov, eyays Ooi sia&a xti&eodca aXXcog te xai cczz’ av mqI IcaQixijs As/?;g' vvv 6’ av fiovXovzcu xal oi XomqI. Tavzcc drj axovSavzag Ovy- E I tlvai nisi in iis enuntiationibns, quæ actionem quandam contineant sive revera additaxn, sive mente supplendam. Idem cudit iu omnes figuras dicendi, quæ nostræ consimiles sunt, v. c. to vvv elvai. cfr. Lach. cap, SI* fin, zo 5h vvv elvai ttjv dvv ovdiav SiaXvdGJjuev h. e. wir vrollcn aber fiir jetzt, d. b. vas nns fiir jetzt uur zu th uu iibrig bleibt, nns treuneu, Finitus nimirum dies erat, noctisque adventas in proximum diem differri disputationem iubebat;' quare Socrates aXXct Ttoir/doo, inquit, gj Avdtpaxe, tama, xal tf £<0 Ttapd. dl aypiovj iav Seo* i&4 Xy. Male autem Mutth. in Gramm. plen. $. 546. 1071. g liuc trahit Piat, Protag. p, 317. A. eycj t ovtoiS dnadi xaxa rovro elvai ov B,vji<pkpojiai, neque recte, opinor, Stallb. verba convertit in Protag. ed. p, 45. : mihi yero cum his omnibus, quantum quidem ad hoo attinet, non convenit. Kata tovro eodem prorsus modo h. 1. positum est, quo in Apol. Socr. 17. B. legitur: el jtev yap tovto A eyovdiv, opoXoyoiyv av lycoye ov x at a rovro vs elvai fitjzcap. Itaque certum esse reor, Protagorara dicere 1.1. i mihi vero cum his omnibus hac ratione sophistæ esse non conducit* Explicatius paullo infra S17* B. eandem sententiam Protagoras prot fert : iyco ovv xovtgjv xrjv ivavxiav aitadav oSov iAh/XvSa, xal o^ioXoy gj xe docpidxrjS elvai 7ial xaideveiv av$pGJ7tovS* x. r. A. dXXcoS xe xal xpantaX&vxa £xi. Exspectaveris XpantaXojvxi, Infertur interdum post dativum casum accusativas augendæ gravitatis caussa. Nam vis quædam est in anomalia habetque, quod præter exspectationem fit, proprium suum acumen. Ceterum nou poni solet dativo præcedente accusativus, nisi infinitivus adsit ut nostro loco Ttieiv y cura qno arctius coniungatur. Similiter iu Pl, Criton. p, 51. D, ofiojS Tcpoayopevopev xgj i£ovOiav TtETtoupiivai f A$7jyaLcj v xco povXojikvcp,\ . . igeivai Xafiovxa xd avrov aitievai OTioi av ftovXr/rar. Lex nimirum Attica, quæ cum gravitate h. 1. laudatur ajti$i Xapojv xd ddvrov x. X. A. audisse videtur. Symp. p, 188. I). ovroS (sc. o"Ep(&S') xyv jiEyidXTjv 8vvajuv kxei xal nadav y/dv evdcxipoviav 7tapadxevd?,ei xal dXXyXoiS dvvapkvovS oj.uA.elv xal <pi\o elvai x. x. A., ad quæ verba vide annotationem. lyooys do l el&Sa xel$ed$ai. Interpunctionem post 'XefædSai vulgo positam expungendam curavimus ; verborum enim dXXojS xe xai ea ratio est, ut antecedentia cnm sequentibus arctissime coniungant. Eodem %toQtZv mxvrag firj Sia iil&rjs itoir]<Su<s9ai zrjv l v tm itaifovri OvvovUtav, aXX’ ovta, xivovza g XQog iidovtjv. Cap. V. ’Exh8t\ tolvw, cpavca rov ’EQvi,liitt%ov, tovto fiiv deSoxtai, xlvuv '6<Sov av ixaotog (Sovfojzca., Ixavayxeg modo in superioribus comma delevimus post 6 vp( 5 ovXev 6 aipi et post itielv, ut ne esset, quod obstaret, quominus xpainaXarvxa participium ad infinitivum præcedentem referatur. Ceterum recte Stallb. monet, art * av XiyrjS cum gravitate dictum esse pro iav rl XiyyS. vvv 8 * av fiovXovxai xal ol A oixzol, Vulgo post av legitur ev, idque probant codd. plcriquc. Pro av noa paucis in codicibus av reperitur; tredecimcodd. ^ovAcj^tarihabcnt. lia.stius cum intelligeret, ol AorJ rol non de iis intelligi posse, qui assensum suum declarassent in præcedentibus, neque vero ad ceteros convivas relatum, commode cum insequentibus verbis conciliari : xavxa 87} axovSarxaS tivyxcoptlv navxas x. r, A., scribendum coniecit Spec. erit, 12.: vvv 8’ av iv fiovXevGovxai xal ol Xontoi, hoc ut esset : modo ceteri quoque bene sibi consulant. Eodem fere modo Ficinus in coiit. : nunc si militer, modo ceteri quoque consentiant. Tliierscli. in Spcc. edit. Symp. Piat. 8. vvv 8 * av ftovXotvx * av xal ol X olito i verbis locnm sanare studnit. Astius vvv avxa (iovXovxai xal ol X ontoi exhibuit. Orell. ad Isecr. de Antidos. maluit 324. : vvv 8* el ftovXovrai xal ol Xontoi. Wyttenbach: vvv 8* opa ei vel vvv 8' av et fiovXovxai, quod Reyndera. In textum recepit. Riickertus Platonem scripsisse suspicatur : xal vvv 8* av, iav fiovXovxai xal ol Xontoi: Consueri in omnibus tibi obtemperare, quæ dicis de arte medica, et nunc quoque (sc. tibi pbtemperabo) modo velint etiam reliqui, Stkllb. verbis nihil mutatis nisi quod ev post av positum omitteret, hæc exquisita, inquit, brevitate dicta sunt hoc sensu: uunc vero rursus idem fiet, quando quidem etiam ceteri^convivæ volunt. Quam exquisitam boc loco Stallb. laudat dicendi brevitatem, equidem licentiosam appellare malim atque insolentem. Sed pone, verba vvv 8* av jiovXovXat significare posse nunc vero rursus idem fiet, quando q ni dem volunt, num verisimile est, Phædrum dixisse : Soleo tibi credere cum alias, tum potissimum disserenti super rebus e medica arte depromtis, nunc vero rursum tibi credam? Nihil coniectura opus est, ut rectissime Stallb. censet, neque quicquanx præter ev vnlgo post av posi • tum expungendum. Indicat autem av prægressæ alicuius rei actionisve repetitionem, manifestoque declarat hoc loon, ftovXovrat per prolepsin pro itei&ovxai positum esse. Verba convertenda sunt: Nunc vero rursus etiam ce- Si yrjSiv iivut, ro fi era rovro tlsrjyoviuu rr/v fiiv agri tlgeX&ovSav avlyrgtSa %algeiv tav, «vlovaav lavry -rj, lav /JouAijt at, raig yvvai^l raig tvSov, yyag 8's Sue Aoj/cw «AAijAots (Svvuvcn ro ryyegov. xal Si oiav A oyav, tl (iovAca&E, l&tXa vy.lv slgyyySaS&ca. &avca teris (fidem habentibus tibi) libitara est (sc. quærere potatio-* uis qu and ara moderationem.) Hoc dictum ut intelligatur, quam bene cum insequentibus verbis conveniat : Phædrus verba vvv 6 * av fiovXovxai xal ol Xoiitol dixisse cogitandus est vultu ad convivas converso quasi rogitaturus: Rectene loquor atque de sententia vestra? fi 1 } did Nota huno usum dia præpositionis. Optime Scliieierip* convertit: Ilier au f also waren alie iibereingekommen, es bei ihrem diesmaligen Zusammeusein nichtauf den Rausch anzulegen. Paullo infra p.176. E. eodem modo 8ia Xoyav d/ 1XijXoiS dvveivai. Apposite Stallb. laudat Piat, de Legg. I, 640. B. 1.6X1 8£ ys xoiavxrj <Swov6ia, tbttp tdxai Sia 2r}$, ovx dSopvfioS. Plura exempla si quæris huius dicendi usus, adi Klattli. Gramm. plen. d XX* bvx a, 7t lv o y x ai jxpos ijSovrjv. ctXX* ovxa sc. Ttotf\6a65ai. Ceterum ovxa accuratius definitur verbis inseqoentibus itivovxaS 7tpoS ySovrjv, Male Stallb. coniungenda censet ovxa itpoS TfdovTfy. nur so zum Vergniigen. cfr. Symp. 193- C, oxi ovtodS av rjpav ro ykvoS evSaipov yivoiro, tl £xx eX& tiatpev rov £ para x. x. X. Adde 215. A. 2 coxpaxTj 6* iya htaivetv, cJ avdpes y ovxcoS ticixtipytia. Si bIxqy av . Exempla huius dicendi usus plurima reperiuntur, quibus possis adnumerare quale reperitur in Alcib. I. 105. cap. 4. oxi avxov 6£ Sei dt>Vadxevsiv £v ry Evpdiry, quo loco indefinitum avxov præfigitur accuratiori indicio £v xy Evpany • Ad nostrum locum ut revertar, Ttpo S' ?}5ovijv apprime respondet nostratium : nach Wohl-# gefallen. Probatur hæc verbi notio verbis sequentibus : nlvtiv o6ov dv txa6xoS ftovXi/xai, bcavayxeS 6 e prjdlv elvai. £tz dv ayxeZ pySlr tlvai. Solebaiit regem (tftyi7C06iapxov') eligere convivæ, qui bibendi leges daret, quibus convivæ ad bibendum cogerentur. cfr. Symp. 213. E. apxovza ovv alpovpai zijs no 6egqS y taC dv vpuS IxavaS Tityre, ipavxov *ro perci rovro yovpai. Tope ra rovro cum gravitate dietnm significat: quod attinet ad id, quod post hæc sequitur. Recte autem annotatum est a Riickerto: verba hæc nunquam temporis solam consequentiam denotare, sed ubique internum aliquem nexura inter præcedentia et sequentia designare. ElSrfyovpai verbum quod 177 bt] itavtuq xcd flovXiaft ai xat xsltvuv airov elgijytL6&cu. Elnslv ovv zbv ’Egv!;ltitt%ov, on 'H (ih> ftot aQyjj tov f.oyov lari xara rr/v EvqmISov MtXavlitittjV ov yaQ ijibs 6 pv&os, tt/U« <PuldQov tovSs, ov fitiZa attinet, Hcsycli. interjpretator elft]yeldSai • dv/ifiovXtveiv h. e* suaclere, censere, aliquid faciendum esse. Apprime verbo respondere videtur nostratium : etwas zum Vorschlag bringen, x i)v yev • av Xrj x p iS a Xaipeiv lav, Tibicinam dimitti Eryximachus iubet, ut 8id Xdycov aXX?jXoiS dvveivai convivæ possint. Notari autem h. 1. Xenophontem, qui in convivio suo tibicinæ locum dedisset, hominum quoruudam liodie satis explosa opinio fuit, vid, Boeckh, de simultate, quæ Platoni cum Xenophonte intercessisse dicitur 8, seqq. cfr. Protug. 347. C, Tiocl ydp 8oxei poi xo 7Cepl 7Coir]decoS diaXtyeCSai opoiuxarov dvai xoiS dvpitodloiS xoi$ xgjv q>avXa>Y TtctL ayopaicDV dvSrpGJTtGDY. xal ydp ovxoi, 8ia ro pj) SvrctdSai aXXj}XoiS 8i iavxcZv tivv&Lvai iv tg5 itoxco pr}8\ 8id xijs kavxcov (pcovijs holi xoov Xoycov xcoy kavxcov vito ditaiSsvtiiaS, xipiaS noiovdt xds avXrjxpidaZ, rcoAAov piOSoiytEvoi aAXorpiav cpcovifY xijv xqjy avXaiv, 7ia\ 8id xifi ixeivaov qxxvifi aXXijXoiS dvveidtv. onov 8e xaXol xayaS ol dvurcoxai xal TCuraihtvpirui elo \v, ovh dv l SotS ovt avXr r xpidai ovxe opx*/dxpi8aS ovza ipaXrpias, «AA* avcovZ avxolS \xavovS ovxaS dvvtivai dvtv xu)v Xi/pav xe xal ItlXlhlddV xovxcov dia xijs avx&v (pwpS, A lyovxaS xe xai dxovoyxas Iv pipet lavxojy xodplooS, nav 7tdvv itoXvy oivov itioodiv. Perscripsi hunc locum, quo non Platonis sententia Socrati adseripta contineri videtur, sed ipsius Socratis iudicium exprimi, ut clarius intelligatur, etiam in minutioribus rebus Platonem ad Socraticos mores scriptionem suam accommodavisse. xait yvyaiZi talZ Ev8ov, cfr, Corn. Nep. præf. $. 7. Neque sedet (ac. mulier) nisi in interiore parte ædium, quæ gynæconitis appellatur. Ceterum ut paullo supra 8ia pi$TjS, fla nunc 8ta Xdyojv positum est adhærente, ni fallor, notione temporis, quasi dicere voluerit Eryximachus: 8ia Xuyor 8iax pipeiv xtjv tj ylpav . ei p ovXe 0% e, i^iXoo. Differre inter se videntur hæo verba eodem modo, quo inter se differaut verba et XPV* Nimirum eam voluntatem i$£A eiv verbum denotat, quæ cousilio nititur atque intelligentia, PovXedSai contra adhiberi selet, ubi aliquis impetu quodam animi fortuito abripitur. D. avAovday kavtij, rj, lav PovXrjxai, xaiS yvvat £,Lv h • r, A. h. e.,' oder wenu sie Lust liat. Adde 179. B. xa\ p?/v vjrEpaito$V7}dx£iv ye povoi ESlXovdiy ol ipaovxeS. Symp. 190. A. lito pEVETO 8t> Op$6v, GjSTZEp YVYf uTtorlpcjdf povXjfSeitj h. e. nach welchcr Seite es ihn hintrieb, cr Lust liattc. Igitur conMysiv. OaiSpog yuQ sxætots xqus (t£ aynvaxztSv Xeyzi • Ov 8uv6v, (prjGiv, u’Eqv^m%e, kXXol g [iiv ruti &iav vfivovg xal ncamvag sivca vico tiov itoirjtdiv kejcoirjjiivovg, ta di 'Eqciu, rijXixovtcj ovu xal xoGovtto vertenda snnt verUo nostra : Mit welchen Reden wir non den Tag hinbringen wollen, bin icb, so ihr LUST habt, each vorati schlagen entschlossen. Prorsus eoden# modo Syrap. 199. A, a\Xd rd ye aXrj$i} % el fiov X b6$e, iSiXoj linetv xar ipavrdv. cpavai drj rtdvra? seqq. h. e. Es hatten nun alie ja gesagt und sie urollten es and hatten in ihn gedrungeft, er mochte ihnen die Eroflnung machen. Coacervatis verborum infinitivis satis vivide turba describitur' convivarum strepenti clamore sermonum materiam exigentium. Ttard r?}v Ev ptniS ov MsXav innyv. Versus Euripideus est: ovx i/ioS 6 pv$oS, aXX’ ipij? pi/rpo? Ttdpa, ad quem alludens Eryximachus dicit ov ydp ipoS o' pv$o?, aXXd $ai8pov rovSe. cfr. Alcib. I, 113. C. rd r ov EvpiniSov apa ZvpftaivEi, co AXxifiiddtj, dov rade xiv8vv ev ei?, aXX 3 ovx ipov axrjxoevai, ov8* tya/ eij.il d ravra Xkycov, aXXd 6v. Adde Apol. Socr. 20. E. xal poi, a> avSpe? ’A5?jvaioi, jn) SopvfirfirjrE, prj8\ dv dd%Go n vplv /xkya Xeyeiv, ov ydp ip dv ipcd rov Xoyov x. r. A. Ad amovendam dictorum invidiam hoc Euripidis versu veteres usos esse sæpenumero, et ab interpretibus passim annotatum est et exempla docent, quorum ex numero Apol. Socr. 20. E. Nostro loco Eryximachus versum Euripideum laudat, non quo dicti magnificentiam excuset, aut sententiæ insolentiam, qoibus invidia auditorum interdum excitotur, sed suum cuique tribuendi studio. Initium orationis, inquit, ad Euripidis Melanippen accommodandum est, nam non mcasant, quæ dicturas sum, sed Phædrus, qui hic assidet, eadem excogitavit. vpvovS xal Ttai co v a Tlaidva? codd. nonnulli habent et scliol. Verba schol. laudata 35. in hunc modum restituenda sunt fortasse: rraidiv aS' ij rovS Xeyopkvov? naiavas, vpvovS Ei? 'JnoXXava htl xaranavdsi Xoipov. [rj Ilatr/ova r dv tcov $£gov iarpdv •] 7} naicova? 00? vvv, cddds ini evrvxia xal vtxy, 8rd rov &j, i% ov xal natcoviSjEtv. Verba rj Tlanjova rdv rcov Seiuv larpov uucis inclusimus, quod aut abaliena raauu addita sunt, aut casu quodam a sede sua in alienam translata. rrjXtxovrtp ovrt xal ro6ovrcj J Ficinus habet: tantum talem ve deum, Ast. verba convertit talem tantum q ne. Stallb. tam multorum bonorum auctori et tam potenti. Exhibet in conversione Schleicrm.: dem Eros aber, eiuem so grossen und herrlichen Gotte, Optime Riickcrt. rrjXixovro ? essa tam vetustus annotavit. Addit idem, Eryximachum querelam B &£a, firjSh £W ndxoTE toCovtav ytyovotov xoiijrdv jttTKnrjxivca (irjdiv iyxco/uov; tl d£ fiovlu uv axi$a6&ai tovg ZQijGrovs tiotpxitas, 'IlQuxktovg (iiv xtd uklav Phædri referre, qtil in oratione sua hoc ipso nomiue vel maximo honore dignam amorem prædicet, quod omnium deorum sit vetustissimus. Iloc igitur ei indignum videri, quod Hercules quidem, recens donatus immortalitate, laudatores repererit, Amor autem, omnibus ipse prior, suis laudibus careat. prjSlv iyxwpi ov. Valckenar. Diatr. iu Eurip. Reliqq. 157. scribendum coniecit prjSk iyxooptov 9 quam scripturam ut ardori loquentia apprimo convenientem probaremus, si lyxcopiov verbum latiore potestate careret. Complectitur autem iu se vfivovj xal TtaidSvaS, ut Ilgen. ad Scolia XXXVII* docuit. Queritur igitur Phædrus, quod, cum in ceteros eosdemque Erote multo inferiores deos poetæ hymnos composuissent et carmina pro salute et felicitate suscepta, e tanto eorum numero ne unus quidem in Erotem carmen conscripserit. sl SI ftov\et av tixlipa65ai dvyyp d <pei v. Ficiuus habet : atqui, si vis, inquit, o Eryximache, quærere, invenies profecto Sophistas disertos soluta oratione Herculem aliosqne laudasse, quemadmodum peritissimus Prodicus, quamquam hoc minus alicui mirum videri debet, sed etc. Hac conversione motus Stallb. Platonem scripsisse censet : EvprjdetS 'HpaxXeovS plv xai aXXxay i ivyypdtpeiv (sc. avt ovS.) Dubito, num recte. Nam illud invenies additamentum est, ut videtur, Ficini, qui concitatioris hominis verba apta brevitate reddere desperaret, Riickert. interpunctione post doxpxdxaS deleta et posito post 6x&rpadSai commate sensum vetfborum ait esse; porro optimos sophistas. Etenim formula, inquit, ei Se ftovXst, cui plerumque non ndditor infinitivus, quem h. 1. appositum videmus, ita adhiberi solet, ut novum inducat vel exemplum vel argumentum. Accusat. rovS <So<px<$xds propter hanc, quam indicavimus, formulæ vim nou putem obiecti casum esse ad tixhpatiSau, quamquam supplendus hic ipse erit ad hunc infiuit., sed subiecti ad seq. dvyypdtpeiv. Inde patet, usque ad SvyypacpEiv omnia pendere e verbis ov Seiyov. Displicet hæc interpretatio tribus de caussis. Primum tl Se ftovXet nusquam reperitur cum infinitivis verborum coniunctum, ut novum exemplum commemorari denotet; deinde mireris post 6xtif)a6Sai interpunctionem, qua efiiciatur, ut xovS XPV^ ^ovS 6o~ xpidtds non cum dXEiftadSoct conjungatur, ad quod verba illa supplenda sint tamen. Postremo verba tovS xpijdtovS dotpxdxds e præcedente ov Seiyov apta tortuosam atque hiulcam sententiam efficiunt. Si quid video, Phædrus diettirus erat: si 8h ftovXei av <5xiif>a6$ax rovf XPV~ 6rovS 6o(pi6rfx?yHp<xxXEOvS ptv xaldXXa>y iizaivovS (sc, avTovf) xataXoydSrfY 6vyypd<pe3Y> tZsxoxahoyaSriv tivyyQacpEiv, 6 pUufStog Tlgodixos xai tovto fisv ytrov xai ftavfiad rov alX kyaye ?jdrj nvi lvttv%ov (hpttcd ccvdQog Cocpov, Iv (p ivrjdav ateg i iCEp O fttXtltftOS Tlp6SlX0S?E p G>t oS 8h ov, tovz ov 5 a vy fiadx (Sx axov ; Facit nobis* cum in hac reFiciuus, qui paullo infra addit in conversione: cui non gravissimum videatur? Sed cum nondum ad finem enuntiationis pervenisset loquendo Phædrus, . in mentem ipsi venit salis quædam laudatio» qua minus etiam mira Herculis aliornmque encomium indicari debeat. Igitur suppressis verbis "Epc&ti dfc ov, xovx ov Savfioc dTGnaxoY, statim pergit; xai tovto puv ytTOY xai Savfia(Stoy, aAA’ fycoys x. r. A. xovS XP ydTovS. Ironice hoc dictum esse y ut mox 6 /JeAxtdtoS ITpodtxoS, Stallb. docet. Sohleicrm. verba convertit: und willst du dicli auch untcr den edlen Sophisten umsehen, dass sie auf den Herakles und Andero in ungebundener Rede Lobschriften verfertigen, vie der vortrelfliche Prodicus. Riickert. ad h. 1.: XpydToi, inquit, sunt boni, optimi, die guten. Adhibetur enim hæc vox iq derisione. TovS xpyfaovS 6o<pi6raS nou Socratis verba sunt Sophistis infestissimi, sed Phædri, hominis a studio sophistarum non alieni, ut laudatio Erotis docet sophia stica arte composita 178. seqq. Vehementius autem quam iu poetas, Phædrus in sophistas invehitur, utpote qui, cum siot rerum utilium laudatores strenui, inprimis Erotem laudare debuerint. Sententia est totius loci ♦ Ist es nicht achreck licii, dass andere Gotter von den Dichtern gefeiert werden, dem Eros abfcr, dem altesten und segenreichsten Gotte auch vou koinem der vielen Dichter ein L«ed dargebracht worden ist? Willst du nuu aber die praktischeu Sophisten ins Auge fassen : dass sie uber Hercules uod andere Lobschriften abfassen, wie der tuchtigate uuter ihnen, Prodicas und das ist weniger noch xu bewundern, aber mir kam sogar eiumal ein Ruch zu Handen, in dem der Nutzen des Salzes auf bewundernswerthe Art erhoben war. xa\ tovto filv yTTOY xcl\ S av pa6 T ov. Unus cod. Vindob. et Vatican, liber alterum hoc xai omittunt probantibus Bastio atque Thierschio. Sed recte servant illud ceteri codices. Pertinet autem ad ?/ttoy, ut sensas hic sit: atque hoc minus etiam mirum est, quam hoc, quod in librum qu*udam incidi etc. Nec mirum est 7/ttoy præmitti voculæ, quum t ovcodtY habeat. Quam* quam non in promtu sunt alia huius collocationis exempla, Stallb. Iy cj ivrjdav aA,£f, Apto comparari iubet Stallb. Isocr. Helen. Laud. 304. tvy fily yap TovS /5oppv\tovS xa\ xovS aXaS' xai xd xoiavxa floyXySivTtoY iitaiveiv ovdeis 7too7fore XoyaY T]7c6p7jdEY. Cic. Brut* $. 47. Singularum rerum laudationes vituperationesque cou* scripsit, quod iudicaret hoc lora* C titaivov davfiuGiov i'xovres xqos w(fi/.uav • y.at aXXa Toiavta (5v %va XSoie Sv iyxexMiuaGfieva. r 6 ovv xoiovrcov fiev ittQi noXXrjV GxovStjv itoirjOaG&cu, "Egma Se Hijdtva Tta av&Q dxav ter otyiyxivca tls ravxrjvl xrjv tjpi toris esse propriom, rem angere posse laudando viluperandoque rursus affligere. Vid. Wolf, Prolegg, ad Demostii. Lept. XXXV* Restat, ut indicemus, cur Prodicus Ceus hoc loco fiii lr idxoC audiat. Multam operam posuisse perhibetur in verborum discrimine explicando, quæ 8iaipfdtff rcov ovopdxcov vocator Prolog, 358. A. Iloc studium acerrime perstringitur Prot. 337. A., D. et C, laudatur Piat. Lach* 197. §• 26. Hæc StalpedtS quamquam summopere a Prodico exculta, tamen Phædro tanti esse nou potuit, ut fiiXtidrofi Prodicum appellandum esse putaret. Satis notum est, Prodicum lucri caussa Epicharmi versum in ore gessisse: d 81 X £ ^P tc * v X&P a viP,£i. 8oS n xal Xapi n. vid, Axibch. 366. C. Sed ne hoc quidem satis caussæ est, cur fiiA XidxoS appelletur. Videtur potius, ut ita piAxiCxoS de eo valere, qui rerum laudem non nisi ex earum utilitate exaptat. Prodicus autem ne a diis quidem rationem utilitatis cohibere solebat, ut videre Jicet e dicto eius servato apud Sext. Empir, adv. Mathcm. 9. 18. i/Aiov xai defajnjr na\ Ttoxapovf xal xpTjvaS xat xaSoAov itdvta r d cocpsXovvxa xov ftiov rjpwv ol itaAaiol Seov S ivo puSctv 8ia X7}v ait avxcOv coepi- Anav f KciSditEp ol AlyiJitxioi xov NeiAov t xa\ 8id xovxorov Mtv dpxov Ji/prjxpav vopidSijvat xov 8h oivor Jiovvdov nal x d 8h vSaop Ilodsidcova, to 6h TXu p n Ilepaidxov xal ehee rcov evxprjdovxcov ditavxa. Addo Cic, de N. D* I, 42. m Quid Prodicus Ceus, qui ea, quæ prodessent hominum vitæ, deorum ia numero habita esso dixit, quam tandem religiouem reliquit?» Iam quod Prodicus fecit, ut iu deorum laudatione non deos, sed rerum utilitatem laudaret divino nomine insignitam, idem fero iu Erotis eocomio a Phædro factum. Nou in indolem inquirit atque iu naturam dei, sed rerum, quarum auctor Eroa esse perhibetur, utilitatem exponit j quo maiorem illam videt, eo maiore honore deum exornat nullo veritatis respectu habito* Non mirum igitur, si Prodicum maxime laudandum Phædrus censuit, ad cuius exemplar ipse laudationem Erotis composuit. Ceterum quod Herculis laudationem attinet, Riickertum audi ad h. 1. annotantem: Herculis laudationem scripserat (sc, Prodicus) in libro, coi oopai titulus, ex quo notissimam de Hercule in trivio fabulam mqtuatus est Xcnoph* Mem* II*, 20. Prodici quippe admirator usque adeo, ut, quum in Boeotia vinctus esset, quo tempore ibi sophista versabatur, vade dato ad audiendum eum o carcere prodiret auctore PJiilostr. vit. soph. I, 12. ro ovv x oiovtov seqq* Vulgo post -dpvij<5<xi comma positum reperitur, punctum post Wyttenbach* Qttv a^ltog i(twj<Sai - ukX ornag tffilbftcu toGovtos S-eos ! Tavxa 8tj poi SoxtZ ev tiyuv ®ccZ8qos. eyui ow Int&vfico a fi a (ilv tovra iqctvov elgeveyxeZv xal ^txQiSao&cu, afict de tv tc3 xccqovti itQ&nov jioi 8oxeZ Bibi. Crit.^T. I. YoL, ra. 10. oti ante ovxcoS inferciendam cenanit ; Steplianus coniecit a\\’ ovxcaS TjpsAijdSai xodovxoy Seov. Non mirum, lumines doctos in verborum structura admodum hæsisse, in qua componenda ipse, qui loquitor, impeditum se atque implicitum sentiebat, Addita ovv particula manifesto indicatur, verba superioribus annectenda esse; sed quoniam omissa sunt illic, e quibus hæc exaptari potuissent, xovx vv SavpadxaSxaxoy; factum est, ut quædam structuræ ambiguitas oriretur, et dicenti, et audienti molestissima. Ex hac structuræ difficultate ut se extricaret Eryximachus, dissecto inceptæ structuræ filo pro infinitivo indicativum posuit. Hinc bene habet exclamandi * signum, quod post &eoS positam est ab interpretibus, minus probem post vpvijdai, Verba convertenda sunt: Dass, sage ich, an solche Dinge viele Miihe verschwendet wird, den Eros aber Iceiner noch wiirdig zu feiern versucht hat, sondern so vernachlassigt wird ein so segenreicher Gott! a^icoS v pvrf dat. Wolfiu» ad verba tc3 6b "Epooxi ptj6bv iyxoopioy annotavit: Man muss annehmen, und dies scheint mir das wahrste, dass Platon vorsatzlich seinen Phædrus etwas sagen lasst, das nicht gegrundet war. Viro doetissimo concedimus, Eroti laudatores vix deesse potuisse ; sed cavendum est, ne Phædro aliquid imputemus, quod nec cogitavit nec dixit. Negat tantummodo repertum esse adhuc, qui laudem deo dignam ediderit, non negat, prorsus neglectum iacerc atque contemtum a poetis sophistisque deum, Iam quid sit laudem deo dignam edere s. dB,iooS vpvijdai (roV Seoy), infra paullo explicabitur. ipavov elfey eyxetv h, e.' symbolam dare. Non caret lepore in symposio philosophico hæc dictio, de cuins tror pico usu conferri iubet Stal». Casaub. ad Theophr. Charact, c. XV. xo dpijdai xov Seov. Minus qusfcrendum h. 1. est, quid omnino xodpEiv significet et aB,iooS v/ivelv, quod paullo supra legitur, quam qua significatione hæc verba adhibuerit Phædrus. Socratem ipsum interpretem sume 198. E. x 6 dk apa (sc. ro iyxcopia^Eiv') ov xovxo jjy xd xa\co$ ixaivEHy oxiovv, aAAcz xo aZs pkytdxa av axt$ iv at x ai itpaypaxi xal co S xdWidx a iav x e y ovxgdS iav xe prf' el dfc TfiEvdrj, ovdbv ap yv izpayjxa x. x. A. Atque eodem fere modo ipse Eryximachus 177. D. Soxei yap poi t inquit, Xpijyai txadxov ypoSv Adyov eItzeiv Inaivov *EpooxoS cJ S av Svvyxat xaWidx ov. v rj ptv iy \6yoiS . Wolf* convertit : eine reichhaltige, weit 4 tlvui rjuiv toig xuqovOi xoOfiijtiai rov &tov. tl ow D £ vvdoxei xai vfilv, ytvoiv’ civ rjfiiv iv koyoig ixavi) dictTptfir). doxei yaa fioi yjirjvca Zy.utirov i^fiwv kbyov tiiteiv htaivov "Eqmos 1% i dsha wg av Svvtjrai xakkidrov, a$yuv 61 QcuSqov icgtotov, inudrj xai arpsJrog xaraxuzai xai 1'tiuv cifia xarr/Q rov koyov. OvStlg Coi, o3 ’EQv£lntt%£, (favea zbv Eoxqcizi), ivavzla iprjcpitilauftige Materio zum Reden. ypiv iv X oyotS idem fero est, atque yperipoiS Ir A oyoiS. Sensus est.* Wenn nun auch euch wirklich so diinkt, so hatten wir in aasern Reden sattsame Unterhaltung» De structura huius enuntiati vide ad 176. C. Minus probabilis Stallb. ratio explicandi est hæc: tl ovv %vv- xai vjuiv, ovtco Ttoicoptv yevoiro yap av ypiv iv Aoyoi$ ixavy biarpifty. i tz\ btB,ia. Sic Bekk» Stallb* alii; Riickertns veterum editionum lectionem imbLB,ia in tettum recepit usu Homerico nixus, quem Plato haud raro imitatus sit* Vid. F»uttm. Lexil. 173» seqq. Fortasse recte habet iitibiByia^ ubi narratur, quo ordine aliquid factum sit; contra quo ordine aliqnid fieri debeat, ubi indicator, rectius ini 6e%id exhibetur, v. c. in Piat, de rep, IV, p, 420. £. xai rovS xtpapia? xaxaxXlvavraS t inibi%ia Ttpoi ro itvp btanivovrds Tt xai tvcDXovpivovS H . T. A. De xPV y Cct verbi potestate J es miisse wolleu, vide annot. ad 176. E. narrjp rov Xoyov . J7anyp vocis insolentiam Stallbaum* leniri posse arbitratus est addito exemplo Phædri 257* B* &aidp6s re xai iyco Avdiav rov rov Xoyov nazipa alxioo pevoS. Fortasse EryxtfBachus rursus ad Euripideum illum versum respexit ovx ifioS o javSoS, aXX* ipffS jirjrpo S napa, atque a se quidem profectum sermonem negat: patrem eius Phædram esse contendit* y ra i p anxa. De his verbis vide Commentat. de Piat» Symp, Certissimum autem esse existimo, Platonem his verbis lectoris animum ad futuram Socratis orationem tanquam ad caput libelli dirigere voluisse. Ceterum ne mireris, cur, cum Socrates ra ipoxixa initizatiSat dicatur, Aristophanes Bacchi Venerisque cultor nomiuetur, Agatho et Pausanias indicio addito nullo ad Erotis laudem celebrandam promti perhibeantur: Schoi. habet s. v, f Aya$QDVoS rpa yaSt ini paXaxia zaby . yv b* ovtoS ... itaiSj 'ASyvaioS .... naibixa JJavbaviov rov r pay ixov, x. r. A. Qui mutuo amore se complectebantur, iis nihil iucundius contingere potuisse consentaneum est, quam laudationem Erotis. Non commemoratur autem h. 1. Pausaniæ et Agathonis amor mutuus disertis verbis, quod tum temporis notissimus erat. ovbh pyv 9 Api(StO(pdvTjS. ovbh fiyv illatam post ovre ap t rta. ovts yaQ av xov lya c<ito<p>j<5aiui, og ovdiv gtijyt alio IniGtotGxfai rj ra Igatixa, ovts xov Aya&av xal e ITavUuviag, ovds yrjv ’AQiOTu<pdvr t g, a xsqI AwvvGov xal 'AtpQoSktjv xdoct tj diatQcjli), ovds allog ovdelg tovtavl av lya oQa. xal r oi ovx l| iGov ylyvstai 7jy.lv Tolg vGtcctoig xataxstfdvoig ' ali’ Idv oi xqogQsv txavu g xal xal wg sYxaOiv, IgaQxtGst r}yZv . alia tvxu prime respondet Latinorum neque vero etiam, quibus verbis res quædam induci solet, quæ maioris momenti est, quam res paullo ante per simplex neque commemorata. Igitur cum gravitate Aristophanes totus perhibetur cura Baccho et Venere occupatus esse. De Baccho liquet, nam res scenica, inquit Stallb., Baccho erat sacra, vid. Casaub. de Satyr. poesi 9. ed. llamb. Venerem autem commemoratam h. 1. censet Riickertus, quod plenæ sint ve n eris Aristophanis comoediæ. Wolfius ad h. 1. annotat : In wiefern er mit der Venus zu thun gehabt habe, bezieht sich vielleicht auf einen Umstand, der der Gesellschaft bekaunt sein konnte, fiir uus aber verloren gegangen ist, vielleicht auf die Sitten ' des Dichters. Aliter nobis videtnr de hoc loco statuendum esse, quamquam in hujusmodi tenebris quis clare videre se audeat dicere? Ilaud raro Socrates nomina propria facili quadam litterarum mutatione corrumpere solebat atque ita immutare, nt nomen existeret, quod aive laudem sive vituperium exprimeret. Exemplo est 198, C., quo loco Gorgiæ Gorgnsque nomina inter se conferuntur lepidissime. Adhibita accentus mutatione in ’Ayd$oov et dya~ Scov nominibus ludit 174. B. Quid, si etiam hoc loco in Aristophanis nomine lusit? Significat 9 Api6xo<pd.V7}S cum, qni optimum prodit. Optimam autem, veteri proverbio, vinum et venus est, quod Græce audit: dptdxov diovvdoS xal *A(ppo~ dlXTf . x ai x oi ovx i B, Id ov —<*AA. Magnopere se torquent in huius loci explicatione, qui xal xoi conianctim exhibuerunt. Ut gravior esset xoi port. affirmatio, vocula ex scriptoris sententia initio enuntiationis ponenda erat. Id quoniam vetant fieri linguæ leges, xai expletivum præpositum est, do quo 6. diximus. Latine reddenda sunt verba: Pol non æqua couditione, qui ultimi consedimus, utimur. Quæ sequitur aWa particula, ita commode explicatur, nt omissum cogitetur, quod facillime suppleri potest: 7 j/ieiS ovv ovx ipovfiev^ «AA* idv iBiapxidei Locus nostro simillimus est Parmenid. 128. C. xai xoi GJSnep ye æl Adxatvai dxvXaxeS ev pexaSeiS xe xal IxveveiS td \£X$ivx a. aXXd npuxov fiev Ce xovxo Aay$dvet, oxi x. x. A,, quo loco ante aWd facillimo suppletur ovx zvpeZ xrjv afa/Seiav. 4 * ! aya9y xaTaQ%itto OtauSpog xtu lpta[HCc£ha rov "Egona. Tavta S>) xal ot nXHoi xaw Eg uqu £ we<p«<Sav t e xal 178 helevov axtg 6 Zuxqkti] g. ndvrav ylv ovv a exadros tfotev, ovre navv 6 'AgiOroSyyog lu.iy.vyto oirt av tyto « helvos Ueye mxvtct. « ydliGta xal av l<5o£e fioc d^ioyvrjfiovevtav sivca, tovttov v/iiv iga exdtStov xov loyov. tffiiv to iS v6tdx 01 $ xax an eipkv o tS. Dictam supra est 175. C. xov ovv 3 'Ayd Saova, x vyxdveiv yap kdxotxov naTaxalpevov, povov * Jevp cpctvai, oo 2ooxpaxeS f nap iul xaxaxeido. Sunt igitur ol vdxaxoi xataxeipevot Socrates ct Agatho. xv XV dyaSy. Formula erat, qua feliciter succlamare Græci solebant iis, qui aut navem conscendebant, ant ad bellum proficiscebantur, aut aliud negotium suscipiebant, cuius incertus eventus esset, cfr. Griton. 43. D, dW\ gj Kpitcov, xvxy aya$y. navxeS dpa £vvk<pa6 av. Wyttenb. scribendum coniecit dpa pro dpa t qua contectura efficitur, ut omnes uno ore consensisse dicantur. Hoc consentaneum est convivas fecisse. Sed quoniam non sine turba et clamore hoc fieri poterat •* nt quietius convivæ egisse viderentur, dpa non dpa Plato scripsit. De hi^ius particulæ significatu vide Heisigii annot. ad Oed. Coi. Enarr. CCVIH. Ortum dpa est ab apeo, soletque adhiberi, ubi ab argumentorum enarratione oratio ad finem tendit, h. e. ad conclusionem. Et cum singulos convivas Socrates nominasset ita, ut simul, cur ad laudem Erotis prædicandam parati essent, caussam adderet: ' om nes igitur consensisse perhibentur. Minus apte Schleierm. in conversione: Hierrait nun stimmten dann anch die Uebrigen alie uberein, ovre navv 6 *Api6t o et 1 J' poS. De horam verborum fine^ vide quæ dicta sunt in Commentat. de Piat. Sympos. Minut placet, quod Stallb. attulit ad ad hunc locum: Caute, inquit, hæc interposuit, ne legentes in eam inciderent opinionem, ut has orationes revera habitas, non ab ipso cuiusque ingenio convenienter fictas esse putarent. a^topvypovevtcov elvai. Codd. plerique a£,io pYTjpovevxoY j Bodl. omisso elvai 00 habet dZtopvrjpovevxov; in Paris, uno, Vindob. duobus pancisque aliis d&iopvijp6v£vta exstat, quod Bekk. in textum recepit, quem Stallb, Riickert. alii secuti sunt. Videlicet docti viri negant, a^topvripovevxovS oratores vocari posse, atque non nisi orationes illo epitheto recte Insigniri. Aliter nobis de hoc loco statuendum videtur. Verba xovxoov vpiv ipoo kxadtoy xov Xoyov ad præcedentia referantur drv UoB,k poi dZiopvypovevxcov elvai: verba a pa\idra nihil habent, quod ipsis 9 I Cap. VI. Flgarov (ih> y«Q, Cstuq Xiya, Irpi) &ui8qov aQ^dftivov tv&ivdt xo&tv ktyuv, ori filyag &tos ut) 6 ”Equs xal fravfiaatos Iv av&Qthitoig re xal &Eolg, sroA Aa%jj fiiv xal aXXy, ov% rpiMtd de xatd rtjv yivEdiv. rd 'yuQ Iv tolg XQtafivzcccav tlvcu tbv &eov, tlyuov, ij 8’ os' tex/iq- B respondeat. Igitur dubitari nequit de xai voculæ potestate, Kctl nimirum auget corrigendo sigoificatque atque potius. Exempla si requiris huius usus, vide Stallb. ad Apol. Socr. 23. A. Convertenda autem verba sunt: Was mir nun am meisten oder besser, welche Redner mir am wichtigsten und merkwiirdigsten zu scin schienen, deren Keden will ich euch einzelu darstellen. Proprie dicendum erat oi E8o£dv poi p <x\i6xa a.B,iopvjjpovevxoi elvai, xovxarv .... Genitivi e præcedente d exapta ta sunt, quod xai addito quoaiam pæne evanescit, infra positum habes xovxgov vplv ipdb kxa6tov xov Xoyov. Ceterum ex his verbis iodicnri licet de Apollodori ingenio, qui orationes non tam ex orationum rationibus, quam ex auctoritate et celebritate oratorum indicabat. Simili ratione paullo infra 180, C. non orationum, sed oratorum oblitus esse dicitur Apollodorus his verbis: $al8pov p\v xoiovzov riva \6yov Z<pij tinuv, pera $at8pov aAAovS’ tivaf, (li. e. oratores non orationes,) elvat, ojy ov jtavv dispvt]liovev ev. icp&xov p\v yap. Phædrus demonstrare studet, Erotem deum antiquissimum et honoratissimum esse, atque summorum bohorum, virtutis atque felicitatis benignissimum auctorem. Vide Comment. de Piat. Sympos. Ceterum de Phædro, Pythoclis filio, quem Socratis æqualem fuisse negat Athenæus XI, p, 505. F., et qui in Protag. 315. C. inter Calliæ convivas memoratur, rectissime Stallb, m Erat inquit, homo mollis ac delicatus, <Soq>oS T a ipGDZixd vid, Phædr. 227* A, Sectatus autem rhetores Siculos, iuprimis Tisiam et Lysiam, mirifice sibi placebat in oratione comenda et calamistris ornanda» vid. Phædr, p, 227.» 273** al. Itaque oratio, quam Tlato hic ab eo habitam facit, habet nescio quid fucati coloris et ornamenti, ut facile appareat, hominis ingenium et mores ut ceterorum convivatum, q Platone ad ipsam veritatem esse expressos. rd yap iv xoiS iep£6fivr xaxov. Sic optimi codd. Legebatur olim iv roiS TtpetipvtdXoiS sequente elrat xc ov Segov. Non dubium est, quin dixerint antiquitus Græci iv xoiS itpstipvtdtoiS Tipedftvtarov et iv raiS nps6pvrdxaiS itpstipvtaxr\v\ sed usu loquendi factum paullatim est, ut non solum iv xo U ltpE6fivtaxoS dicaretur, sed qiov de tovtov' yovijg yc<Q "Eoatog ovz elolv ovre ktyovrcu vtc ovdevog ovre ISiutov ovre TCoitjzov, aAA’ 'HaioSog xquwv filv %aog yeveO&ca (ptjOlv, ' avtdp inerra etiam iv Toi? rtpedfivtdry, Videlicet ea amplitudine verba £ v toi? esse voluerunt, ut quæ generis discrimen non suscipiant, quasi dicas, omnium rerum, quæ cogitari possint, antiquissimam, maximum, pulcherrimum. Exemplum huius structuræ est 173. B. napayeyovei 8* iv ry dvvovdine 2ooxpdrov? ipetCrrj? cov iv toi? paXidra tcor rore. Adde Symp, 178. C. iv xoiS 7tpedftvraro? elvai. tifiiov, i / 5* o? . In upo Vindob. exstat eido? pro y 8’ d?, ex qua scriptura, dupliciter posita rifiiov vocis syllaba finali, rijiiov ovetSo? effinxit Creuzerus ad Plotin, de Pulcritud. p, 146. Consentire videtur nobiscum vir doctissimus, tlpior verbum hoc loco "admodum frigere, neque nilo modo præcedentibus dei epithetis ^avpadro? et piya? respondere. Exspectaveris potius superlativum, qui exstat apud Aristot. Metuph. 1. 3. rifUQora* rov yap rd Ttpedftvrarov, Non mutandum est y 8 1 5?, quibus verbis ipsissima Phædri verba premi manifesto indicatur. Phædrum nutem dixisse reor: r o yap iv rot? nptdfivrarov eivat rdr 3coV ov rifuov . Addita negatione et interrogatione instituta efficitur, ut" orationis vigore vis superlativi compensetur. Ceterum eo facilius scribæ passi sunt negationem a præcedentis verbi syllaba finali absorberi, quo minus iotelligerent, interrogandi signo forte, ut fit, oblitterato, qui possit non honorifica esse laus antiquitatis. T EXfltf ptov 8 £ TOVTOV. Hacc verba si abessent, a nemine desiderarentur, et facilius suaviusque flumen oratiouis procederet. Cui euim non arrideat, enuntiatorum iunctura hæc : rd yap iv t 61? 7fp£(jpvraxov elvai rov Stov ov xt/uov; ?/ 8 9 u?, yovy? 8e,”Eporo? x, r.A. Cave tamen otiosum additamentum T exuypiov tovtov verba cen seas. Nimirum orationis continuitatem ita intercidunt h. J., ut gravior fiat caussæ commemoratio; simulque indicant, quoniam oratorum, ut videtur, propria sunt, Phædri orationem verbo tenus referri,# Huius rei, h. e. accuratissimæ repetionis, iudicium sunt etiam ?/ 8 ds verba, quæ Apollodorus posuit, ut clarius indicetur, iuitium orationis non nisi Phædri sententias, Aristodemi, non ipsius Phædri verbis descriptas ( ap^dpevov iv$£v6e itoSiv') contiuere, nunc autem ita pergi in repetenda oratioue Phædri, ut etiam ipsa eius verba repetantur. Ceterum perraro xexpypiov 8i, paprvpiov 8i, similia ponuntur, quia in subsequentihus yap part. reperiatur, v. c. Plat, de Legg. VII. 821. E. r expypiov 8i, iycd tovtov ovre vio? ovre itaXat axyxoa depov. ovx eld\v ovte i.iyovtaiy II. e. neque sunt revera parentes Erotis, neque esse a Vat £vpv6xspvo?, Ttdvtcoy e8o? a<5(paX\? aiei f ’H8’ "EpoS. &rj(Sl {ietcc ro %aog 6vo rovta yeviti&cu, yrpv re 'Aoi "Eqch tcl. IIccQpsvldr ( g 8e trjv ttvttiiv liyzi, quoquam perhibentur. Non esse revera parentes Erotis, non probator; non dici a quoquam ita tantummodo confirmatum liabes, ut allatis versibus quibusdam, quid Hesiodus et Parmeuides de Erotis ortu tradiderint, edoceare. Notabis igitur, quam Plato carpit, levitatem argumentandi. ovxe i 8 1 cozov . ’l8iarr?]f latissimi significatus verbum est, quod plerumque ex opposito accuratius definitur. Igitur non placet Ficini conversio: Id autem ex eo c o 11 s t at, q u o d parentes Erotis a nullo vel poeta vel alio quovis descripti sunt. Nec prosarium scriptorem cum Stallb. interpretari velim Idiooxi]? vocem. Antiquiores enim philosophi, ut Parmenidis exemplo docemur, prosa oratione non usi sunt, cfr. Olympiod. ad Phædon» p, 65« E* izoiTjxaS XeyEi ( sc. o JlXd ro ov) llapjiEvL8?fv f 'EpTttdoxXiot, *Entxappov* ovxoi ydp x. t\ A. Consentaneum est autem, philosophos et poetas ibi tangi, non poetas et prosarios scriptores, tibi in Erotis originem inquiritur» Convertit Schleierm.: von irgend cinem Dichter oder andern Erzahler» Exempla si quæris IduaXTj? vocis ex opposito explicandæ, legitur infra 178. D. ovxe tcoXiy ovxe ISiqjxtjy h. e* vreder ein ganzer Staat nocli ein einxelner Biirger. Prot. 322. *C» ei? Ixooy laxpixijv itoXXoiS IxctvoS l8icoxatS x* x. A. tprjdl pexa ro x^oS x a i ”E p m r a. Hæc verba quoniam cum autecedentibus nullo modo consociari possunt, Ileindorf., quem Schleierm» secutus est, post Iloio8oS pronomen relativum o? ponendam ceusuit, Wolfins <pij6\ 67 scribendum existimavit. Ileynius, Astins, alii, verba glossema censent, quod iudfcium Riickertus probaret, si Socratis hæc verba essent, non Phædri hominis inepti* (?) Sed ipsum audi Kiickcrtum: In Phædri, inquit, oratione nihil decerno, quæ tota tam inepta ei/, ut ii tollere velis omnia t quæ displiceant, haud scio, an nullum versiculum sis incolumem habiturus . (!?) Plato poetarum versus laudare solet duplici modo» Aut nudos versus afiert, aut commemorat aliquid, quod idem in sequentibus versibus continetor iisque comprobatur. Atque huius quidem rationis exemplum occurrit p, 195. D. n OytjpoS ydp *Ax?}v Seoy xe <pj]6iv ejvcn xa\ ditaXr/v' xovt yovv 71 6 8 a S avxij? dita~ Aou? Etv at, XlycoY Tij? piv$' djraXol TiddeS* ov ydp iit ov6eoS niXvatai y aXX’ apa 1 ) ye xax* dv8poav xpdaxa fiaivei. Prioris rationis exemplum est 197. C. Nusquam, quantum scio, poetarum versus laudat ita, ut prolatis ipsis eorum prosariam explicationem addat. Fortasse cum Riickerto foedidam quandam Phædri sedulitatem Platonem notaturum fuisse contendis. Audio, / f » npoitititov pkv * Epcora Itetur pijritSato xavrojv. C Htitodu 81 xal ’Axov<slk ag ofiokoyti. ovta itolkct%6&tv neque probo tamen. Nam hoc certe negari nequit, Phædrum recte loqui potuisse, ut non credibile sit, eundem hoc loco balbutientium instar locutum esse. Scribendum videtur esse: dAA’ 'Hdlodof xpturov plv xdoS tp?j6l yevidSat avtap Ixeixa tpj]6l yai’ ev pv 6t epv oS, nav tcov 28oS adqxxMs alsi rj 8 * "EpoS. Repetitum tprjdlv est, quo magis pateret, ab obliqua oratione ad ipsa poetæ verba trausiri. Factum autem videtur esse casu quodam, ut tprjdiv a sede sua in eo loco, quo id codd. exhibent, collocaretur, ubi ansam dedit nescio cui sciolo Hesiodeos versus prosaria oratione explicandi. De tprjdi verba ipsa poetæ indicante A. $al8poS yap b«xQTore itpoS pe dyctvcottoov Aiyet* ov 8eiv6v, tprjdiv x.r. A. Adde p, 202. C. Tcal iyco eluor, TtCOSTOVTO, 2<pTjv, \iyeiS. Alcib. II, p, 142. c. 8. A iyei 8i xooS tu8i * Zev fiocdikev, r a plv a, <prj6i, xai evxopivoiS Ttotl avevHTOiS ctppi SiSov, rcc di 8eiva xa\ evxopivoiS axaA dB,eiv yteXe-vei. Tlap pevidrjS 81 tcov, Hæc quoque verba sunt, qui expungenda censeant. Omisit ea cum superioribus tprfdl pera ro xdoi 8vo zovzgo ' yevidSai, yrjv re xal " Epcora, Stob. in Kclog, phys. I. 154. Verba sanissima esse iam colligere possis e præcedentibus verbis ov8l idtturov ovre icotrjtov, Quibus ! commemoratis et poetarum et philosophorum certe unum exemplum laudari debebat ; si Hesiodum solum Phædrus laudare volebat, philosophorum mentionem facere non debebat. Verba sanissima esse etiam e rectius explicato TevidecoS verbo patebit. Sic statuo: Duæ sunt in Mythologia Græcorum Veneres, quarnm altera maior, altera minor ætate, Atqne minor quidem dea, *Aq>poSirrjS nomine insignita, a poetis celebrabatur, a populo colebatur. Maior natu dea, quam numen rectius voces, iis tantummodo nota erat, qui omne studium in coguo&cendis rerum caussis ponebant, b. e. viris philosophicis, Factum autem videtur philosophorum inter se dissentientium industria, ut plus minus divinæ dignitatis dea maior nata particeps haberetur, et cum vario modo spectaretur, ne certo quidem nomine insigniretur. Tivediv eam vocarunt, et $i\lav f et XaoS ; æque, qui fons est magnæ confusionis, ab A<ppo8l r rjS nomine abstinuerant, quin maiori illi deæ interdum attribuerent. Sic Plutarch. Erot, 756. F. UtppoSityv posuit pro Tevedet, sed addita Ipycav voce, qua nominis mutatio satis excusatur: 8io IIappevl8ijS plv axotpcdvei r ov "Eptura rtuv ’AcppoSirrjS ipycov xpetifivrocrov iv zy xodpoypacpia ypdtpcav * xpoSzitirov plv * Epoota h. r. A. rive 6iv autem Parmenidei versas subiectum esse, etiam Aristotelis verbis probatur Mctaph. 1. 4. xal ydp ovroS (sc. fla p pe opoAqgtirtu 6 *Eqc>s iv rofe XQE<S(Svtatos tlvai. XQtaflvtorros ol tw ptybSxsov &ya9mv ij ftw a?ttos itfrtv. ou viSrfS) xctxadxEvdZoov rrjv tov navxoS yivediv' npcvxidxov p&v, tprjdiv f "Eparxa Sevtv pr/xldaxo ndvxcov. Notasset enim, si revera abesset, sabiecti absentiam philosophus. Satis notus autem Græcismus est» quo dicitur trjv Ovediv Xiyei nptoxidxov x. r. X, pro Akytt * npoSxidxov ptv rj rivEdiS *Epooxa Segqy pTjxidctxo ndvxoov. Iam patere opinor, Hesiodeos versus cum Parmenidis testimonio optime convenire. Nam quod Xaos apud illum est, ttyedis Parmenidi vo catur, Igitur nullo modo probanda est ea evplicandi ratio, qua Phædrus callide dicitur subiectum versiculi reticuisse, ne quod testimonium pro sua sententia afferat, quod idem contra ipsum testari nimis manifestum sit. Verendum nimirum erat, ne quis convivarum, qui Parmenidis versum memoria teneret, erroris atque fraudis loquentem accusaret, aut, si non teneret, e vestigio subiectum rogaret. Ceterum quod terram simul Hesiodus commemorat, (videlicet ut esset, quo incedere Eros posset), id ei non officit, qui deorum antiquissimum Erotem probaturus est. Addere placet Simplicii ad Arist» Phys. 9. revidecaS definitionem. Indicat nimirum, Parmenidem habuisse $eg5y alxiav Scripovct iv pido» ndvxarv, T] navxct Hvftepra, quam 3 Avdyxrjv s. xrjy xAydovyov Stallb. minus accommodate interpretatur, xal *Axov diXe uf o /iodo y e 2. Suidas habet; *Axov~ diAaoS, Kafia vlof 9 ‘ 'ApyeioS ano KepxdSoS noÆaS, ovdtfi AvAiSoS nXrjdiov, IdxopixoS npedftvxaxoi * iypanpe <5£ yeveaAoyiaS ix 6iXx oov ds XoyoS evpelv tov naxipa avxov opv&avxd riva xonov xrjS oixiaS avxov . Hinc de Clem, Alex, testimonio iudicabis, qui Strqm. VI, 629. A. Acusilanm nihil nisi Theogoniam Hesiodeam in prosam orationem convertisse docet. Phædrum Acusilai auctoritate temere usum esse contendit Stallb. Habet, inquit, hominis oratio, ut iam supra dictum est, nonnihil sophistici acuminis et tumoris. Aliter nos, atque fecit Stallb,, de Acusilai testimonio indicamus. Videtur Acusilaus Argivus non Hesiodi solum mythos collegisse atque in prosam orationem convertisse, sed etiam aliorum poetarum narrationes addidisse, ut fecisse constat omnes eos, qui Logographorum nomine insigniuntur. Iu tanta autem, quanta erat antiquitatis farrago mythorum, critica abhibita sedulo caverunt, no discordia etinter se pugnantia colligerent. Fieri igitur poterat, nt Acusilaus interdum ab Hesiodo discreparet; igitur illius testimonio Phædrus uti potoit satis commode, cfr. Otfried Mulier ia den Prolegg. zu einer *isseuschaftlichen Mythologie 13.: Iudcssen hatten sie (die Logographen) zugleich die Absicht, die Mythen zu ordnen und io Zusammenhang zu briugen, woriu ihnen auch schon die kyklischeu und geueslogischen Epiker vorangegangen wareo. Bel diesem yuQ %yay typ tlxsiv o zi fieltov louv ccya&otUtov&vs vtco uvzt, ij iQætijS * Kt tQCKSzi] ncadixu « yag Ordnen mussten natiirlich oft Mythen vorgezogen und aufgenommen, andere zuriickgestellt und iibergangen, es mnsstc eiue gewis.se Kritik geubt werden. ovtcj 7t oWaxoSev opoXoy eiTai. Parmenidis Tersum delere dubitarunt interpretes non pauci ideo, quod ridiculum e&set, solo Hesiodi et Acusilai testimonio laudato ita pergi : ovzca xoXXaxfaty opioXoyEitau Hæc verba num excusabiliora censes testimoniis allatis tribus? Speciosius quam verius annotat ad h. 1, Wolf, : Er braucht, wiewohi er nur drei Gcwahrsmanner on-gefiihrt Hat, TtoXXaxo^EV, weil em jeder von diesen das Haupt einerSekte war, au deren Gruudsatzen sich eine Menge anderer bekannten. Quid tandem? Num ad Phædri confugiendum est sophisticum illum tumorem? Non, placet. Ovtgd seiungendum est a tfoXXaxb$EY verbo, non arctius cum eodem coniungendum, quod interpretes ad unum omnes fecisse video. Ovtcj est, ut alias sæpissime, hac, qua dixi, ratione, hoc modo. Scbleierm, verba convertit: Von so vielen Seiten her wird dem Eros zugestanden, unter die altesten zu gehdren» Phædri hæc potius mens est: Auf diese Weiao wird noch von vielen andern zugestanden, dass Eros der alleralteste i st. Ovtcj vocis sic positæ si exempla quæris, cf. Piat. Menex. 240. A., ubi commemorata Persarum regum felicitate hæc leguntur: ai di yvwpai dedov- i Xcjpivai a7tocvtcov dv&pujecay ?]dav • ovtcj noXAd xal peyaXa xal pdxipa ykvij narotdEdovXojpkyrf t/v Tf TJtpdcoy dpxrf t h. e * hac ratione factam est, ut multæ et magnæ atque fortissimæ olim nationes Persa- 4, rum potestati subiicerentur. Adde Symp. 188. D. ovtcj KoXXr t y nat piydX?jy, paXXov 6£ itdtiav dvvapiv ix Et HvXXt/PSrjr p\y 6 7CaS "EpojS, quo loco e» sententiarum nexu patet, ovtcj esse hac ratione, hoc modo. itpEdftvTaToSdecjy peyidTcoy ct y a $ gj y ijplv aftloS IdtlY, Ficini, ut videtur, horum verborum conversione motus: Cum vero talis sit, maximorum bonorum nobis est caussa, Bastius scribendum coniecit: irpoS dfcrouro» tmr % peyidtcov h. t. A. Frustra. Transitur his verbis ab altera oratiouis parte ad alteram, h. e. ab ætatis ad beneficiorum commemorationem. Non omni ex parte Græcis verbis respondet conversio Stallb. ; Quem ad modum autem est deorum antiquissimus, ita idem nobis est auctor maximorum bonorum. Est enim, quam ille non reddidit convertendo, species argumentationis verbis admixta, quam sophistarum sectatores captare solebant. ov yap iycoy noti ipadxjj tc aiStxd. Riickertna ad h. 1. annotat: Non accurate hæc disposita sunt; quum enim esiet dicendum: nullum est maius bonum homini, XQrj ctv&Quxoig yyEi6&ccc itavros rov (Uov toTg t-dlhivGt, Aul cos (hmOst&ttt, tovto ovte fcvyyivsuc ola re tfinotuv quam A PRIMA IUVENTUTE probus AMATOR, et postea AMANTI PUER similis, sic eloquutus est, quasi otrumque ad verba evSvS vico ovxi esset referendum, Quod fieri non potest, nec voluit cogitari orator. Notandum hoc duxi, sicut alia multa in hac oratione, quo magis fiat perspicuum, quam multis ea vitiis laboret in omnibus, quæ ad sententias earumque cohærentiam pertineut. Quod quum perspectum fuerit, qua cautione in textu talium locorum castigando utendum sit, plane iotelligetur. Cur de uno eodemqne homine accipienda sint hoc loco, non DE DUOBUS HOMINIBUS MUTUO AMORE se amplectentibus, vioS et ipatitijs verba, equidem caussam nou video. Ruckerto non rectius Sdfileierm, verba interpretatas est: Dean ich meiues Theiles weiss nicht zu ssgen, was ein grosscres Gut ware fur eiuen Iiingling, ais gleich ein wohlmein en der Liebhaber oder dem Liebhaber ein Liebling. Ad xaiStxa repetendum interpretes censent jf/aj/dta. Minus apte, ut videtur. Nam nihil melius esse iuveni quam probum amatorem, Phædrus ita profert, ut iureni opus esse indicet homine aliquo, cuius præceptis et exemplo melior fiat. Non potest autem is, qui melior reddendus est, eius, qui meliotem reddit, h. e. AMATORIS epitheto ornari. Si igitur XPV& *oS nomen repetendam est, ad ipadty referendum est, non ad kaidixa. Ceterum Riickerto assentimur de structuræ molestia querenti, qua et ad AMATOREM et ad amusium verba non referri non possint: ev$vS vico ovrt, de lectionis veritate non assentimur; sedulo enim cavendum est, ut nimio studio servandæ alicuius lectionis ne iniusti simus atque vitia v alicui imputemus, qui nulla commisit. Ne multis, scripsisse Plato videtur: o v yap iyooy &X& sIxeiy, oxi pst£ov itixiv dyaSov ev$vf vico ovxi, Tjipadrrjs xal ipadtjj, (sc. XPV&&) V ^ou6txei 0 Sententia verborum hæc est: Denn ich kenne kein Gut, das eiuem gleich von dea friihesten Iahren an dienlicher ware, ais ein verstiindiger Liebhaber, und das diesem ( dem verstaiidigen Liebhaber} dienlicher ware, ais ein Liebling. avSp cotcoiZ rjyzi6$ ail De jjyEidSai verbi structura vide sis Indices. Ceterum interpositis verbis pluribus a verbo, ad quod pertinet, seiunctum est xoiS piXXovdi xaXdoS fttQo6E62ou, ut vis maior esset enuntiati. Sensus est: deno was den Menscheu ein Leitstern sein muss des ganzen Lebens, nam licii denen, welche recht zu lebeu wunschen, cfr. p» 198. E. ro 81 apa, (gJs’ Hoixey, ov tovto rjv x 6 xa~ XcoS iit ot.iv eiv otiovv x. T. X. f ad quem locum vid. ann.ad 202. C. tj xoXprj6aiS dv tiva. pij <pavai xaXov x e xal svdaipova $ Eooy elvca ; tovto ovtE Hvyyivsia x, t. X. Pro Hvyyiviia Wyttenb, Epist. erit, p, 9. evyiveui D ovta jeaAros ovts tifial ovts nlovtog oi W «AAo ovSiv (o S £qo S . tiya 8's 8rj il tovto ; rijv iarl fisv totg cdaxQocs al6%vvT[v, Ixl de totg xaloig tpiXoufilav. ov yuQ Zauv avtv tovtav ovts ttoXiv ovts Idiatqv (isyaA.cc xal xcda %Qya QtQya&GSai. tolwv lyio avdgcc ostig Iqcc, scribendam coniecit, quod fuerunt, quibus magnopere placeret* Stallb. gvyykvEiav gratiam esse contendit et auctoritatem, qua quis propter hominum potentium affinitatem apud alios valeat. Rectioris explicationis gloriolam mihi præreptam vides a Riickerto, qui B,vyykvEiav de ipsis necessariis accipit, de eorum disciplina, maxime autem de pudore, quo horum cogitatio iuvenem afficiat. l)icit enim, Riickertus ait, in sequentibus, nec matris nec patris tantopere, si quid peccet, pudere, quam eius, quem amet, pariter que AMATVM AMATORIS AMANTE AMATO. Conferri iubet præterea Legg, I. 627. C, nxeo vtgjv jj.Iv xoor itovifpdjv {j te olxia xal 7} B,vyykreia avrij 7ta6a ytrcov havtfjS Xkyoix av. V, 320. B. itoXiv te xal <pi\ovZ xal B,vyykvEiav, Adde Alcib. I. 105. cap. V, xal ov t inixponoS ovte dvyysvijf ovte aAAoS' ovdels IxavoS rtapaSovvai ttjv dvvapiv x., T. A. Restat, ut de verbis dicamus ovtco naAoiS, quæ a viris quibusdam impugnata sunt ac permutata, Reyndersius nimirum pro ovtcj xa\<jj£ scribendum censuit ovte xaWoS infarcto ante IpitoiEiv verbo ovtcjS. Iacobsius legendum proposuit : ifutottiv ovtcjS 9 ovte xaXAoS x . r, A. Ovtcj xaAcjS verba Phædrus addidit, ut indicaret, aliquid conferre ad corrigendos mores tara parentum admonitiones tum honorum divitiarnmque faturam possessionem : sed his maiorem esse atque validiorem amorem. Igitur mutationi non locus est, neque satisfacit Stallb, dicens.; quamquam pulcritudinis mentio in talibus frequens est, tamen non ita necessaria videtor, ut libris invitis aliquid inferciendum sit y præsertim quum addantar hæc: ov t aKKo ovSkv, quibus verbis cetera | quæ vulgo bona habentur, significari manifestum est. Verbis ov x aAAa ovdkv amicorum favor, gloriolæ dulcedo, alia hoc genus subintelligi possunt, pulcritudo non potest. Patet enim, non nisi de bonis sermonem esse, quæ recto vitæ modo servantur augenturqne, cadunt malo. Polcritudo autem non metuendam est, ne malefactis imminuatur; igitnr ea non movetur, qui pulcher est et malus, malos mores ut corrigat. Igitur ab hoc loco pulcritudinis commemoratio alienissima est. Bene FICINO: hæc natem nobis neque genus neque divitiæ neque honores præstare citius ac melius quam amor possunt. \kyta 81 81} ti tovto; Scriptum 'est in aliqnot codicibus: A kyo 81 6jj ti tovto \ quod Bastius recepit. Iniuria. Sententia enim foret nostro loco minime conveniens: Num est aliquid id, quod dico? et ti al<S%Qov itouov xcadSijlog ytyvoixo rj itdoyav vito tov, di avavdQiav (irj iqivvoyitvog, ovt av vito itaxgog offntivxa ovrag dlyijiScci ovts vnb halpuv ovts vit ailov ovdtvog ag vit 6 itaidixiZv. xavtov Ss tovto xal E xov iQcofiivov oQajisv, Btt SiatpeQovtag tovg tQu6tag aut demto interrogandi signo j Est autem revera aliquid, quod dico. Sexcenties apud Platonem rcperies mediæ orationi interrogationes interseminatas, quibus efficitur, ut ad rem, quæ proferatur, lectores attentiores reddantur. Vid. A st. ad Piat, de P* 29. Heusd. spec. erit, 87. cfr. Sympos. 206. E. itavv pkv ovv, £<pj / • xi 8 ?) ovv TTjS yevvtjdeooS; Ceterum Stallb. hæc verba explicat: zi de 8?} tovto idxiv, o XiycD, Commodior videtur explicatio hæc, ut, cum primitus dicatur A iyco di) tovto, interposito interrogandi verbo ti, verba illa immutata maneant Xiyco 8?) - ti tovto. Ad huius dictionis exemplar verba Phædon, p, 73. C. emendanda sunt: ap ovv xal to8e 0 // 0 A 0 yov/iev, dzav ixidn/pr/ itapa yiyvr/rai rpoxeo toiovto), ava/ivi/div alvai ; Xeyoj 8e tiva Tpoxov tovtov . In codd. aliquot bonæ notæ riva pro tiva reperitnr. Stallb, scribendum vidit esse Xeyco dfc riva Tpoxov; Tovtov*, neque tamen ipse sibi satisfecit. In verbis, ^juæ interrogationi præcedunt, cave credas, Tpoxov verbum ita positum esse, ut quod in sequente interrogatione qxplicandum proponatur. Scripsisset enim Plato, hoc si, edicere voluisset, A iyco 6h Tpoxov tiva tovtov; Scripsisse videtur autem: A iyco 6} riva rpoxov tovto; sc, t 6 dva~ pvr/dw eivai zo Ixidn/pr/v i totpayiyvEdSca. <prip\ toivvv iy<o . h. e. Meino Meinuug ist also nun. Quæ brevius ante dicta erant, ea nunc a Phædro referuntur explicatius. In sequentibus cum Astio et Riickerto comma ponendum curavimus post vxo tov, ut 8i avavSpiav artius cum pi/ apvvopevoS couiungendum esse indicetur. Verba ovt av vxo xarpoS o<p$evTct Ruckerti explicationem £,vyyi~ vtiav præcedentis confirmant. MV a fivv opev of, Nam viri fortis esse potabatur iniuriam acceptam ulcisci et punire. Stallb. zavtov 81 tovto. Duplicem structuram hæc verba admittunt. Aut enim absolute posita cogitari possunt, aut ab in- equente opaopev apta. Prior explicandi ratio rectior. Sed audi Stallb. annotantem ad hunc locum: In his, inquit, tavtdv Tovto absolute positum est. Cf. Phileb. 37. IX pdov ovx op$rjv ptv do£av ipovpev, av dpSoTrjxa itixXh tovtov 81 7/8 ovr/v; ubi Tavrov 8i absolute accipiendum: pariterque voluptatem. Cratyl. 404. E, tavrov 6h xal xspl tov 'AxoAAgq. Protagor. 344. D. xal yscopyov x&tenv &pa ixeXSovdat dpr/xavov av Seir/ xal laxpdv zavzd tocvta. Menon, 90. D, «2 ai<fywET«i, otav 6(p&y iv cdtixQV tLVl et v - d ®w %avrj rtg yivoLto, cagre noXiv yeveg&ai xj axgccxoxeSov tQaOxav Ti xal nui8ucdv, ovx k'<Sxiv oitag av cc/iavov olxfcsiav xxjv sccvtdv jj axE^uficvoi xiavxav xdv aia%gdv xccl xpdounovpevot xgdg dMqiovg. xul (iccxoftivoi y av ovxovv xoc\ 7txp\ CCVfofySeOOf xal ruv aWaov ravxa xavxa icoWi / avoict ItiTiv, ftovXajiivovS x. x.X. Demosth. Midian. 526. extr. cd. Reisk. fæiS* 6 nXrjyeif ht&voS vito xov TIo\v$i/\ov ravto xovxo iStoe dtocXvodyeroS ovd’ elSijyays tov IIoXvZijXov. Loquendi genus tum alibi, tum hoc loco viros doctos fefellit. iv aidxpfi ttvt cov. * Ev a . X. eIvoci est defixum ^sse in re turpi, versuuken scin im B6sen, im Argen seinj hoc dicendi genus breviloquentia quædam est, supplendumque mente verbum est, quod cum iv præpositione commode consocietur. Pro iv oddxpd* xtvl a)V primitus di xisse videntur Cræev iv al6xp<fi rivi xtijuevoS, ut iv fiopfiopu) xeidExoci legitur Pl. Phæd. 69. C« De similibus dicendi formis : iv olva> £ivai t iv xy x iyyy elvai y iv itoztjdEi ylyvedSai ai. vide Matth. Gramm. pien. J. 577, 1140. el ovv p7jx av V Xl * Y&voixo . Sensus est: Wenn es sichnuumachen 1iesse, dass ein Staat entstunde oder eine Kriegsgesellenscliaft aus Liebhabern und Lieblingen, so konnten sie ihren Staat nicht besser verwaltea, ais owenn sie sich alles Hiisslicheu enthielten und ei ner dea an dem zam Best cn aufmunterte. His verbis aliquid iuesse videtur, quod minus cum sententiæ ratione conveuiat. Etenim civitatem non melius administrari posse, quam si a turpibus abstineant chrcs, bonis studeant, hoc non tam in amantes et amasios cadit, quam in homines universos. Debebat potius ita loqui Phædrus: neminem, si civitas existerct AMANTIVM AMANTE AMATO, melius civitatem administraturura esse, quam AMANTES AMANTE AMATO. Non dubium est, quin vitium verba contraxeriut, quod ubi lateat, quis audeat, codicibus tacentibus, fidenter dicere? Videtur nobis apEivov vox tanquam scioli additamentum expungenda esse, qua deleta verba convertenda sint: Wenn nun ein Staat von Liebenden und Geliebten entstunde: so konnten dies e deuselben gar nicht an-» ders verwaltea, ais so, dass sie das Hassliche ver abscheueten und das Gute rait gemcinsamer Anstrengung zu vollbringen s \\q h t e n . Iam admireris licet MVTVI AMORIS utilitatem. Ut enim nunc in civitatibus multa pessime geruutur, turpia laudantur, honesta expelluntur, ita in civitate cx amantibus composita Eros efficeret, ut cives ne possent quidem male aliquid agere, sed nt optime h. e. malarum rerum fuga, bonarum studio, civitatem administrarent. (itr aXXyXmv o l xovovxoi vmcoev av, okiyoi ovrsg, cog &rog BfouZv, itavxag dv&Qcort ovg. bqcjv ydg dvr/g vnb TZcadixcov oyftrjvca ij Xiticqv xa%iv q OTtXa a7tof}(tffl>v r\ txov av dtjrtov Si^acxo rj V7to Ttavrcov xcov aXXcov, xal 7cgb xovxov x i&vdvai av TCokXdiug ikoixo * xai (irjv ly • 7tct\ /jotxo fiev oi y*. ITæc propter antecedens ?/ 6xpar6ize8ov adiiciontur, quo effectum etiam est, ut in præcedentibus additum habeas xijv tavTGov; nam verbis his uou opus erat, si alio loco posuisset aut prorsus omisisset rj 6xpax6Tt(.8ov verba scriptor. Ceterum certam 'quandam txcnpiav Phædrum in mente habuisse, v. c. sacram Thebanorum cohortem, haud credibile est propterea, quod antecedit el ovv pi 1X av V tl y yivotto. Significant autem hæc verba, poni, aliquid fieri posse, quod revera aut nequeat fieri aut quod adhuc factum non sit dtS litof Etieeiv. Phædrus ne nimius in laudando videatur esse dicens, paucos facile superaturos esse homines omnes, cdS titoS eItceiv addit, quibus verbis vis iudicii paullisper imminutur. Pertinent autem non solum ad 7cdvxaS dv5pc>SjtovS, ut Stallb. iudicantam video, sed etiam ad d X.iyovf, ut alteri verbo addatur aliquid, alteri dematur. Vide quæ de £icoS eiiceiY verbis annotata sunt ad 215. I). Xiitriv ait o ftaXoov . Nam \EiitOTa£,ict turpissima .habebatur., Lex Attica, cuius meminit Lysias Or. xaxd <Pl\covoS Compadia? T, V. 887. ed. Rcisk, et Demosth. adv. Neær. T. II. 1353. roy kiicovxa tijv td&iv d7C£Xrt$ai 4 ayopaS pijxe dxecpctvovdScn prjt eISiIvcu sl$ t d Ispd ra St/poxEXtj. Nec minor erat infamia eorum, qui arma turpiter nbiecissent: de qua re fuse disputavit Klotz. ad Tyrt* 10, 27. cfr. ’de Rep. B., de Legg. XII. 945. Stallb. Adde Arist. de Morib. V. 3. TtpOSXGtXXEl l) YO/IOS, Xal ra rov dvdpeiov Ipyct icouly, olov pi} XeiitEiY t i/y rdt,iv, /irjSk tpevyELY, pr/61 filxtnv xd oitXa .1 } vico 7t d yt oo v rcov aAXcjy. IIctYTES ol dXXoi inprimis parentes suut, fratres, amici, vide ann. ad 178. C. tovto ovtE ZvyyivEia ola te ipnotEiv ovv oo xaXdoS ovte xipai ovte nXovxos eqS ZpvS. JJpd xovxov sc. 7t po rov 6<p$fjvai V7CO iroadixdov. t e$ v dv at dtv TtoXXdmS, Schleierm. convertit: und dafiir wiirde er lieber oftmals sterbeu wollen. Græci ut nos : und dafiir wiirde cr lieber hundert Mal todt sein wollen. Videlicet adeo invisum omnibus est ro oraro$vr}dxEiv, ut pro eo Græci te Svavai dixerint, nostrates dicant todt sein. Huius temporis usus ita iuvaluit, ut id adhiberent Græci etiam, ubi proprio præsens tempus ponendum erat. Sic Criton. init, legitur: if t d icXmoY a<pixtai, ov 8 eI aq>t - 4 xopkvov Te$vdvai ps, Vide Stallb, anaot* ad Apol. Socr, Ixardbxiiv ys r a xaiSixa i} (iij porj&rjOai xivSvvevovu oi3d£t$ ovta xttxog, 3 vtiva ovx av avtog 6 "Epag Iv&iov xotrjæio itQog uQitijv, ugtB ofiowv dvai tu B fhji6tip xpvOu. xal aTi%vag, o tqn) "OfiijQog, (itvog iftjcvivaca Ivioxg tnv yQauv rov &tav, tomo 6 "Epug tolg IquOi naQijtt, yiyvofitvov xaQ avtov. SO. B. Igitur non asseutiendum Buttmanno ia Gramm. pleo. j, 114. 161. «D«* Streben nach Nachdruck hat deo Perfektbegriff ale entechiedener uod gewisscr Jautcnd au dia Stella des Præsens gebracht.» xal pt/v iyxaraXixeiv y e. Non sine magna animi commotione hæc a Phædro proferuntor, qui vix cogitari nedum fieri posse contendit, nt AMATOR aut deserat amasinm, aut periclitanti auxilium non ferat. Hac commotione animi, quam indignationem vocare possis, factum est, ut aposiopesis orta sit, quam oculis legentium addita lineoia indicavimus. Non nliter Astios in «nuet, ad Convers. Symposii 279.: Der Text ist unverderbt; xal yt/v yt ist ja auch, d. h. in diesem Zusamxnenhange v o 1 i e n d s, und die ubgebrochene Rede, die mit einem allgemeinen Satze endet ( OVOllS ovia xaxoS x. r. X . ) charakterisirt treffend deu Phædros ais leidenschaftlichen Erotiker, den der Gedanke, dass der Liebhaber den Geliebten verlassen und ihm in der Gefahr nicbt beisteben solite, empdrt und fast ausser sich setzt. Ceterum xal pr/Y yt particula» Astius, ut modo indicavimus, vo lien da, Schleierm. gar converterunt. Apta oobis visa est »d Phædri exprimendum ardorem utriuaqua vocis coni unctio, nt verba convertenda sint: \ olleuds gar den Liebling im Stiche lasseu, oder ihm nichl bcispringen in der Noth. cfr. Symp, p 196. C. xal fitjv eis yt aySpetay ’ Epcort ovSi “jtprjS avSioxaxai. Alia ratio est particularum 202. B. xal pi}v, T)V S tyoo, opoXuytirai ye napa xdvxooy peyaS StoS tivcct, ad quaa verba vide annot. xtvSvvevovti »c. av reo. Nimirum xaiStxd verbum non nisi unum amasium significat. Laudat Ruckert. Phædr. 2S9. A. ovre 657 xpeixxa ovtc ItSovptvov Ixtuv ipadxrjS xat&ixu aveSexai, rjxxa> 61 xal V7IOStiiSxtpov ad dxepydderat. Phædr. 240. A. • Ixi roiwr ayapoY, axatSa, aotxov on xXtitSxov xp°yov xaiStxa ipadxrjs evSatxo av ytvtaSot. Vide sis de generis mutatione Theæt. 146. B. a\Ad xwy fittpaodcov xwa xtXevt dos dxoxplredUca. Prot. 315. D. xxjv 6’ ovy iSear xdvv xaXoS, ubi papdxtov præcedit, avxo S <%E P gj S. Phædrus neminem adeo mala indole cen' set esse, quin ab ipso Erote ad virtutem propelli possit. Quæritor, quid sibi velit avroS pronomen hoe loco? Fischerns commode explicari censet, si opposita existimentur præcepta virtutis, leges, educatio atque quæ Cap. m Kai fftjv viriQcoto&vrjaxuv yi fiovoi l&iXovGw ol tQavreg, ov (lovov ou &vdQsg y dUa xal cd ywaTxeg. præterea ad virtutem adducere possint. Hac explicandi ratione num minas otiosum pronomen censes $ Stallbaumio visum est ita frigere, nt corruptam censeret atque in ovxgdZ immutandum; verba convertit idem : Nemo adeo malus est, quem AMOR non possit tanto incendere virtutis studio, ut vel optimo nihil cedat. Sed ipsi huic sententiæ inest, quod admodum displiceat. AMATOREM AMASIUM periclitantem deserere posse Phædrus præfracte negavit. Eius rei argumeutum nura credibile est eundem Phædrum hoc addidisse: Nemo adeo malus est, quem non possit AMOR tanto incendere virtutis studio, ut vel optimo nihil cedat ? Dicendam potias erat: neminem adeo malum esse, quem AMOR non revera incendat. Nihil mutandum est, et omnia beno habent. Abstractum pro concreto positum est, h. e., dei nomen pro re, cui ille præpositus est. Sensus est verborum. Nemo, QVI AMAT, adeo mala indole præditus est, quin IPSO AMORE suo fortissimus fiat atque iis simillimas, qui optima indole gaudent fortissimique sunt non amore, sed natura ad virtutem docente. Annotat Riickertus ad h. 1.: ttvtoS o"Ep<oS f ipse Amor, h. e, hoc ipsum, quod amat, etiamsi sit alioquin ignavus. Virum doctiss. in huius loci rectiore explicatione nobiscum consentire magno cum gaudio vidimus. Ceterum monemur hoc loco de verbis Alcib. II. 1 88. B. : Ovxovy doxei <5ot sroAA^f 7Cpop7]$daS ye 7tpoCdti65ai y uncos pjj XrjtSet xis avtov eijxopevoS ptydXa xaxa, doxoov 6 ayaSa ; oi £fol tvxgoGiy iv xccvxy ovxeS xy ££ei, iy y diSoadiv avxol a xif evxopevoS xvyxdvei; Frustra Buttra. ad h. 1. libenter, inquit, carerem voce avxoi . Sensus est: Nonne igitur magna cautione tibi opus esse videtur, ne forte aliquis bona precari opinatus, maxima mala sibi expetat? diique ita morati sint, ut qui ipsi, h. e., nullis precibus moti, faciles, mittant, quod quis sibi expetat? o Uqnj "OprjpoS* Laudavit Fisch. ad h. 1. Hom. II. x. 482. r&5 6’ tpnvEvtiz pivoS y\avx£>*A5Tjv7j. et II. o, 262. cj $ tirtaor Hpjtvevtie pevoS pkya. itoipkvt A ocoSy. Iu sequentibus Orell. ad Isocr. Or. Ttepl arxtS. . 825. ob præcedens ivioiS xqjy yptooav scribendum coniecit toiS ipcodi ita6i i tap£x et * Frustra, Non enim quæritur, utrum omnibus an paucis quibusdam hoc præstet Eros, ut fortes fiant, sed de ratione agitur, qua ad virtutem AMANTES impellantur. Neque verum est, omnes AMATORES ad VIRTUTEM [andreia] impelli AMORE etiam ii AMANT, qui natura fortissimi sunt, tovtov 6's -mu tj lltXiov dvyarrjQ "JXxtjUne Lxavriv fiaQ ut illo Erotis impetu lucile indigeant. y ty v apev ov rcap avtov. Omisit hæc verba Schleierm. in conversione: Ia gewisa was Homeros sagt, dass c inige der Helden eiu Gott mit Muth beseelte, das leistet Eros den Liebenden. Neque aliter FICINO: hoc AMOR AMANTIBUS efficit. Verba non otiosa sunt, indicant euim, eam vim esse atque potestatem avxov tov ipdv, ut ignavos virtute augeat. Pertinent uutem ad præcedens Tovto, a qua voce scriptor eadem seiunxit, ut eorum vim augeret, vid. ad. p.,178,- C* d yap Xprf av 5 peon 01S ?}yeb 6Scn navroS xov (iiov xolS piXXo vtil xaXaiS (iicStie6$ai> Adde Pl. Cratyl. 423« fin. el xiS avxo xovto pipeitfSai Svvaito, kxaCxov t^v ovdiav h. e. venn jemand es selbst nachabmen konnte, ich mei ne, die Wesenheit von iedem. Convertenda verba nostra sunt : Das gewahrt Eros den Liebenden, and zwar unmittelbar aus sich. xal pyv vn epan o%vy 6xeiv ye. De nat pyv yk particularum potestate supra dictam est ad 64. Solent eædem adhiberi, ubi commemoratur, quod aut præter exspectationem accidit, aut qnod fidem superat hominum, aut in rebus summæ gravitatis* Apprime igitur commotiori animo conveniant Phædri, qui has maluit, quam consequentiæ particnlas adhibere, quarum usum orationis conformatio flagitare videtur. Debebat nimirum Phædrus, laudata Erotis vi, sic pergere proprie; Hinc £eri solet plerumque, ut soli AMANTES. clXXcl xal ai yvv atxeS . Hanc lectionem, quam verissimam ducimus, Clark, exhibet aliique codd. non pauci. Satis notum est, Græcos substantivis duobus, quæ pariter definita atque per ov povov a\\d xal, ovx oti aXXa xal sim. coniuncta sunt, aut addere articulum duplicem, aut demere. Sic in Protag. 342. D. legitor! eidi iv zavxaiS xaiS noXediv ov povov avdpef ini naidevdet peya tppovovvxes, aXXa xal ywatxtS h. e. ut viri, ita mulieres «... scribere etiam potuisset Plato nullo sententiæ discrimine ov povov ol avSpeS aXXa xal ai yvvaixtS. Xenopli. Mem. II, 9. 8. ovx^oti povoS 6 Kpixcjv iv 7/dvxia rjv, aXXa xal ol qjiXoi avxov. Ad huiusmodi exempla H. Stephanus respiciens, cum legeret aXXa xal al yvvaixeSy nostrum locum hoc modo emendandum censuit: ov povov oi avSpeS, aXXa xal ai yvvaixtS, qua coniectura sanissimus locus corrumpitur manifesto. Sive addis sive demis in huiusmodi locutionibus duplicem articulum, eiusdem dignitatis, pretii, ponderis substantiva esse indicantur, quæ per ov povov, ovx oxi aXXa xal coniunguntur. Sed quoniam feminæ viris multo debiliores sunt, Phædrus, quo gravius vim Erotis extollelet, feminarum nomen pondere prævalere hic voluit ita, ut non viri solum, sed quod mirere magis, feminæ quoque dicantur voluntariam mortem oppetere. Hoc efficitur addito ai articulo. Eodem fere modo alteri substantvqiclv inlg rovds tov A oyov etg xovg "EX tivo articulas additus est, omissus in altero Alcib. I. 104. B. cap. IV. iav 6* ivSdde piyi6xoS y ?, xal iv xols dXXoiS n EXX7/6iv * xal ov pdvov iv "EXX 7 / 61 V, aWa. xal iv x 01 S fiapfidpoiS, 0601 iv xy avxy 7 /ptv olxovd iv yneipcp. Amplissimas terras barbaros habitare, satis notum erat eo tempore, quo Alcib. I. conscriptus est. Ut igitur regnandi cupido, qua Alcibiades teneretur, validius emineret, præcedentibus iv "EA\r\6iv verbis barbarorum nomini articulum scriptor adiunxit. Sensus est: Wenn da aber in Attica der grdsste warest, meintest du es auch uuter den iibrigen Griechen zu werden, und nicht allein unter Griechen, sondern was noch viel mehr sagen will, auch unter deu Barbare», rfb viel deren mit uns dasselbe Festland bewohnen. Adde Ælian. Var. H. II, 41. 181. ed. Abr. Gronov. KXeigo, cpa6iv, eis dpiXXav lov6a ov yvvaiBX povaiSy aXXa xai xois dvSpadi ro!> dvpitdxaiS detvoxdxr/ itiziv 7/v xai ixpdzei itdvxcov h. e. Kleio, wird erzahlt, konnte ausserordeiitlich trinken und wetteiferte hierin nicht blos mitWeibern, sondern, was weit mehr sagen will^ mit Mannern, die mit ihr dem Zechen ergeben waren, und ubertraf sie. xovxov vitip xovde xov A oyov, Schleierm. convertit : und dessen giebt una schon Alkestis». die Tochter des Pelias, hinlanglichen Beweis fur diese Wahrheit ... Recte V. D. verba servavit, quæ frustra sunt, qui expungenda censent. Heind. ad Protag, * locum sic interpretatur: ut huic dicto fidem faciam. Heindorfio Stallbaumius assentitur. Riickertus ad h. 1. Nos sic, inquit, statuimus, si Socratis hæc oratio esset, intolerabile hoc additamentum nobis appariturum; quam Phædri sit, ineptum quidem esse et languidissimum, attamen consulto posse a PJatone adiectum esse. Si scriptum exstaret xovxo di xai 7 } TleXiov Svydxr/p x. r. A., sedulo interpretes tantum non omnes annotarent: inceptæ stru cturæ Phædrum oblitum esse/ liuiusmodi confusionis exempla plura reperirij Platonem h. J. satis eleganter non præmeditatæ orationis indicium edidisse. Ao possit sane commodius rotrro explicari, quam xovxov l sed etiam xovxov bene habet. Revocandum nimirum hoc dicendi genus est ad oratorum consuetudinem post apodosin prægressam protasin repetendi. Vide quæ annotata sunt ad p, 186. B. Ut v. c. in Apol. Socr, 20. C. dicitur: ov ydp di/nov tiovye ovdiv xcov aXX&v itepixxoxepov itpaypax ev opiv ov, inetxa xoCavxrj tpt/pr/ xc xolI XdyoS yiyovEv> e I xi £ 7cpaxteS aXXoiov fj oi TtoXXoiy ita nostro looo quidni liceat oratori xovxov præcedens verbis interpositis pluribus ita repetere, ut simul accuratius definiat anctiusqne exponat? Verba convertenda sunt: Hiervon giebt auch des Pelias Tocher, Alkestis, einen hinlanglichen Beweis liber das eben Gesagte. Ceterum non nisi oratoribus, quorum interdum oratio altius exsurgit, neque vulgaribus prosæ dictionis re- 5 • JLijvasi i&sh}(Ja(la (lovq vniQ tov avvqg <xv8qo s anoC &uviiv, ovxav ccvta nccrgog te xal firjtQog' ovg ixrfvt) toOovtov vxBQtficdtTo ty tfiXLq dia tov "Equxcc, iSgre anodilgai avtoi/g allotQlovg ovtag tgj viti xal ovognlis tenetur, hoc loquendi genu» largiendum, a ceteris scriptoribus prorsus seiungeudum est. *AXxif6ttf* Schol. ad h. 1. ?} nepl rrjs * A\xrjdxi8oS vnoSediS TOUXVTTf T is idttv • 'AxoXXgoy pxrjdaxo napa xcov Motp&v, onatS d' v A8ppxoS xeXevxav peXXcjv napadxp tov V7ilp tavxov 1x6 vr a xeSvrjiiopeYov, ira idoy xgj npoxipa) xp6vov &i6Q' xal St) v AXxijdxiS 7] yvn) xov x ov ineScoxer kavxt/r, ov8e xepov tcor yoricov SeXpdavioS vix ep xov naiSoS dnoSavelv. Stalibaumius laudat Senec. ad Hei 7. c. 17. Nobilitatur carminibus omnium, quæ se pro conioge vicariam dedit» eis xovS "EXArjvaS. Vulgo ad sequentia hæc verba trahuntur» Male. Pertinent ad præcedens papxvpiav . Ceterum non assentimur Stallbaumio ad h. 1. annotanti: Neque vero eis pro iv dictum putari debet, sed cum vi pro dativo positum est, ut Latine reddi possit coram. Nimirum eis præpositio quoniam motum indicat ad finem qucndam, cum verbo transitivo primitus coniuncta, id agit, uth.l, actionem simul involvat eius, qui clarus esse dicitur. Sic inidffpoS elS Stjpov eum denotat, qui se clarum insiguemque coram populo fecit, contra inidrjpoS Iv Stjpat is est, quem clarum populus existimat atque laude dignum. Hinc intelliges, h. 1. de actione Aleestis sermonem esse, quæ dou tam populi laudibus inclaruerit, quam voluutaria morte immortale virtutis testimonium ipsa populo dederit» Exempla si quæris huius usus, e Stallbaumii penu depromam hæc Menex, p 239. A. noAXa 81 xal xaXd ipya dne<pt)vavxo elS navxaS drSpainovS xal idiot xal Srjpodiqt, ad quem locum vid. Engelh. anuot» ed. 260. Protag. 312. A, dv 8± ovx dv aidxvvoio eiS rovS "EXXrjvaS avxov dotptdxpr napeX&v i Gorg» 526. C. eis 81 xat navv iXX oytpoS ytyore xal eis xovS a\XovS "EXXrfvaS ’Aptdxei8ijS 6 Avdipaxov, quo loco yiyove cum eiS præpositione coniunctum est eodem modo, quo 8id præpositio cum dvveivat verbo coniungitur 176. D, ijpaS 81 8ici Xoyatv aXXrjXoiS dvreirai pro rjpaS 8 i 8ia Xoyatv Siatpifirjv noieid^ai. vid. ad 43. aunot* l&eXjj dada povrj . De ISeXeir potestate verbi dictum supra est ad 44. De re ipsa cf. Eurip. Alc. v. 15. narras 8* iXeyZaS xal 8ie£,e ASgdy tpiXovS naxipa yepaiar 7 } dtp irixxe prjxtpa, ovx evpe nXrjr ywaixoS, yriS 7/$eXe Saveir npd xeivov . » rp tptXiqe, 8ia w Epoora. Perperam minuscula littera exhiberi solet ipeoxa. Hoc enim AMANTIBUS Eros præbet idque Bigitizdd bfCjodgFe : pati povov itQosrjxovras. xal tovx’ iQyaOaflivrj x 6 Zoyov ovxu xctkov i'So£ sv IpyatSati&ai ov fiovov av&Qcbjtoig, akku xal Qeois, Se t£ itokkSv nokka xal xaku tQyaCapivav EVttQi&nijtoig di \ ritiiv tdoGav xovxo ytQU g oi quidem ex «e profectam, ut soli mortalium alter pro altero voluntariam mortem oppetant, quod neque %vyy£veicc efficere potest, ut Admeti exemplo docemur, neque honos et divitiæ, quarum summam facultatem regi fuisse, quis negabit? Restat, ut de <piXiqt dicamus, quæ vox non nisi feminis convenit et amasiis. Epav dicuntnr omnes non feminæ, sed VIRI, qui amant. Feminæ contra, ut alias, ita in amore viris debiliores habitæ, et amasii, ætate iuniores, quam AMATORES, tpiXovdt tantummodo, capi se ac teneri patiuntur. Sic Antig. Sophocl. t. 523. ov x oi Gxxvki&eiY aXXa dvpqnXeiv itpvr • Amasii qnXlaS si requiris exemplum, 182, C. legitur oyap jipidtoyeiroYOS £pooS xal rj \ Ap /xoSLov <piXla /UficaoS yeropivTj TtareXvdey avr&v xr\y apxV v * Adde 183. C. xal xu ipav xal x 6 q>lXov$ yiyvedSai xolS ipadxaiS. AMATORIS esse to ipav patet e verbis 180. A, Al6x v A oS 61 (pXvapei qxxdxaoY faiXA ia UaxpoxXov ipar, 0 * r\y xaXXicoy x, x. A. oj$xe artodeiZai avxovt dXXoxpiavS, Ut ostenderet, illos n fflio alienos esse et nomine tantum cogn atos, h. e, ut efficeret, ut flHftiderentur tantum esse cogtlJPPfacta comparatione eius umorft, quem ipsa illi probavisset, et cognatorum, qui noluissent pro eo mori, t» t ai 1 b. Iuvat laudare Scolion incerti auctoris, quod in lacobsii Anthol. Gr. T. I. 90. reperitar et quo iuvenis admonetur, ut non nisi forti amatori sese tradat: \A8pijtov XoyoYj cJ ’xaipe, paScuv [tovS]aya$ovS <p(X.ei, [teUv] 8eiiA 6’ dxexov yvovS oxi 8eiXoiS oXlytf x a P lSt xovxo yepaS. Articulum addiderunt Fischerus, Wolfius, Astins. Frustra, Tovxo sublectum est, yepaS prædicatum, cfr. Apol. Socrat. 18. A. 5xxadxov plv, yap avxrj aperi}, ptjtopoS 81 xaX.ij$ii Xeyeiv. Piat, de Legg. p, 683. B. vvv 81 8rj xttdptij xiS rjfUY avtij itoXif, ei 81 fiovXetiZe, &voS ?/xei xaxoixiZdperoy. Ib, VIII. 829. D. rovro aTio8i8dvxQov avtois yepaS. de rep. I. 331* U» ovx dpa ovtoS o poS Idxl dixaiodvvris x. x. A, (3 ST s 7toXXcjy itoXXcc x, r.A. Rursum habes oratoriæ dictionis exemplum, quod^ prosæ orationis leges h. e. ad logicen examinatum summopere displiceat. Scriptum enim exspectaveris: Atque hoc facinus cum patrasset, adeo pulcrum visum est non solum hominibus. sed etiam diis, ut, quod alias npu uisi paucissimis, qui præclaras res gessissent, tribuerent honoris loco, idem admiratione commoti facinoris huic concederent, # Sed si sententiæ Otol, ii "AlSov TCahv uvtlvai ttjv 4>v%t]v, aXX.a zqv Ixti0 vr/s aveiUav dyaO&ivze g Ttp ovra xal &eoi xr/v xcsgl x ov "Egena Gnovbijv re xal agexrjv (laXiGxu ufiaOiv. exprimendæ ratio, quæ Phædro placuit, cum lodicis regulis minas convenit, habet contra, e rhetorica arte rem si iudicas, quo se vehementer commendet auditoribus, Cave igitur, hoc loco quicquam mutandum censeas. Pro alpyadpEvtoY, quæ vulgata lectio est, codd. melioris notæ ipya Capkvtov habent, quod a Bekkero, Stallbaumio, aliis receptum est. Recte, Aoristicum enim tempus perfecto tempore multo aptius hoc loco. dWa xrjv ixeivrjS avet6av, Vulgo post aAAa legebatur xal, quam voculam ex XXII, codd. auctoritate recentiores editores omiserunt. Addidit autem eandem aliquis olim, ut loco mederetur, quem uos quoque corruptissimum censemus. Quid enim? Censent dixisse Phædrum: X)eos paucas quasdam animas ex Orco remisisse honoris loco, sed Alcestidem remisisse cum admirati o affari n oris ? Quid diiferuut inter onoris loco et eam admiratione facinoris, re- misisse et remisisse? Neque satisfacit Stallb, ad h. 1, annotans: Ipondus huic sententia a addunt verba ay a6$ £vxeS xp Epyto, ut tota verborum comprehensio possit explicari sic: Hoc facinus eius diis adeo '. probatum est, ut cum non nisi paucis quibusdam cx inferis redire concesserint, huic non solam tribuerint hoc beneficiam, sed cum admiratione tantæ animi magnitudinis concesserint. E duplice vitio locus laborat, sed facillima mutatione utramque emendatur. Alterum vitium in avewai latet, pro quo dvikvat scribendam est. Sensas est: Paucas animas passi sunt dii ex Orco redire, sed Alcestidem ex Orco remiserunt, Alteram iu dya6$ivreS participio reperitur, quod, verissime annotante Ruhnkenio ad Tim. L. V. Pl. p, 9, si nostrum locum excipias, nusquam apud Platonem cum dativo coniunctum reperitur. Scriptum antiquitus erat aveitiavavayxatiSivTeS, Syllaba nltima aveitiav verbi cum sequens av absorbuisset, editum esse videtur: aveldav ayxaCS&vxeS, ex quo enatum est aveidav aya CSlvxeS. Haud absimili ratione Phædon, 78, A. cum'scripsisset Plato 5xt av svxatpdxEpov dvaXldxoixe, scribarum incuria exhibitum est dveyxaipoxepov et dvayxaipdxepov. Serior manus ut uostro loco x, in hac forma p expunxit, habentqne Bas. 2. Bodl, Tub: Venet. avayxaiQxepov, Ad nostrum locum ut revertar, sensas est verborum : Wenigen, die viel Schones vollbracht hatteu, gestatteten dieGotter, um sic za ehren, das, dass sie wieder insLeben % zuriickk e h r e n konn t e n, a b e r diese sendjjfepn sie, gezwangen d^Rn ihre herrliche That, an das Licht zuriick. Avayxa65kvx& confirmari videtur schol. verbis! 'HpaxXiovS lni8r}pr]6avxoS Er ?1 OQ<pla di tbv Olayoov ArtXrj aitintpiiav Zrfitiou, <p<x(S[icc dellzccvteg zrjg yirvaixog, l(p ijv ipav> ccvzijv 61 ov dovztg, o ti iKtXftaKi&dftcn tdoxei, ars av xi^agadbg, rg GertaXla SiaGcS&rat fiia6 ap iv ov xovS jfioviovS $eovs ned depeXofievov xi)v yv~ vaina. Nimirum Phædrus hunc mythum pro consilii sui ratione interpretatus est ita, nt Alcestidis virtutem cum Herculea virtute compararet, alteramque alteri substitueret* ov t o nal Seol. Convertit Schleierm, : So wollen auch die Uotter den Eifer und die Tiichtigkeit in der Liebe vorziiglich ehren. lloc foret ovt cd nal ol $£oi, sed nusquam articulus reperitur. Sensus est potius: Sic etiam ipsi dii summo honore virile studium amantium dignum censent. 1 Optpia 81 xor Oldy pov. Stallb. annotat ad h. 1.: Etiam iu hac narratione de Orpheo quædam insunt a vulgari fabula discrepantia, quæ Phædrus aut ipse pro consilii sui ratione immutavit aut repetiit ab iis, qui rem ita memoriæ tradideraut, ut facile omnia possent accoihmodari præsenti disputationi. ndXitir a T ifioS 6 iv, nam^ ut cum Terentio loquar, quod habuerunt summum, pretium persolveruut illi. (p u6 fi a 6 el&avT£$ xijS yvv aixoS. OVIDIO (si veda) Metomorph. Hanc simul et legem Rhodopeius accipit heros Ne flectat retro sua lumina, donec Avernas Exierit valles, aut irrita doua futura Carpitur ucclirus per muta silentia trames, Ardnus, obscurus, caligine densos opaca Nec procul abfuerunt telluris margine summæ. Hic, ne deficeret, metæns, avidusque videndi Flexit amans oculos: et protinus illa relapsa est Bracliiaque intendens, prendique et prendele captans Nil nisi cedentes infelix arripit auras. i q> tjv f/nev. Abest a codicibus longe plurimis, c^uod vulgo legitur hxoov post dtp i/v positum. Qui factum sit, ut iu textum irrepserit hoc verbum, aliis indagandum relinquo. dxe dSv hi$ apa>8 6 S. Cithara non paucarum chordarum instrumentum nativa hormoniaram varietate aures audientium permulcere quidem putabatur, sed animorum robur paullatim infringere atque quasi colli quefacere. Igitur quod de arte tibicinum dicitur iu Piat, Gorg. 501. E, xijv ijSovtfV porov Sidtneiv, aAAo o Jdb' q>povxi2,eiv, idem io citharam cadit. Qua cum usus esset in Orco Orpheus, Nasone teste Metamorph. 10, 41, Exsangues flebant animæ, nec Tantalns undam Captavit refugam, stupuitque Ixionis orbis, IJec carpsere iecur volucres, urnisquo vacarunt Belides, ioque tuo sedisti, Sisyphe, saxo. 1 xcd ov roAfuev Evtxu xov "Egenos djto9vrjOxuv, ogafp Alxt]<SXig, ulla 6iu[iTi%av&6&(H £<»v tlgiivcu elg "Aidov. xotyagtoi 8uc xuvra dtxqv avrtS tntftsclav, xul InoiTjaav xov ftavurov avxov vxb yvvaix wv ytvt(S&cu, ov% d>gmg Tum primam lacrymi* victarum carmine fama est fcumenidum maduisse genas, nec regia coniux Sustinet oranti, nec qui regit ima, negare. Igitur non mirum, paXSaxlge6$at visum esse eum, qui citharæ adhibitis sonis alios delenire maluit, quam ipse fortis animi specimen edere atque Zvtxa x ov "EparcoS mortem oppetere. Ceteram maiuscula littera Erotis nomen scribendam curavimus, nam ut supra 179* A. ovziret ovx av avroS 6 "EpcoS ZvSeov XOtTjtiete x. t. X. abstractum pro concreto positum est, ita non intelligitur, cur non idem in nostrum etiam locum cadat. xiSikvai eis n Ai8 ov. Quoniam qui in Orcum se conferunt, e superiore loco in inferiorem descendunt, pro eisitvai positum exspectaveris eundi verbum cum xata præpositione coniunctum. Sed miuus h, 1. 1 regionis ratio habetur, quam versus proficiscuntur, qui Orcum appetant, quam xei, quæuxn veteres Orcum comparare solebant. Petita nimirum a sepulcris imagine, quæ ædes sunt mortuorum, Zv " 'Aidov sc. Sopois et eis r Aidov sc. dopovS dixerunt. Ædium autem notioni tiSikvai et ZS,ikvai verba apprime conveniunt. Igitur nostro loco nulla ratioue habita regionis subterraneæ tisikvoa dicitur fis Aidov sc. dopovS. Simili ratione paullo supra legitur areXrj ait Zite pip av Aidov sc. 66pcov ; contra. C. Z& a Atdov dviivai reperitur et dveitiav sc, ZB, n Aidov. Adde Piat, de rep. I. 527. xaxkfiijr aiS Ileipaid, et paullo infra 7tpoSEv%dpevot anypey itpoS zq a6rv. xoiyapxot dia xavxa. Hæc verba ita posita sunt, ut sive xotyapxoi sive dia ravra omiseris, sententiæ ratio prorsus non mutetur. Cave tamen prorsus otiosum alterutrum verbum existimes. Nimirum Græci accuratiori alicuius rei indicio præmittere amant verbum latioris significationis, tum orationem ut expleant grata quadam ubertate verborum, tum, ut adsit, cui facilius sequentia annectantur. Verba convertenda sunt: Dahcr legten sie ihm denn also wegen dieser Schwache eine Strafe auf. Idem dicendi genas paullo infra reperitur 184. A. ovrcj df/ vito xavtijS xrjS xtixiaS, . xai Zitoirjdav xov $dvaxov. Nota vim xov articuli, de qua supra dictum est ad 12. ovxgj Srj iovxeS dpa xovS XoyovS itepl avxdjv ZitoiovptSa. Noluit dicere Phædrus, deos morte poetam puniisse, sed tantummodo effecisse, ut eo tempore, quo tempore Orpheo moriendum esset, poeta a mulieribus interficeretur. Rectissime Schleierm.: Deshalb haben sie ihm Strafe aufgelegt, nnd veranstaltet, dass sein Tod durch Wtiber cr £itif e a£y ^CTu *A%i Xlka rov tijg Qitidog viov ItlprjfSav xal elg fiaxagav E i rijtiovg aitETtEprpccv, ort jtETivtipEvog itaga tijg {irjtgog, cog ttttofta.voZto aTtoxTELvag "Extoga, (irj %ou]6ag di xovxo o”xccd’ iX&cov yiiQcuog xeXsvrrjGot,, ItoXprjdEv Elt<5&ai folgte. Addo Symp. 195. E. iv ydp 7 }$e6iy xtjy oixrjdiv ZSpvxau ovx <vfit£p *Ax^XXia i xi p 7/ 6 a y . Hauc brevilo quentiam, quam vernaculo sermone assequimur, Schleiermach. aspernatus est in couversione : 9 Deshalb anch habeo, sie ihra Strate aofgelegt nicht ihu, wie den Achilleus, deo Sohn der Thetis, geehrt und in der Seligen Inselu gescbickt. Recte Stallb. orationem hoo modo explendam esse censuit : aAA* ovx ixtprjdccY avtoY £>S7tEp ^zAA^or, dv xal ei f paxapcov vijdovS dnirrepipav, ori x. r. A. Legitur paullo infra p, 189. C. ipol 8 oxov6iy avSpooitoi SvtiLaS dv rtoiEiv pEyidxaS, ovx coSnep yvy rov tqjy ovSey yiyvsxai itepl avxov. Exempla plura huius structuræ Stallb. collegit ad h. 1., Heind, ad Gorg. 592. A. et ad Frotag. 841. A. eis paxdpGov vydovf* De insulis beatorum vide Hesiod. "Epy. xal 7/. v. 170. xai xo\ piv valovOiv axrjSia Svpov UxOYTtS iv paxapoov vi]6o%6i rtap 'Elxia YOY fta^vSivTfY oA fi tot rjpoJEf, zoloi peXi tjdiat XCLpTtOY rpiS SxeoS SdXkovxa (pipet SiDpoS apovpa Multi fuerunt, qui in insulis beatorum Achillem versari narrarent. Aliter Hom. Od. XI, 487., obi Ulysi felicitatem Pelidæ prædicanti respondet Achilles: pr} 6rj poi Solyccxov ysrtapavSa, <pai8ip 'O6v0dev, fioyXotprjv x indpovpos Igov STfXEVEpEY aXXcp ecvdpl rtap* dxXrjpcp, co pr} filo* xoZ izohvS eItj i} itadiv yexve66i xaxacpSipivoi6i olv&6<$eiy % Ad hos versus ætate Phædri haud dubie notissimos ille nunc non respexit, sed aliorum testimonia prætulit, quæ rem suam melius probarent. rtsitvdpivoS 7tapd x rjS prjXpoS. Hæc cum Homero conveniunt, vel ex eodem potius depromta sunt^ cfr. Il.. ojxvpopoS 8rj jxaiy xixoS, iddeai. oj^dyopEveis* ocvxtxa ydp xoi Actito. peS* n 'Europa 7tdxpoS hxolpoS. p?} rtoirjdax 8b xovxo. Hæc est lectio vulgata, quam ex VIII. codicum auctoritate in pif artoursivaS Sb xovxoy immutarunt Bekkerus, Astius, Stallbaumius. Hoc certum est, verisimilius esse, ad explicandum p?) noir/daS dk xovxo margini adscriptum, post in textum receptum esse pr} drcoxXElvaS 8b Xpvxov f quam vice versa ad hoc explicandam glossema fuisse pr} itoirjdaS dfe xovxo. Fidenter igitur vulgatam lectionem in textum recepimus. fiprjSr)<$a$ fw ipadxy Jlax po x\<jp xal Xtpaprj 180 (SoqQqiSas no tQaOTij TlarQoxkw xal rifiUQTjaces ou! ftovov vxEQUxo&aveCv, ulXa [xal] inaxoftavuv titeÆvtijjtor i. o9ev St] ) ud vxtQayttO&Evug oi frsol St-atpiQotncog 6 aS, Wolfias ad h. 1. annotavit: Es kann fioySydaS nicht vou einer wirklichen Hulfe in der Schlacht verstandeu werden : deim da Patroclus umkam, war seiu Freund noch nicht wieder ira 8chlachtfelde, uud er erfuhr die Nachricht davon erst durch den Antilochus. Recte. Kai igitur ante xipOJpljdaS explicativum est, cuius exemplum paullo supra reperitur. xoiydpxoi Sia xavra 8ixyv~ avxcp ineSevav na\ ixoiydctv n. X. A. Adde p, 179. E. ovx doSxep *Axi AA«x tov xyS GixtdoS vldv ixipydav na i eis pandpcov vrjdovS aniittpipav. Nostra verba convertenda sunt: indem er dem Patroclus beistand, d. h. ihn rachte. Argutius quam verius de his verbis Riickcrtus iudicavit exsulto Phædrum (ioy$EtV verbo usum esse censens. Quum enim, inquit, non tulisset opem Achilles, quamvis prope abesset a certaminis loco, ne quid probri iude videretur in ' eum, quem laudaret, redundare, abducendi erant ab hac cogitatioue quantum heri posset auditores, id quod hoc ipso verbo factum esse puto. dXXd na\ iitcritoSccvetY» Vitii aliquid hæc verba contraxerunt nat addito, quod nullo modo explicari potest. TitepanoSaveiv adhibetur, ubi aliquis pro aliquo eoque vivente moritor, ut Alceste mortua esse dicitur pro Admeto 179. C. &$e\y6a6a povy vitep tov avxyS dvdp6*i dnoSav ilv . ETtaico^aveiv est : mori pro aliquo, qui iam mortuu*, est. Ficinus verba convertit: nec pro illo mori solum, sed et peremto illo interfici. Igitur utrnmquc fecit, et mortuus est pro Patroclo superstito Achilles, et mortuo illo morti se dedicavit. Phædrum aliud quid dicere voluisse certissimum est. Expungendum est nat, quod uncis includendum curavimus nimiæ audaciæ crimen fugientes. Est autem ov povov aXXd eius, qui alterum membrum orationis, quod per ov juovov commemoratur, negat, alterum probat se ipsum corrigendo. Sensus est: non dicam vitepa itoSavetv, sed potius Inarto Savelv. Vide 11. de ov pevroi aXXd et ov pivxot aXXa nat .cfr. Alcib. II. 142. A. 61 61 apidxa 6onovv xeS avxoov rtpdxxeiv, 6ia 7roAXqjv mvdvvoov iXSuvxeS ncA yjoficjy, ov pov ov iy xavry xy Cxpuxyyict, a A A*, iitei eis xyv tavzajv naryXS ov, varo xgjv (SvnocpavxGbv rtoXiopnovpevot itoXiopniav ovSiv iXaxx a> xyS vrto xdov rtoXepiaav 6ie.xeXetiav, vSre n. x. A. o2e v 6?} na l iitoielto. Hæc verba si abessent, nemo opinor desideraret. Nihil enim coutineut aliud, quam præcedeutium verborum meram repetitionem. Sed de industria hæc repetiit orator, ut quanti a diis æstimetur virtus amatoris, durius eluceret» Eadem de caussa, atque ut exemplo demonstretur, avtov Irliitjcsccv, oti xov lQaOtr\v ovtbj xbqI itoXXov ixoiuto. AlCyvXog d's cplvuQU cpcctSxav ’A%Mtcc JJoxqoxAou iquv, fig r\v xaXtiuv ov (iuvov IlatQoy.Xov, aXkce amasiorum quam amatorum virtutem maioris æstimari, paullo infra dicitur 180. B. : dia. xctvxct xcti tov *AxiMict xrjS 'jJbtrjtiTiSoS paWov ixLptjOav, eis paxccpav vrjtiovS dnonepiltavxeS, ovtco itepl rtoXAov. Dupliciter ovzcj vocula in huiusmodi euuntiatis adhiberi solet, atque aut præfigi præpositioni aut eidem postponi. Nou perinde est, utram sedem occupet. Præpositioni ubi præmittitur, aut ad præcedens dictum respici significat, quod eandem rem, quæ nunc commemoretur, enarratam contineat, aut hominum opinionem tangit memoriamve auditorum, qui bene/ teneant id, da quo nunc agatur. Sic nostro loco ovxcd nepl noXXov explicandum est: quod amatorem, ut supra dictum est, tanti fecisset. Adde Piat, de rep. III. 391. D. fiy toivw, 7 / v 6* £ya), p^re rade neiSaopeSa, pyx' idjpev Xiyeir, qjS QrjtievS Uo6ei6wYoS vlds IletplSovS te JioS (SppijGav ovzcoS ini deivcis apitayaS x. r. A., quo loco ovxaoS manifesto significat: ut hominum opiuio est, ut vulgo putant. Minus recte igitur Stallbaumius ad h. 1. annotasse videtur: ovzcoS ini 6eivds apitayaS h. e. i<p ovxco detrds apnayds. Non aliter explicandus est tovus Xeuoph. Cyrop. II. 2. 13» fin. opcoS ovzcoS iv TtoWii dzipia ijpdS ixeiS, ubi ovzgoS convertendum est: ita, ut nunc facis, ut facientem te videmus, cet. Contra præpositioni postposita ovzcoS vocula proximum verbum ita extollit, ut additamento opus sit, qno illud accuratius definiatur.AitixvXoS cpXvapei . Phædri oratio ad eum finem tendit, ut Achillis allato exemplo probetur, deos amasii amore magis delectari, quam amatoris fide. Factum autem tragicorum fabulis erat, ut homines illo tempore Achillem amatorem non amasioui Patrocli putarent. Priusquam igitur eo, quo tendebat, Fhacdri oratio pervenire poterat, illa hominum opinio corrigenda erat et emendanda. Hino verba Aidx^XoS. 6e "OprjpoS necessaria ad rem censenda sunt, /ruslraque fuerunt, qui ea expungenda censuerunt,Valckenarius ad Euripidis Rell. 13., Wolfius, Beckius, alii. xal iri ayivetoS. Pulcherrimum omnium Achillem fuisse discas ex Iliad. p, 673. NipevSy ds xaXXiGzoS avijp vno "IXiov tjASe Z(2v aXXcov docvaoov, per dpvpova IhjXelcova, Patroclo iuniorem verba indicaut Iliad. A, 787. x ixvov ipoy, yevey p\v vn apte poS idziv 'AxiXXavS, TtpeGfivtepoS 61 6v l66i, ' Adde Od. A, 469. AXotvxoS oS dpidzoS itjv eidos re Sipas re rcov dXXcov davadiv, pex apvpovcz IbjXeloova . Imberbem adhuc fuisse "nusquam apud Homerum indicatam repe- M xal t(ov fjQcbav ccjtavxuv, xal ta uytvuos, Ixtita vttaTEQOS Itolv, <3g CptfiLV "OjllJQOS. ctkKu yaq xcj ovxi (iukiOta (itv ravxijv xi)v doeri/v ot 9col UficSoi zijv xeqI B xbv "Eqara, fid/J.ov fttvxot ftuviux^ovat xal ayavxat xal ries. Hinc factnra est, opinor, ut Riickertus lectionem vulgatam revocaret atque in textum reciperet d\ X dpa xai. Colligebatur enim, inquit, magis ex Homero, omnium pulcherrimum Achillem fuisse (atque adhuc imberbem) quam ut disertis verbis ab eo dictum esset . Sed facile dpa voce caremus, quam optimæ notæ libri non agnoscant. Efficitur enim verbis (*>S <pr\6iv "OfirjpoS, quæ cum præcedentibus htEixa vearcepoS itoXv arctius coniungenda sunt, ut Phædrus non nisi de ætate Achillis poetæ testimonio usus esse videatur, pulcrum autem imberbemqne eum vocet ©x artilicum statuis indicium capiens. Hæ statuæ imberbem, ut constat, Achillem repræsentabant, barbatos heroes ceteros, v. c. Hectorem, Agamemnouem, Ulixem, alios. Ceteram ne otiosa verba censeas xal Ixt dyivEiof; amasius non nisi imberbis pulcher habebatur. Verba convertenda sunt: Æschylus aber faseft, wenn er sagt, dass Achilles der Liebhaber des Patroclus sei. Er war nicht blos schoner, ais Patroclus, sondern auch schoner, ais alie Helden, und noch bartlos, dann um vieles jiinger, wie Homer es ausdrucklich bezeugt. % aWa yap rcu ovxi. Rectissime Stallb. monet, verbis deletis Aldxvtos, di Owpof, non aXXa yap, sed xal yap ponendum fuisse. Indicatur autem aAAtr yap particulis, Æschylum ne ita quidem Homericam narrationem pervertisse, ot Achillis laudem augeret facinusque eius clarius redderet. Nam deos laudare quidem et admirari virtutem AMATORUM, magis tamen admirari et laudare amasios, qui pro AMATORIBUS mortem voluntariam oppetierint. 1 r i)v Ttepi t(jv w EpGoxa. Haud raro accuratiores definitio*ues verborum a verbis, quæ definiunt, seiunguntur plurimis interpositis verbis augendæ gravitatis caussa. Vide quæ ad 66. annotata suut. Convertenda verba sunt : Dic Gotter eliren diese Mannhaftigkeit ganz ausserordentlich, ich meine die, welche der Liebhaber zu haben pflegt ; cf. Piat. Hipp. M. 294. A. 7/pEiS yap nov ixuro igrjxovjxev, go n dvxa xa xaXa. Ttpdypaxa xa\a t itixiv, ooSTtep c5 jectvxa ta peyaXa itixl pxyaka> xqo v7C£pix oyr u $av paZovd i x al dy artat xal ev itoiov 6iv sc. xavr rfv xrjv dpex-qr tijv 7tepl xor "Epwxa. Ceterum ayadSai ita a SavpaZEiv verbo differt, ut admirationem cum laude coniunctam exprimat. Bene Schleierraacherus in conversione verba t reddidit • weit mehr jedocb bewundern und loben und vcrgelten sit es dyarttji . Quoniam in sup«~ zr Ninos ion. 77 IV xoiovdiv, orav 6 inwatvog tov iQa<St)]v uyanu i} OZCiV 6 BQCtOTTjS TU XCUdtXtt. &SIUXBQOV yccQ (QUOTTIS Ttcadixmv ‘ iv&eog yaQ ion. dia xavta xal tov 'AydXia tijs 'AXxrjOndos palXov itifir^av, ds (luxaQav Mjtfovg an o rioribus de significata verborum diximus ipav et <pi\tiv, iam videamus etiam de notione aya rtav verbi. Mediæ est autem, quod vocant, significationis verbum, maiorem quam (piXEiv, minorem, quam ipav potestatem habens. Hinc raro adhibetur, ubi de vero amore sermo est. Legitor autem apud Xenoph. Mem. I, 5. 4. x a S” TtopvaS dyanoovxa pdXXov t) xovS kxaipovS. Piat. Dion. 4. 175. itpiXt/daXE CtVXOY <*)$ TCCttEpOC xal i/ y a 7Cij doct e gjS ev e p yijxrjv. Symp. 181. C, ro <pv6ei ipficopEYEdXEpoY xal vovv paXXov %x ov dyan&vTE?* Videtur ayaitav verbum circumscriptum esse iu Simonidis dicto, quod legitur Piat. Protag. 345* D. mxvT aS 81 Inalvrjti i xal tpi\hx> irtwv oSTtS f.pSy /vjSlv al^xpov. Nostro loco Phædrus hoc verbo usus est, quia neque <pi\eiv neque ipav ad ntruraque enuntiati membrum h. e. ad AMATOREM et ad amasium referri poterat. $ siot e pov ydp ipa6tyj S itai8txd>v. De neutro genere StiotEpov verbi vide quæ annotota sunt ad 176. D. ott XaXEito v xoiS dvSpcoiroiS 7/ idxlv. Sententiam quod attinet, cfr. 179. A. ov8e\S ovxod xaxoS, ovxiva ovx dv avtoS d "EpoaS ivSeov itoirj6Ete xpoS dpETtjv, dpoiov slvai tc5 dpidxcp <pv6ei, quæ verba in amatores tantummodo, non item in amasios dicuntur. Ce terum otium nobis fecit Riickerti unnotatio ad h. 1., ed. 46. : Phædrus sic est ratiocinatus : qui amat, non suo, sed divino impulsu agit, est enim ZySeoS; contra qui amatur, eo caret, Iam qui alieno et quidem divino impulsu agit, ei facilius est, magna perpetrare, præsertim amanti, qui non potest non subvenire amdto, quam ei, qui huiusmodi incitamento caret . Atqui quo difficilius cuique est præclare agere, eo maior virtus est, si fecerit i igitur qui non amat, maiore dignus est admiratione, quam qui artiat * Sola enim caritate facit id, quod amatorem ut faciat, vis divina impellit, tov 'AxtXXea xrjs 'AXxi]6xi8o$. Interdum ipsas feminas Erotis auxilio gaudere, cap. VII. initio Phædrus docuit. Recto igitur scripsisse nobis videmur 179. C. ovS ixElvtf xo6ovxov vnepEffdXexo xy ipiXint 8id xov w Epoora, c oSXE x. X. A. Alcestis enim et ipsa UvSeoS. Minoris autem a diis Alcestis habebatur, quam Achilles, nam illa Erote ad mortem ducente mortua est, hic pietate erga Patroclum motus, mortem oppetiit. ovxoo Srf HyatyE. Aliquot codd» habent ovxui 81 ) xal fyooye Mple. Iu sequentibus ter positum est xal, ut epitheta Erotis, quæ dei laudem efficiunt, significantius extollantur. Comparari potest cum nostris verbis 180. B. paXXuv pivxoi $avpd%ovd7 jr i[i4'avTeg. o vtco drj iycyys cprjfu *EQ(oza %mv xccl ttqeC^vtcctov xal r ipidt azov xal xvQudtarov uvai slg aQETrjg xa l Bvdatjioviag xr rjow av&QaTtotg xal £c5oi xal zeÆv%r}<Sa(Siv. xal ayavxcn xal ev iroiovdiv . Sensas est: Hac igitnr, qua dixi» ratione equidem contendo, Erotem et antiquissimum deorum esse ct honoratissimum et ad virtutis felicitatisque assequendam frugem et viventibus et mortuis auctorem potentissimum. Sed ipsa hæc verba mirum est, quam male cum præcedentibus conveniant. Etenim Phædrus cum dixisset : maioris æstimandam esse virtutem eorum, qui nullo Erotis auxilio adiuti fortes se præbuerint, quam quorum virtus non nisi divino quodam instinctu quasi excanduerit, num recte ita perrexit: ovxco 87) iycoyi (prjpi n Epcoxa $£gov xal npedfvxazov xal xvp iGoratov elvai eis a pexi} 5 xxrjdiv x, x. A. roiovroV xiva Xoyov. Vide ann. ad 15. Sequentia verba aXXovS xivaS tlvat convertenda sunt: nach Phædrus wiiren einige andere an der R e i h e gewesen. Pactum nimirum erat, ut eodem ordine, quo sederent, convivæ placita sua proferrent, cfr. 177. D. 80xel poi xPV vat exadxov \6yov etostr inauror "EpcoxoS ini 8eBtiu apxeir 8\ <Pai8por npcoT or. Sed non verisimile est, inter Phædrum Pausaniamque locum habuisse omnes eos, quorum orationes ab Aristodemo prætermissæ sunt, vel quas Apollodorus, quippe memoria non dignas, oblitus erat. (cfr. 178. A. nav Tcav pkr ovr, a ZxacdxoS elnev, ovxe navv 6 *Apidxo8ij fioS iyiyvT^co, ovx 9 av lyco t o IxeivoS iXeye, Ttavxa). Igitur Riickertus in uberiore expositione convivii §61. quæsivi, inquit, doctus videlicet nihil negligere zn Eia tonis libris, in quibus haud raro res gravissimæ ad perspiciendum scriptionis consilium ex istiusmodi minutis vestigiis eruendæ sunt, cur hoc loco omissionem Aristodemus indicasset, ceteris reticuisset . Et olim quidem mihi risus sum reperisse, aliter tum etiam statuens de ipsis orationibus, in quibus temporis quendam ordinem observari putabam, quo singulæ, quarum placita proferret, sectæ sese excepissent philosophorum . Post, mutata sententia rursus eo deductus sum, ut nescirem . Commode possis hac ratione hanc rem tibi explicare, ut Aristodemus quidem, qui Symposio interfuit, accurate locos indicaverit, quibus locis et aliorum et suam ipsius orationem omiserit, ut Apollodorus autem satis habuerit memoriæ mandare, quid convivæ dixissent, nou item mente tenuerit, quo loco quorum orationes ab Aristodemo non repeterentur. Ut tamen aliqno modo commemorandarum orationum paucitatem excusaret, Phædri relata oratione alios quosdam fuisse nniversim narrat, quorum orationes Aristodemus non retulerit. De sua ipsius memoria tacet, quamquam panllo supra 178. A. in minatis rebus debiliorem confessas. Cap. VIU. #>«[(5(301' fiiv toiovtuv riva Ivyov hfn) tlxuv, fi Era c Ss 9 uISqov aXkovg uvas iivca, uv ov nciw die^vtj^i tuv ov itavv 8 1 tfivi; fi 6vevev. Comparari cum his potest Piat. Lacii, p, 189. C. iav 81 fiitaB,v dXXoi Xoyot yiv covxaiyOv ndvv jiiyvTjycn, ad quem locum Engelhardtus de oi3 itayv vocularum potestate disserens h. e., inquit, plane non recordor. Sic ov ndvv sæpissime} cfr. Theæt. 156. C., Phædr. 228. E,, ul,, nec non in responsis, v. c. Xeooph. Mem. S. III' i, 12. Eodem modo latinum non sane sæpe idem siguificat, quod ov ndvv i. e. plane noni de quo vide Heindorfium ad Horat. sat. II. 3. 138., S04 Ov ndvv xi autem non satis, non sane multum explicandum esse videtur, cfr. Locian» Contempl» I, 506. elni pot, Ct8?/poS tpvExai £v Avdiot ; ov ndvv xi i. e. non sane multum. Piat. Eutyphr. init, ovd avxoS ndvv x i yzyvcodxco, to EvSveppov, r ov av8pa i. e. neque ipse hominem satis novi. Pronomen indefinitum quod attinet, certum equidem esse reor, xi in huiusmodi enuntiatis non ad ov ndvv pertinere, sed ad verbum finitura. Quis enim neget, ut ad Eutyphronis locum modo laudatum revertar, Græce dici yiyvdrfxEiS xi x ov avdpa, ut rectius Platonis verba convertenda sint: ne ipse quidem magnopere usquam hominem novi. Luciani verba ov ndvv x t converterim: non sane usquam sc* reperitur. Rectissime autem Stallbaumius io annotat, ad verba ApoL Soc^ 41. D. 95. ed.: 8id rovxo xal £ph ovSapov dnixptipe x 6 tiijfiEiov, xal Hyaoye xoiS xaxarl>r}(pi<jajAbvoiS pov xal r oiS xaxtjyopoiS ov ndvv X a ^~ natvcd h. e. haud sane, non magnopere, nicht eben, qua formula nos qooque cum Elpcoviict loquentes gravius negare solemus. Hæc, quam Stallbaumius laudat, ov ndvv vocularum uotio apprime ad nostrum locum quadrat. Apollodorus nimirum alios quosdam fuisse narrat, qui Erotis laudationem edidissent, factum autem esse illarum laudatiounm mediocritate, ut earum non magnopere recordaretur, Earum autem prorsus oblitum ne fingere quidem tibi Aristodemum possis, qui Phædri, Pausaniæ, aliorum orationes memoriter recitarit. Restat, ut dicamus de Lachetis loco supra laudato, qui sane docere videtur, ov ndvv significare prorsus non. Verba sunt hæc : iycj ptv yap xal iniXavSdvopai 7/6 tj xd noXXa 8ia xrjv rjXvtlar (Zv dv 8ictvo7j^d> £p£6$aij xal av d dv axov6a). iav 81 ptxat,v aXXoi Xoyot yi - * vgoyxoci, ov ndvv pipvrjpau Nonne frigidissimam conversionem censes hanc: Ich pflege namlich Alters halber immer das meiste zn vergessen, was ich im Sinne habe, sie zu fragen, and so auch, was ich hore (h. e., was sie antworten)* Falleq aber noch qndere Erdrterungen dazwischen, so erinnere ich mich vevev * ovg TtccQELQ tov Jlavdavlov Ao yov dirjyeixo. slitelv d’ av toVy ot l Ov fcaktog f 101 6oxtl y o5 <&ai$QE, XQOpEpXijO&cu 7jgiZv 6 nicht eben leicht des Vorigen? Multo nptins lectores censebunt Lysimachi verba converti: Fallen aber noch andere Erdrterungen dazwischen, so ist es mit mei nem Gedachtniss g a n zlich aus. Sed neque Hæc conversio recta est, neque omni ex parte Platonis verba recte exhibentur. Maior interpunctio post axovdco poni solet, pro qua si comma posueris, optime sibi respondentia verba habebis irtiXav^dvopai ra itoWa et ov itavv fiipytffiat . Lysimachi sententia hæc est: Denn ich vcrgesse Alters halber das Meiste von dem, was ich im Sinne habe sie zu fragen, und erinnere mich wicderom nicht an das, was ich hore, d. h. was sie auf meine Fragen antworten, besonders wenn anderweitige Gesprache dazwischen fallen» tov JJavdaviov Xoyov. Phædrum, qui iracrj/p tov A o; yov vocatur, Pausanias vituperat, quod nihil accuratiore definitione usus Erotem laudandum proposuerit. Etenim ut duplicem Aphroditen, ita Erotem duplicem esse, ut Phædrus, si recte atque ordine habendarum orationum materiam edere voluisset, anto indicasset, uter Eros laudandus sit. His præmissis Pausanias in utriusque dei naturam inquirit, ac Pandemum quidem h. e. vulgarem minus laudabilem iudicat, contra summis laudibus extollendum Uraniam existimat. Idem iudicium optimarum civitatium legibus, quæ sint de AMORE, probari censet. Athenienses enim et Lacedæmonios Erotem per se spectatam neque laudandum censere nequo contemnendum, sed accurate semper cognoscere studere, virtuti» an voluptatis studio AMATOR AMASIUM AMET, AMASIUS AMATORI se tradat, atque eum solum AMOREM admittere et probare et laudare, qui homines ad virtutem impellet. De Pausania paucissima sunt, quæ scimus. AMATOREM Agathonis fuisse Pausaniam e Protag. p.S15. E. colligas. Adde Xenoph. Symp. c. VIII. §. 32. Scholiasta, cuius verba laudavimus, Agathonem amasium fuisse tradit Pausaniæ tragici. Ælian. Var. Hist. II. cap. 21. narrat, Pausaniam una cum Agathone apud Archelaum regem vixisse : tls *Apx £ Aaou icotk ctcpixovto o te ipadtrjs xoci 6 iprifiEvoS ovtoi ; de quo diverticulo vide annot. 8. Dixit autem Ælianus 1. 1. eIs *Ap x £ Xaov eodem dicendi compendio, quo eif *Ai6 Ov dici solet, quæ ratio dicendi Aristophanis ætate ^ fortasse usitatissima ansam dedit comico diverticulum illud eludendi Ran, v. 83- Ceterum non minus, quam Agathonem, Pausaniam mollitiei atque luxuriæ deditum fuisse, ex eius apud Archelaum tyrannum diverticulo coniicere possis* r 6 «jrAca? ovtu) yt . r. A. b. e. definitione addita nulla, tam simpliciter, sine ulla explicatione accuratiore. Quæritur, stru loyos, ro ecxAag ovra xceQyyyel&ai lyxmfuaguv “Egcora! fl filv yaQ tlg yv 6 "Eq0 g, xaXug av sl%s. vvv SI ov yag louv tlg- prj ovzog Se Ivog, 6q&6z£qov Ioti ctnram verborum quod attinet, utrum nominativo an accusativo casu posita hæc verba rectius accipiantur. Ut verba vulgo exhibento?) nihil certius esse reor, quam nominativum casum unice probari posse. Efficiunt enim X 6 anXcoZ ovtcoS verba præcedentium verborum appositionem: Nicht gut scheiut mir, o Phædrus, die Aufgabe gestellt zu sein, namlich so schlechthin aufzuge1 ben, den Eros zu loben. Neque probaverim accusativum casum, qui Riickerto placet» Caussam enim, inquit, proponit, cor non recte proposita dicendi materia sit, quatenus cet. Nimirum hac structuræ ratione frigidiorem orationem effici censemus atque sedatiorem, quam quæ Pausaniæ, homini inprimis ipcoxixfi, conveniat. Fortasse hoc modo Pausaniæ verba scribenda snnt, ov xaXc jS poi Soxei, gj $alSp £, 7tpofi£ft\f/6$cti ijjiiv 6 XoyoS • ro anXoaS ovtoo napr\yyiXScci iyxcopia^eiv " Epcoxa ! qua verborum distinctione quantopere vi augeatur totum enuntiatum, sponte apparet. Habes enim vituperationem Phædri coniunctam illam cum indignatione summa, quam per me licet etiam irrisionem interpretari: Wie kann man nur so schlechthin die Aufgabe stellen, den Eros zu loben ! Atque, si quid video, hæc natis malitiose a Pausania proferuntur ita, ut ad præcedens Phædri dictum comparentur, C. io ovv xoiovtov phr itkpi TtoXXjjv (xxovdrjv noirjtia- 6$ai y"Ep(oxa&k pT}8ha ita> av - SpQOItCDV TEToXflTjxlvai tfe XCCVTtfvl xrjv rjpkpav aZlooS vjuvtj Coa! Ceterum iu aliquot codd* non malæ notæ ovtgo? exhibetur, quam formam h. 1, unice probamus» Sed fusius de ovrvt et ovtgdS formis infra disputaturi sumus. vvv 8h ov yap l6xiv sis* Hæc verba sunt, qui nno tenore pronuntianda censeant; v» c. Engelhardtus ad Apol» Socr* 83* B. 221. ita iudicat, nt nullam prorsus omissionem verborum Græcos sensisse statuat» Sed neque hoc indicium probaverim, neque vero iis accesserim, qui vvv dh ov yap verba lineola apposita disiungunt, vide licet ut esset, quo legentium oculis «aposiopesis* indicaretur. Aposiopesis enim non nisi in iis locis reperitur, in quibus aliquis ita commoto animo loquitur, nt pauca verbis exprimat, cetera legentibus divinanda relinquat. Non igitur aposiopesin agnosces in verbis : Hoc vidi, neque vero illud, æd omissionem præcedentis verbi finiti, quod, quoniam facillime e præcedentibus suppletur, ne nimia abundantia oratio laboret, lectoribus supplendum relinquitur, Idem in nostrum locum cadit, ubi, cum præcedat xaXcoS av £?££, facillime post vvv da suppletur ov xaXcoS $X ei - I an * quid differat aposiopesis ab omissione verborum, quam 'ellipsin vocari licet, statim apparet. Aposiopesis reticentia P •xaotEQOv xgo^QTj&rjvai vxolov det Ixcavuv . lya ovv nu» p«(Jof(«t tovto ixavoQ&uOaO&aL, xqutov fiiv "Egara eorum est, quæ aliquis additurus rebatur potius, uter eorum laucrat, sed propter ammi comraodandus esset, quam qualis esset tionem disertis verbis non ex- is, quem laudari oporteret. R ii Impressit; ellipsis contra elegantem kert. verborum omissionem indicat, inavopSudatiSat. Huquæ in præcedentibus leguntor, ius yerbi potestatem Ficiui conet quorum repetitio foedam quau- versio non satis assequitur: hoc dam abundantiam dictionis eifi- itaque emendare conabor, ceret. Ad nostrum locum ut re- Ea nimirum ini præpositionis vertar, lineolam post vvv 8e cum verbis compositæ vis est, verba ponendam curavimus, ut ut aliquid post aliquid fieri e præcedentibus verbis aliquid significet, cfr. 180. A. oti supplendum esse clarius indicetur. nenvdpivoS napa tijS prjxpoS Simillimus nostro loco est Lachetis ais’ dn o$ av olxo ixoXprfp. 200. E. el fikv ovv iv xols tfev •— ov jiovov vnepanoSaSiaXoyoiS xols apxi iyco plv veiv aXXa inanoS av elv, Itpdvqv elSooS, xooSe 81 p?) quo loco quid differant anoelSoxe, Sixatov av rj iph / ia - $av&65ai et inanoSctvtiv, Xidxa ini xovxo x 6 ipyov na - sponte intelligitur. Adde Protag. paxaXeiv' vvv 81 opoicof 328. E. vvv 81 nbteidpai * ydp itavxeS iv ctnopia iyevo- nXr,v dpixpov xi poi ipnoScdv, pe$a, quo loco post vvv Se o 8f/Xov oxt TlponayopaS (ictsupplendum esse ratio loci docet: 8la>S in ex 8 18 dB,ei, ineiSi} ovx ig>dv7fv eISojS. nal xa noXXa xavxa it,e8l 7t poxepov n po ij - 8a%ev. xal yap el piv xiS vai . Hæc. verba ex abundantia nepl avxdov tiityyevotxo oxojovv quadam posita sunt, quam etiam xdiv Srpirjyopoiv, xa% dv xal Latini adamarunt dicentes : prius xoiovxovS XoyovS axovdeiev ij præfari. Simili modo supra IlepixhiovS i) dXXov xivoS xoov p* 177. D. dicitur: apx £ ^v 8h Ixavcov elneiv * el inave4?al8pov n pdixov, neque no- poixo xiva xi, Gjfi tep (iifiXia strates ab Jmiusroodi diccudi ge- ovSev i'xov6iv ovxe dnoxpivanere abhorrent. Quem enim of- 6$ai ovxe avxol ipidSai, aAA* fendat conversio hæc: Phædrus iav rtS xal dpixpov inepta hahe zuerst den Anfang gemacht? Xrj6y x i xtav prjSivxtav, Ssnep Nostra verba Schl ei erm ac heras xa x a hxela nXrjyevxa paxpov convertit: dasi zuvor bestiramt rfx £ 1 xdl anoxeivei, iav prj werde. Græcis verbis magis re- imXdfirfxai xiS, xal ol fiijxopeS spondet: dass zuvor vorausbe- ovxta dpixpa iptaxrjS ivxes 8ostimmt werde. Xixdv xaxaxelvov6i x ov Xoyov. 6 nolo v 8 el in aiv £iv ., Perscripsi totum hunc locum, ut Nondum licebat oitoxepov dici, lectores e vestigio de Stallbaumii s quia quot Amores essent, nondum sententia iudicare possent. Jn erat definitum ; accedit v quod, his, inquit, vereor, ne vitium alietinmsi esset, tamen non id quæ- quod lateat. Quum enim in av t i ' i (pQtzGcu ov 6tl Inaivtlv, insita Inaivioai a^tcag tov &sov. navzss yag Zapsv, on ovx isziv civiv "Egazos p £ 6% a i sit interrogare aliquid præter illa, quæ ipsi oratores dixerunt, haud scio an deinde parum accurate dicatur In e p cj Ti) 6 Tfl. Equidem scriptum malim av EpGDtrj dp, h, e . interrogando denuo attingat, Quamquam codices veterem lectionem tuentur omnes. -Nihil mutandum est, et omnia bene habent. f Enav£pid%ai est alienius rei, de qaa paollo ante dictam sit, caussam et rationem sciscitari. Enepcoxdv contra eius est, qni audita quadam oratione alicuius sententiæ sire repetitionem sive enarrationem flagitat. Sensus verborum est: lefzt aber glaube ich es, Nur eine Kleinigkeit ht mir noch im Wege, die Protagoras ^ gewiss nachtraglich recht gut beseitigen wird, da er iiber so Vieles mir Belehruug gab. Wenn freilich Iemaud iiber denselben Gegenstand mit eiuem der gewdhnlichen lledner sich bespriiche, so mdchte er leicht solclie Reden horen, sci es von Pericles oder von irgend einem andern, der zu reden versteht. Fruge dagegen Iemand nachtraglich nach Grund und Ursache irgend eines Satzes, so haben sie, wie die Biicher, keine Antwort und bleiben stnmm ; biito Iemand aber um die Wiederholuug nur eines kleinen Satzes, so sind diese Redner vrie Erz, das lange klingt und tont, wenn man es nicht anfasst, und geben ia solcher Weise (vide ann. 58, nam ut illic ovxgj noXXaxoSEV, Protag. loco ovxco dpixpa positam est) auf eine kleine Frage einen unendlichen Sermoo» Ad nostrum locum ut revertar, verba convertenda snnt : ich will nun versuchen, diesen Fehler nachtraglich zu berichtigen. npootov 'jtlv " E p coxa. <p p a 6 cci . Ne quis forte xoci particulam desideret, qua hæo verba præcedentibus commodius annectantur: Sol ent Græci, verissime notante Stallbaumio ad Apol. Socr. 22. A., eas sententias, quæ aliis sub iiciuutur explicationis causia, ita addere, ut particularum et conjunctionum vincula omittant. Effici autem videtnr hoc asyndeto, ut gravitate quadam oratio augeatur, quæ addita xai particula prorsus evanescat. Hoc dicendi genus tam simplex est atque omnis expers artis, ut non mirum, idem iam apud Homerum reperiri, cf. II. a, 504. seqq. coS zco y dvxifiioidi pax^ddapeveo inktddiv dvdtT/tTjy • Xvdav 6 * dyopt/v napa vsvdlv Axaiar. IJqXeiSqS psv ini xXidiaS xal vijaS ildaS rfie, dvv re Mtvoixiu.br) 7ca\ oli Ixcepoidiv * 9 Atptibr)i 6 * upa vija $or)v aXabe npoipvddtv, is 6* ipirai i-xpivsv x. r. A. Adde Phædon, 91. B. XoyiB,opai ydp, oo <piXe Ixcfipe. xal Sioedoa gjS nXeovexTixtiS • tl pev tvyxdret dXrjSrj ov xa cc Xiyoo, xaXcoS 6t { xo nei dSrjvai* eI bl prjbbr idxi xeXttrxijdavxiy dXX ovv rovxov yt x ov xpovov avxdv tov itpd tov Savatov ijxxoY xoiS na-6 * . ’Aq>Qo6ltt]. (tiag (ilv ovv ovGtjs ttg av Tjv “Egag' hct 1 dt 8q 8vo Igtov, 8vo dvayxrj xal "Eqqhb tlvav. xag 8' ov povdiv u7j6i} 5 Idopoa. odvpoptVOf. c tB,loo S tov 5eov. Hæc verba vario modo interpretari licet. Possunt de elegantia laudationis intelligi, de sinceritate laudatoris» de laudationis veritate cett. Sed horum nihil Pausanias in mente habuisse videtur. ’A£UgjS tovSbov esse: ita deum laudare, ut nihil omittas eorum, qnæ deo conveniant atque ad prædicandam eius laudem pertineant, verbis indicatur 180. E. a 8 ’ ovv huctrepoS eTlKtjxe, itEipaxkov Elireiv. TtdvTsS ydp tdpEV* Omne s, inquit, s c i m u s, Aphrodite n' non esse sine Erote. Sed quod omnes scire dicuntor, idem fieri interdum potest, ut scire se opinentur tantummodo, revera non sciant. Eandem igitur argumentandi sive levitatem sive audaciam habes hoc loco, qua Phædrus in oratione sua usus est 178. B. yovijs ydp KpcDToS ovt sidlv ovte Xiyovxai vit* ovSevoS ovte iSicorov ovte noirjTov f ad quæ verba vide ann. 55. Cur Aphrodite sine Erote non sit quærentibus variæ caussæ se offerunt, quarum aut una vera est aut nulla. Eas nunc recensere eo facilins omittere possumus, quo minas ipse ^Pausanias de caussis rei cogitasse videtur, quam rem omnes compertam habere narrat. Ceterum ut TtdvtES ydp Idpsv h . t. A. Pausanias dicit, ita Socrates dissimulato ingenii acumine 202. B. neti jnjv, inquit, ?jv 6* iycd 9 opoAoyeirai ye napd ndvxoov pty/US etvai. « ptciS p\v ovv ovdtj S*. Veteres editt. habent TavrrjZ 8\ pia* phr ovdrjS, quod fuerunt, qui probarent. Sed non dubium est, verissime notante Stallbautnio, quin id grammatico alieni debeatur. Bekkerns e codd. non pancis piaS p\v ovdtjS edidit, quod sane habet, quo magnopere se commendet. Tantnm enim ponderis enuntiationi, quæ quasi fundamentum eat totius disputationis, infert, qnantnm eidem apprime convenire videtor. Sed codd. optimorom auctoritas respicienda est, qui coniunetivam particulam exhibent. Probatur eadem nobis etiam propter duplicem relationem, quæ hoc loco manifesta est, et de qua fusins disputavimus p, 22. et 2$. Proprie dicendum erat: pia? p\y ovdrjSf sii av ijv^Epwg' Svolv 8^ 8r) ovt o iv, 8vo dvayjcrj xal EpcoTe slvaiy sed eandem enuntiationem etiam hoc modo cogitari Pausanias voluit, E i p\v pia Tfv, eU dv t/v^EpcoS- insl <$?/ 8vo idTov, 8vo dvdyxrf v.a\ "Epare elvai. Duplicem hanc et nominum et particularum relationem mutuam indicare Pausanias tantummodo potuit, non item disertis verbis exprimere* Indicatur autem ea, pkv vocnla ad prius nomen apposita, 8s autem cura posteriore particula coniuucta ptaS p\y iitEi dL Sed hac scribendi ratione repugnantia quædam exoritur singularum orationis partiam, quæ addita alterutri sive nomini sive particulæ ovv particula mitigatur atque lenitur. Riickertus ad h, I* ita disputat, ut Pausaniæ 6vo Tio &ea; rj (iiv yk loti itQEOjivztQa x«l afi^rap, OvQavov &vyutr]Q, tjv Srj xal OvQavlav l%ovo(iatfiiiiv ' Teri) a corruptissima ceuseat atque non nisi verborum mutatione sananda. Videtur enim, inquit, hæc ipsa varietas, quod alii tavTTjS 8 i, alii ovv addiderunt, argumento esse, antiquius hic vitium latere, quod variis modis sarcire stpduerint librarii. Itaque in mentem mihi venit olim, essetne Platonis manus hæc ; *Aq>po8ixrf % j]S ytiaS plv ovdTjS, Cui si quando accidisset, ut negligens librarius pro *Aq> poSitjj ?fS scriberet *Acppo~ 6 It rj S, Jieri postea non potuit, quin ~6 abiiceretur, quo facto alias coniungendi verba rationes iniri oportebat, quarum ad nos duæ pervenerunt. Perscripsijhæc verba, ne deesset, quibus nostra displicerent, quo commodius Pausaniæ verba explicarent. 7t 65 i 8 * ov 8 vo x oo $ ea. Vulgo xa $ed; sed miuus usitatum hoc apud Atticos ex præcepto Grammaticorum. Eodem xnodo reperitur rcJ 68 co in Piat, Gorg. 524. A» Plura huius loquendi usus exempla Matth. congessit Gramm. ampl. $. 456. 1. 812. Ceterum hæc interrogatio ex eo genere est, de quo diximus ad verba c.VI. 60. Xkya 8tf xi xovxo; Mediæ orationi interrogationes immisceri haud raro, ut vigor orationis structuræ mutatione augeatur, satis notum est. Hoc vigore, quem oratorium vocare licet, Pausanias ita utitur, ut argumentorum absentiam obtegat, quibus duplex deæ numen probandum erat, ?} pkv yk itov Ttptd flvtkpat, Riickerto yk particula videtur non argumentationi, sed expositioni ante dictorum inservire. Frustra. Quod modo annotatum est ad præcedentem interrogationem, optime cum huius particulæ vi, quæ est vis argumentationis, convenit. Rectissime Buttmanni præceptum ad Dem, Mid. 46. laudavit Stallbaum: Quum quis uno argumento,vel exemplo aliquid probat, potest hoc ut suiliciens afferre : quod fit particqla ydp ; potest etiam significare, plura quidem posse desiderari, sed hoc unum satis grave esse : quod fit addito yk, certe, saltem. Restat, ut de tcov particula dicamus, cuius potestatem non satis recte Riickertus interpretatus est. Annotat nimirum ad h. 1.; Addita part. itov urbanitatis declaratio est, ' qua speciem exhibet qui dicit ' etiam de re certissima dubitationis atque ad lectoris assensum provocationis . ' Non aliter Buttmannus de eadem vocula indicat in Indic, ad Piat, Dial. IV. Berol. MDCCCXXII, Sed quam hi urbanitatem dicunt, equidem in Pausaniæ oratione arrogantiam interpretari malim. Nimirum 7tov vocula e dicendi genere ov xl Tt ov depromta est, atque iu interrogatione positum significat, mirari atque indignari eum, qui interroget, si quis aliter atque ipso de aliqua re indicaturus sit» IIov vocula igitur non tam wol convertenda est, quam doch wol, doch sicher, doch gewiss. Usu loquendi factum paullatim est," ut nov particula significet, notissimum aliquid esse ita, ut de eo dubitari nequeat. 5ic in ij 8e vecotIqcc Aioq xai Aicovrjgy yv 8% ITavdrjfiov xæ Xovusv. avayxaiov 8rj xai * 'Eqcotcc tov (iiv ty hijpqc jfrvSQybv IIdvdypov 6 q$ ag xcUsid&ac, zov di Ovq&vlov. Alcib. I* 129. C. 'O di XP°^~ pEvoS xai (L xpip ai °vx aXXo ; TIgoS A eyeiS ; "fhSTtEp tixvtoxojioS xipvei itov tojjeI xai d/it\y xai aXkoiS opydvoiS. Adde Criton. 44. A. IIuSey rovro TExpatipg ; EyoS Coi ipaj. x\f yttp ttov vCxspaia Sei pe ditoSvijCxeiv, if v dv Z\$oi to tcKoiov h. e. den Tag darauf mus» ich, wie du weisst, sterben, wenn das SchifF zuriickgekommen sein wird, xai Ov p avia. De Venere Urania atque Vulgivaga secundum Platonis sententiam disputarunt Apulei. Apolog, 281* cd. Oudend., Io. Lydus de mentibus 89. seqq. Alios laudavit Astius ad h. 1. Qudd autem illa dicitur dprjxcap 7 pro magna deorum laude haberi solere, quod alterutro parente careant, docte demonstravit Wesseling, Obserr. II, 10, p, 177. seqq. De Venere Vulgivaga ex Iove et Dione nata v. interpp. ad Cic. de Nat. Deor. III, 23. Elmeuhorst, ad Apulei, 328. seqq. et quos laudat Bach. ad Xenopb. Symp. VIII. 19. Ceterum vix est, quod moneam, totum hoc argumentum a Pausania ita tractari, ut fabulas de Amore et Venere pro consilio ano mutaverit eique accommodaverit. Stallb. iit aiv eiv piv ovv det itavtaS SeovS. Vario modo sollicitarunt hæc verba interpretes. Bastius scribendum couiecit inaiYEiv pkv ov dei itavxa (sc. w EpGDxa ). Orsilius ad Isocr. de Antidos. p.326. iitaiveiv juv 3cod 5* expungenda censuit. Riickertus Astio assentitur, qui vel superstitionis caussa vel propter metum verba addita esse iudicat, videlicet ne Pausanias deos contemnere videretur. Stallbaumius, ne Pausanias sibi contradicere rideatur, facto inter litaiveiv et iyxajpidpEiv discrimine verba convertit ; Omnes deos cum honoris significatione commemorate pietatis est; non autem omnes encomio digni haberi possunt, Hanc verborum interpretationem cave probandam censeas. Non yerum est enim, quod Stallbaumius inter hcaiveiv et iyxwpidpEiv discrimen statuit, neque idem scriptorum locis probatur, cfr. Piat. Menex. 235. A. yorjxevovdiv T\pdtv ras ipvxaS xai xrjv ito\iv iyxoopidpovxeS xaxd itavr aS xpoxovS xai xovi texeXevTTjxoxaS iv x<p noXipw xai TovS TtpoyovovS ?}pcjv dnavxaS tov f ipitpoCSsv xai avxovf TjfiaS xovS Zxi ZrivxaS Ijtaivovvxss x. r. A., ad quem locum Engelbardtus verissime annotavit 241. ed.: irtaiv ovvr e$ nihil est nisi repetitio quædam præcedentis iyxcopidP,ovx eS ob enuntiati longitudinem adiecta. FICINI conversio, ne verbo tenus quidem facta, audit : laudare quidem deos omnes decet, sed utriusque AMORIS opera distinguenda Pausaniæ mens hæc estx Male ’ Enaivilv yh> ovv dei fiavtag ftsovg' « et ovv txattQog *’i hj%B, XBiQceriov tlitilv. Uda a yag ngd^ig <od’ fyti' aixrj hp avtijg figar- Phædra» nihil definitione nccuratiore usus Erotem laudandam proposuit. Duo enim sunt Erote». Duo igitur (ovv) nunc Erotes laudandi sunt, quoniam omnes dii, ut dii, non possunt non laudari. Ea laudatio ut recte fiat atque digne deis, quid utri** que Eroti datum sit muneris, iam dicendum est. Pausanias igitur, quod in laudatione Erotis a Phædro proposita duos E rotes commemoret, alterum Ovpdviov, alterum ndvSypov, eius rei excusationem petitum iri putat et a negligentia Phædri, qui Erotem laudandum propovicrit dei naturam duplicem non respiciens, et a pietate quam diis omnibus mortales præstare debeant. Restat, ut de ovv particula dicamus, quæ h. 1. dupliciter posita est. Prior part. continuandæ orationi inservit, de ulterius potestate dictam supra est 22. et p, 84, o(vt fj i<p avtyS itpatropivy. HpatTopevy participium adeo suspectum visum est hominibus quibnsdum doctis, ut tanquam inutile additamentum expungendum censerent. Neque his assentimur, nec Stallbaumio credimus, quod annotat ad h. 1.: Poterat omitti participium, fateor: et omisissent fortasse alii, qui non haberent Pausaniæ ingenium, Ficinus in convers.participium non expressit, cuius tamen parva in huiosmodi rebus auctoritas. Quid? quod Gellius, verba græca laudans N. A, XVII, 20. participium edidit, idem in latina conversione omisit. Participii vis hæc est: itatict yap itpct%iS c o6 9 ix*f avty avtrjS TtpdB,iS o v 6 a ... h, e,. Mit • aller Handlung verhiilt es sich so: so fern sie an und'fiir sich Handlung ist,ist sie weder gut uocli^ schlecht. Haud raro Græci scriptores verbis transitivis utuntur ita, ut addito obiecto nullo, non aliquam actionem denotent, sed meram verbi notionem exprimant. cfr. Symp. p, 184 . B, av t eu epyetovpevoS eis XPVpara. p y nata<p povij 6y h. e,, wenn er in Beziehung auf Geldgeschenke oder auf Befdrderungen im Staatsdienste s e i n e Verachtung niclit zeigt. Pl. Gorg. p, 489, D. y olei pe Xeyeiv, idv CvpqtetoS 6v\ Xepy 6oi> Xcov 9tal 7tocYto8ot7td)V avSpcoitGQV pySevoS d£,ia>v rtXyv iocj? tc 3 dajpazi itixvpfcaOSai, xal ovroi <pd>6 iY t avia tavuc elvat vojptpa; in his verbis, cum prægnantem, quam vocant, g>dvai verbi siguifteationem non perspicerent, Heindoriius, Buttmannus, lleusdius, ad coniecturas ingenii confugerunt, xal ovtoi <poo6iv est: und (wenn) diese das Wort nelimen, ihre Stimme erheben. Protag. 384. D, coSicep ovv dv el ItvyXOLVOV VltOXGDtyOS cov, <5ov av xP 7 } yai t tlnep epeXXis /tot diaXkZetiBai, pelP t ov cp$tyyeCSai y itpoS tovS dXXouS, ubi pei2,ov positum est pro pdA181 TOfiivtj ovzs xcdrj ovzs ale^Qa. olov 8 vvv tfftus holov ptv, nlvsiv Tj aSuv rj duxkeyto&cu, ovx i'<J n zovzay, > avzo xafr’ ccbzb xaXov ovSlv, ai. A’ Iv zy sipaiju, a ; av nqayfiy, tocovtov «jrifJij* xcdas (itv yaq nqaxzb fiivov xal oq&w s xcdbv ylyvszai, prj OQftas de alctyQOv . ovza 8rj xal zo Iquv. xal 6 “Equis ov nas eOn xaXbi; ovdi agto<; lyxujiui&<5%at,, aiX b xaXw$ nQOZQtnuv Iqcxv. Aor, ut esset, quod verbis q>$oyyov itapexeiv (b. e. tpSiyye 6Sai) conveniret. Adde Apol. S. 80. D. idv ipl ditanteivrjxe ovx ijj.1 pel^QD fiXaifrete rj vpaS avzov$ t quo loco ad utrumque dicendi genus respicitur. Hac significatione verborum prægnanti factum est, ut multa verba cum genitivo couiungi soleant, ubi quartum casum exspectaveris cfr. Protag. 851. E* itorepov ovv, rjv 5* iyc et, tfti fiovXei ijyepovevEiv (h. e. 7jysjj.Gov elvat) xrjs dnhpeooSy rj iyco ijydopai ; JixaioS, £<prj f 6v TjyeiG$ai' 6v yap xal xaxdpx xov Xoyov. Ne præteritum pro xorcdpXEtf exigas, sensus est; da bist ia auch der Urheber der Rede. Menex* 237* cap. 6* xijS 8* Evyereiaf icpcoxov vxrjp^e toiSSe i} tgoy Ttpoyovaov ylve^ 6i$ tu T, A. h. e. war die Ursache* Adde e latinis scriptoribus, apud quos rarior hic usus, Plaut. Asia. v. 256. Both. Ætatem ego velim servire (h. e. servus esse), Liburnum ut conveniam modo. roiovrov ditiftTj* Tropum aliquetn in mente Pausaniam habuisse, certum est* Fortasse proverbium erat, ad quem allusit: talem farinam prodire solere, qualis in mola parata sit* ovtoo 8ij xal to ipav. Post ipav nulla interpunctio reperitur neque in codicibus uequ s in libris editis ; graviorem posuimus nos, qualem sententiarum ratio exigit. Pausaniæ mem hæc est: ut quævis actio per se spectata neque turpis est nec pulchra: sola ratioue agendi cognomentum accipit: ita nitiii in se habet % Q ipay per se spectatum, qnod veli vituperes vel laudes: ex sola amandi ratione indicatur. Quod sequitur xai non mera copula est, sed fortiorem significatum habet, quo apud Latinos poni constat adhærento consequentiæ notione atque pro atque igitur* Verba convertenda sunt: So verhalt es sieh auch mit dem hieben, Und ist also nichtieder Eros schon und eines b esonderen Lobes wiirdig, sonderu nur der, welclier auf eiue schone Weise zur Liebe treibt. ooS dXySooS Ttav 8 rj jio Quid sibi velit goS «A?;3o3s', a nemine demonstratum video. Significat autem, propria potestate adhiberi, h. e. adieotivum esso non nomen, 7tdv8rjjioS. Recte igitur aliis in locis mihi videor K t 'O (Tsv ovv Ttjg HavSy/iov 'AcpQoStzrjg eos aArj&cog JtavSrifiog eOzc xul itiegya&tai o xi av xv%y xal ovxog B lozt/v, ov ot tpavAoi xmv dv&Qtltxcov igatiiv. £ga( H 6s ol xoiovxoi ngdhov (iiv o&% fjxxov yvitcaxav i} itaiSav, IWf hxa, eoi/ jcal tQcoGi, zov Gufiuzav puAA ov xj zav m«inscnla littera UdvSyfioS «eripsisæ. iZepyagexat 3 xt «Y xvxy^ Vett. edd. pro xvXQ exhibent xvyoi, Male. Ad xvxy •imple* verbum e præcedentibus repetendam est, uon compositam i&pya$Qp£YQf, ut visum est Stalibaumio, Sensos est: und was irgend noter seine Hande Itomnrt, das henutzt er oh ne vr e i ter es fur seinen Zweck. Huius structuræ exempla permulta reperiuntur. cfr. Phædon. P- ( 64, C. 6H(ij!<ti St}, <J dyaSl, £av apa xal dol %w8oxy, aixep Xal £fio\ (ac. doHtl,') Pari modo affirmativum verbum repetendum est præcedente verbo negativo Platon. LEONZIO (si veda) <ft A' iav Ttepi zov dfupidftnxtjdatdi xal prf <pfj o exepos x ov Sxe(>ov opS/wS Aiyuv fj fit } o'atptaS JC. tpy, Sententiam ipsam quod attinet cfr. Piat. Prot*g- P- 353. A. xi SI, o! 2aS~ HpccxcS, §ei ?) licis 0xoixei6$ca T?jy tgm* 7toXXcov Sdfcctv ctv~ Spomtaiv, o'{ oxt av xvxoodi, xovxo Uyovdiv, Adde Piat, Criton. p, 44, O. xal ovxoS idxxv, ov x. X, A. Pausanias si brevius loqui voluisset, verba audirent xal tovzov ipwdtv, Illam oratoriam dicendi figuram etiam infra reperies 182. A. ovxot yap cldiv ol x. x. A,, 186. C. xal xovxo idxxv, fi ovofia %o iaxpiHov et alias sexcenties. Ceterum ipdv coniunctum cum quarta essu verbum transitivum esse, cum genitivo, prægnanti, quæ vocatur, potestate adhiberi, ut idem sit, atque amatorem esse alicuius, supra annotatum est 88. Hinc nostra verba convertenda sunt; und das ist der,  welchen die minder Gebildeten  unter den Menschen lieben.  Liebhaber aber «ind solebo  zuerst, nicht minder von Weibern ais von Knaben,   cos av Svvatvxai avotjxoxaxoov. Stallbaumii ad h. 1,  annotatio hæc est: Tribus partibus ait constare diiferentiam  inter asseclas Amoris coelestia  atque vulgivagi, primum sexu,  qui ametur, deinde parte, quæ  ametur, postremo amandi modo.  Itaquo mutavimus lectionem vulgatam avo7/XQxdxa>Y Schiitaio  obsecuti, cuius coniecturam firmant codd. aliquot non malæ  notæ (Paris, et duo Vindobb.) Satis speciosa est, neutiquam tamen vera hæc verborum interpretatio. Tantum euim abest,  ut temeritate tanquam argumento  Pausanias utatur, quo tpavAovS  il'v%ibv, htuxu m g av Svvavtai' avorjxoxazmv, jrpog ro  ' diangdl-aO&ai fiovov fi /.{novies, a/eel ovvteg de xov xaAcJg ij [trj. o&ev 6rj %v[ifiatvu avrols o rt, av xvfjaGi,  xovxo ngdxxuv, opotcos pev ccya&i>v, opoias Si xovvavC riov. laxi yag xal ano xijs &eov vecoxega g xe ov6t]S  nolv rj xijs exigas, xal pexe%ov<3ris Iv rjj yeviæi xal   I •   tu>v avSpcdnoDy Pandemum amaro quam pueros, deinde corpus magis   probet, ut potius allatis argumen- quam animum amant, postremo  tis tribas Pandemi amatores te- natu minores»  mernrios esse doceat intempe- icpdf x 6 Siart pd£,a6Sai.  raritesque atque eorum, in quos* Ut paullo supra i^epya^ed^at,  cunque inciderint, ineptissimos ita hoc loco dianpaB,ad%ai verbi  corruptores. Nullo enim, inquit, di- latissimo significata turpissimæ  scrimine facto etmulierum etpue* rei notio obtegitur. Schleierrn. rorum AMATORES sunt, deinde sire in conversione habet: indem sie mulierem amant sive puerum, cor- nur auf die Befriedigung sehen,  poris quam animi pulcritudinema- unbekiimmert, ob auf sebdne  gis delectantur, postremo, quain Weise oder nicht. Ceterum perfieri maxime potest uum i ne- pulcre hoc additamento explicatio  p tis simo m od o Pausaniam di- nostra dyoj/xotdxcjy verbi proxisse censes? quid ineptius in bari videtur. Ætate enim pro amore cogitari potest, quam cor- vectiores cordatique homines haud  pore magis quam animo delectari? facile ab iis corrumpi possunt,  K evocanda lectio vulgata est avorj- quos temerarios libidinososque  ToxarcDYy quam Riickertus quoque amatores esse intelligOnt. Contra,  in textum recepit, minas tamen quorum ætas prudentia caret,  recte verbom interpretatus. Avorj- quo facilius fraudi obnoxia est,  j oraro i enim h» 1. non stuleo cupidius ab illis  tissimi sunt, sed infirmio- Edti ydp jcai  ris ætatis. Hinc verba ex- 5 eov. Cave Riickerto crcda»  plicabis 181. D. xp V v dk xal annotanti ad Jianc locam, davo/iov tdvctt pyj ipay it a i 8 cov t riorem omissionem verborum esse  fya pjj eis adfjXoy tcoAAtj dirovdi/ o "EpGOS ovtoS, nulla videlicet  arrjAitixero ' x. r. A., ad quæ in proximis præcedente Erotis  verba vide annot» Quid? qivH, mentione. Brevior Pausanias esse  quæ his verbis præcedunt, no- maluit atque, quæ facillime supetram explicationem apertissime pleri possint, eadem -audientibus  probant: aXX* ovx i^anarf/day- supplenda relinquere, quam oraxe£, iy aq> p o dv y y Xaftov - tionera exhibere nimia verbositate  x eS cis* viov x. T, A» Pausa- laborantem. Proprie euim dtniæ igitur voluntas hæc est: cendum erati eidi ydp xal and   Pandemi amatores non nisi e ge- xovxov rov "EpaxoS, oS idxtv  nere temerariorum hominum sunt; and xi/S Seov x . T» A. Similiter  quorumcunque ipsis potestas est, Pausanias brevitatis studio dixit  eos Amant, non miuus feminas 181. C. ol ix tovxov xov    oppetitur.  and x ii s   ahjtaos xal aQQtvog. o 61 tijg OvQccvtag tcqStov ftlv ou  (izxzyovdijg &t]A.sog, a A A’ ctQQBvog ftovov xal Igxlv  ovtog o tojv italdav Eqco g 1'sr utk itQEGfivttQcig, yfigcag   CC(lolQOV. 0&BV 6tj iJU tO UQtjBV TQZTCOVXai 01 £x XOVtOV   rov “Ego rog Mxvoi, ro <pv6e i iggauBvzdtzgov xal vovv  fiuMov Myov ayuTtavttg. xal ng av yvotrj xal tv avry    EpGDToS hnnvoi pro ol ix tovTOV TOV^EpcuroS tov <X 7 CO xavTtjS rijS iitiitvoi. Cetcrnm   ne mireris itoXv voculæ post  comparativum posituram, ita loquuntur interdum Græci, ut sedis insolentia verborum potestas  augeatur» Exempla huius locutionis non rara • supra reperitur  180. A. xal itt aykvEioS,  hcEira VEooTEpoS 7to\v, <2s <prjdiv "OprjpoS. Adde Piat. Gorg.  p» 488. E. ol yap xpEixxovf  fisAxiovS itoXv xaxa rov dov 4  \ 6 yov. Plura exempla Stallbuumius laudavit ad h. 1. ed. 50.   xal ^rfX^os xal a?/3/5eYOf, Ilis verbis explicatur, qui  fiat, ut TlarSjJpov asseclæ et  femineo et masculo sexu delectentur. Hoc quamquam disertis  verbis non commemoratum est a  Pausanid, tamen colligere licet  ex iis, quæ paullo infra leguntur: aW afifisvof povov   xal idxir ovxos 6 xwv itaiScjv  "EponS quæ verba immerito  tanquam glossema expungenda  censuerunt Wolfius, Schiitzius,  Astios. Sensus est: und darauf beruht das W e s e n der  Knabenlicbe. OvxoS autem  pronomen positum est e generis  haud rara assimilatione prorotiro.   vfipscoS a/ioipov . In his  asyndeton improbantes Astios et  Orellios alter xk inseruit, alter  apoipoS scribendum existimavit.    Frustra. Solent addita eopola  nulla ens partes orationis enumerare Græci, quarum suam  quæque pondus habet, cf. Symp.  P 17 3. B. ’Apt<5To8t//toS 7/y xiS,  KvSaSijvauis, apixpoS, dv vnoSijroS dei. 175. C. rov ovv  AyaScava, xvy x dvctv ydp ?d X arov xaxaxclperor, yiivov. Ceterum vfiptaS d/ioipos Urania  dicitnr ita, ut simj|,* 0 P a „demon Aphroditen oratio dirigatur,  cuius Swepyos perfidos et cavillatores asseclas reddit, cf. 181.  D. aAA^ ovx iSoxaxijCavxeS, iv  dtppo6vvy XapoVTtS cjV viov,   xaxayeXddavxes oi x ji   d £ d $ ct i ije \ccX\oy djzo  xpi X ovx£S x. x. A.   oSev 8xf trixinvoi.  Hæc accuratiori explicationi inserviunt præcedentium xal Hdxiv  ovxos o xtiv itaiSov *Epa>s.  quæ verba quoniam ita exhibita  snnt, ut pro concreto, quod vocant grammatici, abstractum positum sit, nostro loco concretum  ha^es h. e. masculi generis amatores in abstracti nomiuis locum  substitutos. Cave igitur h. 1.  de inutili præcedentis «licti repetitione cogites, "Exixvoi vocem qnod attinet, cfr. Piat. Menon.^p. 99. D. cpaipiv civ Seiovs  xe tLvai xal IvSovtiidZetv, inlTtvovS ovxaS xal xar£ X opevovS  ix xov Seov. Adde etiam Phædri verba. Br xal dxeXvdiS, S £<pi) ” Opi/pof, pivoS   Ttj muSigatitla tovg tUtxgivcSs vno xovtou tov * 'Egatog  D oQiirjfdvovs. ov yag igmat nalfa iv t «M* ix$Ldav rjdq    i/iitvevdai Mot$ xgjv ypcocjv  TOV jSfoV, TOVTO 6 "EpGOS T OlS   i paxSi Ttapixei yiyvo/ieyoy itap  avxovx   tq cp vdet ififxu/isyidTepov x. r. 'A. cfr. Piat, de rep.  V. 455. D. ovdb' dpa idxir,  c 5 <pi\s, imxtfSevpa tgov noXiv  dioixovvTGDY yvvaixoS Stoxi yv vy), ov8 * avdpoS 616x1 dvtjp,  aX A* 6/1 oie os 6iEditap/iEvai ai  cpvdtiS iv a/jypoiv xoiv Z&oiv,  xai icdvroov plv pexexsi yvvrj  faixjfdevpdtGrv naxa cpvdiv,  irarxGJY 6 l ayijp, in\ icadi 6h  adSevidxepw yvvjj avdpoS.  Ceteram came h. 1. Pausanias  dyanwvxeS participium exhibuit,  tie forte aliquis, si ipcovXES dixisset, rei iutelligentiam perverteret explendæ voluptatis notio*  nem simul adiungenx.   nat tiS av yvoiij xal  iv avxy xy icai8 spadxia »  Inest his verbis, quod male me  habet. Nullum in codicibus vestigium est deprationis, igitur  commendanda tantummodo lectoribus, non item in textum inferenda scriptura hæo est: xai  tiS av xai yvotrj iv avxf/ ty  izaidepadxioc K. x. A, Nihil frequeutiua apud scriptores Græcos  dicendi genere xai T\S xal, xal  Tivef xal, similibus. Unum huius dictionis exemplum nt commemorem, in Piat. Criton. p,4$.  A. legitur; ZvvrjSrjS. JjSrj jaoI  idxtv, <y 2 &lx parces t 6id xo  jr oXXaxiX Sevpa q>oixdv’ xal  ti xai evepyeretxai vk i/iov,  quo loro Stallhnumia rectius  Buttniauuuf edidit evepyexelxat,  ille evepyhrjxca in textum re  cepit. Sensus est; Er kennt  mich scliou, o Socrates, da ich  oft hierher komme \ dann uud  wann bekommt er aufch etwas  von mir. Ad nostram locum ut  revertar, certissimum esse reor,  Platonem non scripsisse xai far  aruxy xy ica\8epadxla. Satia  enim erat dixisse far* avxy xy  itaiSepadxlq. aut addita xal vocula xa\ iv xy TCcaSepadxla.   elXixpiy dt X k Etymol. M.  298, 56. Sylb.. elXixpivrjS'  6 xaSapoS hqi\ d/Mtfifc kxepov.  icapd xo eXv, 1 } Sep/iadia, xal  xo xpivGOy q iv xy £Xtf xexpi/ævoS. Alii aliter hanc vocem  explicare studuerant; nobis, unde  hæc vox depromta sit, quærentibus sponte se obtulit salia  comparatio, quod coquendo purius fit et clarius. Salinatoribus  igitur vox antiquitus propria  fuisse videtur; deinde, ut fit, ia  quotidiauao vitæ consuetudinem  ita abiit, ut propria eius significatio prorsus evanesceret, cfr*  Symp. 211. E* xi 8rjxct, iqrq,  olopeSa, el xoo ykvQixo avxo  xo xaXov 18eiy elXixpivls,  xa$ a pov, a/iixxov, dXXd.  /xi} avaicXecov dapxcov xe av$ p coTziv-ojv xal xpGopdxGov xal  aXXyS itoXXi}? <pXvaplaS $vrjxrjS, aAA* avxo xo, Seiov xaXov 6vvaixo jaov o$i8hS xaxi8e\v ; Adde Piat. Menex.  245. cap. 17^ 8ia xo eiXixpivdoS elvca h £X\7/yeS xal dpiy&ls  fiapfidfiGJY. Sunt igitur, Riickertus inquit, ol eiXixpivcaS vico  Xovxov xov "EpooxoS capptjpivoi,  qui pure, sincere, ab hoc Amore  aguntur, nec admistum habent  agxavtcn vovv ”6%uv • roxho Ss itlijOuc&i t< 3 yivuadxuv. XKQBOxsvccOfievoi yuQ, olfiat, tlalv ol ivrev&tv agxu/iE qnicquam de viliore illo et vulga ri.^   ov ydp i p oj 61 it ai8 cov,  «AA* ineiSav x. x. A. Hæc  est librorum omnium lectio,  quam H. Stephaniis primus ita  immutavit, ut aAA’ iitsiddv verbis 7 voculam interponeret. Ea  scriptio tum aliis tum Stallbsomio adeo probabilis visa est, ut  eam in textum reciperet. Constat autem, aAA* ?/ voculis duplicem rationem, quæ proprie  non nisi duabus enuntiationibus exprimi potest, in una euuntiatione coniunctam indicari. Sic  nostro loco dicere possis ov ydp  (npoxepov) ipcodt naidcov 7  iiteidav jjSrj apx&vxai vovv  $6X £lv t dicere possis etiam ov  ydp ipcooi izaldGov, aAA’ (ipu>~  6iv avtoov) insidar 7/67 apX<&vt ai vovv 1 l6x £ iv ’ His enuntiatis in unum couflatis dicendi  genus efficitur hoc : ov ydp   ipdodi nalScov, aAA* 7 / iiceiSdv  X. t. A. Hoc per se spectatum,  cur reprehendas, non habebis.  Nam quod Riickertus ad h. 1,  dubitare se ait, num recte jral8tS dici possiut ii, qui iam pubescant, eo quidem argumento  lectores non admodum movebuntur. Quæritur autem, an Pausanias ita locutus sit. Certi quid  equidem statuere non ausim, verisimile tamen mihi videtor, Pausaniam, cum paullo ante AMATORES nominasset, qui eo delectentur, quod validius natura sit atque intelligentia emineat, nostro loco non nisi oppositionis rationem habuisse, Ttald&v nomen  autem ita posuisse, ut idem sit  atque dvorjxoxdxav.  B. reperitur. Eodem SIGNIFICATV paullo infra dicit: XPV y ^  vopov elvat jn) ipav naiS 00 v  ( h. e. pueros immaturos ), ivct  p7) elS dd?jAov iroAAr) freovSt/  dv7]At6xEro. xo ydp xdov n acida) v xiAoS aSr/Aov, ol xeÆvtcc  xaxlaS xal dpexi/S. Ceterum  ellipticam enuntiationem habes,  quam cave per aposiopesin explicandam censeas. Expletior  enuntiatio audit: ov ydp ipcodt  icaiScov, aAA* ineiddv ?/8 tj dp Xcovxai vovv l6x £iv y r dxe ipdj6iv avxGJV. Sensus est: Sio   sind nicht Liebhaber von noch  unausgebildeten Knaben, sondern  zeigeu sich ihnen erst dann ais  selche, weun iene anfangen Verstand zu bekommcn. Schleiermacheri conversio: Dean sic Heben nicht Kinder et q. seqq.,  ea -de caussa minus nobis probatur, quod illud nomen de  utroque sexu intelligitur, h, 1,  antem non nisi de masculo sermo est. Noluit autem Pausanias dicere: orAA* 7/67 vovv {(Sxovxcov,  quia significantius indicatura»  erat, amato ies id agere, ut  ea ætate, qAMASIOSua intelligentia  efflorescere posset, omni studio  excolerent, consilio adiuvarent,  exemplo meliores reddereut. Hinc  apx £ <S$ctt verbum appositum habes temporis momentum significans, quo tempore amasiorum  ingenia excoli possint, atque  7toXAy 6itov8y amatorum, quæ<,  181. E. commemoratur, erudiri, porro iireiddv finali particula Pausanias usus est, tardum  maturitatis proventum depingens,  x g 5 yeveidtixeiv. Ne hoc  quidem, inquit Stallb., Pausaniæ  roi igav cog tov filov Szavra gvvetfofitvoi xal xoivy  OvfijiiaOofisvoi, alf! ovx t^cczccrrj 6 avrig, iv dtpQotivvr/  J.ajiovzig wg viov, xazuyiluGavtts olxrfitQ^ai lz’ aliov    ingenio indignam est, quod ætatem illam adolescentium diligentias indicat, qua perveniant ad  maturitatem quandam rationis, et  qua iam liceat veris illis, quos  dicit, amatoribus eorum uti consuetudine, Nimirum pubertas est  {/fit} ^nyjzetfrnr//, ut ait Nom. Od.  X. 279. De hoc loco vid. Comm.  de Symp. Platonis.   itape6xEvct6 pivoi ydp,  olpat, Eidiv seqq. Verba  hæc Stallbnumius convertit: Nam  qui inde ab hoc tempore amare  incipiunt, ii se ita comparaverunt, ut velint per totam vitam  cum amasio suo versari, non  quum eum, quippe quem deprehenderint iuvenem, imperitum et  imprudentem fefellerint ac deceperint, cum risu et contcmtu ad  alium aufugere. Participia igitur ita posita censet Stallbaumius,  ut ad præcedentis participii explicatiouem sequens fucer® existimet. Sic iv dfppotivvy A afidvTEf toS viov. quæ verba  Orellius in £zr' dtppo6vvy XafidvttS mutanda censuit, ovx  iB,anati}6avTES verbis explicaudis inservire arbitratur. Nostro  arbitratu non dubium est, quin  i^axarrj(javTcS participium verbis supra lectis tcov datpdtcav  fiaXXov v T&jy rpvx&v, iv drppo 6vvr? XafiovtES o oS viov, intifbc  cjS dv dvvGovtai dvoTjzoTarajv  respondeat. Igitur hoc loco participia propriam ac suam potestatem habent, id quod Orellius  Eix pro iv scribendo indicaturus  erat. Verba convertenda sunt:  Deno entschlossen sind, meino    ich, die, welche das mannliche  Gesclilecht von diesem Alter aa  zu lieben beginnen, die gauze  Lebenszeit mit ihm zusammen zu  sein nud ein gemeinsames Leben  zu fuhren, nicht Betrug an  ihm zu dben, nicht es in  seinem Iugendunverstande zu iiberlisten, nicht  mit Hohn davon zu gehen,  indem sie zu einem andern abspringen. Ceterum participia cu mulari solent vinculis nullis colligata, quando loquens inducitur,  qui est animo commotiore, cfr»  Gorg. 471. B. favidaS xal  xarapESvdaS avrov re xal tov  viov avrov ’A\i%av6pov, dveifnov avrov, cfredoV r/A ixigjttjv,  i p fiaXodv e 1$ ltpaB,av 7  vvxrcop i^ayaycjv ani6<pa£,Ev x. t. A. Adde Symp.  2 1 0 . D . xal fiXiiearv 7tpo$ noXi)  7/677 ro xaXov, prjxin r 6 itap  Ivi  dyanuv x. r, A.   i 71 dXXov dxor p i x° y   T E S. Aliquo modo hoc loquendi  genus vernaculo sermone assequimur quidem, sed repugnante  plerumque dicendi usu. Aliena  enim a nostræ linguæ indole  illa facilitas est, quam felicitatem vocare possis, qua scriptores Græci complurium actionum  rationes in una enuntiatione coniunctas exhibuerunt. Schleicrmacherus habet in convers.: und  von ihm zu einem cmdern zu  entlaufeu.   XPV v ^ xal vdpov  tlvat x . r.A. De XPVVU 1 verbi  notione supra dictum est 12 .  dncrtQiyovtu;. XQ, 1 V vofiov ilvai firj igdv mxiScav,   ivcc fitj tls aSrjkov xolfo) Onovdij dvr t liaxtxQ. zo ydg zwv e  Ttaldav zti.og udrj?.ov ol Tlievza xaxiag xal ctgctqs   Significat autem: Debere aliqnem  aliquid facere ita, ut, si id omiserit, officio suo defuisse censeatur. Imperfecto eiusdem temporis exprimitur: Debuisse aliquem  aliquid facere, quod revera non  fecerit olTicium suum male exsecutus. Iam nostro loco quoniam  non comparet, cui male servati officii crimen imputare possis,  verba hoe modo convertere licet ; Eigentlich hiitte, wenn es nach Fug und Recht gehen solite,  ein Gesetz da^seiu miissen etc.  Ceterum cave av particulam XP*j y  verbo adiungendam censeas. Ea  enim si adderetur, particulæ potestas esset, ut, quod olim fieri  oportuisse dictam sit, idem nunc  non opportere fieri indicetur. Sed  oflicii quovis tempore eadem  conditio est, ut nou possit aliquo tempore officium esse, quod  idem alio tempore non officium  ait. Alia ratio est Selv verbi,  quod quoniam necessitatem indicat extrinsecus illatam h. e. certis quibusdam de caussis ortam,  £8ei dv commode dicere possis  ita, ut cedentibus iliis caussis vetere proverbio effectus  cessisse cogitetur; 18 ei dv  autem significat, olim necessarium fuisse, nunc autem non  amplios necessarium esse. Et  quoniam sæpissime contittgit; ut  non amplius necessarium videatur  præsenti hora, quod olim maxime necessarium fait, non mirum est, $8ei av crebro opud  veteres scriptores reperiri ; contra XPV V nusquam, quantum  scio* occurrit apud veteres, coitis rei argumentum est, quam supra commemoravi, officii constantia.   tva ut) eis aSrjXov  avTj XioxET o. Codices aliquot  dvaMoxoixo exhibent, quæ lectio bene haberet hoc loco, si  Pausanias non nisi de possibilitate, quam vocant, xov dvaXi -'  tiHEdSca ageret. Indicaturus autem  ille aperte erat, sæpe iam factum esse, ut AMATORES AMASIOS  frustra ad virtutem propellere  studerent, ut unice rectum censendum sit avtjXLoHETO . Optativi  modi exemplum est Alcib. I. p„  105. E. YEGOXtpGD filEV OVV OVXl  doi xal itplv xodavxrjS iXxidoS  yipEiv, gj £ ipoi doxEiy ovx sia.  6 5eoS diaXayeoSai, iva prj  fxaTTjv StaXey oiprj v. Optativo autem modo Socrates hic  utitur, quod revera non expertus  erat, ut in erudiendo Alcibiade  frustra operam consumeret. Adde  Menon, 89. B. ouff TjptiS dv  TtapaXaftovxEf ixtivoov djzoepijvdvxcDV icpvXaxTopEV Iv dxpotcoXei ivot pij8 eis avxovS  8lE<p$EipEV, aXX ETtElS)}  dtpLXoivxo eis xijy 7/Xixlav xp*jCipoi ylyvoivxo xals itoXtdiv.  Plat. Criton. 44. D. ti yap  dxpEXov f cJ KpitcQV, oIoIxe eivat  ol noXXol x d piyi6xa xaxdf.£ep~  yd&CSau tv u oloixs i)6av  xal aya$d xd pkytdxa. vid r  Rostii Gramm. §. 122. 12.   to yap x&v 7tai8wv xkXoS x. x.'X. Duplici significata  TtaiSajv nomine Pausanias utitur,  ut id aut masculum genus denotet cfr. 181. C. xal idxiv   4’vxrj s te jrtot xal 6ca(iaros. ot (uv ovv ccya9ol rov  vopov tovtov avtol avrolg exovteg ri&Evraf x9V v ^    ovtoS 6 tcov itai§Gdv w EpcoS  oSev 8 rj ini to afifiev tpinovtat x. t • A., «ut veootipovS significet, ut hoc loco. Schleiermacheriis hæc verba convertit:  Denn bei den Kinderji ist der  Ausgang ungewiss, wo es hineus  will, ob zur Schlechtigkeit oder  Tugend der Seele und des Leibes. Ut V. D. convertendum  censuit, h. e. virtutem a vitiositate disjungendam, non conjungendam cum eadem, ita Græca  verba scribenda sunt; nullo enim  modo ferri potest, quod in omnibus editionibus exstat xccxlaS  xal apErrjS . Constat autem  sæpissime xal pro r/ et 7} pro  xal exhiberi in libris, ut non  audacias agere censeri queat, qui  sensu flagitante verborum alteram  vocem in alterius locum substituat. Scribendum igitur h. 1.  puto esse xaxiaS r/ apEtijs. Genitivos quod attinet xaxiaS et  apEtrjSy qui e præcedente loci  adverbio pendent, vide Matth.  ampl. $. 324. 632.   avtol avtols %xovxeS  tiSEVtai» Media forma Pausanias usus est TtSivat verbi,  quod qui legem scribunt, iidem  illi legi sese subiiciunt. Eodem  modo apud Xenoph. Oecon. 9.  14. scriptum reperitur iv tatS  EvvopovpivaiS noXsdtv ovx ap* XEIY SoXEt TOtS XoXltaiS, 7 JY  vopovS xaXovS ypa~  if> cjy t at, quo loco Pausaniæ  verba abundantia quadam exhibita esse doceare. Satis erat  dixisSe r ol plv ovv dya$ol  tOY YOpOY TOVtOY ixOYtES tlSevtai. Addidit autem avtol  avtolS 9 ut æquitas illorum ama  torum clarius eluceret, qui ipsi  nulla necessitate nrgente, sed liberrima voluntate {biovtES') illam legem scribant.   tovtovS tovS itavStfpovS ipadtaS, OvtoS pronomen nominibus præponi solet  ita, ut significet, de aliqua re  sermonem esse sive landanda sive  turpi, quæ alias iam innotuerit*  Igitur et laudis et ignominiæ  exprimenda* notioni inservit. Ac  nostro quidem loco non obscuram esse potest, quo significatu  pronomen accipiendum sit, et  recte Stallbaumius annotat, ovtoS  cum contemtu dici. Exempla  huius usus ubivis obvia sunt.  Laudat Stallbaumius Piat. Criton.   45. A. ovx opacS tovtovS  x ovS 6vxog>dvtaS coS EvTeXeiS,  quilus verbis occasionem datam  video, de Sycophantarum nomine  quid mihi videatur, aperiendi. Admodum enim displicet, quod Schol.  annotat, ad Piat, de rep. I. apud  Bekk. Comment. Crit. T. II.  397* dvxotpavTTjS XkyEtat d  iffEvSddS ti xtv oS xatTjyopdiv.  XExXijdSai 8* ovra> nap ./ISi/vaiotS TCpdrtov EvpESivtoS rov  t pvxov rtjS dvxtjf, xal 8ta tovto  xgoXvoytcjy iZayeiv ta dvxa,  tc ov dk (paivoYtGJV tovS i£dyovtaS dvxoq>avtcoY xXr]^h'-~  TGJVy dvviftrj xal t ovS 6na>So\jr  xarrjyopovvtaS ttvurv tptXane X^TfpovooS ovtoj npoSayops->j $ijvai % Duplex schnl. eat ad  Aristoph. Plut. 37. Alterum ctim  Platonico convenit, alteram hæc  habet : Xipov yEvopivov iv r y  9 Attixy tivls Xa$pp taS dvxxS  taS atpiEpcopivaS toiS SeoiS  ixapicovvtOy pera 8h rav:at xui rovtovg tovg navdrjfiovg tgatixag itQogavayxa&iv    to roiovrov, wgittQ xal tc5v   EvSrjviaS ' yevope vtjS xanjyopovv TOVZGDV rivis, xcti £xel$ev dvxocpctvrai Xiyovzai, Mæ  narrationes non dubium est,  quin fictæ sint, qnibus 6vxoqxxvr&v nomen explicetur. Percit schol. Aristopli, evpijrai 61  itepl tovto v xcd hvepct Idropia itavv ipvxpd, Sed ipsa illa  schol, explicatio admodum friget,  2vxo<pavTcov nomen a 6axxv<pavT7jS descendit, dc qua voce  Pollux habet X. 192. otav drj jLiodS&vrjS Eiitrf GaxxvcpdvTaS,  rovS itXixovraS rctiS ywcnBX  XEXpvcpaXovS axovovdiv, Hoc  genus hominum consentaneum  est loquacissimum fuisse et curiosissimum nequitiaque refertissimum, atque in omni re tonsoribus, obstetricibus, aliis simillimum, Factum est autem usa „  loquendi atque, ut in Piat, Cratyl. est p, 421. C. dia ro  navraxy GrpicpedSai ra ovo para, ut nomen 6vxxo<pdvnjS  audiret, ex quo 6vxo<pdvTi\S  enatum, it poSav ay xd2,tiv to  roiovrov . Pauci libri pro  t d roiovrov habpnt rdHv roiovroov. Exspectabas, inquit Stallbaumius, oldyitep idrl tovto, ori  xal ro ov iXEv^Epoav y . it . avtovS  p?) ipav. Sed nihil mutandum.  Annotat Riickertus ad h. 1,: Spectat pronomen ad snpra lecta  verba pyj ipav itaidoov. Neque  habet duplex accusativus huic  verbo iunctus quicquam, quod  offendat. Alia ratione nobis  hic locus explicandus videtur,  Pausanias nimirum cum prædicasset eorum amatorum iustitiam  et æquitatem, qui^ipsi tibi lu  ite v&igav ywaixav xqos beatissime illam legem imponant, nunc id agit, ut non cogendos Pandemi AMATORES AMANTE AMATO censeat, ut  eandem legem sibi scribant, atque ab immaturis pueris abstineant, sed statim ad rationem cogendi abit, modumque indicat, quo modo viles isti AMATORES AMANTE AMATO ab immaturis retineri possint. Sententia igitur verborum hæc est. Die guten Liebhaber legen sich dieses Gesetz aus eigenem Antriebe aufj non muss man eigentliph auch deo Anhiingern des  Pandemos dieses Gesetz aufdringen, ganz in der Weise,  wie wir sie nach Kraften nothi  gen, freigebornen Frauen ihro  Liebe nicbt zu widmeu. Pronomina generis neutrius cum articulo coniuncta haud raro sic adhibentur, ut absolute ponantur  atque adverbii vices obtineant. Sic in Piat. Phædone legitur  65. B. olov ro roiovde XeycD,  quo loco to towv6e absoluto  positam est, vehementerque differt a verbis, quæ leguntur  Eutyphr. 13. B. olov toiovds  se, Xiyco. Symp, 178. E., ad  qnem locum vide annotat, 61.,  t avrdv 6e tovto xcd rdv ipeo pevov op&fiEV, on x. T. A. ubi  T avrov tovto est : ganz auf diesflbe Weise. Adde Piat, de Tep„  X. 605. B. t avrdv xal rdv  piprjrixov itotfjrr/v (pyjdopev  ipitoieiv x . r. A. Prorsus eodem  modo ro roiovrov positum est  nostro loco. De plv ov v Si  particulis vide aunot. p, 22»  r qoy £Xev$& pcov ywai xgjv prj ipav. Liberæ  mulieres ex hominum conspecta  quam heri potuit maxime remo 7 182 avayxatofiev ccvrovg, xa&’ 5 Oov dwapi&a, fiif igav.  ovroi yag tlaiv oi xai to oveidog ntnoirpimtg, ujtftt  rivas toAj iiav kiytw, co$ aloxgov jjK(x'£tC0ai IgaOralg.  X iyovai 5a sl$ rovrovg unofiXbiovns, ogwvrig avrdv  rrjv axuigiav xai ddixlav' htd ov Sr/ xov xo6(Uas yi    vehantur, cfr. Symp. 176. E.  tals yvvailA raiS IvSov,  ad qnera locum Nepotis præfat.   $. 7. laudavimus 44. Mens  Pausaniæ hic esse videtor: Debete, si heri posset, pueros  immatoros domi manere absconditos, ut liberæ mulieres domi  maneant, hominum adspectum fugientes, ne amatorum prava sedulitate corrumpantur.   ovxoi ydp eidiv oi xai  x* t. A. Pronomen sequente articulo cum contemtu positum est,  ut supra tovrovS r ovf TtavSifpouS. Sic 181. B. non sine  adhærente ignominiæ notione  dicitur xai ovtoS idtiv, ov ob  cpavXoi rcov dv^pcditcov ipdodiv,,  Kal vocula hoc modo explicanda  est: Isti enim cum aliorum malorum, tum etiam auctores illius  rumoris sunt, quoad quidem nonnulli dicere non dubitant, torpe  • esse amatoribus gratificari. Pro  < Sire TivdSf quæ optimorum codicum lectio est, vulgo tuSre rtvd  legitur. Sed singularis numerus  minus aptus hoc loco, non quod  sequitur pluralis numerus Xiyovdi  81 x. r. A., sed ne forte lateat lectorem, non certi cuiusdam viri,  sed populi rumorem hic tangi.  Ad to oreiSoS Riickertns annotavit: Græci, quamvis frequentissimus usus sanxisset quodammodo hunc amorem, tamen ut  probarent eum, nunquam induxerunt animum, immo turpitudinis nota erat, non quidem amasse    pueros amatoribus, sed pueris  amori eorum satisjecisse . Aliter,  atque Riickerto visum est, super  puerorum amore iudicarunt Græci. Vide Commentat. de Symp.  Platonis.   avrcov tTjy axaipiav  xai aSixiav. cf. 181. D.  i&aKazrjdavreS, iv dtppodvvy  XafiovreS coS viov, xatayeXadavtts olxytfedScu iit aXXov  dnotplxovxES. Ibid. 1. B. itpoS  to 8ianpd£>ct65ai pdvov fiXeitovTtS, dpeXovvteS 61 tov xaAcuff ?/ firj et q. seqq,   i x el ot) Srjxov yi .  Hæc est optimorum codicum lectio; vulgo male ov Srjitov  re exhibetur, ri ad verba pertinet, quibus appositum est, et  conditionem indicat ita, ut apprime Latinorum si quidem  respondeat. 8tjxov voculam quod  attinet, supra de itov particulæ  significatu dictum est ad 180.  D. Eius significatus vis 8tf accedente, cui ironica potestas est,  ut in Piat. Menone 86. D.  iireiSij 6h dv davxov pkv ov8'  imxetpeis apxtiv, tva 8 rj iXevSepoS tjS, maximopere augetur.  Ficiuus verba convertit satis frigide, ut videtnr: nihil autem,  quod n\odeste etlegitime  fit, vituperare decet. Verba  convertenda sunt potius: Dena   es ktnn doch offenbar wol irgend eine Handlung, wenn anders sie mit Maass und Fug unxai vofilfiag orwvv Ttgayucc nQuvcbtitvov i poyov av Sixaiag tptQoi.   Kul 8rj xal 6 xcgl tov tgcoza vvfiog iv fiiv ra is  ctM.cug itoktGt, vorjecu gudiog' anXag yag SquStcu ' o  6’ iv&dds xal v iv AaxtSulyiovi TtoixUog. iv "HXiSi B    ternommen wird, tiicht mit Recht  getadelt werden. Prorsas eodem  modo dicitor in Apol. Socr. notissimo loco 20* C. o v ydp  djfrtov dovye ovdev xcov aAA.Gov  nepixxoxepov npaypaxevopivov,  t7TF.iT a toGavxij tprjpTj xe xal  AoyoS yiyovev x. r. A.., quo  loco interpunctionem post dovye  delendan^ curavimus» Sensus est:  Denn es hatte doch offcnbar wol,  vvenn auders du nichts weiteres  gethan hiittest, ais die andern,  eia solches Gerede und Geschwatz  nicht entstelien kdnnen»   xal 8?) xal . Harum particularum notionem Sehleiermacherus in conversione non reddidit,  neque Ficinus easdem convertendo  expressit. Exhibet enim: lex utique de AMORE et q, seqq. Biickertus ad h. 1. hæc annotat Particulæ coniunctæ xal 6r} xai  ibi locum habeut, ubi a generaraliore sententia ad specialem  transitur, h. e., quum id, quod  in universum disputavimus, etiam  de certa aliqua re valere dicimus, quo in nexu semper aliquid  conclusionis est. Habet igitur  harum vocum quævis vim suam  nativam; quarum prima copulat  cum prioribus, altera vel conclusionem indicat, vel rem pro certa  ponit, quam particulæ 8rj vim  velim ostensivam appellare, tertia adiungit, fierique subsumtioriera docet»  Negari nequit,  xal 8rj xai particulas interdum  ita a scriptoribus adhibitas esse,  ut iis transiri significent ail  ea, quibus, quæ antea in universum dispntata essent, probentur. Cave tamen, omuibus in  locis hanc particularum SIGNIFICATIONEM VERAM habeas. Ac nostro quidem Joco Pausanias ad  novam rem, b. e. ad civitatium  leges transit ita, ut, cum coramemorusset p 182. A. duplex  de AMORE iudicium Atheniensium,  quorum alii ipsum laudent, alii  vituperent, aliorum civitatium  iudicia annectat, et quomodo inter se differant, exponat. Ad  eum rem commemorandam aditum patefacit 8rj particula, quæ  quo magis emineat, initio  enuntiati ponenda erat, atque  eidem xai expletivum, quo suffulciatur, præfigendum, vide  annot, 5*  an ydp <2 pitixa i. E  recta ditA&S vocis explicatione  sequentis verbi itoixiAoS recta  explicatio sequitur. Illud denotat actionis reive alfeuius simplicissimam conditionem, qua efficitur, ut facile possis et quasi  primo obtutu, quid sit actio sivo  res inspecta, cognoscere. Jlot. xi\oS contra de plurimarum rerum inprimisque de colorum  compositione valet, quæ ita  comparata est, ut nequeas dicere  statim, cuius coloris sit id, quod  noixiXov vocatur. Hinc ad hominem relatum noixiXoS eum  significat, quem non tam versicolorem, quam varium appellafiev yaQ kcc I Iv Boiorolg, xal ov firj docpol Alysiv>  ca tAiJg vEvqfio&itrjtai xalov eo %aQl£E6ftcci Ipatiraig,  xal ovx av ug tlxoi ovts veog ovts itcdcuog d>g alti iQQVy iva, olfiat, ^XQaypcn? t%atit Aoyco «stgi»rnnt et versipellem ROMANI. No //oS"; iroixiXoS est igitur lex, quao  ex ambiguitate sententiæ laborat. Eius ambiguitatis in Atheniensium et Lacedæmoniorum  lege Erotica exemplum explicatius enarratam habes 182*  D. seqq.   iv "IIAiS i plv yap\ seqq.  Triplex apud Græcos de AMORE lex obvaluit. In Elide et in  Rocotia atque in iis civitatibus omnibus, quæ eloquentia carebant, obsequi amatoribus pulcrum habebatur. Apud Iones  eosque, qui barbaris subiecti erant, ut philosophicæ gymoasticæque exercitationes, ita obsequium erga AMATORES dedecori  erat. Ambigua lex erat apud  Athenienses et Lacedæmonios,  ambiguumque indicium. Nimirum  ro xapl<Sa<$$ai ipadralS et pulcrum et turpe habebatur.   vEvopo^irrjrai. Sydenh.  annotat, ad h, 1, laudatus u  Wolfio :• Dies Wort, wie das vorhin nnd mehrmals gebrauchte vopoS, muss man nicht von einem  geschriebenen Gesetz, von einer  positiven Satzung in ausdriicklichen Worten verstehen, sondern von Gcwohnheit und Gebrauch, der nach und nach das  Ansehn eines Gesetzes gewiunt. D. rjyrjdair av  •xaXiv altixtdrov ro roiovrov  ivSaSe v o pi^ed^ai. In Piat.  Cratyl. 384. v. 16. Bekk. ov  ydp tpvtiei kxddrca necpvxivat  dvopa ov8hv ovdevi, dPiA.cz v o  pep xal rc ov iSitidrtarv   te xal xaAovvtcDV, Ib. 388,  Hermogenes interrogatus a Socrate, quis nominum usum suppeditaverit, cum id nescire se  confiteretur, ille ap ovxl, inquit,  d vopoS doxei doi tlvat 6 xolpadidovS av ia i   Iva prj Ttpaypar  x. r. A. His verbis Pausaniæ indicium continetur demonstrantis, qui factum sit, ut cautione  adhibita nulla pæderastia in  Boeotia et in Elide pulcra indicaretur, Sed ex ambiguitate quadam hoc indicium laborat, de  qua interpretes nihil annotarunt.  Aut enim licere obsequi amatoribns  dicit, ut impetrent amatores,  quod lege prohibente iuvenibus  nunquam persuadere possint, ut  ipsis concedant, aut propterea  legem illam latam censet, ut iuvenes, quos Boeoti atque Elidenses admonitione non possent, AMORIS vi ad virtutem impellerentur. Utra explicatio rectior  sit, in Commcnt* de Symp. Platonis explicatum habes.   r 7 } S 8 h 9 IcDviaS xal «AXoSt n oAAaxov. Quid Pausanias dicere voluerit, ut facillime intelligitur, ita difficillima  structuræ ratio est, quam nemodum sati3 explicavit. Plerique  interpretes ad coniecturas ingenii confugerant, quarum numero  pon minus turbatum te senties,  quam ipsa difficultate Platonici  loci, H. Stephanus scribendum  coniecit rrjs 81 IooviaS jroAAafitvoi ntiftuv rovg veovg, Sn aSvvcttoi Ikyuv. r rj$ di  'I avias xal aklo&i xoXku%ov altSxQov vtvo[u<Stai, cicJot  vito fiaQfiuQoig olxovGi. rotg yag fiæfidQOi s Sicc rag  TVQawidus aloxQo v tovxo ys, xal % yt <pdo<Soq>la r.al C   ' x°v xal aAAoSz x. r. A.; Thier«chias ty 6i luriæ, Astius rois  6 h 'iGDviaS conieceruut. Ut elios  silentio præteream, ingeniose  Riickertns scribendam duxit rijS  * IcarlaS xal aAAoSt #oAAaXov al6xpov vevopidzat, pa\i6xcl 6 * o6ql vno fiapfidpois  olxov6iv. Stallbaumius, vide,  inquit, ne genitivas pendeat e  pronomine vdoi vel potius e pronomine demonstrativo ante 0601  intelligendo. Nemo enim olTenderet in his TrjS 61 'iooviaS xal  dXXuv noXkuv x^pdjy 0601  vno fiapfidpois oixovdt, napd  t ovroiS ai6xpov vevopidrat.  Quum autem orator post r 7/S 61  'iuvlaS posuisset adverbia <*A~  Ao.9i noXXaxov, addidit statim  aldxpovvevopidTcti, quæ sic non  poterant commode alio Joco collocari, atque deinde demum ad  inchoatam structuram, quam in  mente habuit, reverti putandas est. Hæc explicatio impeditissimæ structnræ et ipsa impeditior est. Riickerti ingeniosa quidem sed audacior coniectnra est, atque cura veritate rei non  satis conveniens. Ceteræ coniecturæ omnes ita comparatæ  sunt, ut intelligere sane non possis, qui factam sit, ut lectio ad sensum facilior in difficiliorem  sit mutata. Ut meam, qualiscunque est, sententiam proferam,'  cum in præcedentibus Pausanias  iv*H\i8i pev yap xal iv BoiutotS xal ov pi) Cocpoi XiyEiv  dixisset, pev particula adhibita,  verba secutura esse indicavit, quæ illis verbis opponerentur,  Ilæc oppositio ut validius emineret, ita instituta est, ut altero membro oppositionis ad ulterios  exemplar comparato adhibitoque  chiasmo gratissima varietate delecteris. Igitur cum proprie dicere debuisset Pausanias iv 61  zy 'ioDviot, ut supra legitur iv  v H\i6i  xal iv BoiuzoiS, dixit rif 'luvlat, nomen ad præcedens ov comparans; pro aXXoov  TtoXXuv x<* opuv, quod optime  cum sequente otioi olxovdiv  conciliaretur, «AAo3t ^roAAa^ov  posuit, ut esset, quod præcedentibus dativis cum iv præpositione coniunctis respouderet.  Iam certam est, genitivum r rjS  *Iuvia5 per se spectatum non esse explicabilem ; excusabilem autem indicabis, si ad prius oppositionis membrum respexeris.  xal i} ye tpiXodo epia. Gymnasia philosophorumque scholas matres fuisse et altrices pæderastiæ, a multis vantiquitatis  scriptoribus traditum Cst. Unum  ut laudem, cfr, Cic, Tuse, Q,  IV. 53. Mihi quidem hæc in  Græcorum GINASSIO nata consuetudo videtur l in quibus isti  liberi et concessi sunt AMORES. Bene ergo Ennius: Flagitii principium est nudare inter cives  corpora, Persecuti autem esse  barbari dicuntur pari vehementia  et filiam et matres, quia elatiores animos hominibus ingignerent,  novarumque rerum studio pectora  incenderent. t) (pUoyvfivaarla. ov yag, olfiat, <Sv/uplgsi roig SqXOVOi tpQovrjfiaTa fttydXa lyylyvs<s9at rav ag%ofievcov,  o«(5e tpiltag loxvgctg xai xotvmvLag, o drj fuelusxtt tpthi tu re ulla narra xai 6 "Egcog ifinoieiv. igya 6h  tovto Pfia&ov xai oi tv&uSe xvgavvot' 6 ydg 'AgiGxo  ov y <x p, olfiat. Olfiat  rerbam haud raro modestiæ indicium est, indicatque, qui eo utitur se nnimi iudicium pro opinione  haberi velle. Nostro loco non sine  acerba ironia adhibitum est, cuius usus exemplum est Piat, de  rep. I. 337. A., ad quem locum vide Stallbaumii annot.   <p po vrj pax a peydXa  fc 5 v upxopiroor. Minus  apte Sdileierroacherus convertit:  grosse Einsichten. Amore  efficiuntur potius atque procreantur elatiores animi h. e. grossartige, kiihue Gedanken. cfr. Mejæx.p.239. fiu. cj v 6 ptr np&XoS, KvpoS, l\£v$FpGo6aS TllptiaS rovs avrov TtoXlzaS tgj  avrov <p povr)fLaTi cepa xai  rot)? diuitoTaS MifiovS idov Xoodaxo x. r. A. Pro tgjv apXOpivoov io aliquot codd. reperitur r diS apxopirotS, quo casu  Plato non usus est, ut duplicis dativi vel ambiguitatem vel  simplicitatem vitaret. Ne mireris autem lyylyvt6$ai verbum  siæ dativo positum esse: paullo  infra legitur o 81} paXiOxa cpiXu 6 *EpcoS ipzou.lv. Adde,  quem locum lluckertus laudat  Piat, de rep. V. 464. D. tjSovdt re xai aX yijBovas ipzoiouvtaS }$la>v ovxoov idlaS.   o 8 1 } pdXi6x a epiXei,  Adhiberi solet singularis numerus  pronominis relativi, quando ad  plura nomina refertur, quæ plurali numero posita sunt. Ultra  pluralem numerum egredi non  licuit, igitur singularis repertus  est generis neutrius, quo præcedentia comprehenderentur,   ra re dXXa narra. Annotat ad hæc verba Schleierroacherus: Dieses andere al  les kann doch nur Philosophia  tmd Gymnastik sein, uud fur  diese wenigeu Falle ist der Ausdruck etwas zu reich. Allein,  wo so viele Biicher alie schweigen, und die Nothweudigkeit  nicht sehr dringend ist, da ist  andern vorwitzig. Eine solche  Nothwendigkeit scheint aberwobl vorhunden zu scin. Igitur pro  narra V. O. scribendum censuit  xavxa, quam couiecturam Riikkertus vulgatæ scripturæ præfert. Monet contra Astius: sensum esse verborum: præ ceteris  omnibus maxime amor. Hoc explicandi genus et Stallbaumio  placet, et nobis probatur. Pausaniæ mens hæc est: nihil esse, quod non odium moveat tyrannorum, philosophiam, gymnasticam, musicam, poesin  alia hoc genus: nihil autem mugis illis invisum esse, quam puerorum amorem, quo iuprimis  elatiores animi, firmæ amicitiæ  atque contubernia efficerentur.   xax iXv6 ev avrcov rrjv  dpx V v ' Pausaoiam h, 1. in historia Pisistratidarum errasse primus, ut videtur, Abrah. Gronoytltovog Hq<os xcu tj 'Jgfiodlav tpMu filfiaiog ytvofiivt/  xctttXvOtv avrdv xfjv KQ%i)v. ovuog, ov fiiv al6%Qov  tte&i] xaQi&e&ai £Qct<Staig > naula rdv ftipivav xuxcu,  xdv fitv aQxovxov it Xtovd-ia, rdv Si ciQxofiivav avav- W  8(/ia' ov dg xaXov aitldg Ivouia&rj, Sia xyv rdv 9e- vins rectissime docuit in annotat,  ad Ælian. V. H. XI. 8. Tantam eaim abfuit, at interfecto  Hipparcho libertas civibus Atheniensibus redderetur, ut potias  Hippiæ tyrannis durissima secuta  sit. cfr, Thucyd. VI. 54. Neque  hic error solius Pausaniæ fuit,  sed Atheniensium fere omninra,  qui ob libertatem restitutam Harmodium et Aristogitonem summopere colebant. Sic in spolio nobilissimo, quod apud Athenæum  exstat XV. 695. B. dicitur: Ev pvptov xAordl to BiitpoS  (pOf)lf Ogj   &SitEpApp68ioS x *Api6xoyeircav,  ore rov xvpavvov xxavlxj/v  ItiovopovS r *A$ tjvaS licoirj6dxrjv. Nihil igitur mutandum, neque  interpretatione xataAveiv verbi  potestas mitiganda est, qua aperte  indicatur, Pisistratidarum dominationem funditas eversam esse. Restat, at paucis dicamus de verbis fiifiatoS yerdfiim/, quæ opposita esse videntur xaxeAvOev  verbo. Minus placet Schlciermacheri conversio : denn des Aristogeiton und Harmodius zu einer  festen Freundschaft gedieliene  Liebe zerstorte ibre Herrschaft.  Converterim equidem potias:  Denn so wie die Liebe des Aristogeiton and die Neigung des  Harmodius Halt und Festigkeit  gcwonneu hatte, stiirzten sie die  Herrschaft der Tyrannen. Ka  xeAvdev autem dictam est, non  xoneAvdar, at significantius indicetur, nou viros ipsos, sed animum elatiorem, qui EX MUTUO AMORE natus sit, interitas auctorem fuisse.   xaxiac rc ov 5 epiv cov. ol  Siperotf ut sequentia docent, et  tyranni sunt, et ii, qui tyrannis  sublecti sunt. KetdSai, de tabulis  solenne, quibus leges inscribebantur, de more dicitur, qui hominum pectoribus intixus est atque  quasi innatus. rijs i>vxy S apyiav. Sapra dictum habes: tva f oipai,  pr) npaypax ixatit A oya> nei pcopevoi TCeiSnv xovS viovS.  Recte igitur apyiav xijS tyvxijS  converteris: Tragheit, Stumpfheit  des Geistes.   'Ey$ vpTjSivzi y ctp. Hia  verbis quid respondeat in proximis, non reperies. Igitur Pausaniam inceptæ verborum structuræ oblitum recte existimaveris, ut Stallbaumias censet, qui  Ex hoo loco, inquit, Pausaniæ ingenium plane cognoscas,  qui plurimis sententiis coacervatis magooque cnm studio collectis deinde inchoatæ structuræ  adeo obliviscitur, ut videatur ia  alia omnia abiisse, donec ad extremum in memoriam eorum redeat, de quibus ab initio coepe rat dicere. Nos Stallbaumio  clementiores oratori nou præmeditato largiendum esse ceu  I   fdvcav TTjS *l>vxrj$ agylav. Iv&ude Sl itokv tovxcav xctkXlov vevofio&iTijTcu xal, SjtEQ tlxov, ov {tudiov xatavoijCui.   Cap. X.   'Ev&vfirj&Evu yccQ, ott Ityecat. xaXkwv r 6 tpavE* ptag Iq&v rov lu%Qa, xal fuxfooxa vav yEwmotatav   semus hoc, at interdata, sententiarum accedente mole, quæ meditatione in ordinem non digesta  sit, ab incepta structura oratio  deflectat. Æstu sententiarum  refrigerato Pausanias ad orationem suam revertit p, 183. C.  rauxy plv ovv otySeirt av xi$  x, T. A. ut eum dicturum fuisse  colligas : <pi\odo<pla$ xd piyidta  xapnotx dv oveldrj, ndyxaXov  6 o£eiev av vopigedSai iv xy8e  xy ndXei xal xd ipdv xal rd  <pi\ov$ yiyvedSai xois ipadxcaS.   rd q>avEp&$ ipdv rov  XdSpa. Aperte amare pulcriua  esse, quam tecte amare nusquam,  si lionc locum exceperis, apud  Platonem commemoratur. Consentaneum, est autem, Athenienses sic consuisse, ut ab improbo  bonus amator facilius discerneretur. Convenit cum nostris  verbis, quod infra legitur 184.  A, rovrovs 87} ftovXexai o ypitepoS vopos eu xal xaAdoS fiatdavi^Eiv x, r. A. In sequentibus yervaidraroi iuvenes intelliguntnr nobilissimo loco orti ;  aptdxoi sunt, qui optima indole gaudent, aldxlovS autem epitheton de corporis, non item de  animi habitu accipiendum est.  Sententia verborum est; Dicitur  h, e. censetur ( nara Xiytxai  eiusdem h. 1. significationis est    atque vopi^exat, neque dubiam est, quin hominum iudiciam tangatur, quod vopoS a Pausania  vocatur, vid. annot* 100.), dicitur igitur pulcrius esse aperte quam tecte AMARE iubetnrque AMATOR AMARE quam maxime fieri potest, nobilissimos atque optima indole præbitos, etiamsi minus formositate excellant. ovx &S tl aidxpdv 7CoiO vvxi. Stallbanmius hæc verba  arctius cum præcedentibus coniungenda censet, quæ hanc in se  . » h   sententiam contineant: xal oxt  7) napaxtXzvdiS rrJ ipdUvxi napdt  itctvx&Y ylyvtxai ok $ av p a dxov xi itoiovvxi, Displicet  hæc explicatio duabus de caussis } primum aliud quid sensisse  Pausanias perhibetnr, quam qaod verbis expressit, deinde si ponas,  cum ita sensisse, admodum frigent sequentia xal itpoS xo ini XEipelv i^ovdiav 6 vopoS  6 £8 coxe rej ipadxy Savpadxa Ipya ipyaZopevcp iitat VEitiSaif de quorum verborum  sensu mox dicetur. ' Verba ovx  <yf xi aidxpov 7Xoiovvxi ad rc3  ipwrxi pertinent, apposita autem  sunt propter napaxeXevdiX  padxtf verborum ambiguitatem.  JJapaxiXsvdiS enim et iis fit,  qui aliquid facere jubentur, et  iis, qui aliquid ut ne faciant,  admonentur. Possit igitur li. 1.  xal agldtav, xav al6%iov g cUrav wGi, xal ori au tj  xagaxblevG ig ta igairu maga jcavtav davfiaGz!] ov%  ag %i al6%gov itowvvxi xal eXovti te xculor Soxtl  ilvai xal (it/ slovri alti%g'ov, xal ngog ro etii^uqhv e  tkuv i^ovGlav 6 vouog dlSaxt tcj iga&ty &av(ia6ta  %gya Igyaifiiiiva tnaivEiG&ai, a ei ng roXfup// tcoleiv  aXti Iruovv diaxav xal povXuuevog biaitgalaa&ai icXr/y 183    re» ipiUvTi xapaxiÆvdiS etiam  ita intelligi, at uoa amplius AMARO AMANS iubeatur. Sed ne hæc verba sic intelligerentar, Pausanias ovx fifr xi aldxpdv noiovvxi  verba apposuit* Sententia totius  loci hæc est: Si quis reputat   apud se, ingentem ab omnibus cohortationem fieri amapti  non quasi turpe aliquid  faceret et q. seqq,   xal kXovxi xe xaXov,  K venatione repetuutur verba in  re amatoria usurpari solita; qui  amat, duaxei, si res succedit,  alpel XOV ipcopevov, AMATUS  aXtdxexai. Riickert* N 011 sine caussa iisdem venatoriis verbis  Plato etiam de vero indagando  utitur, cuius usus exempla non  rara sunt. cf. Stallbaumium ad  Piat, Phædon, C6. A. Ceterum cum eodem Stallbaumio e  præcedentibus verbis dxi particulam repetere nolumus; etenim  iam his verbis Pausanias ab incepta structura verborum deflexisse videtur. xal 7tpoS x 6 iittxei pstv  ZitaiveidSai, Non caret  hic locus difficultate. Stallbaumius verba convertenda censet:  et quod attinet ad studium amasii capiendi etiam laudari licere quamvis AMATOREM mira  lacientem. Quæ conversio e duplici vitio laborat, quorum alterum  est in male intellecta 7CpoS præpositione, de altero paullo iufra dicetur. Certissimum hoc est, atque xal ante „ xe xal  vocula posita probatur, verba  kXovxi xe xaXov 8oxel elvat,  xal p?} kXovxt aldxpoy posita  essp, ut confirmentur præcedentia ovx ri aldxpoy Ttoiovvxi.  Interdum enim Græci, qnæ addita caussali particula proferenda  sunt, præcedentibus copula adhibita annectunt. Possis igitur  verba convertere: nicht, ais   vena er etwas hassliclies tbate,  denu wer Beute fing, dem wird  Lob zu Theil, dem beutcloseu  folgt Sclimach. Recte igitur post  Savpadxri et post aldxpoy lineolas posuisse nobis videmur,  quippe quibus legentium oculis, quæ enuntiationes arctius  coniungendæ sint, indicetQr. Iam  non dubium est, quin verba ori  av rj TzapaxtXivdi? rw tpajpxi  napa ndvxQjv Savpecdxij de  studio amasii dicantur, quod infra vocatur xo imxsipEiv kXetv.  Non verisimile igitur, Pansaniam  cum cohortationem amatoris commemorasset h. e. cius, qui cupiendi amasii cupidus est, itu  perrexisse: xal itpd? xd iiti Xeiptir kXetv et quod attiuct  ad studium amasii capiendi» Desideratur nimirum rovro, [(piXotSoyiag'] ra (ityiata kccqi rott av ovsidrj. tl  yag »; X9W a ra fiovlofiBvos i tagd rov lafieiv fj ccQxr/v  ag^ai i j tlv akXrjv dvvctiuv idtloi xouiv ola neg ol    yi particula, qua respici indicetur  ad id t de qno iarn sapra dictnra  sit: xai TtpoS ye x 6 Imxetpety  ?(. x. A. Non parvi æstimandum  Astii evpTjftat, quo illud desiderium mitigatur: xal npoS x<p   tjnxnpuy kXeiv x. x. A. Cave,  tamen coniecturam aliquam probes, ubi codd. lectio commode  explicatur. Rectissime autem  Ficinus verba convertit : Ad AMATUM sibi conciliandum; codcmque modo Schleierm icherns:  u m den Versuch z 0 ' m a i- heu, ob er i'lin gewinnen  konue. Quod verba attinet  t&ovtitay 6f.6g. ixf lucuveraSctij mira Stallbaumiana explicandi ratio, qua lex permittere dicitur AMATORI AMANTE AMATO,  ut laudetur. Quamquam satis intelligitur quidem, quid sit, quod  dicitur permittere alicui,  ut laudetur, tamen non laudabilem hanc dictionem merito censeas. Non autem id agit h\x  ad augendum amasii capieudi studium, ut, quamvis mira faciat amator, tamen eundem Inudandum censeat,  sed ea sine dedecore facere permittit, quæ si  quis alius h. e. non amans  facere auderet, summopere vituperaretur. Positura igitur participium pro' infinitivo est, infinitivus participii  Jocum obtinet notissimo Græcorum usu, qui iam apud Homerum haud infrequens. oS xenia rroAA* Ip6e6xtv  t'5ci)v pro oS itoAAa xaxd ipGuv Proprie igitur Pausanias dicturus erat: xal TtpoS  x 6 litixtipcty kXely iZovdlccv 6  YopoS SlSwce xg> lpa6xy $avpa<$td Mpya i py agetiS ai xai  ( sc. dldooxe ) litatvFitiSai lit\  xovtcj . Ad 816coxf e præcedentibus ne l£,6v6iay nomen addendum censeas, videunnot. 89.   [ip i\o 6 oq>iaS] x a plyi~  6ta xapitotx’ dv oyeidtj.  Uncis inclusimus <pi\o6oq>iaS  nomen, quod nullo modo ferri  potest. Idem Bekkerns fecit rectissime. Stallbaumius, ut veritatem illius nominis probaret» verba convertenda censuit; quæ  si quis faceret alias, eruditorum maxima acciperet opprobria. Sed agitur  hoc loco non tam de eruditorum  indicio, quam de totius populi  existhnatioue, neque aliud tangit  Pausanias, nisi roV TtEpl XOY  "EpeJta vdpor, ad quem con•titiieuduin eruditorum iudicia  aliquid conferunt tantummodo,  non omnem constituunt. Iam  quæritur, quo modo hæc vocula  iu textam irrepserit. Diximus  de hære in Commentat. de Syrapos. Platonis, ad quam lectores  ablegamus.  7 / t iv* aX \ tj v &v vapiv.   Uniusmodi zeugmata non rara  sunt apud scriptores Græcos,  quotidiani sermonis indicia, non præmeditatæ orationis ornamenta. Idem dicendi genus ROMANIS in usu fuit, siquidem apud Terent, exstat in Andr. Quod plerique omnes faciunt adu ' lesccntuli ;   tQtttiTtti ngog ra naiSixd, Ixttflag te xtd dvTifioXriOug  iv Tcclg dirjdiCt noiov/itvoi, xal opxovg 6 /ivvvrcg, xal  xoifu/O sig in i frvQtug, xal i&iXovtag SovXtiag dovXeveiv    Ut animam ad aliquod studium  udiungaut, aut equos Alere, aut canes ad renandum, aut ad philosophos,  Horum ille nihil egregie præter cetera  Studebat. Idem dicendi genus patillo infra  recurrit: xal xoipr)6etS ini 5vpai$, quo loco frustra xotpGopEvoS Bastius addendum, Riickertus  transponenda verba esse censuerunt. Alia ratio est Piat. Apol. S.  23. D. xccvxa Xlyovdiv, oxi x a  /.UTc&pa xal ra vno jniS, xal  SeqvS /«?} vopi?,Eiv xal xuv yxxo 0  A oyov xpeixxGO n oze/K, quibus  verbis variæ hominum susurra**  tiones ielicissime depinguntur  adiuncta simul temporis, quo  edebantur, diversitate. Ac temporis quidem diversitatem mutatio structuræ indicat, fiuitorum  verborum omissiones hominum  opinantium, hæsitantium, aliquid aut nihil  scientium sermones depiugunt.  Brevius de eadem re et significantius, adde sis lepidius, Socrates  loquitur Apol. S. 18, B. ipov  yap ttoAAoi xaxrjyopot ytyoradi npo 1 » vpds, xal naXai  itoXXa 7/drj Hxtj xal ovSlv aXeA eyovTES7 quibus verbis et  multos iam annos accusatores  exstitisse dicuntor nihilqoe veri dixisse; his tertium additur, quod  verborum sono Socrates assecutas est. Dixit nimirum itaXai jcoXXayjSijecrj, quod sonat ut  natJcdXtj, atque vanos accusatorum susurrationes rumoresque  lepidissime describit. xal o p no vi d j-ivvvte?.  Num iureinrando non nisi amanti  uti licuit? Quid, si quis pecuniam ab aliquo sumsit, non debere censendus est ad reddendum  se inreiorando obstringere ? Aut  qui rei publicæ administrandæ  præponendus est, eine cives se  iniurato subiicient? Non dubium  est, quin upxovS dpvvvtES de  periurio inteliigendum sit, quod  iu quavis alia re turpissimum, IN AMORE, e Pausaniæ certe sentent a, maxime excusabile est. Quæritur autem, qui possit opxovS  o/.ivuvteS periurare significare, Pluralis numerus upxovS  indicat, ut videtur, iusiurandum semper in ore gerere, at, quicquid dixeris,  eodem confirmes. Hoc qni  faciunt, iurmuraudi sanctitatem  non magui æstimare solent, eodemque haud raro confirmare,  quod est fulsissimnm. Iliuc factum, ut upxovf oprvvrfS haud  raro peri uros significet.  xal xoipijdeis ini 3*JpaiS. Amatores pernoctare solebaut ante fores amasiorum, ut  severitatem eorum misericordia  adhibita/ infringerent. Notum  Nasonis præceptura est:   Auto fores iaceat; crudelis ianua!  clamet»   xal eXoyt af 5oijA eiaS 8 ovXevetr, Vulgo  l$£\ovtdS legitur, quod immerito Astius in iSeXorxai immutandum cenauit, Recentiores edi*  tores ad unum omnes /SeXoi'T£S  probaverunt, quod plurimorum  ”3*. olag ot56’ av dovlog ovdelg, l/ixoSt£oito av ftrj it patii thv ovtci tjjv XQcrhv xal vito (pD.av xal vtcd effipav,  t(5v [tfv vveidi^ovrcov xo kaxdas xal KveÆv&epias, tav  de vov&etovvtuv xal ala^wo/ilrm’ vnep avtcaV ra 6’  fpuvn navta tuita noiovvu %a.Qi s iitedti, xal dtdotai    codicum auctoritate confirmatur,  u Stullbaumio autem ita explicatur, quasi positum sit pro  xal iSeXovzl SovÆiaS 8ov~  ÆvovxaS. Eius videlicet loquendi  normæ memor est, de qila diximus  p 106. Præplacet nobis i%eAov~  xaS, quod arctius cum dovXevetv  iuhnitivo coniunctum notionem  c ilicit iSeAoSovÆUtS, quæ infra  commemoratur p* 1S4. C. avtjf  av i/ i5tAo8ovÆla ovx ai6xpd  tlvai ov8s xoAaxda. Adde præterea i84. B. c Zsnep ini xolS  ipadxaiS fjy dovAtvetv iSeAoYxa  ifYTivovv SovÆiav x. r. A.   ijnt o 8 igoiT o av pj)  7 T pdx r eiv Impediendi verba  vel cum solo infinitivo exhiberi  soleut, vel addito infinitivo, qui  cum jn} couianctus est, si impediri significant, ne quid  t‘i a t. Contra ubi cautio indicanda est, ne fiat, quod iam  sæpius factum sit, infinitivus  cum prj et articulo* exhibetur.  Exemplo e$t Thuc. III. 1., quem  Incani Riickerti industriæ debeo,  flpyw xo J17J TtpOE^lOVlLXS XWV  OitAojy xd iyyvS rijS 71 u ÆcoS  Xtthovpytlv.   xal aldyvv o ji iveay vnlp  (xvttv y- lTep\ ovtcHv B ii cicer to  videtur non ad actiones referendum esse, quas aliquis commisit,  sed ad homiuem, a quo sunt patratæ, Habet hæc explicatio,  quo so commendet, neque oilicit  eidem pluralis numerus, ad quem  a singulari numero Græci solent  interdum transire, Præplacet  tamen nobis ea explicandi ratio,  quam cum ceteris interpretibus  Schleicrtnaclierus recepit. Verba  convertit: indem dieso ihm   Schmeichelci und INiedrigkeit vorwerfen, ieue ihn zurecht weisen und sich dariiber acharnen  wiirden.   xal Sedoxat t )ico rov  r 6 jio v dvev 6 v e 18 ovS np .  Prorsus eodem modo, quamquam verbis paullisper immutatis, 182. E. xal iZovdiav  6 vdpoS 8i8coxe rc3 Ipadxjj  Savjiadra ipya ipya? t opeva)  iitaiveidSai. Iu sequentibus pro  bianpaxxopLvov veteres editt,  codicesque pauci 8ianpaxropiv(p  ex 'libent, quæ scriptio quoniam  ad explicandum facilior est, quam  illa, minus est hoc loco probanda.  Possis conferre cum nostris verbis, quæ leguntur 182* C,, xal oxi av 1 } napaxiÆvdiS rc3  ip&vri napd ndvxoov Savjxac ni} ovx <*jS xi aidxpov noi OVYTl.   o 8 e 8 eiYoxaxov x, t. A.  Rarior hæc structura, eademque  oratorio dicendi generi apprime  couveiiieus ; vide Matth, Gramm,  ampl. 482, 806, Verba  convertenda suntvQ uod autem  gravissimum est, h o p est,  quod cet. Quæ sequuntur  verba, &S ye Akyovdiv ol noAA ol et ad præcedentia referri vxo tov v6(iov ccviv oveiSovg xquvcuv, wg xayxttXbv.  u jtQayfi a SiaXQcmofiivov. o di duvbtarov, Sg yt XtyovGiv oi jtoXXol, on xal opvvvti fiova Ovyyvatfii] naga  &ec5v ixfidvrt jwv oqxov ' utpQodiGiov yctQ opxov ov  (fdGiv elvcu. ovto xal vi &eol xal o i av&gazoi xaGav    possunt, et ad sequentia; quæritor, utra relatio rectior sit Ruckertus ad h. 1. Verba, inquit, gjS yt Atyovdiv ol itoXKol  non ad seqq. referenda sunt,  quasi dicat: quod vulgo dicunt  veniam esse cett., hoc enim ipse  sentit Pausanias pariter atque  vulgus, in eo autem discrepat,  quod vulgus hanc rem gravem,  admirabilem putat esse, qnipJ|  quod caussam ignoret; ipse auten^  gnarus caussæ, non admiratur.  Pertinent igitur hæc verba ad  adiect. 8tivotaxov\ Quod autem  gravissimum est ex vulgi quidem  sententia, hoc est, quod cet. Rectius quam Ruckertus f fecit,  Schleiermacherus et Astius de horum verborum explicatione censuernnt. Verba nimirum ojS yt  Xkyovdiv ol TtoXXol ad sequentia trahenda esse, ipsius Pausaniæ verbis, quæ insequuntur,  demonstratur. Dicit nimirum  d<ppo8i6iov yap opxov ov <p ceti iv elvccij a quibus verbis, quoniam suum indicium Pausanias  secludit, satis apparet, eundem  de impunitate periurii certe dubitavisse. Quid, quod Pausanias  183. E. turpis amoris indicium censet, si quis amasium  ætate provectiorem relinquat,  jcoWovS A oyovS xalvnodx&<> £1 * xqraidxvvaS,  umn verisimile est, eundem periurii impunitatem credidisse?  Certissimum igitur est verba cjS  yt Aiyovdtv ol zoAAol ad se  quentia pertinere, quibus ea præposita sunt, ut clarius appareat,  vulgus, non Pausaniam sic iudicare*   ixfidvti t gj v opxoov.  Stnllbaumius FJekkerum secutus  ut exquisitius tov opxov in textum recepit, quæ lectio Vindobb*  duorum est ; eadem apud Cyrillum adv. Iulian. VI. 187. reperitur. Sed minus placet numerus singularis, (vid. 107.)  et genitivi, quem plurimi codd*  habent, certissimum exemplum  Ruckertus suppeditat de rep. I*  538. E. tov tovtov ixfialvovra xoAd^oudir, Vix iutelligitur autem, cur Plato hoc loco  exquisitiorem verborum structuram admiserit, alio loco eandem  probaverit minus. dcppo8 i diov y a p opxov. Schol. habet ad h. U  d(ppo8idtoS opxoS ovx Ipnoi vipaS, ikl ttav 6i Hpt&TOt dpvvvtgjk itoXAaxis xal intopxovvtcov ptpvrfxai 81 tavti/S xal  'IldioSoS Aiyarv,   ’Ex tovS’ opxov £St/xev aptivova dvSpcoxoidt,  vod(pi8laov ipyoov ittprl Kvitpi 8oS.   xal TIA.d.toav iv. Svputodicp. cfr*  Aristænet. II. 20. 105. tov£  8h opxov? avrol (parh p?} itpoSTtikd&iY zois g )dl tgov Secor.  Adde Epigr. Callim. IX. v. 3*  in Anthol* Gr. Iacobsii. C llovtilctv ntJtoirjxatii tu tQavn, wg o v6(iog (prjdv o  ivftads. rccury [ilv ovv ohftdrj av ng nayxaXov vofiiet 0 &cu iv ryde rij ndXu xal ro igav xcc i ro xplXovg  ytyv£0&ai toig igaOtaig. insidav da naidaycoyovg ini CryOav rsg oi narigsg tolg igcsuevoig firj ico6i diaXsyeti&ca xolg igaCralg, xai ra naidayaytp rctvta ngogre- tofioCev' aXXd Xlycvtiiv aXifiia, ita aggressos est, ut 183. D.   rovS iv ipcoxi diceret: eif xavxa xiS av dpxovS pij Svvetv ovar is aSa- fiXitfuxS» His verbis ioest autem,   4 h * vutgjy. quod minos bene habere videtor.   ovtcd xa\ ol 2 eoi. Si Constat quidem, 5i purtjcnlam   non addita essent verba coS 6 adhiberi sæpenumero, ut ad   vdfioS (pjjolv d ivScide, ncmi- præcedentia orationem recurrero nem esse puto, qui Pausaniæ eaqoe quasi resumere indicetur, argumentationem non rideret. sed ita tamen noster locus com Colligeret nimirum ille e vulgiJkuratus est, ut foitiorem partide periurio sententia, eoius ve-^Ptulam desiderare videatur. Eauritatem ipse addubitare se osteu- dem in lectione vulgata habes :  dit, d«*os revera summam agendi eis 6r t xavxa XiS av ftX itpaS, • licentiam AMANTIBUS concessisse. quam recepissem in textum, si Addito autem d)S d vdpoS (ptj6iY plurimorum codicum auctoritas   6 ivSade nihil, quod reprehen- non obstaret. De pædagogis,   das, habebis. Ceterum discas ex qui puerorum et puellarum doliis verbis, qua potestate vofioS ctores fuerunt atque doctores,  nomen Pausanias exhibeat. Si- Stallbaumius laudavit Piguorium gniiicat enim nihil aliud, quam De Servis 116. seqq.   rulgi opinionem. ftif ico6i SiaXeyetiSai   xavxy /ilv ovv olrj^eitf x otS i p a6x ais . Ad senten av xiS. Si quis igitur reputat tiam quod attinet, nihil est in   apud se, pulcrum haberi xd ipdv bis verbis, quod reprehendas, ita, ut, qui amet, potitus amasii Dicuntur nimirum patres familias laudetur, eidemque iurato periurii pueris præficere, qui prohibeant,   poena apud deos nulla esse ere- no cum amatoribus congrediantur   datur, is dubitare non potest, quin coufabulenturque. Sed si ad   iu hacce civitate pulcherrimum cen- conformationem enuntiationis reæatur et amatorem puerorum esse spicis, duplici dativo offenderis,   et amatpri amasium gratificari, quem Græci scriptores perraro  iiteiddv 51 7t ai6 ay co - admiserunt, quippe osores acerbo vS. Plenius si dicere Pausa- rimi fortuitæ ambiguitatis. Unum nias voluisset, verba audirent exemplum huius rei ut afferam, ineiddv de xiS opii, oxi ine6xy- Plato insolei^iorem verborum   6av ol natepeS tjyijcaix' dv structuram admittere maluit, quam   x. x. A. Sed ipsam rem h, e, duplici dativo ambiguam oratio xo i7tt6xTjvat xovS TtaxipaS x. nem edere atque e nominum s^ x. A. non intercedente upa verbo millima terminatione laborantem  tayniva y, rjfoiudtTai de xccl eraigoi dveidl£co6iv, euv  xi ogatii roLovro yiyvofievov, xcd rovg 6 veidi£ovtag .av  oi 7tQS0pvtfQ0i (i?'j 6ucxco?.vcoCt prjdh koidoQcoCtv cdg ovx D  OQftug Myovrag, elg de ravta ng av fiAi^ag rjyyCcxLx av  naXiv td6%i6xov ro tolovtov ivftade vopltecftai.   Td de, oluca, cJd’ ov% ccTthovv iouv, onsg. C. OV tivjupfpu TOlS  a pxov 6 1 tppovijpaxa peydXa  iyylyve6$cti zoS v dpxopevcov, ad quem locum vide  annotationem 102. Nostra  verba quod attiuet, videtur duplicem dativum Flato admisisse*  ne nescias, amasios an amatores  confabulandi facultate privare  dicantur amasiorum patres. Quoniam autem amatorum proprium erat, ut loquendi cum  amasiis initium facerent, non  amasiorum, ut cum amatoribus:  optime Orellius pro xaiS ipa tirc&S scribendum esse vidit xovS  ipadxds,   z 6 6^, oi/utt,   To 8i poni solet, ubi ab opinionum falsarum mentione ad id,  quod rectius est et verius, tranaitur. Hinc re vera autem  verborum SIGNIFICATIONEM esse  Biickertus censet. Recte. Principium, inquit, hic usus duxisse  videtur, ab eiusmodi enuntiatis,  quale hoc nostrum est, ut ro 8i  revera esset illud autem, subiectique vim haberet suo in membro, quod deinde alterum exciperet d<5vv8ixG)X, at h.l., postea  contracta sunt in uuum duo hæc  membra, et quidem vel sic, ut  td maneret subjectum, quod ad  rem, de qua sermo esset, respiceret, suumque haberet subsequens prædicatum, vel at subiecti vim plane amitteret. xal ro3 naidaycoycp  r avxa xpoSxezaypera y.  h. e. and dem Fiihrer dies ausdriicklich xur Pflicht gemacht ist  sc. fttf idr xotS Ipcouf.voiS 6ia- }  AiyttiSaci xovzipatixdr. Iu sequentibus libri ad unum omnes  ixepoi exhibent, quod præennte  Heiudorfio ad Piat. Pbædr. 210.  plerique editores in ixalpoi immutaverunt. Schleiermacherus,  quem Riickertas secutus est, uimia cura, ut videtur, JVepot retinuerunt. Adnumerandus hic  locus iis est, quos summa constantia male exhibuerunt codd.  Vide p 21. annot, ad verba npo  6 xov.   ovx anXovr l6x\v y oizep  seqq. Respicit Pausanias ad verba  cap. VIII. TcaCa ydp' itpa£,iS  gj6* avtt) lq> ccvxijs TtpatTopkvTj ovxe xaXjj ovxe aiCxpd  d\\’ iv ry npa£ei, d>> av  npax^ift xoiovxor dnifir/. Fuerunt, qui uegutionem ante nr^Aotiv  positam uncis includerent tanquam ineptum scribarum additamentum; alii alia ratioue locum sanissimum emendare studuerunt, v. c. Astius eivoct omisso, quod in codd. aliquot non  comparet, scribendum censuit:  ovx chzXajS idxlr, onep IB, apXyS &\&x2V > ovxe xaAov avtd  xa$*avx6 ovxe aitixpov . Qoo  minus recte verba intelligerentur,  interpunctio impedimento fuit,  quam post iXix$V * n omnibus  £* aQxrj s IA s%fhj ovts xakov ilvca avxo xa&' atrto  (wtb cdaxQov, dXka xakug fisv ngccrrofievov xukbv,  altSxQag 6i cdtSxQuv. cdOxQajg (itv ovv iorl tcovj]qc 5 re  xal itovrjQhig %uQit,t d9ai, xakidg i5s jjpjjffroj te xal xæ koog. novrjQog d’ itsnv ixtivog 6 IgaOrr/g 6 itavdtjiiog,  o rov (Suficcrog fidkkov yj rijg ilwpjg eqdjV xal ydg  obSi /luvLjiog iauv, ars ovdi (lovlfio v Igav ngayfiarog' ccfia yag tcS rov Gcjjiarog av&Et foyyovti, ovjreji editionibus repertam delevimus. Subiectum enuntiati est ro <ptXelv s . ro x a pfe*i 1$oci ipatizaif,  SensOs est: Gratificar i amatori uoo simplex actio  est, quoad quidem stat i m ab initio actio per se  spectata nec pulcra esse  nec turpis dicta est, sed  pulcre acta pulcra, malo  acta mala est.   cti(S XP&Z p\v ovv * Hæc  est codd. plurimorum lectio, quam cum olhn io sequentibus  KOtXov 8s legeretur, in aldxpov  pev ovv immutavit II Stcphanus. Nunc illud codd. consensu  probatur, igitur xaXajS 6e scribendum est etiamsi non in quatuor codd. exstaret. Ceterum  non recte Stallbaumius ad al6xp&$ et xaXcjS censet e superioribus intelligeudum esse TcpazT6iv . Nimirum iu superioribus  181. B. seqq. Pausanias cum  de ipav actionis ambiguitate locutus esset, nunc eo orationis finem direxit, ut et de amasii  amore h. e. de tpiXtiv, quid videretur, ediceret. Sensus est:  'Hassliche Liebe nun ist  beim Liebling, wenn er  sich einem Schlechten  auf schlehte Weise e r giebt.   ixtivoS o ipa<5z?jS. Ille, de quo dictum est 181. B. Collocata verba ita sunt, ut necessaria articuli repetitio conteintum qnendam exprimat, quo maliim amatorem Pausanias atFiciat. Padem articuli repetitio honorifica est. E. xal ovtoS  itiziv o' xaXoSf 6 OvpdvioG, o  t rjs Ov pavias Mov6rjS "EpcaS*  Igitur neque honorifica neque IGNOMINIOSA SIGNIFICATIO ixeivoS  verbo cum duplici articulo conjuncto eilicitur, sed extollit tantummodo verba, quibus apponimur, quæ verborum sublatio pro  sententiæ ratione in bonam aut  in malam partrm accipienda est»  offerat ukotcz a pzv os.  Hæc verba ex Homero II. ^,71*  depromta sunt, ut primus Fischerus vidit. Reperiuntur eadem haud  raro apud poetas serioris ævi, ut  apud Mare, Argentar. 1.  opvi, zl fioi cpiXov vvtzov acptfp 7ca6a$ ; ?}8v 6h II vfifijjS  EidcDXoy xoizjjS (&x £Z dnonza.pevov. Ceterum quam bene Homerica  dictio rei describendæ conveniat,  iam vide. AMATORIS am^siique  coniunctio cum mimæ et corporis conjunctione comparatur, quæ  nisi coniuncta sunt, esse non  possunt. Amator igitur amasium  deserens levitate sua, quæ azco- I   i tjQct, ot %tT<u a7CoitT<x[isvoSj itollovq Zoyovg xal vitotf%E<SEig xcaai<S%vvug. 6 8 e rov ij&ovg %Qr}6 rov ovrog  egatirrig duc p Lov [ievel, ars iiovifico Gvvray.ug. rov rovg 8ij povlezca o rmitEQog vofiog ev xal jccdiug paGavltuv, xal roig ]itv %aQL($cc<sftcu, rovg 8s 8tcc<psv yuv. 8ta recura ovv tolg fuv duoxeiv itaQaxEXBV&caiy  roig $£ (pEvyEiv, ayavo&etdjv xcd Patiavl^cov jtoztQav  7toxs iGnv 6 eq&v xcd jrotEQav 6 6QcZtiEvog. alita 6q    ittdyevoG participio expressa.  Umbræ imaginem repræsentat;  amasius ab amatore derelictas  miserrimam conditionem ostendit  quasi corpus sine anima iacens. Sensus est totius loci : Denn er (o itdrdijfioS ) ist nicht  treuhaft, da er nichts  dauerndes liebt. Denn  mit dem Verwslkon der \  Bliithe des Korpers, die  er Jiebte, schwindet er  fiatternd daron nnd  xnacht viele Worte' nud  viele Versprechungen  z u ni chte .  r ovrovS 6 rj fiov\ st ai  seqq. Verba convertit Schleierm.:  Diese also will unsere  Sitte, dass man wohl and  rccht priif j, nndden einen  gefallig sci, die andern  aber meide. Iisdem fere verbis in convers. Symposii usas  est Scbnlthessius 75 Riickertus verborum sensum esse ait:  Velle legem explorare  amatores, facta autem exploratione pueros aliia  obsequi, alios vitare. Aliter atque doctissimis viris visum  est; nobis de his verbis statuendum videtur; sed ut Pausaniao  voluntatem fucilins cognoscamus,  brevi repetitione opus est sententiarum, quæ in eius oratione continentur. Athenis nimirum  legimus fuisse de amore legem  ambignam, cfr. 182. B. Eius  rei caussam esse, quod quævis  actio per se spectata et pulcra  esse possit et turpis. Actionem  enim non cx actione sed ex agendi ratione recte iudicari. » A. Hinc BONVM AMATOREM AMANTE AMATO, qui BENE AMAT, malam, qui male. A.  fin. Pari modo amasium malum  vocari, qui male se tradat AMATORI AMANTE AMATO, bonum, qui bene, cfr.  183. D. AMATOREM, Pausanias  pergit, ad persequendum amasium omni modo impelli lege Attica. D., amasium contra ab eius congressu retineri. % cfr*  183. C. Hoc quo consilio fiat, iam dicendam est. Utrosqæ  videlicet, h. e, et amatores et  amasios, lex Attica explorare  studet, atque bonis amatoribus  araasiisque favere, malos pellere.  Huic explicationi Græca verba  optime respondent excepto uno,quod de legis efficacitate dictum  admodum friget, Atacptvyeiv,  si quid video, depravatum est,  scripsitqæ Piato (pvyaSeve iv.   8ict roruta ovv toiS iikv  seqq. Totam hanc enuntiationem  delendam censuerunt Schiitzius  et Astius. Mitto aliorum coniecturas commemorare, quibus non  8  vxo rav tijs tijg atrius XQtarov [liv ro aXlGxtG^ai  ta% v altSxgov vtv6(u<Srai, iva %qovos iyyivrytai, og Srj  Soxti tu xo Xka xahas fieafavl£eiv ' ixura ro vito %qj]B [turav xal vxo xoXvttxav Svva/iitov aitovai (iIg%qov,  luv rs xaxcos xa6%cov xryfy xai /irj xaQtipyGy, av t  tviQyetov(iEvo$ elg ZQijfiara i) eis Sucxga^ei, g xohuxas    sonatur, sed corrumpitur locus  sanissimus. Mens Pausaniæ hæc  est: Um nun die Sinnesart  der Liebenden kennen zu  lcrnen, mnntett das Gesetz die Liebhaber znr  Verfolgung derLieblinge,  die Lieblinge zur Fluclit  vor den Liebhabern auf,  und ^ichtet nun and priift,  wes Geistes RinderLiebhaber uud Lieblinge sind,  ob sie zu den schlechten  oder zu den guten gelid •  ren. Eodem fere modo in conversione Ficinus : et hos quidem sequi iubet, illos fugere, diiud icar, s et examinans, quæ quis amet  et quæ in quovis amentur, Nam ex iis, quæ quis  amat, cognoscere possis, utrum bene amet necne,   ovtej 8 rf vxo x avxrjS  xyS aixiaS, Hac igitur, qua  dixi, ratione atque ea de caussa  sc. ut amantium ingeuia accurate  examinentur, vide annotat, ^  xpcoxov p\v xo aXl6x£~  6^ at. Statim capi atque teneri amasio dedecori est, quod  intercedente tempore nullo amasius de amatore indicare non potest, fierique potest, ut malo  se tradat.   oS 8rj 8 o x ei. cfr, Meleagri  Epigr, LXII. in Iacobsii Authol.  EItte AvxatviSi AopxaS' F6’ ok  £xixr)xta tptXovda   "HXgqZ. ov xpvxret xXaCrov  ipeota xpovoS.   xo vxo XPV t 1 *** cov aXdjvat. Divitiis atque  potentia in civitate capi,  h. e. si quis invenis diviti viro  et potenti se tradat, non qao  mores probet, sed quia* divitem  eum esse videat atque poteotem;  quod quibus modis heri possit,  in æqq. statim exponitur} membra enim, quæ seqnuntnr, iuueta  particulis iav xe  av xe, non  nova quædam continent, quæ  ubi locum habeant, torpe sit  amati obsequium, quem sensam  Astii versio exprimit, sed duplicem viam indicant, qua - possit  heri, ut divitiis aut potentia quis  capi se patiatnr, si aut male  tractatos ab amatore præpotente  reformidet, nec audeat fortiter  resistere, immo metu se submittat,  aut beneficiis pellectus non contemnat, sed tradat se homini,  qn» pecuniam det, in reboa publicis gerendis adiuvet, Riikkert. De xaxa(ppov?/6y verbi  significatu supra dictum est ad  87.   vxo noXtx txGov 8vydpec ov. h. e. spe magnæ in  civitate auctoritatis et  potestatis, vid. Wyttenbach.  ad Plut. de Ser. Num. Vind.  58. StaUb. Eodem modo posi- prj xctTCKpQovrjtffl, ovdlv yap 'SoxeZ rovtav ovrs fiiflcaov  OVTE fLOVLflOV ElVUl %dQl$ tOV fMfdi 7tE(pVxlvai ai£ CiVTCDV   yEwalav tpiklav. pia 8rj Ieltcstccl r<3 ^psziQtp vopcp  oSog, et (iskkeo nakng %ctQieZ<5&cu iQa&rjj jcaidwa. fifrt  yaQ rjpZv vopog, &Q7UQ Irii roZg iQaCtaZg ijv dov Xevuv i&tkovra qvtwovv dovkeiav icaidu&olg pfj xoka- C    tam habet 178. D. ovxe xipal ovte irkovxoS h. e, neqæ  honoram neqæ divitiarum futara  possessio, vid. annot. 60.   iav te xax&S zadx oav  X. X. A. Expressit hæc Phædrus  p* 178. D. hoc modo* ei xi  alOxpov zoidZv xaxaSf/koZ ylyvoixo 7f 7tCt6XG>V VICO xov 6i  avavdpiav prj dpvYopEYoS, ad  quæ verba vide annot, 61.   XMpif xov pijdl 7tE(p vxkvai . Recte Stallbaumius:  præterquam quod ne oritur quidem inde generosa  amicitia. Eadem dictio reperitur Symp. 173- C. xgo/jI?  xov ofedSai QotpEktidSai vnep<pvooS c oS X a tp°°* Exempla plura  huius dictionis Stallbaumius congessit ad Apol. Socr. 35. B.  fin, : x&P^S et r V s 8o5y*> cJ  dvdpES, ovSl Sinaiov fioi Soxei  elvai x, r. A $ikiav cave  latiore sensu dictam putes $ non  enim valet nisi de amasii erga  amatorem benevolentia, vid. annot. 69.   ' %6xi yap ijpiY vopoS  seqq. Hæc Verba, ut vulgo disppsita sunt, non nisi per anacoluthiam explicari possunt. Dicere debebat Pausanias : l6xi yap  rjpiv vopoS, Ssicep iitl xoiiS  ipadxalS tjy SovÆveiy ovtgo  xal uWtjy piav iiovrjY 6ouA eiav kxovdiov tivai x. x. A.  Acquiescentem, in anacoluthi*    Stallbaomium video, quæ in huius enuntiationis brevitate satia  molesta est. Displicuit eadem  et aliis, qui vario modo locum  sanare studuerunt. Aliquid vitii  verbis inesse videtur, sed non  mutauda verba sunt pia poY7f 9  de quibus Thierschius egit Spec.  Crit. 47. seqq. et Schæferus  Melett. Cr. 19. Plura exempla  attolitStallbRumius ad h. 1. Rectissimum est, quod in uno Bekkeri  codice legitur, oSitep pro daSzep\  verba hoc modo disponenda sant:  £ 6 xi yap i}piv vopoS t oSnep  inX xoiS kpadxalS 7 }V • dovkeveiv  kSkXoYta ifvnvovY dovXeiaY  itaidixols p?} xoXaxeiav elvat  pr/de £zoYEi 6 t 6 xoY * oyxeo 87 }  xal aXkrj x, x. A. Sensus est:  Lex nimirum nobis est,  quam AMATORUM esse supra diximus: Si quis quolibet modo serviat amasiis, eam servitutem non  ignominiosam esse, lam  nt amatori, ita amasio  etiam lex est eaqne sola,  quæ serviri amatori concedit  quidem, sed non nist ita, ut id  fiat virtutis ergo. Iutelligent  prudentiores, quid homo sibi velit. Apprime huc pertinet Xenoph. Symp. c. VIII. $ 32.   xaixot TLai) 6 aviaS ye, 6 *Aya Sgovo? xov TtoiTjxov £pa 6 xijS 9  dzokoyovpEYoS vnlp tgjv axpadia dvyxvXiYdovpEYODv, eZpijxev, coS xat dtpaxEvpa cifoa8 •  xdav dvv.i pijdl iitovtiduS tov, ovtco drj xcct alit] pia  povq Sovlda ixovdiog Idrttrai ovx htovdSitixog. avri]  di iduv rj xeqI zqv ccQBttjv.NsvopiGtca ya.Q drj fjpiv, idv ng t&ily uva &£QttJtevtLV rjyovpsvog 8i ixelvov apelvav HcBti&at, rj xcczcc  (iocplav riva ij xaza cillo oxiovv pigog dgszfjg, ccvrq  au % l&Elodovltla ovx cdo%Qd tlvai o vdb xolaxela.  ficorarov dv ykvotzo in nauSi xojv te xal ipadzcov.   i} nata dotpiav riva.  De latiore tiotpicxS significatu,  quæ qn\o6ocpia. paullo infra vocatur, vide annot. 34. Satis  autem erat dixisse: y Maza. 60rpitxv riva ij holS* onovv fiipoS dpEZrjS, Sed haud raro  Græci iu rebus, quæ genere  non differunt, specie discrepant coniungendis vtWoS  nomeu -addunt, quod qua ratione  fiut, infra docebitur. Exempla  sunt huius usus Symp. 188.  A. civ$pGj7toiS "Hat zotS aAXoiS  ZqjoiS T£ HCtl (pvzoiS. Gorg. p,  473. C. ZtjXgdtuS qqv nat cvdaipovt%dpevoS vi zo zaiv itoXtzdjv  xai z<yv aXXcov gtva) v. Alcib,  I. 112. B. xal al paxen ye  xal oi Sdvazot dux zavryv trjv  dicupopav toiS ze 'AxaioiS tux\  to2s aAAoiS Tpco6iv iyivovro.   %v /tftaleiv cis tavto.  Bene Riickertus, duæ, inquit,  hæ leges in unum quasi locum  conferendæ sunt, h. e. cura  agenda est/ ut harum legum utraque valeat atque observetur, quoties amatori puer se dedut, ut  ille nihil recuset facere atque  pati, quo dilecti gratiam consequatur, hic eo flagret sapientiæ  atque virtutis studio, ut cum fugiat, qui ad hanc nihil conferre  possit, contra qui virtutis auctor  sit, ci se tradat, nihilque, quo  gratus illi sit, facere recuset.   ro ipadty itaibrxa x a ~  pitiatiScei. Plerumque solet  duobus nominibus hoc modo iunctis articulus demi, si in universum de toto genere sermo  est cfr. Piat. Eutyphr. cap. IV.  dvodiov yap etvai zo vi 6 v  itazpi <dovov I xe&iivai. Symp,  1 84. B. cl ftiXXei xaXcvS x a ~  pul6$ai ipa&cy naidixet. Tw  ipcttizy autem, quamquam sensu  nou cassum est, tamen, quoniam  sententiæ rationi minus convenit,  præ pauciorum codd. lectione zo  ipa6zy postputandum est. Etenim non dispicias, cur suo  quisque amatori amasius rectius dicatur, quam iu universum amatori amasius gratificari.   otav yap e Is zo avzo   l f Sensus verborum  est: Weun uumlich Liebhaber and Liebling den eincu Zweck  vpr Augen haben, velcher sicli aus der Vercioigung ihrer hei- 6e Z Sfi xa vufia xovta ^vfificduv elg ruito, xov re  itegl t>)v mu8iQu6tiuv xal xov % egi t>)v epdotiotplav r t 1J  xal rijV aU.ijv dgtzijv, el fisXXn ^vafir/vai xaXov ytveOftcu xo IgaOrfj xtcadixu xagl<Sa(SQai. otav yag elg  r 6 tcvx o iX&coOiv iguGxrjg xe xal naiSixcc, vo/xov %% cov  ixaxtQOg, 6 (i iv %aQ(J5ayLtvoig xcadixoig vxi/geuav ouovv  Stxulag av v7tt]QBTBLV, 6 de xa xoiovvu avtov Corpov  xe xal aya&ov Sixaiag av ouovv av vnovgyelv, xal 6  (itv dvvafiivos elg tpQovrjOev xal xrjv aAXijv dgextjv £i\u(iaXXeO&ai, 6 Se Stotnvog elg nalSevOiv xal xijv aV.rjv e    derseitigen Gesetze ergiebt. Copiosius paullo infra 1S4. E»  dicitur: rore rodrmv ZvvioYtc av eIs x avtov xgjy ropcav.  Minus recte RiickertusJ Quum  enim conveniunt.   na l ti}v &XXrfv d p ex ?}y  Bivfi{jdXA.e6$ai. Verba transitiva, quæ vi quadam pronuntianda sunt, ut iis seutcntiæ  caput contineatur, haud raro absolute ponuntur. Verba convertenda sunt*, indem der eine in  Beziehung auf Weisheit und Tugend Befordcrer zu seiu verraag,  der anderc in Bezieliung auf Bildung und Weisheit Besitzer zu  sein verlangt ... Vide, quæ de  absoluto usu verborum supra annotata sunt p, 87. Eius usus  ut unum exemplum hic addam,  legitur Symp. 175. A. napov  naXovYtos ovn fæXei eisiEYca,  quo loco, quid differat naXe.lv  et naXeiY xivd, edocearis; rectius igitur, quam factum a me  est 27., verba convertenda sunt:  und ich rief mehrmols, h. e,  liess mehrmals den Ruf ergehen.   xox e 61 / eis xavxovX gdy YvpGDY. Wenn dann,  sage ich, dicse Gesetze zu einem    Zweck sicli vereinigen. di/  particula positu est, ut filum  orationis interpositis verbis abruptum rursum anuecteretur. Prorsus eodem modo 183. D. t.is  61 } xavtd xiS av (IXtipaS, ad  quem locum vid. anuot. 110.  Pertinet autem b. 1. tore Stj n.  x. A. ad, præcedens otocv }'dp  eIs tu avxo £A $a> 6 iv n. r. A.  Coniecturis verba frustra sollicitarunt Astius et Bastius.   B,v p it i nx Et xo naXoY  elvai . Phavoriuus : 6t>j.iitl Ttt E iy XiyErai nal xo tivpftaiveiy et s. v. 6v/iftE<SeiY : <5tyiiriittEiY • opov yEvk6Sai • oi  /uS? "Oprjpov trjY Æfciv nal  inz xi’xypd>Y aTtofiaGEWY tiSeadiY. Stallb.   tovxcj. Convertit  Schultbessius : Selbst sicli hieri n getauscbt zu finden, briugt  keine Sebande. Schleiermaclicrus, cuius verba Riickertus probat, exhibet in convers. : i n   diesem Falle. Ficinus verba reddidit; in hoc utique falli turpe  non est. Unice vera Stnllbaumii  interpretatio est: quum sic a f- '  fecti sunt animo. Errat  'autem Ruckeitus, xo ititcutaxu- <3o<piav maci&ca, r6te Srj tovtcov kvviovrav tlg xavrov  xav vofiav (iova%ov Ivrav&a fcv/ixlserei to xaX ov elvai  XcuSixk IqccG xjj %aQlQa6&UL, aAXofrc de ovda/iov. ini  zovToy xal Hganaxqfrijvai ovdiv alaxQoV ini fis rotg «XXoig nceifi xal i^anarafiiva alo%vvr t v tpiqa xal fitj. ei  185 yecQ «S tQaarjj ag nXovdicp nXovxov evexa xaQiQa^ievog  htanaxri&eiri xui ur/ Xafioi XQVf lccta ) ivcupuvivxog tov d$ai ad solam amasium pertinere censens, non item ad AMATOREM AMANTE AMATO. Etenim quæ sequuntur  exempla, quamquam non nisi de  amasio loquuntur, tamen simul  amatoris imagiuem involvant,  qui vel amasium frustratur falso  amore, vel ipse amasii studio falsissimo decipitur. Verba convertenda sunt: Bei solcher   Absicht ist selbst die  Tauschnng deseinenoder  des a"n dem nichtschimpflich. Bei ieder undern  Absicht dagegeu bringt  Lieben undLiebling sein  Sebande, mag nun einer  getauscht werdea oder  nicht.   lB,cntaTi\% elrj xal jxy  Xdftoi. Si quis spe excideret  h. e. si non acciperet. Igitur  xal h. 1 . explicativum est, de  qua vide sis Indices, cfr. Alcib. II, 143- c. 10. xaxov  apa  idrlv rf tov fieXxidxov  dyvoia xal xo dyvoelvSo fie Axidxov. Dc iusequentcava^nrW*'TOS Riickertas <K ava<paive6$ai f  inquit, verbum proprie significat  ex inferiore loco emergendo apparere $ hinc subito apparere,  dicitarque haud raro de iis, quæ  cum speciem quandam habuissent  antea, falsam illam, subito, qualia revera sunt, se ostenderunt,» Displicet hoc subito,  quod ne quis, verum habeat, videat Piat, de rep. VI. 484.  A. oi pty di} <piXodocpoi xal  ol /ii} dux /laxpov xivoS dieZeXSovtoS Xoyov /loyiS it co s  dve<pavTj6av olol eldiv a/ii poxepoi . Neque debebat Riickertus exemplum putare, quo  sententiam suam probet Symp.  213. C. eicSSeiS l€,aCpvi)S  ava<paived$ai onov iyoj di/u/v  r/xidxa de idedSat, quo loco  neutiquam abundat i%al<pv7jS  verbum,   XO y e avxov: quod ipsum  qttinet, quantum quidem  in ipsius potestate est.  Wolfius verba convertit: seinen Charakter, seine Gesinnnug, quod quamquam ferri  potest, tamen propter iusequens  to xa$ avxov etiam aliis  minus probatur.   ovdiv jjxxov aldxpov  h. e, non minus turpe est,  quam si AMATOR revera  dives esset, AMASIUS igitur non deciperetur atque pecuniam acciperet.   xav ei' xiS <»£ dyaSai.  De xav el particularum significatu disseruit Buttmaunus ad Demosth, Mid. p, 33. Nimirum  quoniam non nisi ad modum verbi  alicuius referri potest dv particula, conseutaneum est in fdr- Igadrov xlit/ros, ovdhv qzzov alexQov. Coxsl yng o  toiovtos xo ye avxov budet%eu, oxi svBxa %gyiia xav  oxcovv av oxaovv vxtyQtxoi' xovxo Se ov xakov. xaxd  xov ctvzbv 6r/ luyov xav el ug ®g aya&m jragvSafUvos  xai oevxos wg dfidvcav toofuvo g Sia X rjv epiHav xov  tQaOzov i^aitazri&tlT}, dvcupavevxos Ixdvov xaxov xal B  ov XExxijfiivov ccQtzijV, oncas xcdtj rj dxaxtj. doxei ydg    mula xav ei, av particulam ad  alterum post ei verbum pertinere, Igitur recte dici Battmannos ait xal, ei xovxo  itoioirjv, ev av itoioirjv et  6oxco jiot xav t ei xovxo  noioirjv, ev itoieiv, Interdum præcedente xav, quod od  apodosin refertur, verbo in apodosi posito av superadditur,  ut recte dicatur Græce tioxm  jxoi, xav, ei tovro itoioirjv,  ev av Ttoieiv . Nostro loco quoniam apodosin uon habes, ad  quam av particulam referas, caput enuntiati esse xai ei i£ait axrj $ eirj censendum est.  Et quoniam xal el conditionem  exprimit, qua revera fieri  posse significatur illud, quod in  couditione continetis, haud abs  re visum est scriptoribus av  particulæ in hoc dicendi genere  additamentum, quo possibilitatis, notio in verisimilitudinis notionem immutetur, Sensus est: Anfdieselbc Weise nun, wenu einer,  indem er einem sich ergiebt, ais  einem guten, um selbst. besser  eu wenlen, getcuscht wird (and  das kann gar leicht gescliehen and ist schon oft  geichehen), s. Gesetzt nun,  es wiirde einer wirklich betfogeu, indem er cett.   6ia rrjv qnXiav xov  l pati tov. Deerat olimroti ar  ticulus, quem ex octo codicibus  addiderunt interpretes. In annotatione Riickertus habet : s u am  caritatem erga amatorem,  Schleiermacherns : durch die  Freuudscliaft 'seines Liebhabers. Scbulthessius: durcli  seine Fren,ndschaft. Amasius, qui AMATORI sededtrrat, quem bonum putaverat, ubi frustra id  se fecisse videt, non caritate  erga amatorem deceptus est,  sed malo amdre amatoris.  Verba 6ia xrjv <piMav xov ipatixov prorsus repuguare videntur  iis, quæ de (piXiaS notione supra  annotavimus. Neque tameu  illic non recte iudicare nobis videmur, et commodissime huius  loci verba explicantur. Satis  notum est, viros, quarum ignavia notunda sit, feminas interdum  appellari. Exemplo est huius  usus notissimam Homeri dictum  'jixatdeS ovx ix* *Axcuol. Nou  minore, ut videtur, cum acerbitate virorum ignavia notatur addito, quod solis feminis laudi  est. Quis feminas dou laudet  in nendo subtemine diligentes?  at Herculem colo assidentem quis  uon vituperet atque derideat?  tpiXiav Achillis, Patrocli amasii,  summis laudibus eilert Phædrus  180, B. Alcestidis laudat  179. C., nam et amasiis et mulieribus propria <pi\ia\ vide anai xal ovzog t o xa& avrov StStj Xaxtvai, on uQEtijg  y svExa xal tov jleXztav yEVE<S#ai ndv av navtl tzqo%vfi7]&ehj ' zovzo Sb av nuvzav xakhdzov. ovzco itavrog ys xaXov dpiZTjg ivexa %uqI%e<5%(U. ovzog Idriv  6 tijg OvgcivLag &eov "Eqoq xal OvQaviog xal noXXov  utjiog xal xoXei xal USuircug, xoXXijv tx^iXetav, dvay   not., nostro loco amatoris  <pi\ia ita commemoratur, ut malam, effocminatum, turpem amorem siguificet. Similiter feminis  a serioribus præcipue scriptoribus ipcoS nomen attribnitur adhærente ignominiæ notione.  Caute igitur Phædrus, Alcestidis  laudans in amore virtutem, non  8i ipeaxa dixit, quo verbo omnis  laudatio misere periret in licentiæ crimen conversa, sed (pi~  "kicLY commemorat, qua parentes superarit mulier  fortissima 8 ia x6v*EpGJxa*   xal o v x exxTjpiv ov  dpexrjv. Prorsus eodem modo  supra dictum est 185. A, i£anazTjSehj xal prj Xaftot XPV~  / iaxa, ad quæ verba vide uunot.  Adde 185. C; apexijS y £v£xa xal xov fieXxiaov yevitiSaz  X. t. A. In sequentibus o/idoS  xdAjJ tj anati} verba convertenda sunt: tamen non ignominiosa fraudatio est,  ignominia cum fraudatione amasii non coniuncta est. Sic 184. E. ini  tovto) xal i%aitat?]$jjvai ovdlv  aidxpov.   Soxez yap av xal ovtoS*. Kai scriptor posuisse censeri potest ita, ut ad præcedens  8oxet yap 6 toiovxos Im8tlB,at x, T. A. respexerit. Habet tamen hæc dictio, quod  mihi quidem admodum displicet. Quid, si scripsit Plato Soxel yap  av xal ovz gjS? h. e. videtur  eoim etiam hac conditione i. e.  etiam si hoc ei contigerit, nt ab  amatore deciperetur, quantum in  ipsius potestate est, declarasse  satis et q. seqq.   ndvrcos: ye xaXov ape xij$ ivexa h. e. Hac igitur  ratione in universum pulcrum virtutis ergo amatoribus gratificari. In  permultis codd. yi legitur post  dpetrfi, quam particulam recentiores editores delerunt Riickerto  excepto, qui eandem in textum recepit. Particulam non exhibent Bodl., Vatie. Vindob., quorum librorum tanta auctoritas  est, ut recipienda particula sit,  si hi eandem exhiberent contra  ceterorum auctoritatem. Ut res  nunc se habet, particula delenda est.   ovroS’ l6tivot ijSOvpav ia$ $ eoi)”Ep gdS. Ut ovxa  haud raro significat: hac ra tione, qua dixi, ita ovtoS h.  1. convertere possis: Ecce talis est, qualem descripsi,  Uraniæ Eros, Quod sequitur OvpavioS nomen maiuscula  littera scribendum curavimus,  nomen enim revera est, non  adiectivum. Minus apte Schleiermaclierus verba convertit : Dieses  Ist der Eros der himmlischen  Guttin und scibst himmlisch.  v t£iki xatov, MlBltS&ai 3CQ0 S ttQEtifV TOV TS Iq 10VTU‘ ttVTOV C   ctvrov xal tov igcoftevov' oi 6’ ersgoi navus T ^S Btiqus, rijjs ITavSrftiov. Tama <joi, iipij, cog ix tov nuQu%Qrj[ia, (o <PaiSQB, nsgii "Egenos OvfifSuklofiai.   TlavOctviov Se navGafiivov didatSxovSi yag fis  Ida Xtyuv ovtadl ot Oocpot Igpjj 6 ^QiOzodrjfios    Alia ratio ndvSjjfiof verbi, qnod  supra 181. B. ut adiectivum  positam est : d fib' ovv t ljs  Ilcevdtjftov 'AfppodhijS coS a\?/~  itctv Si] fxo S idziv x.t.X.  Perfacile autem fieri potuit, ut  aliquis cum ovpavioS littera minuscula scriptum exstaretin codd.,  xat adderet, quo orationem, quam  censeret mutilatam, expleret. In  codd, nullum vestigium depravationis est, igitur ne uncis quidem voculam inclusimus, nimiæ  audaciæ crimen fugientes.   tov te ipcovta xa\  tov' i poS fievov . Post roV   ipco/ievov rursus iutelligas avzdv  avtov. Frustra Bastius et Astius  tov ipcopkvov scribendum putarunt: quod si ab ipso Platone  esset profectam, ordo verborum  hic, opinor, foret: tok ipajvxct  avtov te avtov xal tov ipoo pkvov. Nunc sententia liæc  est: Eros Uranius utrumqæ, et amatorem et eum, qui amatur, impellit et  cogit, ut omnem coram  ponat in studio virtutis  et sapientiæ. Stallb.  Eodem modo verba intellexit  Scbleiermacherus in convers.  405. *. indem er den Liebenden  nothiget viel Sorgfalt auf seine  eigene Tugeud zu weuden, und auch den Geliebten. coS ix tov itctpaxpT/ fia.  Schol. habet:, ix tov avxopatoVf ix tov itpoxeipov. Apposite Stallbaumius ad h. 1. Xenoph, laudat Hell. I. 1. 21. A £yeiv ta p\y anu tov nctpaxprjpof, ta 6h fiov\ev6atp£voi'S*  Non dubiam est autem, quin  additis his verbis Pausauias excusare voluerit orationem suam,  quam elegantiorcm atque politiorem edere potuisset, si ad  eam rem aliquid otii datum  fuisset.   Ilavdaviov 8e tfavdapkvov. De sophistarum irrisione hic agi, qui similes sonos  verborum studiose quæsiverint,  iisque orationem suam exornaverint, conseutiens iudiciom est  interpretum omnium. 9ed non  verisimile est, Apollodorum TIavdavlov 81 7Cav6af.ie.vov verbis  ita usum esse, ut ad Pausaniæ  orationem non respiceret, in qua  illius studii sophistici nullum vestigium reperitur. Præcellit  autem hæc oratio præ ceteris  verbositate, ut non videam equidem, quid obstet, quominus in  hanc verbositatem Tlavdavlov  navdapkvov verba directa esse  censeamus. Fuerunt, ut ipse  Apollodorus indicat sequentibus verbis, magistri dicendi, qui similitudines verborum discipulis  commendarent. Sed commendarunt eas ita, ut quibus aliquid efficeretur, quod modo indicatum  est esse h. 1. iuanis cuiusdam  verbositatis satis acerbum vita- 6'siv fiiv Agiarorpccvij Xiyuv, t v%dv 8e avta uva rj  vno srAijfffiov^s rj vito rivos allov A vyya liaitmraxvlav xal ov% olov re elvat Xiyuv, aAA’ tliteiv avii tbv iv z)j xarto yag avrov rov laxgbv ’E(>v!;!pa%ov  xcaccxeia&ai r £l ’EQv%l(ia%s, d mulos d ij itavOai    pcriiim. Non igitur illos dicendi  magistros Apollodorus carpere voluisse censendus est, ad quorum præceptum ipse verba sua  composuit, sed eos commemoravit tantummodo, ut eorum auctoritate dictionis iusolentiara excusat et. Restat, ut de conversione verborum Tlavdavlov Sl  navdapivov dicamus: Schleiermucherus exhibet; Ais nun Pausanias ausgesugt hatte. Schulthessius habet: Nachdem ntm   Pausanias pausirt hatte. Astius  verba reddidit: Nachdem Pausanias eudlich geendet, quæ couversio Orellio displicet, quod nimis longa oratione Pausanias  usus esse dicatur. Sed ea ipsa  de caussa Astiaua illa conversio  r.obis magnopere placet. Est tamen nobis, qnod Græcis verbis  mugis respondeat, quod si durias videbitur atque minus elegans,  non magnopere dolebimus, quippe  exhibituri, quod revera excusatione indigeret tg ov dotp&vx  Ais Pausanias nuu ansposaunt  hatte,   ovTGodl oi do <pol . TovS  tiocpouS dicendi magistros esse,  supra indicatum est. vide quæ  de docplaS notione annotata sunt   $4.   SI avrcp riva   ii vyya. Scbol, ad h. 1. varias  singultus caussas laudat eiuaque  sanandi modos studiosissime refert, quos hic repetere longum est. Unum hoc ex eius annotatione depromam, quo prndentiores de Aristophanis voluntate  certiores fieri possunt: zo rov  A vypov dvpnzcopa irtiylvezat  tgj dtopaxoo Sta 7t\ij pojdtv  rj xiv od div r) if>v % iv, iviote  xal dia 8rj£,iv Spipe arv  vypo)V xal (pappaxoaS&v zalS  noidztdiv. Pluribus de Aristophanico singultu dicturi sumus in  Commeut. de Symp. Platonis, ad  quam lectores ablegamus,   iv x y xdteo. Hæc est lectio codicum plurimorum. Vulgo  iyyvtdzcD legitur, quam lectionem Astius retinendam censuit.  Frustra. Non enim de vicinitate  hic agitor, sed de ordine sedentium; quandoquidem Eryximachus præcepit: Zxadrov \6yov  eltceiv hcaivov "EpcjroS ini 8e£,id. Sæpissime autem ivzoS,  iyyvS, iv x\j xdra>, iyyvrdzco,  similia, commutata reperiuntor in  libris, ut non defuerint, qui etiam  Lachetis loco ditficiliimo 187*  $• 13. iyyvzata vocem mutandam censerent. Beue tamen id  habet eo loco. Verba sunt hæc:  ov poi Saxeis elSivai, dzi ds  dv iyyvzata 2a)xpdzovS y  A oya>, c Zsnep yivet, xal n\r/—  Qid^y SiaXeyopevoS, quæ verba  quoniam nullo modo explicari  possunt, in hunc modum emendanda suut: ut; poi SoxeiS eiSirai, ori ds av' iyyvzata 2iuxpdzovS ift A oyoj, &snep yvvatxl nXrjdid^et SiaXeydpevoS, fis xijg Ivyyog, q liysw vxig Itiov, smg av iyd xavCafiai. Kal xov ’Egv£liia%ov slntiv, 'Alia xoiqe a  dfitpoTSQa tavxa. iyd fiiv ycig igd iv xd <5(5 fiigsi,  6v 6’ insUlav xavtiy, iv r a ifid' iv a S’ av iyd  liyca, idv fi iv <Soi iftihj dxvtvOxi l%ovxi aolvv %go  xa\ dvdyxij av ro3 x.r.X, Agitnr autem satis lepide de mulieribus, qui severissime in virorum suorum vitam inquirunt, neque prius ab interrogando atque  explorando desistunt, quam omnem  vitam, quomodo gesta sit geraturque, cognoverint. Verba convertenda sunt : Du scheinst mir  nicht zu wissen, dass wer dem  Socrates zu Leibe geht,« der  gleichsam mit einem eifersuchtigeo Weibe anbindet, und er  muss, wenn er auch vorher -von  etwas ganz andcrm zu reden^begonnen hat, ohne Aufhdren sich  von ihm im Zirkel herumfiihren  lassen, bis er sich endlich vervrickelt, und gesteht, wie er ietzt  lebt und wie er geiebt hat.   dixaio? el rj navtial pe  x. r. X. De SlxaioS vocis significatu supra dictum est 6,  Male Ficinus in conver», exhibet:  O Eryximache, tua tunc (nunc?)  iuterest. Ceterum dixaio?  h, 1, Eryximachus dicitur duabus  de caussis. Nam medicus erat,  ut siugultui mederi posset atque  a dextra sedebat, ut ad eum perveniret dicendi munus, si Aristophanes, quominus ipse loqueretur, singultu prohiberetur. Quæ sequuntur verba, eoo? av iyco  itavdoofiai abundantia quadam laborare videntur, quandoquidem personali prouoraine facillime carueris. Cave tamen id mutandum censeas aut delendum. Dicturus Aristophanes erat; Dicere tnte debes, donec  ego possim. Sed inter dicendum factum est et hic et  alias haud raro, ut, cum structura verborum ad verbnm comparata sit, qnod scriptor iu  mente habuisset, pro illo verbo subito aliud poneretur, quod cum incepta structura verborum mions  Cfcuveniret. Optime igitur se haberet scriptura hæc: 7/ Xlyetv  vnlp ijiiov 7 Eoo? av iyoo Xiyeiv  dvvoopai, sed non minus bene  dicitur Ego? av iyoo  rfau(S oo fica.   idv ftiv 6o i i$iXp   el /i r/. idv fiiv præcedente  scriptum exspectaveris idv 8i y  ut legitur iu Piat, Protag.  848. A. idv fisv fiovXy Exi epoo rav, Etoipo? elpi 6ot napiXeiv anoxpivopevo ? • idv  fiovXy, 6v Ipol ndpa6x£y nepl  co v petaS,v inctv6ape$a 6ie B,wvxe?, rovroxs’ reWtf iniSelvai. Passim annotatura est ab  interpretibus, el interdum poni  idv præcedente, eiusque rei caussam indicare studuit Engelhardtus ad Piat. Menex. 237,  ed. non satis, ut videtur, veterum scriptorum voluntatem assecutus: particulæ idv, inquit,  inest notio exspectationis manifestum fore, sitne id, tjuod hypothetice ponimus, necne. Si ergo  duæ res hypothetice opponuntur,  iam tufjicit, semel hanc notionem additan¥ esse, et quidem  priori membro, quia id prius po - vov ituviGftai v) Avyl' tl 51 (ilj, vScezi uvaxoyxvllæ Oov. d S’ aga itavv lo%vga Idziv, avaXujiijv zi zoiovzov, oim xivfacus av zqv (uva, itzagt' xal lav zovzo    nere solemus, quod nostra magis  interest ; superflua hæc notio in altero membro est.* Nos sic statuimus. Ubi idv phy idv  6e ponitur, duæ enuntiationes  hypotheticæ sibi æquiparantur,  in quibus, quod fieri ponitur,  idem facile fieri posse certis quibusdam de caussis exprimitur.  In æquiparandis enuntiatis veteres te T £ particulis sæpius  utuntur, quam fiiv - 8£ t igitur  sæpius idv TE idv te reperias, quam idv phv idv 8£.  Exemplum habes Symp. 184. B,  init. Pro altero iav veteres scriptores etiam si posuere. Sic legitur noatro loco idv phv sl Si, nusquam  cutem £dv te eX te reperias.  Colligitur inde, el post idv positum non eiusdem potestatis esse  atque iav præcedentem particulam, sed alius, quæ cum 8£ adversativo commode consocietur, non  item cum te vocula, de cuius  potestate supra diximus, conveniat.  Ut paucis dicam, iav poni aliquid  signiiicat,H|uod fieri posse cogitatur certis quibusdam de caussis, el cum adversativa particula  coniunctum exprimit id poni,  quod contra exspectationem revera contigerit. Ad nostrum locum ut revertamur, dicit Eryximachus : Vide, an tibi ditvtv  Cz l ixovTi h. e. animum reprimenti aliquod tempus singultus  abeat, (et credo, fore, ut abiturus sit, experientia edoctus)  sin vero minus h. e. wenn  dcrSchlucken aber gegen  ali es Erwarten wirklich  nicht weiclit..cf.Plat*derep, C. pvypeta 5*   avTOlf XOLL Svtiiotf TJ/V Tt6\lV  8ypo6la jtoieiv, idv xal ?} TIv$ia B,vvavaipy (neque dubito,  quin id factura sit Pythia) coS  daipodiv’ ei 8h py (&z.£,vvaivaipEi h. e. contra exspectationem non, revera non) eoS’ EvSatpoCi te xal SeoTZ, Hoc dicendi genus quid diflerat ab eI   eI oh pi/ sponte intelligitnr.  cf. Piat. Churmid. c, 14. Heind.  ed. 190. eI ovv Coi <pt\ov,  i$£X co Cxoieeiv pera Cov • ti  d£ p ?/, idv. Adde quem Stall—  baumius laudat ad PJat. Piiacd.  p v JB8. ed. Isocrat. Archid. 44.  #11. ed. Lang. idv phv yap  iSiXcopEv djtoSvjjCxEiv vithp  t&v dixalcov aCtpaXdjS yplv  iZtCTai r,ijv m tl 6h <pofiySyCope$a tovS xivbvvovs x. T. A,  Ceterum post y Xvy% supplendum censent ev %X £t Minus nobis placet hoc explicandi genus;  meliorem explicationem iu conversione huius loci dedimus.   v 8 aTt av axo yxvXladov. Schol. habet: dvaxoyx vXiuCai t 6 xXvtiai ryr cpdpvyya } d Xiyopsv avayapyapiCat .   oXoo x ivyC aiS dv Tyv  piva ♦ Vulgatum xivyCaiS,  quod codd. omnes exhibent, et  Athenæus servat V. 2. 187*  iv 8h Tofis xnto&yxaiS tov xap tpovS > tva Tyv piva xivy6a$  TtTapy, itapiypt % mutatum in  xvyCaiS apud Stob., Florii. Tit.  98. 542. reperitur. Eam lectionem cum aptiorem censerent  Wyttenbachius, Creuz. ad Plot. 2 noirj6]iS «Jfal ij 5lg, xal sl itaw 1 <S%vqu t<Sn, 3iav~  (Sectu. Ovx av cp&avois liyav, cpavai xov ’A QKScocpavi j'  ly w di Tttvra noti^a. Einuv 6rj tov ’Eqv!-!iikxov'  de palent,», Astius, alii, nemo  luit excepto Riickerto,. qui vulgatam lectionem defendere atque  in textum revocare auderet, Riickerto autem tutius visum est  retiuere, quod libri darent, a a tque nisi bonum, at. non  absurdum esset. Aliud nobis de vulgatæ lectionis præstautia iudiciutn est. Kivei v nimirum nou SIGNIFICAT solum movere, sed movere ita aliquid, ut id se moveat. Sic  iu AMORE verbum usitatissimum, adhibeturque, ubi aliquis ad nequitias allicitur, Pari modo in proverbiali dictione dicitur pijxiVEiv,  tov ev 'heIjievov videlicet, ne is,  qui moveatur, ubi motum se senserit, moventi molestias paret»  Iam vides xiveiv r?/V f)lva esse,  movere nasum atque -excitare  ita, ut se moveat h. e. ut oriantur nxappoi, Bekkerus xvjfdaio  habet, quod apud Stobæum legitur. Sternutatione mota  pelli singultum probatur Mippocr*  Aphor. VI. 13- t; 7to Xvypov £*opivaj ittapfiol iitiyEvopEvoi Auov6i xov Xvypov.   xal eI 7tavv l6xvpa  idxiv . De xal el et eI xai  part. ita disputavit Heind, ad  Platon. Gorg. p, 509. A., ut  negaret, couditionulis enuntiati  seutentiam mutari, sive xal eI  sive ti xai scripseris. Consentit cum Heindorfio Matth. Gr,  ampl. T, II. 1252. Nostra  verba etiam t um, si vel maxime pervicax sit, cessabit Eugelhardtus interpretator 5 rectissime idem de xal el et el  xal purticularnm discrimine disserit ad Apol. Socr. pag. edit.  196. Ex eius annotatione hæc  laudare iuvat: el xai rem aut  ponit, aut indicat fieri posse, ut  ait, ita ut latiue reddendum sit  quamquam, etsi vel quamquam fortasse. Kal eI semper de incerta hypothesi  usurpatur, quam sive ponit aliquis sive non ponit, tamen id  fieri oportet, quod in apodosi  ponitor. ovx av q> 5 av o tG Xiyoov.  Schol. habet: ini ccor eIg 5 T$paG ayovTGJV aZioatilv tivoG //>/7 tcj nipas iiei^EvxoS avx\j. Proprie verba significant: Mit dem  Reden kannst du nicht zu frxih  komme^ h. e. quin statim loquere. Hæc annotavi, ut liqueret, interrogandi signum ab hac  dicendi formula non abesse non  posse, quod in Phædone positura  est apud Stallb. p, 100. C.  akXa prjv, l(pr\ o KifirfG, coG  8 i86vtoG 601 ovx av cpSavoiG  itepaivav ;   eIkeiv 8\ tov 9 Epv%l/ iaxov . Eryximachus medicus,  qui nunc dicturas est, Acumeni  medici filius, Hippiæ auditor ana  cum Phædro aliisque fuisse traditur Piat. Protag. 315. C.,  Phædro AMICUM fuisse discas e  Piat. Phædr. 268. A., ubi  Socrates cum Phædro colloquens el xiG, inquit, 7tpoGE A$qjv t (3 kraipfp 6ov ’Epv%ifjiaxcp V ‘&^ 7tar P' t &VXQV ! 'Ahqv /.ievco tircW x.t. A. Cap. xn. AoxeZ roivw fio i ccvayxcaov tivca, timSi/ Tlav186 6avlag OQ^rfias htl rov kbyov xabag ov% txuvas aiteteXeGe, 6 s Zv ifis XEigaGftai teAos htifrElmn rc5 Aoj/gj.  tb fisv yag Saikovv tlvai xbv "Egara SoxeZ [ioi xaxaXco ? ov x Inavco?. Ex  Eryximachi sententia Pausanias  rectissime disseruit de duplici  Erote atque de utriusque dei natura, minus recte de erotica vi  locutus est, quæ vis latius pateat, nec solum in animis mortalium, sed etiam ia universa rerum natura eillcacissima conspicietur. Respicit autem, Stallba umius ait, Eryximachus haud  dubie ad nobilissimam illam et  inultis, ut videtur, posteris temporibus probatam sententiam vetferum quomndam FILOSOFI, qui statuerunt elementa totius  rerum universitatis inter se pugnantia per concordiam et amicitiam ( tpiXiav ) esse inter se  conciliata et in ordinem redacta,  vid. Arist. Metaphys. I. 4. et  quos laudant interpp. ad Aristopli.  Avv. v. 695. seqq.   zcAo? iniSslvai rc3 Ad' y<*>» * EitiSEivcti ex artificum   officinis depromtura est, qni eam  reliquum corpus sive hominis  sive animalis arte elaborassent,  capite ad postremum elaborato  caput imposuisse dicantur  simul atque opus ad finem  perduxisse. IJæc formula  iam apud Homerum reperitur II.  r, 107. tfjEv6xrj6Ei? ovd* av re  xiX o? /iv$cp imSfoeiS. Adde  Piat. Alcib. I. l^D. xov Tccv yap Ooi arfJthov xcov    Siaro?/juarGjy x JX o? inite^r/vat  avev i/iov advvaxov. Cratyl.  S95. A. xivSvvEvei yap xoiovroS xi? tlvai 6 'Ayapkpvcav,  olo?, a av dcZeiev avufj 6ia7iov£i6$cn xal jtapTEpEtv, riXo?  inniStl? xol? SoZatii di’ a pEtrjv.   oxi < 5 £ ov /iovov &6xlv  seqq. Schleiermacherus convertit: dass er aber nicht a Ilein iiber die Seelen der  “Menschen w altet in Beziehung auf die schonen,  sondern auch auf vieles  Andere and auch in allen  andern Dingen Quæri   potest primum, quid sit id, ad  quod, præter pulcros homines  Eros in animis hominum insitas  pertineat. Deinde si Schleiermacherianæ conversionis sensum  Eryximachus exprimere voluisset,  haud dubium esse potest, quin  dicere debuisset ov /iovov idrlv  in\ tat? Tpvxai? xcov av^peoTtcov ctXXd yioct iv xol? aX~  Xoi? Quoquo modo verba specte*,  distorti quid enuntiationi huic  inesse senties, quod deleto xai  post rtoXXa posito optime removeri potest. Verba nimirum per  chiasmum explicanda censeas, nt  non solum in animis hominum formosæ iuven—  tutis, sed etiam aliarum  rerum multarum Eros in  aliis rebus habitare dicatur. kag SicXla&KL' on 8s ov (tovov Ifiriv ini taig cjivya lg tav av&Qconav jrpog rov$ xcdovs, dii-cc xal tiqos  «AAa 3Coi-i.cc xal iv tolg ai.i. 0 tg, rolg re Oci^aGL tui/  ndvrav %d>uv xcd tols iv ry yy tpvofievois, xal, mg  fjtog tlntlv, iv nccGc tols ovGl, xa&toQuxtvaL ycoi  8oxa ix vfjs luTQLxrjs, rijs ryitxiQag TeyvySt wg (dyas  xal &av{ia<St6$ xcd ini ndv 6 fttog ttLvu xal xaz’ B    Posses etiam hac ratione verba  emendare: ort ov [IOVOV ini   x aiS ifwxcfis tgjv txvSfjQQitoav  xaz 7 tpos xov? JutXuvS', a XX a  xal npo? aXXa noXXa xal iv  toiS aXXoiS x. r. X. Hæc olim  scripseram. Sed neutra mutandi ratio nunc placet et omrfSa bene  habent, modo Moi post itoX Xa  positum non und sed aach interpreteris. /   co? Eno? elneiv, vide annot* 63- Schol. ' autem hæc  verba explicat: gg? maivExai, cbs  iv Xoycp sinetv, addmjue: xovxo  dxVM ar ^ £taz Kapa xois na A aioi? xal cJ s e in st v EnoS  xal eo? inoS einetv xal co?  ino? (pavai xal guS’ opavai  inoS, Exi dfc xal Sia pia? Xi~  %egoS ixtpcoveixai, olor goS <pavai xal as slneiv. drpial vei 81 x 6 avxo . ol 8s <pa(5iv  av xi xov co ? <p aiv ex ai xeiC$ai i f avxl xov ooS iv A oycp  e in Eiv . Converterim verba :  in den Korpern aller 1 ebenden Wesen und in den  Erzeugnissen der Erde,  und, ich vage es zu be haupten, in alleu Dingen,  Adhibentur nimirum verba ilia,  ubi aliquis aliquid dicturus est,  quod fidem hominum superare,  ipse sentit,   go? ftiyaS xal   6x 6 5. Stallbaumius in his, in  quit, ~co? significat nam, quippe, usu haudquaquom infrequenti.  Male. Præcedenti protasi, cui  apodosin Eryximnchus præmisit,  altera apodosis additur, alterius  potestatemquæ amplificat et  auget. Hæc verborum structura  ex oratorio genere dicendi depromta est. cfr. Apol. Socr. p,  20. C. o t; y ce p 8 rj nov dovye ov8ev xgov a XXgov n eptxx ox e pov np ay /xax ev opivov, ixetra xo6avx?j (pqprj  te xal Xdyo? yiyovtv, e i /ir/  xi Enpaxxs? aXXotov rj  ol noXXoL Compara cum his  verbis Symp. 211. E. xi 8i)xa,  iq>7j,oio[iE§a, sl xod yivoixo  avxo x 6 xaXov i8slv eIXi xptvE?, xa$ a pov, agtxx ov, aXXa /n) dvdnXeaov uap xgov te avSpoDnivGDV xal XP&p areor xal dXXi)? noXXijS epXvapia? $V7]T7] ?, a A A* avxo xo  Seiov xaXov Svvaixo  pov oei 81? xaxt8 Etv, Adde  Cicer. Orat, pro Rose. Amer,  e. V, §. 14. Atque ut facilius intelligere possitis,  ludie#*, ca, quæ facta sunt, indigniora esse, quam hæc sunt,  quæ dicimus, vobis exponemus,  quo facilius et huius hominis innocentissimi miserias et illorum audaciam cognoscere possitis et rei publicæ calamita- av^gajuva xal xara &na jigdyfiaza. ccq^oucu Se airo  rijg Icczgixfjg ktyuv, iva xal ngta^eva(iev zr/v zt%vi]v.   'H yag (pvGig rcov Oafirczav zbv Sutkovv "Egena  zovzov ex,ei. ro yag vyiig tov tidfiazog xal ro voCovv buo7.oyoviii.vag ezegbv re xal avvftoiov eozi. ro  Se dvopoiov avofiolmv izci&vfiei xal ega. akkog fiev  ovv o eztl za vyieiva egag, akkog 6 e b tjtl ra voOibSei. eCzi Si ), dgneg agzi JIavOaviag ekeys zoig    tem. Huic loquendi generi non  adnumeranda sunt verba Alcib.  II* 138. B., quæ sunt, qui  corrupta censeant ; sed ut clarius  videas, corruptelæ indicia ipsis nulla inesse, hoc modo disponenda  sunt : ooSKEp TOV OiSlnovv avzlxa (padiv ev&ad$ai xoAxgj 8ie->  A sdSai rd narpifia rovS vleiS’  l£,6v OVTCk) TC OV TZCtpOYTGDV aVTGJ  xaxoov anozpomjv riva tv£,a~  ti$cu, crepa npoS roiS vitap *  Xov6i xaxypdzo.   xal ini nav o5£o?. Ne  forte ad SavpadxoS supplendum censeas idriv et scribendum xal  cjS ini nav, tria dei epitlieta  sunt: magnus, admirabilis,  late potens. Dicitur cutem  ini nav xeivet pro ini nav  teIvov idriv vid. annot.  87. Sensus est totius enuntiationis: Dass er aber uicht  blosden See1en der Menschen in Beziehung auf  das Schonc, sonderu auch  i u Beziehung auf vules  indere auch den anæren  Dingen einwohnt, sowohl  den Leibern der gesammten Thierwelt ais den  Erderzeugniss e n and, ich  wage es z u sagen, a 11 en  nur vorhandenen Dingen,  glaube ich aus der Medi  cin, meiner angestammten Kunst, ersehen zu haben, dass ^ros s nnd wunderbarund ei n flus s reich  auf alles der Gott ist, so  in mgnschlichen, so in  gottlichen Ange1eg en h eiten. Ut n(#tro loco ab hominibus ad animalia, ab animalibus ad mineralia transitur, hæc  tria autem verbis comprehenduntur : ndvra z d ovra, eodem   modo in Riædon. 70. D. legitur : prj toivvv xar avSpGoncov dxonei povov rovro, aWa  xal nara Zwgdv navrojv xal <pv tgov xal BtvWiffidrjv. odanep  ix& yivediv, nept navtcov ideafiev, ap ovzojdl yiyvetat  ndvra.   iva xal n p ed fiev gdjjlev .  Explicat Schol. ad h. 1. npe—  dfiEvcopev npozipeopev, peyaXvYGOpEV. npEdfieveiv riva est  aliquem ut senem venerari, alicui ut seni primum locum attribuere. Non iniuria Phædrus dixit  Symp. 178. B. zo yap iv  rols npedfivrarov slvai  [ov]  rifiiov ; Eryximachus autem dicit: ut simul primi loci honorem nostræ arti attribuamus.  Kai enim ita explicandum est,  ut proprie verba audire dicantur:  iva xal A eycopsv nepl xovzcdv  xal npEdfie.voDfj.Ev x. z. A. (i\v clyadoig zcdov xaQl&Gftai rtdv kv&qcojt av, roig c  di axolaOtoig alOxgov, ovra xal Iv avroig roig GcSftadi roig fiiv dyadoig exkGtov tov Ga fiarog xai vymvoig xcdov yaol^iGxTui xai dii, xai rovro iGnv a  fivo/ta r 6 iatQixov, rois di xaxoig xai voGadiGiv alGxQov  r e xai dii dxaQiGrtiv, it iiii.Xu ng nxvixog tivai. tori  yctQ latQixtj, tag Iv xiipaXaia ilmiv, ixiGr^i] rav  rov Otoiiurog igamxav nQog xXtjGfiovTjv xai xivuOiv,    Itepor re xal avopotov.  Rectissime annotatum est ab Astio  et Stallbaumio, Thierschium frustra scribendum coniecisse PrzpoY  ti xal avopoiov. Nimirum  Zxzpov h. 1, non alind sed  diversum est, quæ verbi signi'  ficatio non rara apud Platonem,  cfr. Alcib. I. 11 4. B. xorzpoy  81 ravrd i6ri 8lxaia rz xal  <Svp<pkpovra, y erzpa. Adde  Piat. Protag. 833. A. notepov  Xvdcopev rcJ v Xoycoy; ro  fy M juoror Ivavtiov zlvai, y  ixetvov, iv cp iXkytro at ep ov  etvai daxppotivvyC do<pia   : xal irpoS rep trzpov zlvai xal  avopoia x. r. X.   xaXov x a pineti Sai tgoy  txvS pant oo y. Verba rdov ay SpconcoY seiuncta snnt ab iis  rerbis, e quibus pendet rolS p\v  ayaSoiS, ut pondere augerentur.  Huius exemplum structuræ verba  aunt 178. C. o ydp XPV av~  $pG07toiS yytZ6$ai nayroS rov  piov rolS pkXXovdi xaXcuS pia$<5e<5$ai x.r.X. Urgendum autem prounntiando est tgjy dySpeoTteoY  ideo, quod, cum Pausanias in hominnm tantummodo animis dixisset Erotem versari, Eryxixnachus contra etiam in corporibus habitare deum narret,  indicandum erat atque demonstrandum auditori, quibus modis ab illius oratione medici oratio,  diflerret.   xal rovro Idrtv gj uvopa ro larptxdv h. c. und  darin besteht das Wesen dessen, was wir das Medicinischo  nennen. Prorsus eodem modo  185. B ovrco nccynoS yz xaXoy apztyS y Zyejicc xapiZe6$ at. Ovr 6 S itirtY 6 fijs  OvpctvictS SzoxPEpaoS xal Ovpd YtoS X . T. A.’ Ad ea, quæ insequuntur, apte laudatur ub interpp.  Hippocr. De morbo sacro sub Cu.  Xpy  py avZziy r d vov6ypara, aXXa <5 iczv8ziy rpvxztv,  7rpoS<pzpovtaS ry yovCco to' itoXepicoraroy kxatfry, pt) r 6 epiXoy xal 6vvySZS * vn 6 ptv ydp  T7/S' CvYijSEiaS SdXXzi xal aij&z-,  rai f vito 81 rov noXzplov <p$lvzi xal apavpovrai .   %6rt ydp larpixy. Hippocr. de flatibus : r d IvavricL   rc oy irarrloav itiriy Irjpara.  larpixy ydp i<Sn xpoCSeCif  xal d(pa{pz(itS‘ dg>aipzOiS plv  rooY v 7f zppaXX oYroyy, 7tpo6$f6iZ  dlroor iXXzin ovrco v' o Ss xdXXidra rovro noizcov apitiroS  lyrpoS. Articulum ne desideres,  omittitur, ubi per se positum  spectatur nomen, cfr. Piat. Lach.  191. c. 18. rovro r oiyvv  alriov iXeyoY, das also  9    130    riAAT&NOZ    xui 6 Siayiyvmoxav iv zovzoig zov xakov re xal  D aioxQov " Egaza, ovzog lottv 6 lazgixdzazog' xai 6 jitrajidlkuv noicdv, dgze dvri zov tzigov "Egeor og zov tregov xzrjOtta&cu, xal ot<j [irj bveOuv "Egcog, dii <5’ lyytviafrcu, IxiOzo^itvog i/XTeoiijOai xai ivovra ifcksiv, aya  meinte icli mit dem Worte altiov.  Alcib. I. 133. c. 57* o 87 }  xal xo pijv xaXovjtev : Was   wir auch mit dem Worte xop7j  bezeichnen ; Symp. 196* C*  civai ydp opoXoyEitai 6a><pp 0 6VY7J tO XpOLTElY IjdoVGJY  xal iirt^vjiuav, dcun unter der  Be/.eichnnng: 6coq>po6v V7j wird  allgemein yerstaaden Itaque  hoc Eryximachus dicit: Es ist  namlich, was wir * iatpi X 7/ » neunen, der Hauptsache n a c h cet*   xal o diaytyvcSdxcov  iv tovtoif. Difficillimam  esse atque gravissimam morborum e symptomatis petitam cognitionem, quam diagnosin medici  vocant, iutelligunt etiam ii, qui  artis medicæ imperiti sunt*   xal 6 yi Et a ft aXXeiv  not djv. sc. td i porrixa tcov  (jayiaTCJV j hinc post cJsre supplendum est td tioopata. Cavendum est enim, ne quis tov £T£pov subiectum esse censeat enuntiationis» Quæ sequuntur verba a xai incipientia, præcedentium verborum explicationem eflicinut.  Sensus est : Wer die Neig u « gen der Kdrper so  umaodert, dass sie anstatt der einen Neigung  die andere erlangen d. h.  wer es verateht, Korpern  eine Neigung einzupflanzen, die ihnen nicht einwolint, aber ihnen c i n w o hnen muss, und die einwohnende, die nicht einwohnen darf, heraus zu treiben, iitidtapEvoS i/iTtoiif 6ai xal ivovta IB,eXeiy. >  Quod de duplici Erote hic dicit  Eryximachus, Socrates de morbo  profert in Piat, de rep. I. 333*  E. ap * ovv xal vodov o6tiS 8eiyoS <pvXatia65ai xal ptj Xa~  $etv, ovtoS deivotatoS xal  iyutoirj6ai, quem locum interpretes propter xal jutj XaSeiv  verba vario modo sollicitarunt.  AaSeiv, quæ vulgata lectio est,  rectissime e duorum codd. auctoritate in TtaSitv mutaverunt. Non  est autem assentiendum Stallbaumio xai ante pnj TtaSetv delenti.  Nodov <pvXd%a6$ai positum  habes propter antecedentia : ap *  ovx o natabat SeivotaroZ iv  pdxy ritE nvxtixy tltE tivl  xal dXXy, ovtoS xai <pvXaB,aOSai, quæ si non præcederent, pro <pvXd£,a6$ai Socrates  alio verbo usus esset, quod cum  YOtioS nomine melius consociaretur, Veritus autem, ne quis  yotiov tpvXdgatiSai non satis  iutelligeret, accuratiorem explicationem verborum statifei addidit,  quæ in verbis xal yirj TCo&EtY  continetur. Kai igitur explicativum est, atque hoc est, id  est, significat.   a y aS 6 Z dr 8 tj p tov py 6 i.  Ad 8 yfiiovpyoS Stallbaumius i .e.  ttog 'Sv rft] drjiaovQyos. SsT yag Si/ rn SjftuSut mna  iv tcj Softari fpD.a olov t ilvcn noteiv xal Igiiv akfo)>.av. ?< ito lybiOta tcc Ivavxudtara' 4 'vzqov itio fio),   zixgdv ykvxtl, $>]quv vyQtjj zavra rcc roiccvra. roinoig •  ime uj9elg "Egma iyzoiijeai xal oydvoiav d TjfikcQog E  inquit, iarpof. Sed /admodum  hæc verba languerent, si præcedente superlativo sequeretur  dyaSoS larpof. Eryximachus  ab artis medicæ theoria ad praxin transit ita, ut, cum larptxuraror appellasset eum, qui  malum et bonum Erotem in corporibus dignoscere posset, aya J3oV drjpiovpyor practicum  medicum vocet, qui medicina  adhibita malum Erotem e corpore removere, bonum in corpus immittere possit.   <pi\a olovr elvai notat v xal i par aWijX&v .  Sublatum discrimen vides in Eryximachi oratione, quod intef (piXt~ir t  <piMa f q>i\o$ et Spei S*, ipdr exstare supra annotavimus p.69,quibuscumcf.annot p.lS2. Docemur  autem hoc exemplo, qui Hat, ut vocabulorum significationes vergente  ætate sæpius immutatæ sint.  Verba nimirum quasi alSaXa  sunt cogitaudi rationis, quæ ratio ubi mutatur, corrumpi necesse est atque perverti verborum significationes.   narra rar otavr a. Wolfiu* asyndeto offensus xai ante  narra ponendum coniecit. Possumus nos quidem in eiusmodi  dictionibus copula non carere,  qua propter Schleiermachenis ia  conversione und a lies dergleichen exhibuit. Verum  non solum Græci sed etiam  Romaui copulam omisere, quippe    efficatius eo indicantes, verba  narra ra rotavra eiusdem potestatis et iuris esse, atque præcedentia, quæ dOvrSercjS enumerantur, exempla, cfr. Gorg,  503* E. olor tl fiovhet idatr  rovS ZwypaqjovZf rovS oixodo povS f rods* ravnrjyovS, rov£  dXXovS ndrraS SrjpiovpyovS ortiva fiovXai avrdUr. Demosth.  Orat, pro corona c. 74., quem  locum Stallbaumianæ industriæ  debeo: para ravra dvdrdvroov  olf ?}r impeXlS iph xax&S  notetv, xal ypacpds, tvSvva?,  tlsayytXlaS, narra rotavra  inayovrt&r x. r. A.Verba  mxpur yXvxti a sciolo quodam  addita censent, præsertim quum in nostri loci repetitione non  reperiantur 188. A., Astiua  Stallbaumius, Riickertus. Atque  Riickertus quidem, quatuor hæc,  inquit, frigidum, calidum, siccum  et humidum t sæpius in corpore esse diversasque eius mutationes  procreare dicuntur : at ntxpoV  et y Xvxv in corpore huntano  quid sibi Velint, non intell igitur.  Accedit, quod injra p, 188. A.  ipse E ryx irn achus repetens huius  loci dicta cætera enumerat, haec  omittit . Cavendum est, ne quia  his assentiatur. Nimirum 188.  A., ubi nixpor yXvxal verba non  reponuntur, ne poterant quidem  apte poni, quoniam anui mutationibus, de quibus illic sermo  est, neque cum acerbo neque  cum dulci qnicqunm commercii    XQoyovos 'Aoxkijjuoe t <Zg <pa6tv oTSe o i xoiijtcu xal iyu  mi&ouat, 0vvt<Sti]6E rr/v ijfUztQav ze%vt)v. est. Nostro contra loco verba  i['t'Xf)6v Seppry, itmpov yXvxtt,  Bypov vypcp, Ttavxa rd xoiavxa  nou corporis conditioni describendae, sed explicando inserviunt  praecedente verbo xa ivavxiaoxctxa. Sensus est totius enuntiationis ! Er muss namlich  das Feindlichste ira K d rper sich befreunden lasse n u n d zu gegenseitiger  Neigung umstimmeu kdnnen. I c h verstehe ab er  «n ter dem Worte iv av xt cjxaxa (ride anno't. 129.)  dic reinen Gegensiitze:  kalt und warm, bitter nud  suss, trockan und feucht,  und alles dergleichen*  Ceterum ne quis forte putet  itavxa xa xoiavxa verba rectius  poni, ubi duo exempla aliata  sint, quam ubi tria posita repenantur: legitur in Piat* LEONZIO (si veda).,  quem locum Heiudorfius laudat. D. ixitopi&w, iar plv  xeivy xa doipata yjpcov, dixia  idv di fnyco, Ipaxia, dxpGopaxa, vxoStjpaxa, aXXa, gjv  epxsxai CoSpaxa eis imSvpiav.  Dubito autem, num reperiatur  locus, in quo duobus tantum  exemplis laudatis zdvxa xa  xoiavxa, dXXa t simileve sit positum*   zovxoiS Itci dxtjS e/f seqq.  xovroiS ad tu ivavxtcdxaxa referendum est, non ad singula xoov  iyavxiooxdxcDV exempla, quae  non nisi ad explicandam vocem  xa ivavxuoTaxa apposita sunt. E p coxa i pno irj d ai xal  6 pov oiav . Supra iam annotatum est ad verba cptXa olov x    iivaixal ipdv dWr/Xcjv, signi»  beatum verborum (ptXelv et €pav t  <piXia et £poj£, similium, in Eryximachi oratione prorsus mutari,  "EpeoS igitur nostro loco nihil  alind siguificat, qn <m rerum  sibi repugnantium concordiam. Huius nominis vim  ipse Eryximachus additis xal  6 povoiav verbis declarat, ubi  xai rursus explicativum est:  Liebe d. h. Einklang. Si  quaeris autem, cur amandi verbis  •> nominibusque Eryximachus utatur, memineris velim, laudandi  Erotis cQUssa orationem ab Eryximacho haberi, atqna eundem  statim ab initio orationis suae  ita censuisse, ut etiam artes ab  Erote regi atque per cum esse  contenderet, cfr. infra 187*  C. xi]v 81 opoXoyiav nadi xov zoiS, GjS7tEp ix£i rj ieexpim }, lvzav$a j/ povdix? } IvxiSrjdiv,  *EpGDxa xal 6 povoiav aXXijXoav  ipxon'/dada.   o?8e ol TtoiTjtai dicitur  propterea, quod adfuerunt Agatho  et Aristophanes : wie die Dic hterzunft da behauptet»  Testantur autem poetae, Aesculapium medicorum npoyovov esse:  artem medicam euudem constituisse, ut qui res in corpore  contrarias sibi conciliant, non  testantur. Igitur minus apte  verba Schleiermacherus convertit :  Dass diesen Liebe und  Wolwollca unser A h n herr Asclepios einzuflossen verstand, dadurch hat  er, wie die Dichter hier  sageu und ich es glaube,  unser e Lunst gegriindet.  ”H te ovv laxQMTj, <og itEQ liya, ituOa dut TOV  9eov tovtov 'xvfiegvutai, agavrag 6'e xai yvfxvaOttxlj    7f' t s ov v lar pixr}, o)S 71 £ p Xiy cd seqq. Si scriptam  exstaret rj x e ovv latpvkr}, cofnep  Xiyoa, nuda. dia xov $eov tovtov xvfiepvaxai xai yvpvatitiXT] xai yeoDpyia, nihil esset,  quod lectorem olleuderet. Nam  et medica ars, et gymn.<stice dicerentur atque agricultura dei ope  gubernari. Accedentibus verbis  coSccvxcdS di, manente Te particula, dicendi genus eilicitur,  quod certe minus usitatum est.  Non nescimus quidem, xe di  sibi respondere saepeuumero, sed  tum scriptum exspectamus : i/ xe  ovv iaxpixi] .... xvpepvaxai,  yvptatixixi) xai yeoipyia  GjSavTGoS. Huc accedit, quod  post xi Graeci scriptores di «on  admittunt nisi in rei, quae praecedentem gravitate superat, commemoratione, ut Lutiue convertendum sit: et vero, et vero  etiam. Ea gravitas nostri loci  verbis convenire frustra docet  Stallbaumius ad Piat, de rep. II,  367. C. Cave tamen, quicquam mutarum censeas. Eryximachus in^Hae structurae oblitus, quasi dixissset ?/ /ikv ovv  principio enuntiationis, coSaiixcoS  di dixit. Vide de piv ovv  di voculis annot, 23. Alia  ratio verborum est Piat, de rep.  III. 494. C. iv xe xy xmv  &K& v x oirjdei itoXAaxov de xai  a\Ao$i, ubi plus ponderis in  altera] enuntiati parte est, quam  in altera, ut ti * di apprime  respondeat Latinorum cum  tum. Adde Piat, de rep. VI.  489. C. ix di xoivvv tovxqov  xai iv xovxoiS ov fiadiov evdompelv TtoXv dfc peyidxy xai    Idxvpoxdxtf dtafioXrf yiyvexat  xy tpi\o6ocpioc x. t, A.   wSitep A iy<a. Praesens  tempus A iyeiv verbi de sententia loquentis valet, praeteritum  ad praecedentia eius verba lectorem revocat cfr. Apol. Socr.  17. B. ovxoi piv ovv, cofnep  iyco Ai^or^ut mihi videtur) y  xi y oidlv aXySl* elpi]xa6iv.  Adde Symp, 221. D. ei ^ prf  apa oh iy oj A iyoo diteixa^oi  TiS avxpv .   yv pvatix ix?} xai yecop yia . Articulum haud raro  omitti in artium nominibus,  Schaeferus, Ileindorfius, alii docuerunt. Nostro quidem loco eum  omitti eo magis etiam mirum,  quod antecedit fj TE ovv iaxpixi] .  Si quid video, non piomiscue  veteres artium nominibus aut  addiderunt articulum aut demserunt. Addidisse videntur, ubi  de re sermo est, quae omnibus  nota est, vel qbae definitione praemissa nunc innotuit. Demseruut  articulum, ubi de re nondum  explicata, aut in universum de  aliqua re dixerunt. Nostro loco  artis medicae definitionem Eryximachus dederat in superioribus,  ut de huius artis natura certiores facti auditores intelligerent,  quomodo per Erotem ars medica  dicatur gubernari. Hinc iaxpixi ]  verbum articulo insignitum est  utpote definitum atque notura,  non insignitae sunt yvpvadtixif  et yecopyia, quotam uon explicatae sunt atque accuratius de-finitae: Die Arzncikunst nua  wird mei ner Ansiclit nacli  gunz dur ch diesen Gott  187 xul yeagyiu. fiovGix!/ de xal navxi xurciSijAog ra xcd  Gfuxoov oJtqogtypvti zov vovv, ori xazct zavza lyei zovtois, ogneQ iGcog xal 'IlguxXei zog (iovXerca Xtyiiv, g f 1 e i t e t, ani gleiche   Wcise auch das, vas Gymnastike und Georgia g en u n n t wird. Ceteram Sydenliainium audi laudatum a WolGo;  Per E u d z w e c k der Arzlieikuust i s t Gesundheit, und der GymnastikStarke  des Korpers. Ab er in deu  Mitteln, lvodurch b e i d e  K u n s t e ihren Ziveck zu  erreiclien suchen, indem  sie der g u t e u korperlicheu Anlage uachgeben,  und der schlechten e n t gegen liandeln und sie  verbessern, sind sie ei nande i- ganz aualog. So hat  auch die Eigenschaft des  Bodens Analogie mit dem  Tempcrament des Kdrpers und die vershiede*?  lien Gattungen von D ii n gung mit deu Nahrungiund Anzueimittelu* Eia  guter Boden gewinnt  durch eine homogene B e handlung, ein schjechter  wird durch eine entgegenr  gcsetzto Bchandluugsart  bosser, und iindert se i ne  Icatur. Was iibrigens die  M etaphcr von der L i e b e  lietfifit, so brauclit mao  diese in d e r Land wirth-r"  scliaft auch h e u t zu Tage*  Auch wir sagenreinBaum,  einePflanze liebtdiesen, 1 i e b t j e n Boden.   naxa tavxa £xet xovXoiS h. e, arti medicæ et iis,  (|uæ gymnastice et georgia appellantur. Pe xaxpc præpositionis significatu vide annot. 41.  Paullo infra eodem modo 187.  E. xal iv pov6ix\ \j 6t) xal iv  iaxpixy Xal iv xoiS p:AA oiS  itd6i sc. artium nominibus sive  terrestrium sive divinarum.   cjSirep iticoS xal 'Hpa~  x\f ix o S. Heraclitus Ephesius Ut morum asperitate, ita orationis  dura quadam obscuritate insignis, Schol. ad Piat, de rep. VI. habet  'HpdxXeiroS, BaSiurvoS, 9 EcpeOioSy pef'QtA.p<ppGDV yeyovwS xal  v7tepo7txrjS Ttctp oyxiyovy. Orationis obscuritas cum ex brevitate quadam dicendi, tum e neglecta singularum orationis partium iunctura orta est, ut Aristoteles narrat Rhet. III. 6. Videtur ea ipsa de caussa Heracliti  oratio cum maris fluctuatione  comparata esse, qnæ cum innumerabiles undas exhibeat, ut sententiolas illa, neqoe finem neque initium undarum discerni patitur. Lectorem igitur Heracliti,  ne mole seutentianyn quasi fluctu  undarum immergatur ( fl? xd p?}  (tnojtviyfjvai iv avfcS), djjXiov  XoXvpfit/TTfv esse debere Socrates censuit, Ut quqsi brachiis validis,  fi. e. interpunctione posita, continuum tenorem discerneret ac  disiuugeret verborum, jJtjAioi  XoXvpfirjxai celeberrimi erant  plurimumque natando pollebant,  vide Wachsmuths Alterthumsk.   II. 1. p, 404., qui laudat piog.  Lært. %y 22. 9, 11, Ipterpunctionem omissam, nop verba ipsa  obscuritatem illam effecisse, ut  clarius appareat, fragmeptum laudabo Heracliti, quod in dissert.  txel tois ys QTrj/iuatv ov xaAw? Atyfi. ro Sv y«P, qn]al,  StawEQo^ov avrb «fap tvficpiQSO&ai, &&*<) ««f/  V iav roiov re x«l fi»» S'e ™AA>7 aAoyt'« «r    de Samo -Thraces nnminibns explicare studnit Schellingios: iV  to dorpov povvov MyedSai  ovx tiitet xal i&fAtt Z)/ro?  ovopa.   ro i \y yap, <pi]di, Statpep&pevov seqq. Caute distinguendum est, quid Heraclitus o  CxuzilvoS his verbis exprimere voluerit, et quomodo Kryximachus  eius verba explicaverit. Medicus  nimirum de musica loquens verba  illa laudat ita, ut non nisi de  re musica dicta intelligeret, i. q.  ex additamento perspicitur, quo  Siatpcpd piva explicat 187.   B. rov o Sio s xal ftapioS  atque e subiecti mutatione. Appoviav nimirum reo ivi Eryximachus substituit. Heracliti autem  voluntas hæc videtur esse: Das  Eins ist in sich selbst entgcgengesetzt Eins, wie die Eiuheit  des Bogens und der Lyra h. e.  das Eins ist nicht absolut Eins,  sondern momeutan zusamrængeseut aus Gegensatzeu, wie die  Eine Kraft des Bogens (Schuss)   momentane Verschmelzung ist  xwreier Gegensiitze, oder der  Eine Klang (Accord) der Lyra momentane Verschmelzung mehrerer Uissouanzen. Non recte  autem, ut videtur, 'interpretes to  fV totam rerum universitatem significare censucruut,  neque recte Simplicii testimonio  ntuutur ad Aristot. Pbys. 11»  A. iveSeixwxo Si (sc. HpaxXtiroS') ti}v iv ty ytvidu ivapfioviov piSiv tuiv ivavuurv,  quæ senteutia ex enuntiato illo  derivata est, atque eidem, tan  quam in basi, innititor. Probatur hoc Plutarchi testimonio Do  animi procreat, 1026. ^B.  'IIpdxteiToS SixaUvxponov appovhjv xodpov, oxgdS xep AvpijS xal ToSov. Erostra autem  in dicto Heracliteo aliquid mutandum censuerunt Astius, Bastius, alii. Ad Hcracliteæ dictionis exemplum supra laudatum ut  revertamur, videtur Schellingio  interpunctio ponenda esse post  ovxiSiXei; nobis hæc verborum  dispositio placet: ir 10 dotpov  povvov AiyedSai ovx ISitei xal  l$i\n ZtjyoS ovopa. Absolut  Eins ist nur das W e i s e,  Absoluta unitas nostræ rationi  repugnat, eam repugnantiam ita  expressit Heraclitus, ut diceret:  es will nicht und will  Eins genannt sein der  Name des Zeus. Audi Goethii nobilissima verba, quæ similem rationis repugnantiam felicissime describunt AVer darf ihn nennen?   Und wer bekenncn:   Ich glaub’ ihn?   Wer empfinden   Und sich unterwindcn   Zu sagen; ich glaub’ ihn rycliU.   yiyovcv V7t d TrjS pOVdtxijS tixrV*- Vulgo additur V dppovia, quod additamentum per se spectatum non_  habet, quo offendat. Sæpius  enim subiectum e præcedentibus  repetitur, non tam augendæ gravitatis caussa, quam perspicuitatis. Sed non agnoscunt nostro  loco XXI. codd. 7/ dppovia verba,  fioviav ipdvca SiaiptQfGftai jJ ix dtatptgofilvav $n  tlvcu. aX£ 1'aag toSe ipovksto Xiyuv, on ix diacptB gofiivav xgotegov, rov 6 |eog xal ftagtog, 1'xuru  vOteqov onoXoyrjedvrcov yiyovev vito zijg (lovaixrj g xi%vrfi, ov yag 8g xov Ix Siaq>sgo[iEvav ye izi tov oj-iog  xal fiagiog agfiovla av ity. rj yag agfiovla evfupavla  lari, Cvfupuvla ds ofioXoyla zig' f>(ioXoyiav ds Ix Sux,<pego[isvav, sag av Siacpigavzai, advvarov tlvai' dta(ptgoiitvov ds av xal firj ofioXoyovv advvaxov uQuoOai.    igitnr cnm Bekkero, Stallbaamio,  Rukkerto delenda curavimus. De  verbis insequentibus ov yap 8tf  nov vide annot. p, 85 et 98«   rj yap ap povia* Bene  Schleiermacherus in conversione:  Denn Harmonie ist Zusammenstimmuug, Zusammcnstimmang aber Eintracht; Eintracht aber  kann unter entzweitem,  solange es entzweit ist,  nnmoglich sein ; und das  entzweitenicht e i n t r a c htige kann wieder unmoglich ausammeiutimmen,   dZfnep ye xal 6 fivSpof*  8ensus est verborum : quemadmodum, ut hoc unum exemplum commemorem, rythmns. Indicat igitur yk particula,  plura exempla afferri potuisse,  quibus res probari posset, unum  sufficere, vid. annot.   8ievrjvey pkv wy xtpoxepov. Ante 8 levrfveypkvoov omnes  \ fere codices ix præpositionem  habent, quam cum tacide omisissent interpretes, Riickertus solus  exstitit, qui in verborum ordinem  revocaret. Sed dubito, num aliquo modo excusari possit. Aut  repugnandum est codicum auctoritati, atque ix e verborum or  $   \ a    dine tanquam inutile additamentum expellendum, aut scribendum est ojsxep ye xal 6 /5uSpoS 6 ix tov rorato?? xal fipa*  8 ioS, ix 8 iEV 7 ]ytypkvojv itpoxepov, vtixepov 61 6po\oyrj0dv  toov ykyovev. In sequentibus  codd. non pauci habent "Epasta  xal opovoiav aAA^Aozf, quæ  lectio unde orta sit, haud difficile est ad intelligendum. Nimirum scribæ seducti sunt vicino ipnoieiv verbo, ut dativum  pfo genitivo exhiberent, quem  nunc novem tantummodo codd*  exhibent. tyAozf autem, ut  et Riickertus vidit, non satis  commode explicari potest; aut  igitur «AAr/Aiwv scribendum est,  quod in textum recepimus (de  ipnoieiv vid, annot.)  aut exhibendum avxoiS y cuius  vocis ne unum quidem in codicibus vestigium apparet.   xal iv pkv ye ctvty ty  6v6x a 6 et x, r. A, Stallbaumius ad h. 1. annotat: Jn ipsi*  rationibus musicis, h, a. in harmonia et rhythmo t nullo negotio  ait cognosci et animadverti posse  X a i p a) x ix d, h. e, quæ sint  consona et congruentia : simplices  enim illas esse et quæ non patiantur discrepantiam aut diver- t  s itate m ullam i sed in usu et ex  r   a' /    &gitzg ys xal o $v&[wg ex zov ta% zog xal (fgadzos  dievtjVCyfiBvoiv itgoxzgov, v6zsg ov 5 e of loloyrjOdvzav yt- c  yovs. rrjv SI ofiokoylav ituOi zovzoig, agxf g IxeI fj  latQLxrj, lvzav%a y (lovtSixrj EvrlftrjGLv, "Egazu xal 6ftovoiav akkrjkav l(i]tou]Oa<Sa' xal lazw av fiovtSixt] nzgl  agfioviav xal gv&jj-bv Igertixcav Imazyfirj. xal Iv fitv  ys avxy rjj tivOzadEt. agfiovias te xal gv&fiov ovdev  Xakenov ra iganixa Siayiyvbi6xuv, ov Se 6 SiTtXovg 'Egag  ivzccv&u ncog ttinv’ ak£ inziSuv Sky itgog z oi>s dv&gwercitatione musices -plurimum in ter esse, quo modo illis utaris,  atque hic cerni vim duplicis illius Amoris, coelestis et vulgivagi* Mira est sententia, fateor :  sed non sine caussa Eryximacho  tributa* Ineptit enim nunc acerrimus iste Heracliti cavillator  adeo, ut propter inanem illam  sophistarum imitationem misere  vapulet . Perperam igitur Schiitzius hæc : ovSh 6 $iit\ov S  *E p oo S ivi av$ a irtuf idtiv  delenda iudicavit. Isimirum non  intellexit vir acutissimus hominis ineptias. Non rectius Platonis verba Schleicrmacherus interpretatas est io eonvers. 408.  Und in dem Aufstellen des Wollautes und des Zeitmaasses selbst  ist es wol nicht schwer, die Liebesregungen zu erkennen, noch findet sich hierin jener zwcifache Eros. Hoc  si dixisset Eryximachus, merito vituperaretur» at vituperandus est Riickertus ad h. 1, annotans:  Ego nescio, quo hic stupore tenear, cui, ut ineptias videam, plane non contingat. Nihil mutaudum  est, neque quicquam e verborum  ordine expellendum, sed rectiore  explicatione opus est enuntiati,  quam a nemine hucusqde repertam esse miror. Verba nimirum    ovSh o 8in\ovs"Epoo$ iviccvSci  yrooS 1 idtiv elliptice posita 'sunt,  atque supplendum e præcedentibus est £tfA£7roV. Mens Eryximachi hæc est: In derblos  schematischen Aufstel1ung der Harmonie und  des Rhythmus ist es nicht  schwer, die erotischen Elcmente zu erkennen, noch macht der zwiefache Eros 'hier irgend Beschwerden. Quæ sequuntur, optime cum hac verborum explicatione conveniunt.   a\X' iiteidav 6iy itpoS  rotis 1 ctv$ ptortovS x. r. X.  Schleiermacherus exhibet in conversione: Allein wenn man vor  den Menschen Wollaut und  Zeitmaass in Anwendung bringen soli; quæ si mens fuisset  Eryximachi, scripsisset haud dubie  iv dvSpooitoiS. Ficinus non satis explicate, sed Schleiermachero  rectius, ut videtur, verba interpretatur: sed tunc demum, cum ad alios rhythmo et harmonia  est utendum. Nobis Eryximachus  de rhythmi' atque harmoniæ usu  eo loqui videtur, qui hominum  utilitati inserviat. Rectissime  Matth. Gramm. plen. J. 591-  1180. seqq, ita de ifpoS præpositionis potestate disputat, ut D jrovg xara-/Q^<S^ca Qv&fiai te xal ccq/iovm tj noiovvtu,  o &rj fuloTtouav xcdovtiiv, rj %qc!>hsvov 6q&(5$ roig 7iejro»;fi£votg ( uiketii re xal fierpoig, 3 bi) ncudeia Ixlq&rj,  Ivrav&cc dt] xal %oÆnhv xal dyct&ov SrjfuovQyov dei  ncihv yuQ ijxei 6 aviog loyog, o« rofg n'tv xodfiioig  plerumque dxoftEiv verbi notionem loquentia animo obversari  diceret. Possis igitnr nostro loco  7 t poS TovS avSpodirovS Græce explicare: itpoS ti/V xgjv av Spamwv utpiXeiav dxoitovvtfc.   o 81 } peXoit oit a v x a Xov 6 iv . His verbis exemplo  usas est Mattii. Grarom. plcn. §.  475. C. p, 891», quo probaret,  pronomina relativa iu explicativis  enuntiatis haud raro ad præcedentium nominum genus conformari. Interdum ad sequentis nominis genus effingi pronomen,  notissimum est. Utroque dicendi genere, quorum alterum accuratius, alteram elegantius est, Latini quoque usi sunt Vide sis  Kriiger, de Attractione Lat. Liug.  $. 56. 129.   o Si) TtaiSeia  cfr. Piat, de rep. If. 376. E.  c. XVII. TiS ovv ?} naiStla ;  T/ x a Xt7t6v evpeiv piXtico ryS  vito tov noXXov xpovov EvpijpEvrjS; i.6tt Se 7tov 7 } p\v ini  yv/tvcttitix?/, ij 8 ini  vxf/ povdVHjj. Adde de 7tai- StiaS notione verba Waclismuthii  in libro; Hellenische Alterthuraskunde Th. II. Abth, II. 4.  Recte ad h. 1. Riickcrtos, Omnis,  inquit, institutio liberalis apud  Græcos duas habebat partes, y v/iv adnxijv et povdixijv,  quarum illa ad corpus pertinebat, hæc ad animi culturam, atque in poetarum maxime carmi  nibus legendis ediscendisque versabatur, addita sonorum modorumque arte . Ceterum ne offendas in temporis mutatione, cum  supra o 81 } xaXovgev, nostro  loco o 81 } ixXy&rj dicatur: illud  est: vias man nennt; hoc significat: was man gewohnlich nennt  s, Mas man zu nenuen pflegt.   ivT otv 5 a 87 } xotl £aA£7 t o y x. r. A. se. ta ipootixa  8 iayiyvoS 6 xeiv. Scriptum exspectabam equidem ivxavSa 81 }  xat goAaroV, ut ad verba respiceretur ou<$£ o SiicXovS EpoiS  ivravSa ncoS itirtv. Nam ro  SiayiyvGjdxEiv theoriæ, quam  vocant, ut medicæ (vid. 186.  D. init,} ita poeticæ artis couvenit. Nostro autem loco non  de theoria poeseos sermo est,  quam Eryximachns tetigit verbis  iv piv ys avty ry dvdraCEi  X. T, A., sed de eius usu hominum utilitati accommodato, ut  haud sciam, an non et aliis probabilis videatur verborum conversio hæc: Aber weun man Rhythmus und Harmonie zum  Nutzen der Men&chen in Anwendung bringt, da macht der  zwiefache Eros grosse Beschwerde,  und es bedarf eines tuclitigcu  Pruktikers.   naXtr yap yxei 6 avroS  X oyoS, Riickertus ad Pausaniæ verba liic respici docet,  quibus præcipiatur: iis tantum AMATORIBUS obsequium præstanziov av&Qwxmv, xal ag ccv xoafueyzeQOz ylyvoivro oi  (hjjtm ovze g, Sei xaQifea&cu xal (pvXctzzuv zov zovtav  "E(iaxtt, xal ovzog i6ztv b xaXbg, b Ovquvios, b rijg  OiiQavlag MovOrjg "Egcog 6 Se Ilokvfiviag, b IlccuSt]- E  ( tog, ov Sei evkaflov[ievov TZQOgtptguv otg «v TtgogqiiQij,    dum esse ab amasiis, qui et ipsi  virtutem colaut, et ad eam colcudam amasios adhorteutur. Hioc  factum, ut Eryximachi contortiorem censeret et obscuram et subineptam orationem. Certissimum est autem, præceptum  medicorum ab Eryxiraacho tangi,  quod legitur p, 186. C. lv ctvrolS  tols 6oopaoi, rols ply dyaSol?  ixddrov tov dooparoS xal vyutroiS xaXov x a ptfe6$ ai *dl  xal tovtq Idxiy y co ovopa tu  laxpixuy, %oiS 61 xaxols xal  YodcoSedty fddxPOY re xal 6ti  dx<xpidT£iv> ei yeXXei ris texyixoS. elvai. Mens Eryxituaclii  hæc est- ut illic medicus corpori, ita nunc poeta sive magister consulere debet animo ADOLESCENTIUM, atque bene moratis, et quo liant meliores, ita prospicere, ut nulla res, cuius laude  corrumpi possent, laudetur,   o trjs Ov parias Mov-r  6t]S "E paS . Hæc verba cave   ad præcedens "Ep&ta verbum  referas. Pertinent potius ad ro  Xapi&dSat et x 6 cpvXdtTEiv,  quæ nomina e prægressis facillime eruuntur. Ov%oS autem e  generis haud rara assimilatione,  de ‘qua vide annot. 129. positum  est. Sensus est : Gutgearteteliinglinge zu beriicksichtigen und ihre  naturliche Neigqng zu bewahre»,  darin besteht das Wesen des  Eros der Urania* Vide etiam auuot. 126.    o' Sfc TloXvpviaS. Poly-,  hymniam Musam cum Pandemo Aphrodite comparari ab Eiyximacho nemo non videt. Iam quæritur, quo iore id fiat. Polyhymnia vulgo cantuom multitudinem sili i fica t; possis igitur ea de caussa  illam comparationem institutam  putare, ut cum AMASIORUM multitudine, quæ a Pandemi asseclis  ametur, illa carmiuum multitudo  comparetur. Possis etiam, quæ Riickerti sententia est, ita judicare, ut numero abunda ntiora  rarioribus viliora censeas. Neutra explicandi ratio nobis nunc  placet, neque credimus, Polyhymniam nostro loco carminum multitudinem denotare. Agitur de  Jiarmoniæ atque rhythmi motatione, quæ iusto sæpius in carminibus admissa TloXvpviaS nomine insignitur. Ut igitur Ilar6)jpov asseclæ ab uno amusio ad alterum transeunt, non virtutis, sed LIBIDINIS ergo, quæ e  varietate amatorum oritor, ita  poiitæ, asseclæ llav6i)pov, qui  HoXvpviaS £,vvtpy6$ est, siguificautur harmoniæ atque rhythmi  varietatem captare, aurium, non  animi oblectamenta.   npoScpipEiv oU dv 7tpos~  (pepXJ. Vulgo male olS ar  TtpoSiplpoi. Minus accurate hæc  verba Ficinus reddidit ! cui summa  cautione indulgendum est, ut  voluptatem quidem homines hauriant, incontinentiam vero devitent,, Sensus est: quem, qui*?    1  twreg av zyv /xev ySovyv avzov xagjtd<S7]zai, dxoluclav 6e (lyStfiiav tftsronjtf}/, tog xtg iv ry yy, triga  xi%vy fiiya 1'gyov raig jitgl z yv oiponouxyv ri%vyv imftvfitaLS xaXtag XQyOScu, togr’ ctvtv voOov zyv ydovijv  xagnddao&a*. xal iv yovOr/.y Sy xal iv lazgixy xal  iv rotg ctlXoig ndai xal roig dv&gaittiotg xal _ toig  &tiotg, xu\r' ot Sov Jtagdxti, tpvXaxztov ixdztgov xbv’'Egcoxa’  188 ivtazov yug.  bus adhibetur cunque,  magna cum cantione adhiberi oportet, nt suavitate quidem eius fruatur,  qui eo ntitnr vel poeta,  vel lector, sed turbas  devitet atque ordini* corruptionem. Harmoniæ autem  atque rhythmi commutationes legibus artis poeticæ probantur  ita, ut paucis quibusdam in locis,  quibus conducere possint, modice  admittantur v. c. in exprimendis  animi allectibus. Iu sequentibus ad xapjtGjdrjxat pronomen  indefiuitnm subintelligendum est,  qnod et ad poetas et ad lectores  referatur. Ad poetas refertur ita,  ut artis poeticæ opera componendo, ad lectores, ut eadem  legeudo sibi cavere moneantur,  ue rhythmorum atqne harmoniæ  ordinem concinnitatemque turbent, vel non satis recte agnoscant. Clarior res fit exemplo,  quod Eryximachus statim addit.  Nimirum artis coqninuriæ delicias medicis in universum probari negat. Interdum tamen licere ait eas delicias hominibus commendare, quæ et delectent  et damni nihil aderant. xa& o6ov itapeixei.  Convertit hæc verba Stallbaumius: quoad eius fieri potest. Recte. Laudat idem nostrum locum in annot. ad Piat.  Polit. II., 574. E. 6p 6*  uvx anobtiTaatkov, o6oy y av  bvvapiS irapeixq. Ceterum verba  sunt non pauca, quæ omisso subiecto suo transitivam vim  amittunt, atque ut verba impersoualiu adhibentur. Quem usum  huius verbi cqm non notum haberent librarii, factam est, ut in  eius scriptura libri non consentirent. Bodl. enim aliique codd,  itapijxEt exhibent. Ceterum conferri iubet Riickertus ad h. 1.  Thucyd. III, 1, TCpoSfioXcA iyl yvovxo TG7Y * A^i}v cxxqdv inithov,  onxf icapeixoi. Soph. Philoct.  1048. ic6\X av Xiynv ix ol M l  TCpoS ta xovd’ hcr\ eE, pot itapeixot.   xa\ rj tcov eo p cov tov Iviavxov 6v6x adiS, Schleiermacherus exhibet in convers.  409. Die Anordnung der Iahres  zeiten und der Witterung. Ficinus verba convertit ; Anni temporum constitutio. Neutra 6vOxadiS nominis conversio nobis  nunc placet satis ; verbum desideramus potius, qno significantius  exprimatur, de finibus atque de  initiis anni temporum hio agi.  Nimirum consentiunt medici, nihil perniciosius esse corpori humano animalibusque et plantis,  quam subitas coeli mutationes.   '/Sarti arcti rj twv wQiav tov Iviaircov OvtSraOig /is 6tf) laziv IXtUpOtfQUV TOVTCOV, 5 tttl ixSlSaV fllv ICQOg  a IX>;?. a tov xoOfiLov tv%\) "EQcnog 8 vvv St] lyu tk tyov,  za re &EQ(itc xal tu ilrv%Qcc xal |i;p« xul vyga, xal cpl toviav xal xqkClv AajSy CwcpQovu, jjjactc yigovTu tvetij v. c. si frigus acerbissimum sequatur subito æstus ferventissimus. Patet igitur, Eryxiinucbum  .medicum non tum / de ipsis anui  temporibus, quam de eorum finibus iuitiisque apte coniungendis  agere, ut tivtiratiiS nomen convertendum sit: Verkuiipfung, Verbiudung.   xal dppovLav xal x pati iv. Vulgo omittitur xal ante  apporiar positum, quo omisso atque commate post vypa deleto  sententia verborum hæc evadit :  Si calida et frigida houesto  amore consociantur, porro si sicca  et humida harmoniam et mixturam aptam admittunt.*. Hæc  quominus probemus, vetant a  rvr 8tf iXeyov verba, quibus  t d re Seppa xal rd ipvxpd xai  £,r}pu xal vypa arctius couiungenda esse docemur. Ceterum  ad ea hæc comparata sunt,  quæ de musica arte supra dicuntur. Ut illic xo dS,v xal  fiapv, tq tax v xal fipadv commemorantur, uostro loco habes  rd Seppa xal rd if/vxpa t rd  £rjpa xal rd vypa. Kpatiif  tiojippoov autem in re rhytii mica  evpv^plar gignit, quæ eodem  modo iuvenum moribus erudiendis inservit, quo, modo sanitatem generis humani auimaliumque et plantaram progignit eve  rrjpia. Apte Stallbaumius comparari iubet Piat. Phileb. 26*  B. ovxovr ix rovrcov copai re  xal otia xaXd narra rjptv yiyove, rcor re dnelpcjv xal  rcbv nepas ixorroav £,vppiXSerrar ;   tico cppova. Substantiva haud  raro a verbis, e quibus pendeant, seiungi, ut gravitate exhibeantur auctiora supra indicavimus 59. et 66. Pari  modo a substantivis adiectiva  disjunguntur, cuius usus noster  locus exemplum est. Sensus est: Wenn das Warme and das Kalte,  Trocknes und Feuchtes gegenseitig des geordneten Eros sicli erfreut, und es einer Harmonia  und einer Mischung, namlich einer  ganz zweckmdssigen, theilhaft  wird ... xal ovSlr ?jdixtjtiev.  Aoristicum tempus præcedente  tempore præsente i/xei ne quem  offendat, habet præteriti fere  potestatem yxeiv verbum, cfr*  Piat. Crit. 43* A. apri 6h  jJxeiS 7f naXai ; kamst da  eben erst oder schou lange? Igitur ijxei epepovta idem fere est  atque ijve^xev. Proprium aotem  aoristicum tempus in rebus, quas  experientia docuit, recteque præcipiunt grammatici, haud raro  giav TE xai vyiuav av&Qcoicoig xai xoig aklotg tcootg  te xai cpvxoig y xcd oijScv xjStxijdEV" oxav Ss o uncc xijg  vPgsiog "Egag byxQaxiexEQog ntgi xag xov Iviavxov agag  B ysvtjrai, 6d(p&EiQS x e xokka xcd •fjdtxrjtlEV. oi! xe yag  koiftoi gidovOi ylyvEO^ca 1% xav xocovxav xcd ak£  uvojioitt 7to?J.a [vo<3>juaxa ] xai xoig fhjgloig xai tofcf    aoristum usurpari, ubi indicetur,  aliquid fieri solere. Eodera  modo explicanda verba sunt, quæ  paullo infra leguntur; 8 i e cp$ e ipe v, 7f8 ixrj6ev . Alia ratio est Piat. Phædon, 84. D.  xai Ss 1 axovdaS iyeXa6i re  7 jpepa xcd qn\6iv .. etenim ab  aoristico tempore ad præsens  subito transitur, quoniam nunc  non narratur, quid Socrates dixerit, sed ipsa eius verba afferuntur: Hoc audito ille   cum subrisisset: Væ, inquit, o Sim mi a. Adde Piat,  de rep. VI* 508. D. otav  per, ov xataXapnei ab/ $ eia.  re xai ro ov, tls rovto dnepeior/rai (ac. ?j if> vx/f) evoi\6e  re xai Eyveo avxd xai vovv  If^erv (paLverat . Quo loco quid  anima facere soleat, aoristo, loqucntis de animæ conditione iudicium præsente tempore exprimitur. Ne plura huiusmodi exempla  afferam, lioc in universum tenendum est, aoristo et præbente in  eadem enuntiatione positis non  eandem potestatem esse, sed aoristum quod fieri soleat, aut quod  factum * sit indicare, præsens  tempus vel facti veritatem exprimere, vel aliquod iudicium loquenti? in se continere.   xai d XX dv 6 pota TtoX*  \u v o pax a 4 Hæc verba   Corrtipta esse multi fuerunt,  qui annotarunt eademque emendaro studuerunt, Ficiuus habet: Testes siquidem ex /iis oriri consueverunt, aliique morbi permulti  et vani brutis ac plantis infia sci. Igitur legisse eum Stallbunmius censet xa\ aXXa noXXa  )xal nocytola vodijpara* Schiitzius scribendum couiecit xai  aXX’ opota, Orellius ad Isoctf. do  Antid. 330. : ciXX’ dv opoia. Astius aXX * axr opoia, quod  Stallbaumio probari video. Fateor, harum mutationum nullam  mihi placere. Olim scribendum  putabam xai aXX * dvopa noXXci  [ vo6rj pacta .] Ac v 067 ) para quidem etiam nunc persuasum habeo  glossema esse eius, qui, cum  recte intellexisset avopoia t ut  et alii intelligerent, verbi explicationem margini adseripserit*  Memor autem Eryximachus verborum erat p* 186. B. ro 81  dvopotov dvopoloDV huSvpei  xai ipa, ad quæ respiciens  avopoia dixit, ut simul ad in  tGDV X OtovTGOV supplendum sit  avopoioov xov iviavx6v (opcSv .   xai tols $tjpiotf' t xai  toiS epVtolS . Eryximachus  cum supra dixisset dv^pcbnoii  xai xoli aXXoiS ZgjoiS re xai  cpxnoiS, humani generis nunc videtur esse oblitus* Verum licet  medicis de re medica loquentibus homines animalibus adnumerare : den thierischen und vegetabilischen Korpern,  xai ipvdifiat» Timæus  iu L, V, Pl. : ipvtiifiai piXxoa - cpvrolg * xal yag ita%vat xal %aXat,ai xal iQVtiSfiai ix  Tckeovs^lag xal axodplag Jtsgl aXXijXa zwv zolovzuv yi~  yvezca sp&zixcov, av iitufziyfiq adzgav re q)ogag   xal IvLavztiv agag adzgovopta xaXzlzai. %xi roivvv xal  ftvdiai itadai xal olg [lavuxij htidrazel zavza 69  l6zlv rj negl fteovg ze xal dv^gtbnovg jcgog t&XXiqXovg C    drfS Spodos • itax y V SpodoS   XiovqoStjS. Hesych. ipvdiftrf. vo 6oS riS æpoS iitiyevopivT} toiS  cpvtotS xa i xapnoiS. Pro yi~  yverai pluralem numerum exhibet Stobæus, quem numerum  Fischerus et Wolfius reposuerunt. Frustra. Naturæ phænomena quoniam verbis impersonalibus exprimi atque describi  solent, substantiva etiam, quæ  cum his cohærent, ut infinitivi, quibus deest subiectum certum,  tractantur. Vide Astii annot. ad  Flat» Polit» 400. Adde Matth.  Gramm. plen. $. 303- 603*  ojv ire tdnj p.7j xaXetr at. Fuerunt, qui hæc verba delenda  censerent; alii eadem coniecturis teutarunt» Primus Astios monuit, meteorologiam et astrologiam veteribus astronomiam appellatam, neque meteorologiam  antiquitus ab astronomia disiunctam fuisse» Id factum ideo,  quod astrologorum non solum  erat, sidera observare, sed etiam  tempestatis mutationes, quæ siderum indicari solent vel ortu  vel obitu, prædicere. Quod autem, Stallbaumius ait, Eryxijnachus hanc defiuitionem astronomiæ addit, atque mox etiam  defiuitionem pavrixi}S\ id nemo  inepte aut temere fieri arbitrabitur, qui reputaverit, hominem  sophistarum artibus assuefactum  ridicule captare inanem quandam  doctrinæ speciem atque umbram. Aliter nobis videtur de his verbis iudicandum esse. Solebat vulgo astronomia definiri ita, ut  imdri/prf adrpu>v re {popoiv  xal iviavtcov copcov vocetur.  Hanc definitionem veram esse  Eryximachus negat, astronomiam  inidtTjfirjy ip GJtixoJV itepl adrpav re q>opaS xal  ivi avt air copaS esse contendens.   iri roivvv xal Svdiai  TCadai . Hæc est xneliornm  codd. lectio, quorum iu numero  primus est Clarkianus. Probatur ea  lectio fiekkero, Astio, Stallbaumio. Alii habent xal al SvdLai  aitadai ; minus apte, ut videtur»  Non enim ita de sacrificiis loquitur Eryximachus, ut singula quæque sacrificia significet intelligcnda esse, sed in universum  sacrificiorum mentionem facit  Convertenda verba sunt : Ferner  auch alie Arten von Opfern und  das, woriiber die Mantik gesetzt  ist. Memorabilis hic locus est,  quo veterum de religione iudicium continetur. Dupliciter cum  diis agi Græci censuerunt, eorumque numina aut sacrificiis adhibitis placare studuerunt propter  vitæ anteactæ scelus, aut pavtixg usi sunt, cuius auxilio  de deorum voluntate certiores  fierent, futurainque viam ad eandem dirigerent» Vide Wachsmuthium, qui nostrum locum laudavit ia libro; Helleniiche Al** xoivavta ov xepl «AAo xi lotiv tj xeqI "Egcrtog tpvXaxyv te y.cd TaOiv. tcccGcc yciQ ij aGtfiua tpiktZ ylyvEGfrai, tuv fiTj tls toj xoGpla ”Equti ittQltfiTcu (irjdh ripa  tcrtliumslunde II. T. II. 222. In sequentibus xavxa non solum  ad verba pertinet ols pavxixi }  iitidxaxel, sed cliam ad Svdiai  itadat. Recte igitur Schleiermacherus in conversione: denn  dies insgesammt ist die Gemeinschaft der Gotter und Mcnschen unter einonder. Ceterum  ut melius intelligas, verba X avxa  6* idxlv i } nepl $eov* xe xal  dvSpcJnovS npoS dXXTfXovS xoi VGQvtac immerito a Schiitzio in  suspicionem vocari : Eryximachi  mens hæc est: Ferner sind pun  auch alie Opferungen und das,  wortiber die Mantik gesetzt ist dies zosatmnen aber ist nach  der gewohnlichen Meinung fiir'  den vrecbselseitigen Verkehr zwischen Gottern und Menschen cigentlich nichts anderes, ais  die Bewahrung und Htilung des Eros,  Epi*Epa>xoS tpvXaxrjy xe xal tadiY. "EpcjS  hoc loco generaliter positum significat et malos et bonos affectus- Pluralem numerum paullo infra liabes 188. C. fin. a 61 }  nposHxaxxai xfi /tavxixp ini Cxoniiv x ovi " EpcoxaS xal larpeveiv. Adde p, 188. D. ubi  6 naS *EpG>$ legitur.  nuda ydp 1 } adi fi eia.  Nihil in his verbis comparet lectionis varietatis. Mallem tamen  abesset articulus, ut de impietate  in universum, non de impietate in certis quibusdam actionibus  Eryximachus loqueretur, cfr, p*  188 . D, fidXXov 61 nddav 6v ra/nv fyei x. x. X. Paullo infra nadccv ij/itY eVdaipoviaY.  Restat, ut de cpiXeiv verbi potestate dicamus, qtfam vulgo non  satis accurate interpretantur docti  homines. Annotant enim, Græcorum (piXetY atque Latinorum  amare haud raro rebus actionibusque ita apponi, ut quibus esse  fierive solere res actionesque  indicentur. Merito autem quæritur, quid differat hic qnXeiv  verbi significatus ab aoristorum  temporum usu, de quo 142«  diximus, et quibus itidem solere aliquid fieri significatur. cfr. Eugelliardtus ad Piat.  Menex. 240. ed., Stallbaumius ad Plat, de rep. VIII, 650.  B., ed. 183. Matth. Gramm.  plen. J. 602. 3 > 954. Aoristum poni adhærente notione s oIere verbi, ubi de actionibus sermo  ait, quæ iam sæpius factæ sint,  satis notum. $iXeIy contra adhiberi solet de rebus, quæ non  tam factæ sunt iam sæpius,  sed quibus vim quandam inesso  indicatur, qua necessario  fiant. Et quoniam quæ necessario fiunt, sæpias iam facta esso  possunt, multis in locis perindo  est, utrnm aoristicum tempus, an  tpiXeiY cum præsentis temporia  infinitivo coniunctum posueris»  Sic nostro loco, quoniam pestis  Atticam terram sæpius invasit,  Eryximachus etiam dicere poterat: ol xe ydp Xotjiol iyi rOYXO ix T(k)Y TOIOVXCDV x.r. A,  Adhibito 9»iÆiV verbo hæc eius voluntas est: Nam pestis ea natura est, nt quæ facillime ex hie zs tevrov xal TCQEBpEvy Iv Ttavr l fpy», «Ala rov eteqov,  xal 7tEQi yoviag xal t,avtag xal xtTtltvzrjxbtag xal xeqI  foovg. a 6 tj TtQogxiraxtai zy (uxvuxrj inuSxontlv zovg    exoriri possit et qaæ seqq. Conferri potest cum hoc <ptXeir verbi  usus iStXeiv et fiovXedSat verborum in rebus inanimatis ; sic  v. c. legitur in Piat. Phæd. p.74. D. ovxovv opoXoyovpEv,  oxar x iS xi idcjy ivroijdy, oxt  fiovXexai plv xovxo, o vvr  iydo opcj, elvai olov dAAo xi   XGQV OVXQDY, Mei 8h XCtl OV  dvvaxai xoiovxor elvai x. x. A.,  quo loco non dubium est, quin  eadem rerum natura, quam cum  instincta animalium comparari  licet, tangatur, ad quam etiam  cpiXeiv verbum referendum est.   iav fiif x iS seqq. Notabis  hic usum Græcorum in collocanda negatione a nostro discedentem. Nos enim, cum non  ipsam sententiam negamus, sed  partem aliquam sententiæ, curam  agimus diligentissime, ne negationi» particulam collocemus ita, ut  cum verbo possit coniungi, recte  facientes, ut opinor. Sic nostro  loco non x 6 x a P^ £ ^ at negatur, sed asseritur aliquis X a P^ m  c>ed$ai quidem, at non ta xod/iioo sed fc3 hxepa "Epcoxi. Id  nos sic exprimimus: Wenn Iemand nicht dem gesitteten Eros  folgt, sondern dem andern. Contra Græci ita amant negandi  particulam cum coniunctiouibus  ei, iav, oitGDS aliis, arte coniungere, nt perspicuitatis illa lego  neglecta breves certe voculas, ante illam ponendas, post eam reiiciant. Quod in pronomine indef.  xis maxime fit. cfr. Crat. 453*  C. ei jirj xi xaXaS ixe&q dictum  pro et n firj xoXgjS Xenoph. Hell. VI. 4. % ei pij xiS  iaorj avtovopovS xaS noXeiS  elvai. Non negatur ibi ro id v  riva, sed affirmatur xo prj iav.  Pariter ante xal Tbucjrd. VI, 60.  collocat: hceidev avxov cuf XPV  el jxjj xal 6e6paxev x.x.X. pro  ei xal prj didpaxer. Quin etiam  ante ipsam coniunctionem ib. VI.   18. xov yap xpovxovxa ov  jiovoY iitiovxa xis ayvvexai,  a?iAd xal prj oitaS iiteidi itpo xazahafifidvei. Riickert.   d XXa xov Zxepov. Vulgo  aAXct nepl xov ixepor, quod ferri  potest nullo modo. Illud in Vindob. 2. et apud Stobænm reperitur Ecl. phys. 24. Memorabile exemplum, quo probatur,  interdum falsum esse, quod codd.  fere omnium consensu exhibetur.   d 6 r) 7tpo Sxlxaxrai.  Schulthessios: Desshalb ist es  eben das Amt der Wahrsagekunst.  Astius habet: qua in caussa.  Schleiermacherus : w o r i n eben  der Wahrsagekunst obliegt. Care *  scribendum censeas, quod olim  mihi in mentem venit: d dij  icpoSxhaxxai xy pavxixy inidxoiceiv xal xovS *Ep coxas ia rpevei >o. d enim est: in welcher  Beziehung s. und in dieser Beziehung liegt es der Mantik ob,  die Neigungen zu betrachten und  Heilung anzuwenden.  xal idxtv av i ) fiiavxixj}*  Spectat av 'ad 188. C, xavxct  o idxlv ?} Titpl $eovS te xal  dvSpooTtovS izpoi aAXyXovS xoi varia. Definitur autem 7 f yarZixrj nane ita, ut dicatur conci10  $  Ega zag xal largtvuv, xal %6nv ccv f\ (mvzzxrj tpMag  I) ftttZv xal dv&gnxav 8t](uovgyog za htiGzuGfrai za xazu  av&ga>7tovg igaztxa, o6u ztivu ngog depiv xal a<Stjleiav. orto xokXrjv xal (isydX rjv, fiaMov 81 naGciv  8vvu(uv %vM.rjf}8tiv (itv 6 xag "Egcog, 6 81 sr egi  tcc «ya&d atra <Saq>go<3vvr]g xal Sixai oGvvqg caiozeAovptvos xal xag xal itagd. &solg, ovzog zrjv   (liyiazrjv 6vva[uv iysi xal xaOocv ‘tjixiv tvSaifiovlav  itagadxeva&i, xal «AA>]Aotg Sirvafilvovg ojuXelv xal  (pllovg uvai xal zoZg xgelzzoGiv ijfiuv &eoZg. "iGag  E utv ovv xal lya zov * 'Egaza txaivcov xoXXce naga-kdxa, ov (itvzot, kxav yf    liatrix esse amicitiæ inter deo*  et homines eo» qaod sciat, quid  ad procreandam et pietatem et  impietatem habeant in homines  Krotes potestatis. Auctor definitionum 4l4. B. habet: parXIX}], iltltiTljuTJ $EG)ptjTtxf/ tOV  OVTOS XOtl ptXXoYTOS Zgjgj $V7]tgo. Yerior hæc definitio illa,  quam Eryximachus profert, quæ  ad duplicis Erotis naturam hominibus inhabitantem comparata est. ovtu 7 Co\\t}y xal peyaAljn' seqq. Convertit Schleierxnachcrus : So vielfache and grosse  oder vielmehr alie Kraft besitzt  Eros iiberhaupt... Errat iisdem  pæne verbis usus Schulthessius»  Ovtgj seiungendum est a verbis  insequentibus et ad totam enuntiationem referendum : Hac ratione multam habet magna m q u e potestatem Eros»  vide ad p* 58. Sequentia verba  ZvXXrjfidrjV p\v 6 7taS "EpuS  clare docent, Eryximachum, quoad  eius fieri posset, se accommodare  Phædri proposito voluisse: iyxco pia&iv " Epcata . Idem Pausaniam  fecisse annotavimus ad p» 180»  akX (X tt i^sXuiov, Oov £q~    E. htaivnv ptv ovv dei tcolvx aS SeovS.   xal aXXrjXot^ dvvapikvovS opiXeir, vid, adp.4l.,  ubi dvvaplvovS pro SvvatiScti  rjpaS dictum esse censuimus. Igitur participii accusativam accomdatum censeas ad ?}pdS pronomen, quod ad opiXeiv supplendam est. Non assentimur autem  Buckerto, qui xai ante tolS  xpeitto6iv rfpeov SeoiS expungendum putat. Cohærent inter  se xal aXXrjXoiS xal xoiS  xpeitrodtY tjjic&v SeolS, atque  ea cohærentia horam verborum  ut, emineret magis, dwapevovS  a Platone scriptam est, non 6vvapkvoit.   xal iyco. Ut Pausanias, ita  fortasse etiam ego multa intacta  relinquo. Tempore præsente  Eryximachus ntitnr, ut ad auditorum sententias oratio comparata sit magis, qui forte censeant, oxi noXXa itapaXeixet  ’Epv%ipaxoS, De insequendum  verborum explicatione liteidq xal  rjjs Xvyyos xatavCai audias Fiyov, c S 'AgiGtocpctVES, avaxXr]Q<3(Sai' Jj ll stas alias  iv va %xns lyxaftid&iv rov 8eov, lyxa/iltt&, Insidr/  xal rtjs Ivyyos ninavaca.   jExfcfaftEi/ov ovv £q»] shniv rov 'AQiGToyttvt] on 180  Kal {iaX htu.v6u.to, oi5 fihvtot scyfo ys rov straQ/iov  stQOSEvtx&rjvai avry, agts fie &avfia£uv, el r 6 xo<S[uov rov amfiaxos htfovfiil rotovrcov s^ocpav xal yuyycch6[iuv, olov xal 6 straQfios ItSti. stavv yay ev9vs  istavGato, htEtZSrj avra rov strayfiov stgosrjvEyxa.   Kal rov 'Eqv^iiuxov, r £l 'ya&E, cpavat, 'JyiGzocpuvEg,  oya tl stottlg ; yElarostouis (isllav liytiv, xal tpvlaxa (te rov loyov avayxatfivs yiyvEG&ai rov esavrov, scherum: Particula xal a Stephano ciici non debebat . Nam  Eryximachus ostendit, partes disserendi iam Aristophani susciiendas esse non modo propter ordinis rationem, sed etiam propter ea, quod singultibus non impediretur, quibus sedatis promisisset se verba esse 'de Amore  facturum . Prorsus eodem modo dicitur paullo infra olov xal 6  7trappoS idrtv, ubi xai addito  indicatur manifesto, non solum  sternutationem hic tangi, sed  cetera etiam, quæ Eryximachus  præscripsit, remedia singultus,  ov fisvtoi itpiv ys itpof ev ex$V v ai ccvtji i.   Dixerat Eryximachus. E.  tl d’ apa itavv Itiyvpd idnv,  dvaXaftdv n toiovrov, oVfp xivijoaiS av rijv f)iva, nrdpe.  Vides igitur, cur articulum Aristophanes adhibuerit rov ittapfiov . h. e. sternutationem  eatn, quam præcepisti. (3sre pe £ avfidd,szv .  Hæc est lectio codd, omnium.  Bekkeros, Astius, alii, ia textum    receperunt «stf lp\ SccvftaZetv  ea opinor de caussa, quod præcipi solet, particulas non pati  iuxta se positam encliticara formam pronominum. Huius regulæ rationem quoniam neque nos perspicimus, neque ab aliis satia  explicatam reperimos, codicum  auctoritati, quam mutandi libidini  obedire maluimus. Sententiam  quod attinet, Stallbaoinias ad h.l. ridet, inquit, quæ Eryximachus  disputavit supra 187. D. et E,  Audi Riickerti annotat, ad h. 1,:  habet etiam Eryximachus, quod  respondeat, non r 6 xod fiiov  illud appetere, verum r d axo  6fiov hac ratione expellendum esse. Id non facit respondentem Eryximachum, ne urbanitatem violaret i lectori reliquit inveniendum, erant que inventuri f  qui mores hominis nossent, facillime, nec potest latere attentum lectorem, qui totum hoc episodium de Aristophanis singultu  quorsum spectet, secum reputaverit » Vide Comment. de Sympos.  Platonis,   ijtstdq avrdi . Ia aliquot   10 iav n yeXoiov tixys, ll,ov Ooi Iv tlffrjvy Xlytiv. Kal  tov ’ AQiOtoipavr] ytXcKSavta tlntiv, Ev Xiyug, a ’Egv£l(ia%£, v-al fiot, t6ta aggr/tu tu fifnjfiLva. aXXa fir/  fis tpvXatts' tog fy 0 * (pofiovfiat ntgl twv fisXXovtav  QjjftijOttSfrcu, ov n, fiij ysXoZa sYxa, tovto fisv yag av  xigdos tfij xal tijg r/fistsgag MovOrjs truxagiov, clXXa  fir/ xatayiXuGui. BaXav y£, giavai, a ’Agi<Sto<pacodd. avnj repentur, quæ lectio 'eorum sedulitati debetur,  qui pronomen ad trjv Xvyya referendum censuerunt, Riickertus  ad h. 1.: Non habet, iuquit, neutrum hoc, ad quod reteratur. Nolim avtdj neutrum putare.  Quamquam enim Eryximachus r ijS  A vyyoS nomine usus est, tamen  hoc loco quasi tov Xvy/iov dixisset, pOSUit CtVTGJ. iav ti yiXoiov etayS,  Sensus est: Vide v, quid agas.   Rides sententiam meam, qui ijiso  nunc dicturus es, meque custodem esse iubes orationis tuæ,  ai quid ridiculum forte  proferas, cum tamen liceret tibi securo tutoque orationem  habere.   i£,ov 601 iv elprfvy Xiysiv Grammatici in i&ov,  6iov, aliis participiis nominativam absolutam agnoscant. Hæc participia, quoquo modo explicaveris, nam certa explicandi ratio  non reperietur in dicendi formis,  quæ quotidiano usu loquendi  quasi sancitæ cum linguæ legibus minus conveniunt, recte cum  nostratium formulis comparantur:  vorausgesetzt, dass; angenommen, dass.   ov ti, ilt} yeXoia efarm.  Stalibanmius ad h. 1. rectissime:  Hoc ov 1 1, inquit, connectas cum cpofiov fiat. Nam sententia hæc est : Noli me   custodire: nam ego vereor de iis, quæ nunc dicturus sum, non quidem,  ne ridicula proferam  hoc enim lucrum foret et  comicæ Musæ nostræ  consentaneum, sed ne deridenda. Revocandum est ov  Ti aXXa ad notissimam formulam loqudbdi ov Xiyco oti  aXXa, de qua vide annot. 66. Verba convertenda sunt: Gieb  auf mich uur nicht so genau  Aclit, dena ich iiirchte mich,  liber die gestellte Aufgabe sprechen zu miissen, nicht etwa, dass  ich durch meiue Worte Laclien  erregto, sondern dass ich Thdrigtes vorbringen konnte,   ^ ytXoxa  xaray iXa6ra* a Dicitur yeXoia ex mente  Aristophanis, qui narrat de aliis,  quæ risum moveant, vel omnioo  res alienas in partem profert ridiculam. Qua in rp quum nonnihil sit artificii positum, totaquc comici professio in co vertatur, ut moveat risum audientibus, non timet hoc, immo in  lucro .ponit, si contigerit. At  ‘KaxaykXa6xa qui dicit, sui ingenii fatuitatem prodit, sunt  enim deridenda. Est igitur verum discrimen, quod hic a poeta  ponitur, in ipsaque fundatum ety- vf g, o Xsi htxpsvfcsaftcu; nXXa TtQogsys tov vovv xcci  ovtGf$ Isye dos dcoOcov loyov. iGas (isvtol> av 86 C  ffOt, U(pTj(JCO as.  Cap. XIV.   Kal \Lrp>> iS *Eqv%Iim%s > slittlv tov 'jiQUStoyavrj,  SXly yk ity Iv vtp Ikyuv y y Cv re xal JlavGa  mologia, at vulgari in usu non  observatam, cai xaxaykXadra  quidem semper sunt deridenda. C. ivEVorjda  tote apa xaxaykXatfxoS c ov.  Apol. 28. D. tva pi) iv$a8e  pkvco xataykXadxoS icapct vrjvdl  xopcovidi. Ibid. S5. B, xa9ykXadxov xrjv noXxv noiovv teS ; ysXolov vero est quodcunque risum movet, sive consilio  eius, qui facit dicitve, sive imprudentia. cfr. iufra 199. D.  yeXoiov ipcoxijpa i. c. xaxayk Xadxov 213. C. ubi Aristophanes yeXoioS dicitur h. e. dedita opera risum excitans.» Hæc Iliickerti verba sunt optimo  de discrimine yeXoiof ct xaxaykXadxo? verborum disserentis.  Minus bene V. D. addit: Itaque,  et quum minime sit huius loci  vocum discrimina explicare, neminem esse puto, quin Prodici in  his agnoscat disciplinam, modo  sit memor eorum, qnæ de hoc  homine discimus e Protag. A., 341. A., Crat. 384.  B., Euthyd. 277. E», Lacii,  197. B.Vide Conuncnt. de  Piat. Symposio.   fiaXcov y e  oZei kxcp e v~  B,e6%ai; Suidas ed. Kiist. ftaXcov tpEvgsdSai  oZei ; itpoS tovS xctxov xi 8pa davtaS xol\ olopkvovS lx(psvyetv. IIoc proverbium e rc militari petitum est, uh! aliquis  misso in hostes telo tela hostilia vitaturus recedit. Riickertus  proverbium hoc modo reddendam  censet: Ia, nachdem du abgcschloss en, denkst du  davou zu kommen.   av 8 6 B,xi po t. Si videbi0 tur h. e. si rationem reddideris,  qnæ' satis mihi et sufficiens esse  videbitur.   xal /u}r >elxeiv tov  9 Api6r o cp dvtj. Aristophanem  intelligi comicum poetam, comoediarum lepidissimarum auctorem, extra dubitationem positum  est. Eius oratione recreabuntur,  qui Pausaniæ Eryximachique orationes legerint. Nam et a dictionis elegantia pulcherrima est,  et ad rem si respicis, tanta referta venustato, ut dubitari nequeat, quin multam studii in ea conscribenda Plato consumserit.  Orditor autem Aristophanes a  prædicanda Erotis laude, cuius  naturam non cognoscere possit,  nisi qui prius in hnmauam naturam inqnisiverit atque in 7ta $i}f.ictTa eius. Aliam, atque nunc  sit, olim fuisse narrat, quatenus  quidem non duplex fuerit, sed  triplex antiquissimis temporibus  genus humanum *Av8p6ywov  enim, cuius non nisi nomen reliquam sit idque ia igaominia  IIAATSINOE vias tlnirriv. i/iol yag 8oxov6lv av&Qcoitoi it avraitatSt  rtjv rov ’ 'Eqozos Svvafuv ovx ijO&fjti&ai., litti cdoftav 6  positam, tertiam genas exstitisse  viribas pollens, felicissima integritate gaudens atque tanto animorum superbia præditum, ut  ipsos deos aggrederetur. Iovcra  autem ceterosque deos dia hæsisse inopes consilii, neque, quomodo eius superbiam infringerent, habuisse. Tandem lori in  mentem venisse Androgyni dissectionem, qua eftecta Androgynum periisse, neque remansisse  nisi segmenta hominum, quæ  amissæ integritatis desiderio vehementissimo agerentur. Huic  desiderio AMOREM nomen, eiusque tantam vim esse, ut, ubi partem suam pars repererit, ab eodem  nunquam discedat. Igitur summorum bonorum hominibus auctorem Erotem esse, ntpote qui ad  pristinæ integritatis felicitatem homines perducat.  xal /i 7} y 9 co ’Epv Zlfiaxe*   Male ad h. i. Ruckertus : Videntur, inquit, ad Eryximachi verba  respicere xal prjv particulæ,  ut oppositionem contineant . Quum  enim spem faciat Eryximachus,  fore, ut dimittat Aristophanem,  hic tale quid videtur dicere :  Cupio equidem me dimitti, sed tamen vereor  ut fiat, sam enim aliam  viam a vestra diversam  ingressuras* cfr. Menex.  234. cap. 2. init, xal prjv, co  IMevIUeve, TtohXaxv xivSvvevei  X. t. A., quem locum laudo, ut  lectores tutius de Ruckerti explicatione 7tal pijv vocularum  iudicent. Ut nostro loco, ita ia  Menexeno xal pjjv nihil nisi gravem affirmationem exprimit. Astios habet: ac nimirum,  quod nullo modo probari potest. Unice rectam particularum interpretationem Schleiermacherus exhibet in conversione: Allerdings. KaL expletivum est;  vide annot. 6. et 38,   elrtitTjv. Bekkerns, quem  secutus est Astius, eliterov edidit. Stallbaamius cum audaciam  eorum non probaret, qui secandam personam dualem nunquam  a tertia diversam fuisse docerent  (Elmsl. ad Arist. Acharn. v. 773»  ad Eurip. Med. v. 104 1., Monk.  ad Eur. Alcest. v. 282. ), hrc  certum esse annotat: apud sciW  ptores veteris dialecti Atticæ secundam personam sæpenumero  in ttjv terminari. Schæferas,  quem laudat Stallbaamius ad  Schol. Apoll. Rh.  annotat: prisca græcitas dualpm certe activi in his  temporibus videtor bifariam flexiss e etoy, et ov  et kxr\Y, itrjy, sed posteriorum usus temporum,  grammatica subtilius an  argutius exculta, terminationem in oy assignasse  secundæ personæ, in tjv  tertiæ. Secundæ personæ in  Ttjv terminatio sæpius reperitur  apud Platonem, exempla collegit  Stallbaamius ad h. 1. cfr. præterea Duttm. Oraram, plen. Vol*  II, 417. Matth. Gramm. T.I.  $. 195. n. 1. 347.   itavt anadt ovx y 6$ijat. Negat Aristophanes, Erotis vim hominibus satis notam  esse, atque aperte indicat, prorsus aliter, atque Phædrus, Pau-i. i   (itvol ys (liyiOz av avtov lega xmttGMvaOtti xul (ta )(lovgy xai &v<Ji<x$ av sioiuv (ityiorus, ov% agnig vvv    sanias, Eryximachus dixerint, de  deo sese dicturam esse. Idem  paullo supra disertis verbis expressum est : &AAy yk Tty, in quibus verbis nou urbanitate, ut  Hiickerto videtur, sed ironia Attica factum est, ut aAAu verbi  austeritas addita 7ty voce mitigaretur? ejn weuig anders.  Hac ironia Socrates haud raro  usus est, ut summam rem tanquam minutam exilemquc proferret. Exemplo est PJat. Prot.  828. E. vvv itkitttdpat, 7tfo/v  (Spixpov ri jnoi ijixoSaoy, d 8ijAov, oti tlpooxayopas fiqtSkoS  I7cex8i8d£,et f iiteidr} xai td noXAa xavxa i%E$ida%Ev,   ipol ydp 6 oxov div ctv-.  SpooTtoi. Hæc est codd. lectio plurimorum, Wolfius e tribus  ol dv^pcJ7COi in textum recepit,  ©e gerere in universum hic ar poortoi dictum putari sententiæ ratio non patitur, neque  vero cum contemtu homines commemorantur h, 1. Nihil igitur  esse vides, quo possis articuli  defectum explicare. Fortasse  scribendum est dv^pco7toi eodem  modo, ut avSpcDTCoi nunc haud  raro apud Platonem reperitur. cfr,  Symp. p, 206. A. ooS ovSkv ye  aXAo i6x\v f ov ipdUtitv avSpcojcoi, ad quæ verba Stallbaumius  annotat; Non opns articulo, cuius omissio admodum usitata est  in eiasmodi vocabulis, qualia sunt  avjjp, adeAtpos, yvvrj, yij, aliis,  quum de genere posita sunt. Vigiuti codd. articulum addunt.  Fortasse et 1». 1., quoniam degenero humano verba non putamus accipi posse, av$p<*)itoi scri  bendum est. De formæ huius  veritate vide Apollonium iu Bekkeri Anecd» gr. II. 495. 24.  apeivov ovv. itapa8k%a6$ot.i dtoptxrjv peraSEtiiv xov J eis xo  a, xal gjS' 6 avijp dvrjp y o «y*  $pGD7TOS aV$pG)7COS 9 OVXCJS XO  ixepov Sdxspov idxiv.   ixel altiSavd fiev ol ys.  Aptissimus hic locus, ad quem  de ItieI vocis natura et potestate,  quid videatur, dicamus. Satis  notum est, atque exemplis ubivis  obviis probatur, etCel nou solum  consequentiæ, verum etiam caussæ notionem habere. Eius notionis origo est liteita vox, quæ  loquendi usu, ut fit, iu breviorem  formam mutata ita adhiberi solet, ut temporis notio cum consequentiæ caussacve notioue  commutetur. Iu vernaculo sermone eodem modo e temporalibus daun et wann factum est  caussale d e n n, et coqditionalo  nv e u n . Sic cap. XIII, initio  ijtsl XOLl 7} TGJV GOpcZv XOV  iviavxov 6v6ta6iS jtE6tij idxiv  dpfporkpcov xovtoav x, x. A,,  quo loco eadem ixei vocis potestas est, atque iitEixa . Eryximachus nimirum cum dixisset,  in arte musica et in medica duplicem Erotem reperiri, ita pergit :  Hernach ist auch die Yerknupfung  der Iahreszeiten voli von diesca  beiden. Non repugnabimus autem  si quis verterit; Denu auch  die Verkniipfung cet., quoniam  in omnibus artibus et rebus duplicem Erotem reperiri  dictam erat, quibus verbis procedentibus efficitur, ut quod postea sequi dicatur, idem illius HAA TS&N02    tovtcov ovdtv ylyveua itsgl avtov, Siov itavtav (laAidta  D ylyvs<S&ai. €<fn yug &Eav tfnlav^ganotatos, Ixlxovgog  te uv tav avftganmv xal largos tovttov, av la&ivtcov (isylOTTj av Ev6cu[iovla rei av^gamla ytvEi eitj.  lyto ovv xugaOouai vytlv ElsrjytjOaO&ai tyv 8vvay.iv  avtov, v(itls 8s rav aXkav 8i8d<SxaXoi ttiEC&E. 8eI Se  itgatov vyag fia&elv tffP dv&gazivjjv qwOiv xal ta xa~  ftrjyazu avTjjg. dicti veritatem, ut caussam veritatis, comprobet, cfr. Apol. Socr.  26. D. jua At, c5 av8peS  6ixa6ta \, inel rov p\v t/Xior  XiSov (prj6\v etvai, r i}v 8\ d£A rjvrjv yifv. In Alcib. II. 143.  C. ixeidr) ovtoa 6ot 8oxti 6<po 8pa Seirov Elrai ro jtpaypa,  Ssre x, r. A., imi pro litEi8r\  scribendum est; scribæ enim  inei vocis significatum non percipientes 6jj addidisse videntor.  Battm. ad h. 1. bteiSij 86 scribendum censuit» Dubito, num  recte. Adde Prot. 334. B. ei 6 f  i$6\oiS hti xovS mopSovS xal  tovff viovS TcXtavaS InifiaKkeiv  (sc. TTjY 'H07tp0V) TtOVXCL dnoXA v6iv iitel xal r d iXaioy  roiS plv <pvxoiS anadiv Itixi  ituyxccKOV x. r. A. Adde.  C. d St rfjs OvpccriaS rtpdSxov  f-tlv ov pexexovdtfS StjA-eoS, aAA*  dfifieroS fiovov xat idnv  ovxoS 6 rcor TtalScov " EpcoS  in e ix a izpetifivxipaS, vfipEGDS  dpolpov, quo loco iittira consequentiæ notionem habere videtor. Dieser aber gehort zur  Urania, welche zuvorderst nicht  Theil hat am Weiblichen, sondern bloss am Manolichen  welche folglich die Æltere  und ohne Uebermuth ist. Antiquissimis eoim temporibus illis  masculum genas exstitit tantummodo, non item femininam» Adde  180. A. S! r\v xdWiov ov  povov JlaxpoxXov aA\’ apa  xal xoay rjpcdcjv dnavXGtv, xal  iri ayivEiof, ineixa vecotEpoS  Ttohv, <2s (p7]6iv n OpiipoS. Ad  nostram locum nt revertamur,  litei temporalem potestatem habet, quo simul effectum est, at  sequentes infinitivi e præcedente  finito verbo 8oxov6iv exaptarenrentor. Sensus est: Denn mir  scheint, dass die Menschen durchaus des Eros Bedeotung nicht verstanden haben, hernach, dass sie,  wenn sie dieselbe verstanden  hatten die grossten Heiligthiimer erbaut haben wiirden...  Simillimus nostro loco est Xenophontis, quem Stallbaumias  laudat, Hell. VII. 1. 38» 7 tpoS  dfe rovroiS xal ro rcor XPV~  lid.XGov7t\i}$oS dXaZoveiar avxcp  doxEiv slyai iqnj, in si xal rijy  vfivovpbrqv av xpv6rjr itXdxavov ovx Ixavrjv elrai rkxnyt  tfxtccv napix^y*   fitiy t6r av avrov lepa.  Wolfius ad h. 1. annotat: Schoo  aus diesen Worten hatten manche  Sammler von Mythologien lernen konnen, dass Amor keine  Gottheit war, die der Volksglaube  zu cincm Gegenstaud der eingefiilirten Religion gemacht, son- 'H yuQ xaXai yficov cpvOig ov% avtrj rjv Sjiteg vvv,  dXX’ dXXoia. xqiBtov [ilv yuQ rgla fjV ta yevrj ta.  TtZv dv&QUXMV, OVI «S**0 vvv 8vo, u$Qtv xal frijlv,  ctXXa xcd tqItov xgogijv xoivov ov d[icpottQow tovtarv, E  ov vvv ovofia Xoatov, avto 81 ^tpavuStai. dvdgoyvvov yciQ tv tore [ilv ryv xal sidog [xal Svo[ia ], autpotegav xoivov, tov te ccQQevog xal frqXeog, vvv 8’  ovx Sotiv aXX’ y iv oveidei ovo[ia xeljxtvov. exeircc    ilern mehr ein Abstractam, das  den Dichtern seinen Platz im  01} rap zu danken hatte. Ceteram  xaxadxev adai aoristicum tempus positam est sequente itottlv  imperfecti infinitivo, at actio  præteriens, qualis est templorum ædificatio, a sacrorum ferendorum consuetudine discerneretur. Vide Engelhardtum ad  Meocx. pag. 234. c. 2. xal  yap tacpf/S xaXrjS xe xal fieyaXonpeitovS rvy^ayn, xal  iav rtivrjS xiS uiv xeJLevxrfdp,  xal iitaivov av itvxe, xal  idv <pav\oS j} x. x. A.   ovx vSrtsp' vid. ad 179.   E. annotat. Oratio plenior foret  «AA* ovx av litoiow, usitep  vvv, o xi xovrarv ovSlv yly vexat. Nvv autem Tocula non  solum de præænte tempore intelligenda est, sed etiam de veritate rei. De verbis insequentibus 6 eov 7 tavTGDV paXidxa yiyvedSai, vid. ad 131. i%ov  doi iv elpyvy A kyeiv.   litlxov poS x £ &v. Addito  elvat verbi participio epitheti  veritas indicatur, ut convertenda  verba sint: denn er ist unter  den Gdttern des menschenfreundlichste and der walirhaftige  llclfer der Menschen and Arzt    der Uebel, deren Heilung dem  Menschengeschlechte zur grossten  Gliickseligkeit gereichen miisste.   vjjieiS 61 xoHvdXXcDV 8i- '  8a6xaXoi i&edSe, Hæc  verba vario modo explicari possunt. Fortasse Aristophanes vulta ad serenitatem composito, tanquam summæ veritatis rem probaturas satis festive, ut comicum  decet, doctoris formam imitatus  Vobis, inquit, ego, vos ceteris præceptores eritis.   ovx avxrj rjv, rjitep vvv.   Bekkerus, quem secuti sunt Astius  et Reyudersius ex Euscbii Præpar. Evang. XII. 585. C. i)  avxrj in textum recepit. Fiemus  habet: neque enim, qualis  nunc est, olim erat, sed  longe diversa. Nihil mutandum est. Verba proprie audiunt generis assimilatione omissa:  7} ydp Ttakai rjpcov cpvdiS ov  tovto ijv, Zizep vvv, aAA* aAA owv xt. Sed minus adamatum  hoc dicendi genus fuit Græcis;  quamquam enira rectius censeri  potest, atque exprimendæ sententiæ convenientius, tamen minus elegans est atque durius.  Hinc factum, ut generis assimilatione adhibita scriberetur ovx  avtrj tjxEp . Diximus de  hoc genere dicendi 139. «Aov rjv hiouSt ov tov &v9q<6xov to slSog, GtQoyyvA ov,  vojtov y.al kXevqus xvxXa %ov. %HQas Si xtrtaQas  tljE, xui Gxibi tu %6u tuis X e Q^' *«* Xqosuzu Svo    avdpoyvvovydp e v r ote y\v rjv xal eido S [xal  ovo/ia.] Ficinus Tcrba convertit: Androgynum quippe tunc  erat et specie et nomine, ex  maris et feminæ sexu commixtum. Eum secutus est in conversione Schultliessius: Deuu dazumal war das Mannweib wirklich wie im Namen, so in der  Gestalt vorhatiden. Stallbaumius  od h. 1. deest, inquit, ev in multis codicibus, itidem apud Stobæum ct Eusebium. Quod vide,  ne omittendum sit. Riickertus  %v verbo servato verba convertit : Androgynum enim tunc unum  erat non minus genus quam nomen, ex utroque conflatum, virili et muliebri ; nunc non est  nisi nomen opprobrii caussa inditum, Displicet hæc conversio eo nomine, quod repetitionem iuutilem continet præcedentium verborum : crAAoc xal rpixov (sc.  yivoS) itposijv xoivov « 7 / 90 xipCDv rovx&v x. t. A. Porro caussam frustra quæsiveris, qui  fiat, ut commemorato in prueee-»  dentibus yevo$ verbo nunc elSoS  idem significet atque yivoS. Postremo male se habet: Tore h. e.  tum temporis unum fuisse et genus et nomen avdpoyvvov,  quasi non et Platonis ætate unum  nomen avdpoyvvov fuisset. Ev  voce deleta sententia hæc est  verborum: Mannweib war damals  in Beziehung auf Gestalt uud  Numen aus beiden, dem MannJichen. u. Weiblicheu ausatnmen gesetat. Sed rursnm quæras, nuin  Aristophanis ætate Androgyni    nomen ex ntriusqne generis nomine non compositum fuerit?  Si qnid video, ineptum scioli  additamentum est xal ovo/ia,  quod præcedentibus verbis ov  vvv ovofia A ontov nullo modo  explicari potest. Deleto eo optime  huius loci verba se habent. Aristophanis mens hæc est : sed et  tertium genus insuper erat utriosque generis et masculi et feminini particeps, cuius nunc nomen superstes, ipsum t periit*  Videlicet androgynum (ut nunc  nomen, ita) tum temporis nnum  erat etiam eldoS utriusque particeps generis, masculi femineiqne.   v v v d’ ovx tdxiv aAA* rj  i v 6 v eide t ovo y a xeiy evov. Ietzidagegen istes (das Androgynum) niclits auderes, ais ein  schimpflicher Name. Scripsi aAA  pro vulgato aAA*. * Vide Engelliardtum ad Piat, Apol. Similiter scribendum est LEONZIO (si veda). A. trAA*, 7/, xo  Xeyoyevov, xaxomv hopxijS rfxo pev xal vdxepovjiEV \ Non ubivis autem scribendum <*A A ?/  esse, Phædonis Jocus docet 81.  B. goSte yt/dlv dAXo doxelv  BLVCLi aAijSlZ aAA* ij xo dcojiaX oeideis x. t. A,, ad quem locum Stallbaumius rectissime:  Orta est,' inquit, hæc locutio ex coniunctione duarum loqnendx  formularum, quarum altera oppositionem altera comparationem  indicat. Hcrmannus disiungendas esso has particulas iocet atque  7J cum altero 7/, quod in me mbro  orationis supplendo comparcat, In' av%ivi xvxXoteqcT, ouoicc itavty xscpceXrjv 8 ' In 190  aiKpoxiaous rovg ngoganoig ivavxloig nEx/ihoig [ilav,  xai coxa xlxxaQa, y.al alSola 8vo, xal talla navxa ug iungen xal talla navxa ug    iungendura. Nimiram expletiorem  orationem esse, ut v. c. nostram  locum ad Hermanni præceptum  exornemus: vvy 8 ’ ovx l 6 xiv  d\\’ V et v dvelSei oyopa  xei/isvov r) ovx ol 8 a iv ct  xsixai. Sed falsam esse, Ed.  Hænischius ait in annot. ad Amat., hanc explicandi rationem,  hinc maxime apparet, quod, si  yera esset, nemo sic diceret, nisi  qui aut ipse se rem suam parum compertam habere profiteretur, aut id, quod certo sciret et eloqueretur, ita afiirmaret, ut,  si non verum id esset, se de suo  ipsius indicio desperaturum esse  significaret. Pro dXX ?/ interdum 7 tX?}v r/ reperitur, neque rarum Tt\f\v olK X ?/, quibus formulis similes sunt formulæ nostratium ausserals, uls nur,  ausser ais nur. De xsiG$at verbi potestate dictum est  ad 100. Ut de legibus civitatis, ita de usu loquendi recepto sæpissime apud scriptores  reperitur. Ceterum Riickerto non  assentimur, ovopa iv ov sidet  xsiuevov eodem modo dictum  censenti, atque Xafislv iv cpipvy  ^Svpiav y Syriam dotis loco  accipere. Ut Homerico J SsgUv  iv yovvadt xsixai fatura inflexibile significatur, ut iv ftop”  popeo xsidSai in Phædon, 69.  B. de æternitate vitæ miserrimæ  dicitur, sic ovopa iv oveiSst  xsipsvov usus recepti constantiam exprimit.   dvdpoyvvov . v. Suid. s.  r* dvdpoyvvoS et Muson. Fragm.  p« 208. ed* Peerlk* Alter habet:    6 xa avdpoS rtoiGov X&l xd  ywcnxwv TzaoxGDv. Alter: ol  ys dvkxovxat avdpoyvvoi xal  yvvaiXG) 8 etS opatiSai ovxe ? 9  onsp s 8 ei (pevysiv iB, anavxoS,  si 87 ) roi> dvxi avdpss 7/tiav,   Urtsixa. Præcedente irp<atov psv, quod male Ficinus convertit a principio,» htsixa 8 s scriptum exspectaveris. Sexcenties  autem iizsixa reperitur omissa  8 i particula, quoniam htsita tantæ gravitatis est, ut ipsum possit, hoc est, non adhibita dfc particula, oppositionis pondus sustinere. Unum e multis exemplum ut laudem, 194. E. legitur! iy<d 81 87 } (iovXopai  xtpooxov p\v tlittiv, y XPV M e  elrtEtv, IneiXOL shtsiv . In se quentibus Ruckerti annotatione  factum est, ut post xo EiduS  comma poneremus. Riickertus  autem. Me oppositio, inquit, quæ  hic adest pristinæ integritatis  et insecutæ postea dissectionis  admonuit, ut oXov prædicatum  esse censerem, quam interpretationem haud scio an commendet etiam vocis locus ante 7/v y  quem vix teneret, si cum sldoS  esset conuectenda. Dicit igitur  hoc: Deinde iutegra erat   hominis figura, rotunda, dorsum et latera circa habens (non,*  ut nunc, dorsum, latera et pectus.}   xEEpaXrfY 8 * plav. Quis  non Iani meminerit, Latinorum dei antiquissimi, quem uno capite, facie duplici insignem venerabantur? Erat autem Ianus dito rovtcov &v rig tlxdaniv. litoQtveto 51 6q9ov,  agitSQ vvv, oitoztQaOs fiovXq&ilt] ’ xal ditor e xu%v oq(itjGut &siv, iSgittQ ot xvfiiatavrig slg oq&ov tcc Oxalrj  itsQitpsQOfisvot xv)3 MJtiutft xvxha, oxuo Tore ov<5t tolg fitXs~  Civ aitEQEid6[iEvoi xa^v Itpiqov to xvxlco o yv da Sia taura pacis dens, nt verba Aristophanis  iu Erotem directa et Iano conveniant: l6xi Seoov cpiXotv^pcoTtQTCtTOS, $7tlxOVp6f TE G$V XGOV  dvSpdiccdv 7 (ai laxpoS xovxgdy,  cor IocSevxcjv psyidrr/ av evSaipovioc rc5 dv^pcjTteiw ykvEi  fi?;. Adde 191. D. $6xi 6?}  17/ f dpxalaS q>v6£GDS 0vvaycoyevf, xal inixEipivv 7Xoiijdai  'ev lx Svotv xal latiadSai xrpr  tpvtiiv x tjv dvSpGDTtivTjv. Quid, quod ipsum nomen Iani aliquam haberevidetur cum {aivco verbo cohærentiam? Romaui bellorum  quam amoris intentiores rixis,  CONCORDIÆ AMANTIVM AMANTE AMATO pacem pacisque conditiones videntur substituisse.   ijtOpEVEXO OpSor,  GjSrXEp rvr. Koti vulgo ante  vpSov positum deest in codd.  non paucis, Bekkerus vocem in  textum recepit, uncis Stallbau»  mitis et Dindorfius incluserunt.  Ficini conversio hæc est: Incedebat hoc tunc et rectus, ut nunc, in utram vellet  partem. Kai vocis tuemluc  provinciam suscepit Ruckertus his verbis usus: Duplex incessus pristinorum hominum narratur,  erectus, quem nunc etiam habent, eo tantum ab hodierno diversus,  quod tum, utram in partem vellent, pariter præcedebant, /z. e,  prorsum et retrorsum, alter rotationi quam meatui similior •  Sequentia igitur verba hoc modo  exhibere voluit : Jtal, dxots xaxv    oppyjdEie $Etv, ooSTtEp ol 7wfhCxdvreS x, X. X., nam in eius  editione comma post Ttai non comparet. Sensos est: Er ging  aber aufrecht, wie jetzt, nach  welober Seite hin er wollte, und,  wenu der eine oder der andere  schneller sich bewegen wollte ete.  Vulgo pro opfiJjdeu legitnr opprfCei pro %eiy verbo IXSeiy, Male.   <k)S7XEp ol XVfildXGOYXES*  Derivatur hoc verbum a xv(bj >  quod idem aotiquitus significasse  perhibetur, atque XEqjaXij. Igitur primaria xvfit6xdv verbi significatio videtur esse: capite   insistere, se præcipitem dare,  cfr. Hom. XElpOYX lyx^Xvk? x e hclI Ix^veS,, o*l xotra Sivaf   ol xotra xaXa fissSpa xvfiidxcor  $v$a xcii $vSa.   Erat autem apud Græcos saltationis genus, quo qui utebantur,  caput deorsum, pedes sursum  proiicere solebant, non nisi pedibus solum attacturi. Summa  corporis atque inprimis spinæ  mobilitate opus erat saltantibus,  quare Patroclus Kebriouc, Hectoris auriga, iuterfecto, satis  acerbe II. 16* 745. hæc profert   <L nbxoi> r\ pdX 9 iXatppoZ dvrjp,  fisla xvfhtixd   et v. 749. <6$ vvv Iv txeSIgj IB,  itctcoov pEta xvptdxd  r) fia xal iv TpdedCi xv(h6xqrr/peS iadiv.tqlcc ra ylvr) xal roiavta, on r 6 fitv kqqiv rjv r ov rjXtov B  t rjv «QXV V Pxyovov, to Se %rjXv Trjs yijs, to Se aiupoTSQC3V iitzs%ov vfjs OiXrjvrjs, ori xal rj Gelrjvtj a[i<poreQatK yiEzl%u. TtEQirptQrj Se Sr) yv xal avrcc xal rj noQsia  avrav Sia zo rotg yovevOiv ofioia elvai. rjv ovv xrjv Tangit fortasse hoc saltandi genos Herodotus 6, 129. 6'btizoxÆiSyS ixiÆvdi oi riva  tpanaZav iSevEtxai * iASovtiyS  8h ryS rpaTtE&jS n patra plv in  avrijs oopxyoaro Aaxaovtxd &XV~  paria’ pera. 81 a\Aa *Arnxd •  to rpirov t ?/ v xecpaArjv   ipeidaS ini r rjv rpane%av roidi 6xiXe6i ix «ipovopyde. Schol, ad nostrum  locum iusto brevius : xvfiidryp 6  opxydryS xal xvfiidtav to opXsiGSai.   eis opSov ra dxiAy n.  Ante eiS in plerisque codd,, quatuor exceptis, xai legitur, quæ  depravatio textus est manifesta.  Omiserunt voculam editt. omnes. Orta ea lectio est e mala intelligentia præcedentium verborum,  quæ intellexit, quisquis fuit, qui  xai interposuit, hoc modo : ino pevsro 81 opSov (3snep vvv,  xal, sc. (inopsvero) ditare tax t)  opprjdeie Seiv, ooSnep ol xvftidravrsS ’ xal eis opSov x. r. A. oxtgj tore ovdi. Vulgo  legitor rore oxrcJ x. r, A. Transposuit verba, qui putaret, rore  ad præcedens onore pertinere. Probari posset vulgatus verborum  ordo, si scriptum exstaret: rore  rolS uxtgd piÆdiv anepEiSope voi x.t. A. Sed non addito Articulo, ovdiv autem participio  adhibito, cur is ordo verbornm  unice probandus sit, quem cdd,  omnes probarunt, facile iutelligitur.    7/v dk Sia Tavta Tpla  Ta yivy xal toiavra. Ad  certam quandam philosophiam  comicum poetam respexisse, quam- quam a multis annotatum est,  tamen ut credamus, animum inducere non possumus. Vulgatum  euim hoc erat, et vero etiam  nominum terminatione firmatum,  TfXiov, solem, virili potestate  esse, yyv, tellurem, feminea,  qua propter etiam rerum mater vocata est. Fieri igitur facillime potuit, ut philosophia advocata nulla, mera vulgi opinione  nixus solis prolem masculum genus vocaret, terræ femineum Aristophanes. Restat ut de Androgyni origine dicamus, quod cur Lunæ prolem dixerit, disertis verbis indicatum est; ori xal  ?} dsAyvy dptporipoov perixei.  Atque ipso nomioe deXyvyS hæc coniunctio terræ ac solis indicata est. Dorica forma est (?£A avaia, quam convertere possis Glauzerde. Solebant  autem veteres novam quandam  in huiusmodi rebus opinionem  prolaturi, argumentorum loco er  ipsa rerum natura petitorum, alias  res conquirere, quibus illam probarent, Sic Pausanias, ut duplicem Erotem esse probaret, ad  duplicis Aphrodites mentionem  confugit, quarum suum utrique  Erotem assignaret,   n epitpepij 8h 8?) yv. Non  gkreisformig,» quod in  Astii et S chleier macheri Itfrvv 8 uva xal xijv qcoiiijv, xal xa tpQovrniWK (itycda  tl%ov, lnt%dqvfiav de zoig &eolg, xal o kiyu "OfitjQos  3 csqI Ecpiccltov xs xal ”ilrov, jtejh Ixdvav Xeyixai, xo  C ds tow ovgavov dvafiaGiv im%UQelv noielv, ag Ixi&iy  Gofiivav xoiig tteois. versionibns legimus (adde  etiam Schulthessii conversionem  88. ed. Orellii,) quis enim  circuli formam corpori  tribuat, sed kugclformig.  Riickert. In sequentibus 8ia  to opoia eivai verba Schleiermacheros convertit: um ibren Erzeugern ahnlich zu sein. Rectius Ficinus: quia parentum  similia.   xal ta (ppovrfiiaT a pe*  ya\a elxov. Schleiermacherus: nnd hatten auch grosse   Gedanken. Minus accurate. Articulo enim addito efficitur, ut  sensus sit: und der Hochmuth,  den sie hatten, ging ins Un*  geheuere. vide annot. 12. Articulo non addito supra legitur  182. C. ov yap, olpai, dvptpipei toiS apxovdi tppowjpara  peyaXa lyyiyvedSai, quem laudo  locum, ut de nostri loci articulo  facilius certiusque iudicari possit  a lectore. MeyaXa <pporj}para  dicuntur autem habere, qui contra dominos conspirant, cfr.  182. C. ov, yap, olfiat, dvpq>epei toiS apxovdi (ppovrjpata  fieydXa lyyiyvedSat tgjv dpXoiUvoov ad quem locum ' vide  annot*. 102. Comparativum  exspectaveris, non positivum ; ille  tameu in hac formula solennis. o Xkyei "O prj poS. Od.   11. Sl4.   "Oddav iic OvXvjiitto pe*   padav SepEY, avtap £tz   "Oddy   JlrfXiov elv o diq>v\\ov,lv*  ov pavos apfiaxoS etr/.   ooS litiSr] 6 o pkv gjy roiS  SeoiS. Riickertus iungenda hæc, inquit, cum Ttepl ixeivGOV, quæ  structura propter interiectum  membrum to tcoieiy, in quo  avxovS subiectum est, aliquid  incommoditatis habet. Ad  l7Ci$t]6op£vcjv supplendum est  potius avTCDY. Exhibetur autem  genitivus participii cum gjS, ubi  aliquis refert quod aut ex aliorum opinione depromtum est, ant quod ab aliis vult cogitari, ut  in Piat. Apol. Socr. 30. B.  itpoS lavra, (pocbpr av, cJ av—  8 pes *A%r]vaioi, rj nelSedSs  *Avvxcp rj pjj oj S ipov ovk  av itoiijdovroS «AAo x,  T. A., h, e. de me ita cogitate,  me nunquam quicquam facturum  esse aliud.   *0 ovy Z evS xal ol a AAot $ 80 i. Omnem hanc narrationem de deorum consultatione  et quid facerent, dubitatione, nt  cupierint quidem punitam humani  generis protervitatem, sed nec severitate uti ausi fuerint, quam  læsa maiestas exigere rideretur,  nec aliud invenerint remedium,  quo et illi poenas darent et suus  honor salvus maneret, donec ad  postremum Iapiter ægre aliquid  excogitaverit, hanc,, inquam, a d  deorum derision em comCap. XV.    'O ovv Zevg xa l ol «A Aoi 9iol Ijiovltvovto o «  %(M} avtovg 'MHrjtScu xal TjXoQow. ovte yag onag axo  positam esse neminem poto  non videre. Riickert. Male;  vide Comm. de Piat. Symposio»   oti XPV ctvtovS rtOtij6 at. Ne quis pro indicativo optativum reponendum censeat, quod  Astius olim fecit, post infectum, voluit: Græci ingenii tanta est vivacitas, ut structuras verborum  doas, quarum ntraque suam quandem iucunditatem habet, confunderent atque commiscerent, videlicet ne, cum alteram prætulissent alteri, alterius gratias  simul amitterent. Igitur oxi  XPV avtovS rtoii}6ai compositum  est ex oratione obliqua oti XP E ty  avtovS it. et ex oratione recte  ti XPV ocvtovS Xotijtica   xal ojSitep, rovS ylyav taS xepavrccHj arreS. Stallbaumius, intellige, inquit, post  yiyavtaS tfq>avi6otv ex proximo  ctqxxvldEiEV, cuius breviloquentiæ exempla collegit Wyttenbachius od Selecta Princip. Hiator. 364. Riickertns verba sic inngenda esse censuit : ovte  yap eIxov ortcoS drtoxTEtvcæv  (sc. avtovS) xal ro ylvoS dtpa . vldaiEv, XEpavvGotiavtES GDinep  rovS yiyavtaS . Neutra explicandi ratio nobis placet. cuV itep  h. 1, non similitudinem indicat, sed  agendi rationem describit, ylyavteS autem homines vocantor  illi ipsi, qui e masculo et fenrineo genere compositi viribus freti  ac robore, elatiores animos alebant. Sensus est: Sie wussten iiberhaupt weder einenRath, dass sie sie todteten, und besonders w i e  sie, nach Erlegung der  Riesen durch den B 1 i t z das  ganze Geschlecht verdiirb e n . Disertis verbis ylyavtES commemorantur, ut esset, quod  sequenti ykvoS opponeretur. Quoniam autem homines nondum dissecti erant, fieri non potuit, quin  cæsis hominibus illis totum genus hominum misere periret, atque nemo remaneret, qui deos  veneraretur.   ai tipal yap avtolS   7/ <p avi$£t o. cfr. Symp. 198.  C. vit ai6xvvr]S oXiyov artodpaS <px^PV v ? KV MX 0V Nemo Stallbaumio melius de indicativo huius loci explicando  disseruit. Eius verba hæc sunt: *  Aoi istas et imperfectum sine av  particula positum in talibus SIGNIFICAT certo et haud dubie  aliquid fuisse futurum, pr opter ea  quod habeat obiectivam, quam  dicunt, necessitateniy ut Lat^ futurum erat: accedente autem av  particula etsi pæne idem significatur, tamen conditionis et  mudalitatis, quam vocant philosophi, accedit notatio, ab hoc  loco, pæne prorsus aliena . Quocirca non tantum XPV V > £5 Et,  npoSijxEV, ut Lat, oportebat,  decebat, debebam, ita usurpatum  est, sed multa alia verba, irtprim slvaiEV ii%ov xal 'cos it£Q, tovg ylyavzag xsgawdeavreg, to ytvog oxpavLaaitv, al rifial yag avroig xal  rcc tfQcc ra naga rwv av&Qamov rjtpavl&ro ov& oitag  latv aCilyaivuv. fioytg 8rj 6 Zsvg IworjtSag Xlyu, ore  zloxd fioi, %<pi], %%uv iiTjiavijv, wg av iliv te uv&gaicoi  D xal xavOaivro t ijg axoAaOlag aG&tvtGztQoc ycvofuvou    vvv (iiv yag axnovg, £cprj    mis ea, quæ natura sua continent aliquam obiectiuæ necessitatis significationem. Indicativo in hypothetica enuntiatione Latini osi sunt plerumque ita, ut non tam obiectivæ necessitatis, qoam temporis rationem haberent, quo tempore aliquid, quominus fieret, impeditum esset, cfr. Tac. Histor. II.  46. iamquo castra legio-^  dum exscindere parabant, ni Mucianus sextam legionem opposuisset, h. e.  achon waren sie daran, das Lager der Legiouen zu veruichten,  hatte niclit zur rechten Zeit  noch Mucianus die sechste Legion entgegen geworfeu. Adde  notissimum Horatii locum Od. II.  17* 28. Me truncus illapsus cerebro sustulerat,  nisi Faunus ictum dextra  levasset h. e. Mich hatte  der auf mein Haupt stiirzende  Stamm getodtet, hatte niciit  noch zur rechten Zeit  Faunus durch seine llechte die  Kraft der Wucht gebrocheu.  Temporis hanc notionem quando  assequi volunt Græci scriptores,  eodem dicendi geuere utuntur  quidem, sed non nisi addita  iv3v$ particula temporali, cfr.  Thucyd. VIII. 86., quem locum  Stallbaumins laudavit iv gj datpidxaxa 'looviav neti 'i&U?/dtarenco $i%a exadtov, xal    difovtov evSvS’ eTxov ol ito TUfiioi,   doxdj fioi, £<PVt  Quod supra annotavimus 159.  ad verba o n XPV olvtovS itoitjdai y id iis vehementer displicebit, qui omnino duas verborum  structuras confundi atque commisceri neguut. Negant autem,  qui non intelligunt structuræ  originem. Etenim rem animo  suo ita informant, ut censeant,  scriptores positis dnabus verborum structuris artificiose ex utriusque quibusdam fragmentis tertiam composuisse. Nobis persuasum est, hoc structuræ genus  non e scriptorum officina prodiisse, sed e quotidianæ vitæ  sermone iu scriptorum libros immigrasse. Pertinet huc noster  locus, ubi præmisso ott, quod  indicium est orationis obliquæ,  ipsa alicuius verba laudantur. Patet autem, proprie dicendum fuisse Aristophani : \iyet, ori domi ol Ixew prjx ay yv r. A.  Factum autem Græci ingenii facilitatemne dicas an felicitatem,  ut servato obliquæ orationis indicio rectam orationem retinerent,  atque orationis suspensæ continuitatem cum rectæ orationis  vigore coninngerent. De hac  structura vide etiam Mattii.  Gramm. plen. $. 623. 2. b. p*  1270.    a  «pa fiev &0&svl<3teQOi $<Sovzai 9 apia %Q7]diu6TEQoi  Tjfilv dia ro irXEtovg tov dgi&ndv ysyovEvai' xal fia- *  diovvtai O 0 #oi liti dvoiv dxsXoiv. lav d 9 Htt, doxaCiv  aGzXyuivEiv xal firj e$eXco0iv i]0v%iav ayeiv, itdXiv 'av,  %(pr] 9 refiu dl%a, wgz’ Ecp kvdg xoQEvdovzai OxtXovg  doxcoXia^orreg. ravza thtcov Sze^vs rovg dv^Qunovg di%a,  &g%EQ oi za da zipivovzEg xal (isXXovzEg zapixsvsiv, ij E  xal ajia n'ev adSeri6tepoi idovz ai. Sensas est:  nane eos dividam bifariam, at et debiliores homines sint et utiliores  nobis, quippe nam ero  auctiores. Amant Græci,  quæ de certissimo eventa actionis præcedentis dicantur, ea xal  addito superioribus annectere.  Paullo infra legitur naXiv av  te/ico 8ixa, Sst iq> kvoS nopsvdovtai x.T.X., ubi bene haberet xai pro gjSte positum ; hoc  tamen scriptor prætulit, quod  reiterata divisio cogitatur tantummodo, non tanqaam actio,  quæ hat aliquando certissime,  proponitur.   7tdA.iv av t Zcptf, teji c 3  Sixa. Rursum exemplum habes  verbi, quod casu suo spoliatum  ita exhibetur, ut notio verbi prematur magis, quam vis actionis,  Minus recte Schleiermacherus iu  conversione: So will ich sie,   sprach er, noch einmal zerschneiden. Rectior conversio liæc est:  So wiederhole ich die  Theilung noch einmal.  Atque obiter ut hoc moneam, ut Græci naXiv av, ita nos  nochmals wiederliolen,  pleonastice loqui solemus.   txdxcoXt ccZoyteS. Schol;  ad h. 1 . a<jKG)\id?,Eiv xvpicoS  filv tu ini tovS adxovS aAA«  d$an dXrfXippkvovS, iq>* ovS  in7fdc.iv yaXoiov ivsxa • TivlS  xal ini tcoy Cvf.tnE(pvx6<5i  zotS dxkXEdiv dXXo/ikvcDV. . ?fdrf  61 TiSkadi xal ini tov aAÆ69 ai to YEvpov (Bekk. legendum censet roV Sr Epov ) took  noddUv avkxovTa^ rj a>S vvv  ini OxkXovS kvoS fiaivovTa. %6ti  61 xal to x^XatYEiv. E Schol.'  ad Aristophan. Plut 1130., ubi  complures ddXGoXtdgEtv verbi  explicationes reperiuntur, male  autem adxcoXia vocatur iopTtj  tov Jiovvdov, nisi fortasse latiore significatu accipiendum est  hopTif verbum, ex huius, inquam, Schol. annotatione selegi hæc : xvpioS ddxciXidZbiy iXEyov to ini tciy ddxoov  aXXEdSai ZvExa tov yk Acoro: noiEtv • iv /ikti& 61 tov  $sdrpov ZtISeyto adxovS ns(pvdifpkvovS xal aAijXififikvovS,  fis ovS ivaXXufiEvoi ivaXiOSaivov xaSansp EvftovXoS cpifdi •  xal npoS ys tovto ctdxov elS  fikdov xazaSkvTES, EtsdXXedSa  xal xayxd&Te ini rols xarafifikovdtv . ddxooXia^Eiv 'eXeyov To ivdXXsdSai tois doxols,  ?/ to ini ivds nodos dXXedSat.  Hæc satis de significatu adxcjXia&iY verbi. Non dubium est  autem, quin h. 1. doxa>XutP,EiY  uno pede saltare significet»  Ut, cum humanum genus primi11    162    II AA TSINOE    wgmo ot tu (bu xaTg ovrtvu fie rifioi, rov 'Aitbkha  ExtktVE T 6 TE TtQO gtOJCOV flETU0TQEtpElV XUt TO TOV ClVyivog ijfiiGv tcqos Ttjv rofiijv, tvu &Etbfiivog rtjv avxov  TfirjGiv xoC/ucoTEgog d'rj 6 av&Qmnog, xal tukka ia6&at  IxiklVE V. O 61 TO TE KQogUltOV liETEtiTQEqiE, XUt GVVtkxaV    tos nvfiuStav dicatur, post ln\  Svoiv dHeXoiv fiaUiZEiv, futoro  tempore ddxooXiddEtv dicatur.  Uno pede etiam hodie saltari in  Helvetia, Italia, Græcia, satis notum est.   &S 7t ep ol r d da xkpy ovtf? nal pkXXoy x eS xapiXeveiv. Lectio vulgata est c oa,  quam merito interpretes recentiores improbarunt. Nimirum legitur in L. V. PJ. Timæi: da  dxpodpvojy eldoS pr/XotS pixpois iptpepis. Colligitur inde, Platonem hoc verbum commemorasse in scriptis. Ilaud facile  autem locum Platonis invenias,  cui vox illa magis conveniat. Interpretantur, qui harum rerum  periti sunt, da sorba (Arlesbeeren, quæ condita esse, nt diutias conservarentur, non pauci  sunt, qui tradidere; cftvVarr.  de re rust. I, 69. ( Putant manere) sorba quidam dissecta et  in sole macerata, ut pira, et  sorba per se ubicunque sint  posita, in arido facile manere.  Quæ sequuntur verba, spuria censuerunt Sydenhamius, Bastins, Astius. Frustra. Quamquam enim  prorsus nescimus, cur in ovis  dissecandis crinibus usi sint veteres, hoc certum est: duobus   allatis exemplis Aristophanem et  facilitatem et artificium  dissectionis indicare voluisse: ao  Jexcbt, wie man Arlesbeeren  zum Einmachen spaltet, so fein  und kunstlich, wie man Eier mit Ilaaren theilt. Eodem modo  explicanda sunt verba Plut. Amat,  770. B. ojSittp cdov avrtdv  Tpify Siaip&tiSai t rjv cpikiav.  Male igitur Rtickertus ad h. 1. Hoc quidem, inquit, concedimus,  languidiusculam esse alteram comparationem, concedimus, fieri potuisse, ut ab alio adderetur; sed  additam esse tantum abest, ut contendamus, ut facetiarum captatori Aristophani recte tributam esse censeamus. Ceterum coniicio equidem, ovornm per  crines dissectionem ludi genus  fuisse; fortasse ex ovorum dissectione per crines facta convivæ futura prædicere solebant.   7t p o 5 xr)y xoprjv. Ut in  præcedd. ad xa cJa supplendum  est e proximis xiproyxeZ, ita h. 1.  psxa6xpl<peiy recte repetieris.  Toprf significat proprie 'id, quod  ex aliqua re abscissum est ; nostro loco corporis eam partem  denotat, quæ dissectionem passa  est. Similiter topi j apud Hom.  II. a, 234. positum repentur:  va\-pa rode dxijnxpov,  To p\y ov%ot e (pvXXa xa\  d £ov?   $>vdei, iiteidr} TCpddxa t opijy iy opeddt XeXoi7tev,  quo loco truncum denotat, ex  quo sceptrum abscissum erat. In  sequentibus pro Trjy avxov xpijdiy, quod recentiores editores  omnes habent, plurimi codd.  avxov exhibent. Non male, si  3 iuvtct%ofttv r 6 SsQjia Ixl xrjv yaCtiga vvv xaXov(ikvi]v, SgntQ ta eioxaUxa (iaXavtuc, tv 0 x 6 ( 1 « xoicov ankSh xaxce (ii(St]V xrjv yaOxtQa, .0 Srj vvv 6 (upcd 6 v xaXovOi.  xal rag (iiv aXXag Qvxldag xag xoXXag igtlLcuve, xcd xa 191  Gzrforj dujp&QOv, ijrcw n xoiovxov ogyavov, olov ol Cxv  avrov pro avxoSi positum accipius ; melius tamen illud habet.   xalraAAa ladSai ixeA evev. Schleicrmacherus ia  conversione habet ; u n d das  ubrige beiahl er ihm auch  zu hei 1 en. Scriptum quidem  exspectaveris xa\ navxa iadSai  ixiXcvEv ; addita auch particula  insolentia verborum non mitigatur.  Ficinus verba convertit: reliquis  autem mederi iussit. Alia nobis  explicandi ratio placet. xaXXa  a sequente infinitivo seiungendnm  est, iddSai absolute positum est :  und iibrigens befahl er ihm Heilung an. De hoc usu verborum  sæpius iam annotavimus, vide  anuot. 22., 27* al. Paullo  \ v infra eodem modo 8ioatavEd$ai  positum, ut non actio, sed notio  verbi exprimatur tva ittojdpovi) yovv yiyvoiTo xi}$ 6wovdiaS xal dianavoivro h. e.  ut satietas esset amplexandi et  quies.   ln\ xr)v yadrepa vvv  xaXov pivrjv. Schlciermacherus : tiber das, was wir   jetzt deu Bauch nennen.  Non satis accommodate, ut videtur. Cum vi pronnutiandum est  yadripa, ut ne vernaculo quidem sermone articulus recte addi  possit. Structura verborum primaria hæc est: ItzI to yadz?'fp  vvv xaXovpsvov, quam structuram ut minus elegantem incomtioremque ætas Græcorum excultior nou tulit.    <3 Sirsp ra dvdnadxa ftaXavxia. Poli. V. Si. in recensendo venatorio apparatu xv»  vovxof, inquit, 8ipya podx^ov t  lis o brciSexai ro Sixxvov, rcJ   6XVP<* XI TCHlOnjpbvOV, (3 Sit E p  xa dvdnadxa ftaXavzia.  Ficinus convertit: tanquam contracta marsupia. Articulo addito effici videtur, ut  sententia sit: in Form von zusammengezogenen Beutcln, -wio  ihr sio ja kennet.   o 6 7 vvv o ptpaXov xaA ovdi. Codd. omnes habent  o 8i) xov u/i<paXov xocXovdi,  idque editores in ordinem verborum receperunt. Male ; urgenda  est vox ojutpaXof, atque vi quadam pronuntianda, quæ vis addito articulo funditus perit. Similiter Sjrmp. 180. E. ov 8?}  ndvdtjfiov xaXovpev, de rep.  I. 332. C. r) xidiv ovv xi  dito8i8ovda xixyrj iarpixj)  xaXEixai 191. B. o 8?} vvv  yvyaixa xaXovpev. Menon,  81- B. o 8tj artoSvyjdxEiv  xaXovdiv. Alcib. II. 140. B,  ovS 8ij xaXovpEv iaxpovS. ib«  p; 187. D. o 8jf pEXonottav  xaXovdiv., Ibid. *L 382. D.  yj x idi x i ano8i8ovda   xixrv payEipixrj xaXtixai. vide  annot. 129 et 130.   xi xoiovxov op yavov. De indefinito pronomine supra dictum est 28. ad  verba £3 o r yap xi xovx £*«.   11 *  IUAT&N02    rotofiOi, xiqI rov xaXccnoda Xeatv ovreg rag tav dxvrmv  QvrlSccg' b Xlyag 6 e xaxlXmi, rag mqI avrrjv n)v yaStega  mu rov ofitpaXov, (m/ftaov dvca rov nctXcaov xa&ovg.   'Enubi] ovv r; (pviiig Sixa no&Ovv exaGrov   ro t}fu6v ro avrov tvvfai, xai neo^aXXovre.g rag %UQug  xal £v[inXex6/i£V0i uXXt/Xoig, em&vfiovvrsg Ovfirpvvai, aneto 9 tn] 6 xov vnb Xiuo v xai rrjg aXXijg agyiag dea ro (iTjdev  e&iXuv %w@ls aXXijXtov noielv. xai onore ri ano%avoi    Quibus verbis ut respondere annotavimus nostratium J d as  so sfeine Art, ita verba nostra convertenda videntur esse:  indeift er etwa ein soKchesWerkzeug hatte, wie  die Lederschneider, Creuzerus Lect. Piat* 525. censet,  ut 185. E. dicatur dvaXaftobv  xi roiovtov, ita h. 1* satis esse  l 'x&v n roiovtov. F rastra*  nepl rov xaXditodot  XsaivovtsS. Pes ligneus videtur fuisse, super quem coria extendebantur, quo facilius et explicarentur et ad pedis formam  adaptarentur. Etym. habet xaAoVovV XvplooS o ZvXivoS itovS*  xaXov ydp xd B,vXov. Suid. s.  v. xdXaf xaXov ydp rd B,vXoy %  ig ov xai xctXoTrovS, 6 gvXivoS  itovS. E Pollucis auctoritate, qui  habet X. l4l. rd dxvrordpov dxevij uaXd/tovS, iv rc J  dvpitodicp y Bckkerus, Stallbaumius, alii dederunt xaXditoda,  codd. non pauci xctXo7Co8ec exhibent. Fortasse utra^ue forma  Græcis scriptoribus usitata fuit*  rov itctXaiov itdSovS .  h, e. rjLitfacjf, ?/v titaSsv o dv~  SpGoitoS iv r<ji TtdXaicp xpovoo.  cfr, p* 189* D.   insidi) ovv 7} tpvdiS.  Annotat Riickertus ad h* I. : Offendit Astium nude positum vocabulum, post quod avrdov  vel rjfi&v excidisse putat. Offendit nos quoque $ sed putamus  ipsius Platonis peccatum esse  posse . Etiam Stallbaumius ad  h. 1. avt&v supplendum esse  censet. Aliter nos statuimus de  hoc loco; Articulum exhibuere  veteres scriptores haud raro, ut  ’ indicarent, de re sermonem esse,  quam in præcedentibus iam tetigerant. cf. 189. D. ?/ ydp  TtdXai ij/tcov <pv6i$ ovx avnj  7jv rjitsp vvv x. r. X. Mens  Aristophanis est; Da non die  urspriingliche Einheit der Korper, vou der oben gesproclien  worden ist, gelosst war cet. Exem*  pia si quæris huius usus articuli,  vide anuot. 12.,   vito Xipov xai rrjs aXXt}S apyiaS. Vulgo vito rov  Xiuov legitur, quæ lectio cur  ferri nequeat, e prægressa annotatione colligitur. Ceterum aX AoS 1 rebus apponi, quæ genere  non differant, specie discrepent, supra annotatum est  116. Restat, ut dicamus, quo  iure id fiat. Riickertus ad h. 1.  Videtur, inquit, aXXrf alia verti  non posse, neque negare licet  aAAo? non nunquam ita dictum  esse græce, ut propriam hanc vim neutiquam exerceret, de qua  ffi>v yfiteeav, t 6 81 lutp^sit], zo letcp&ev aXko IfiJ tu  xai avvmkixezo v eize yvvcuxog tijg o ki/g hrcv%oi Jjfiian,  o Sr/ vvv yyvcuxu xakovfi sv, iit’ avSgog' xai ovroig  attiiiXkvvto. ekerjSag Se 6 Z evg cckhjv [ij]%avt}v xogltexai, ■  xai fuzazt&rjtiiv avzuv tu aldoia elg ro jtgoO&ev zeag  yag xai zavza exzog (l%ov, xai lylvvcov xai Izixxov ovx  elg akkijkovg, akk’ elg yfjv, agxsg ol zexziyeg. fiezi&rjxt C  re ovv ouzag avta elg ro XQod&ev] xai Sta zovxav    re non est, cor hic pium dicam,  qui nostrum locum, ex hoc numero excipiendum esse censeam.  Nam cxpyla non segnitia est, sed  cessatio, vacatio a re quacunque,  sicut ager dicitur <£pyo$ t dum  cessat a cultura. Jam igitur Aifivv in genere xfjf ctpyiaS esse  apparet, est enim cessatio a capiendo cibo, licuitque dicere,  homines illos, cessantes et a cibo  capiendo et ab omni opere suscipiendo emortuos esse. Ridiculi aliquid inest his verbis;  quis enim ferat cibi capiendi  cum ipyoo comparationem? Deinde  male Ruckertus posteriori nomini  tantam vim tribuit, ut ad id dirigeretur prius. "AAAoS semper  ita adbibetur in huiusmodi dicendi genere, ut priori nomini  addatur, quod cura eodem  cohæreat, quod ex eodem  genere sit, quod cognatum sit cum eodem. Primitus autem dixisse arbitror veteres, ut ad nostrum locum revertar, vito Aipov xai tov dAAov,  li. e, fame et ceteris, quao  cum ea cohærent. Accedente autem appositione ad verba  tov dAAov, ne incomtius existeret  atque inelegantius dicendi genus,  tov aAA.ov, apyiaS, admissa generis assimilatione xrjs dAAi]S,  apyiaS edictum eat. Sic com  mode explicatur Piat. Gorg.  473. C. etyAcoxoS tov xai evbaipovi?,6fuvoS vito t<Sv icoAixgjv  xai xgov dAA.Gov (sc. ) HevQov.  Alia exempla, quibus nostram  explicandi rationem probare possis, laudavimus iu aunot, 116,   ooSitep ol xixxiy eS. Audi  Wolfti ad h. 1. annot. : Sie thun  dieses vermittelst eines Stacbels,  den das Weibchen aui Hintertheile luit, and der eiu Dritttbeil  der Langte des gauzen Thieres  Husmacht. Damit bohren sie in  die E«de, dDnen ihu und lasseu  die Kier in deu Sand fallen, wo  sie vou der Sonne ansgebriitet  werden. cfr. Ælian. H. A. II, 22,  tals acpvaiS o* itijAoG yiveais  id xi' bi aAAi/Acov 61 ov xtxxovdiv avbh iniyivovxai x.x.A.   f.t£T i ^ TJX i X E OVV OVtGOf  avxtov elS xo it. OvtgjS iu  multis codd. non comparet, quare  id uncis inclusit Dindorfius, Reyndersius expunxit. Idem Stallbaumius servandum censet rectissime, Plerumque enim hæc vox  ita adhiberi solet, ut ad aliquid  respici significetur, quod in præcedentibus est conteuturo. Spectat autem nostro loco ovtcoS ad  verba iXEijdaS bl 6 ZsvS, et  convertendam est: hac ratione» qua dixi, vide annot.  i   ryv yhvtOiv iv aXXyhnq IxolyGB, dia rov UQQtvos Iv Tqj  ftrjXei, tuvSi tvBxa, iva Iv ry GvfixXoxy afia fiiv ei  avrjQ yvvaixl ivzvioi, yivvaiv xal yiyvouzo to ytvog,    63- et 146. Deinde qninqæ  melioris notæ libri pro avtcov  exhibent avta, quod a Stallbauroio, Astio, aliis io verborum ordinem receptum est. Audacias  fortasse quam rectius. Avta  verbi avToov correctio est, avxdov  autem scribæ alicuius sedulitate e  prægressis olvtgjv ta al8ola eis  to izpoCSev huc translatum est.  llectissime, ut videtur, Ruckertus ad h. 1.: Mihi, inquit,   Plato videtur scripsisse: fi £T £te ovv ovtcoS eis to  itpodSev. FICINO (si veda) verba convertit : cum vero ad anteriora transposuisset, ut  legisse eum censeas, quod Riickertus dedit, e( nos unice probamus. Ceterum verba fisti2yxe te ovtGoS eis to itpodSev  repetiit Aristophanes, ut cum  sequentibus artias coniuugerentur:  8ux tovtoov trjv yevediv Iv  aXXyXoiS irtolydev, quæ couiunctio per ti xal particulas  instituta quam vim habeat, nunc  dicendum est. Coniunguntur  duæ hæ actiones ita, ut eodem fere tempore gestæ  esse dicantur: Simul atque   ea ad anteriora transposuit, per  da tyv yevediv effecit. cfr.  Flat. Phædon. 73. D., qui locus huius SIGNIFICATAS luculentissimum exemplum est: iyvoodav te trjv Xvpocv xal iv trj  Siavolqt iXaftov to eldoS tov  iraiSoSj ov tjv rj A vpa. Ad hæc  verba Stallbaumius aoristi, inquit, indicant, rem identidem  fieri solitam. Essent ex hoc præcepto verba convertenda: Sie    pflegen die Lyra ru erkennen  und das Bild des Geliebten, dem  die Lyra gehorte, in der Seele  aufzufasseu» Verum tenendum*  est accurate, quod in superioribus Cebes dixit: Reminisci non  solum eius esse, qui aliquid agnoscat, sed qui aliud, ab illo diversum, mente simul complectatur, ut hoc non ex eadem  perceptione animi h. e. e perceptione animi præsente, sed ex  alia eaque priore ( ov y v y Xvpa)  pendeat. Probatur hæc sententia imagine amasii, quæ AMATORIS animo statim obversetur,  simul atque hic lyram conspexerit, quam amasii esse iam dudura observaverat. Non ingratum lectoribus erit exemplum e  Taciti Hist. petitum I. 76, quo  doceatar, quomodo illam dicendi normam Romani sint imitati: Primus Othoni fiduciam addidit ex  Illyrico nuntius, iurasse in eum  Dalmatiæ ac Pannoniæ et Moesiæ legiones. Idem ex Hispania  allatam : laudatusque per edictum Cluvius Rufus et statim cognitam est, conversam ad Vitellium Hispaniam., nal ylyvoito to yivoS.  In his verbis Riickertus hæsit  non immerito; Iovem enim fecisse, quæ fecisse narratur, nt  nasceretur genas humanum, (Astius habet: ct progenies  existeret) quis probet? Schleiermacherus in conversione exhibuit»  und Nachkommenschaft  entstiind e. Id dicturus vide licet erat Aristophanes. Fortasse afia 6’ tl xal u^qy/v ilpoivt,, itl^apovij yovv yiyvoiro  rrjg GwovOtus, xal diaitavoivzo xal htl rd fpya rpsTtoivto xal xov dXXov /3i'ov tmiiiXoivro. 'idn drj ovv ix    aliquid vitii verba contraxerunt,  lluckerto scribendum videtur xal  iti yiyvovto to yivoS. Facilior, ut videtor hæc coniectura  est : holI yiyvoiro yovoS. Facillime nutem demonstrari potest,  qui factum sit, ut manus Platonis corrumperetur. Incuria nimirum scribarum syllaba finali  yiyvoiro verbi dupliciter posita  erat: yiyvoiro r 6 yovoS, Quod  cum seriore tempore alii mendosum esse intelligerent, ro ye voS scribendo locum emendare  atque sanare stndueruut.  a // a 8 9 ei n a l a /3 f>tjv   afifievi. In quatuor codd. Flor,  ct apud Stobæum afjjiev legitur  pro afifajv, quod plurimi libri  habent. Illud Stallbaumius in  textum recepit ut exquisitius.  Masculinum genas neutro prætulimus propter præcedens et  avijp yvvaixi. Reddidit verba  Schleiermacherus : Wenn aber ein Mann dem andern.,., omissa  xai particula, de cuius significatu  interpretes ad h. 1. nihil annotarunt. Schulthessius habet: zugleich aber, wenn Mann und  Weib sich einten . ... vitio, ut  videtor, typothetarum. Sententia  est totius loci: damit in der   Umarmung, wenrf dem Weibe  ein Mann zu Theii wiirde, sie  der Zeugung sich ergiiben und  Nachkommenschaft entstiinde,  -wenn aber dem Manne auch (h.  e. wieder) ein Mann, wenigstens  et quæ seqq,   7t\ij <$ p ovr} yovv . Postquam dissecta corpora fuerunt,  parte» dimidiæ amplexari se adhuc non desierant, immo mutuis  in amplexibus deperibant. Ut igitur plane abstinerent a complexa,  non potuit Iupiter efficere, nimium enim urgebat vis naturæ.  Itaque quum totum consequi non  posset, novo instituto, quantum  potuit assequi, molitus est, ut  satietate caperentur coeundi intervallaque facerent. Hinc yovv  cnr positum sit, intelligitur, Riickert,  na\ Siartavoivto. Hæc  codicum est lectio. Vulgo 8ux—  vcntcivoivxo, quod unde ortum  sit, facile intelligitur. ^Margini  enim interpres aliquis avoc7tccv~  oivxo .adseripsit, ut 8ia.7t<xvb6%oii  verbi raritatem explicaret. Post  alius nimia sedulitate ductus in  ava   textq posuit 8icc7tavoivxo t ex  quo factum est 8iavanavoivxo.  Ceterum non opus est ad 8iol  Ttavoivxo suppleas avtijS. Verbum absolute positum est: und  sie Ruhefanden und sich der  Arbcit zuwendeten und Sorgo  triigen fur ibren weiteren Unterhalt,   ini rd ipya. Hæc verba  de agricultura intelligcnda sunt  noa minus, quam quod supra  legitur 191 . B. vno Xipov  xal ttjs aXXr/S dpyiaS. O  ftioS in se res omnes complectitur, quæ ad vitam sustentandam  necessariæ sunt. De scriptura  imytXolYTo cfr. Thomas M.:  impiXopai xaXXtoy >j inipeXovpai. Adde Buttm. Gramm.  ampl. T. II. I- 187. : Die   C   DtoOov o "Eqcxs tyywos aXXrjXav xolg ccv&qkmois xcd  rijg agyaiag cpvGmg Gvvayayevs, xal Imysigav xoiijacu.  'iv ix dvolv xal laGaoftcu zljv tpvOiV trjv txv&gaxivqv.   Cap. XVI.   "ExaG rog ovv rjfiwv iGzlv kv&qq irtov fcvfijioXov, are    Formen des Compositi imjJEX?}Copai etc. werden gewohnlich  za i7ti/i£\ei6$ai gestcllt, welches  eiue ganz gleichbedeutende Nebeulbrm von iitiftiXedSca ist,  die aber von den Atticisteo fiir  xninder gut erkliirt wird. Beide Formen sind iudessen in nnsern fiucliern so haufig, dass  wenigstens an den einzclnen Stel' len sicli nicht entscheiden lasst,  ob wirklich der Schriftsteller so  geschrieben. Doch ist kein Zweifcl, dass lnifi£\E6$cti das altere  ist, ond die Flexion von faipeXijdopai urspjiinglich dazu gehurt.   wSitEp al Tpijttai. Piscium  genus iprjrtai Græcis notissimum, quandoquidem Callonice in  Aristoph, Lysistr. v. 116. dicit:  ' fyo$ 6i y <* v > uSitEpeX tprjtrav 8ox65   dovrat av ipaxrcfjs xapra/tovdoc  Srjpidv   ad quem locum male Schol. iprjrtot, inquit, opYEOv rerprjpEvov  nata ro pidov cJ S oi 6q>ij x e S. XeyEi ovv, ori xav dvpfifi  ripvE6$ai ro ijju6v jiov ftovTiopoci. Rectius Schol. ad nostrum iocnm annotat: ix$v8iov   n rcov irXocriw 7 } ipijrra £x  Svo $ Ep parco v 6vyxEi6$ai rrjv  idEav doxovv, o rives davSdTaov uaXovdWf oi 6'e fiovyXGod<Sov, xaxooS 8 e. dXXa yap idti  ravta. Colligitor px bis verbis,  Tfxrjrrav cum in altera corporis  parte os, oculos, nares posita habere, tum ca corporis figura esse, ut dissecta censeri queat, atque non integra nisi cum altera  couiungatur. Facit igitur nostro  loco ifxrjrrta v mentio ad describendam figuram androgyni dissecti, contra ' ZvpfioXov nomen  nataram et conditionem eins exprimit. &vpfioXov nimirum tessera  hospitalitatis est, annuli, astragali, alius cuiusvis rei pars altera, quam hospes hospiti conr  credere solebat, ut alter ad alterum veniens haberet, qno agnosceretur familiariterque exciperetnr. Hoc facto uterqne a fraude  tutus erat. Nam si quis peregrinus ficticia hospitalitatis tessera prolata sibi exposceret, quæ  non nisi amicis amici præstare  solebant, receptaculum, cibi ac  potus facultatem, alia hoc genus, tessera admota tesseræ rem veram aperiebat.   Zr/ret 8?) ro avtov %xa6roS £,v p$ oXov. In aliquot  codicibus 8£ legitur pro 8t}. Illud, minus aptum hoc loco, ut ia  sententia communi; nam d?j apud  nostrum ceterosqne prosæ orationis scriptores haud raro eiusdem potestatis est, atque r oi  particula apud tragicos poetas,  quamquam etiam huius particulao  frequens est apud illos usus. cfr.  Matth. Gr. plen. $. 627. 1281.  " ExatitoS cum Bekkero et StolltBT{it]iilvog mgxEQ at i’rjrrai, i£ e vos Svo. Srj ad   1 6 avrov exaiSTog £vti(iokov. ooot (iiv ovv r tov dvSgcov  tov xoivov t fiij/xa sltSiv, o di] tore avSgoywov ixaÆlto, (piXoyvvaixtg te eIoI xal ot sroAAot rcov fioi%tav  ex tovtov rov yivovg ytydvaOt • xal oOat av yvvalxig £  rpikav&Qoi te xal (ioi%EvtQiat, Ix tovtov tov ytvovg yt~    baumio ex codicum auctoritate  in textu posuimus pro vulgato  2xa6xov, quod Iluckertus frustra  reposuit. Ficinus verba convertit: quærit autem sui quisque dimidium. Nam ut mittam geuus masculinum, quod et  præcedit et insequitur, ut exa6xov vix ferri posse videatur:  etiam ambiguitas quædam exoritur vulgata scriptura admissa, cuius vitandæ Græci studiosissimi  erant. Certum est enim, verba  non hoc modo intelligenda esse:  ixa6xov £,vfi(joXov etyXEt a e i  To ccutov. Sententiam quod attinet, homines dissecti cum peA  egrinis comparantur* qui habent  tesseram hospitalitatis, sed hospitem reperire non possunt, illam  qui agnoscat, ipsosque comiter  excipiat, eaque, quibus opus sit,  ipsis suppeditet,   o 6 t} tore av 8 p 6 yvv ov  ixaXsixo, h. e. quod tum  temporis androgynum vocari diximus. De genere neutro relativi pronomiuis vide annotat. 138. Ceterum dicendi,  indicandi, similia verba in huiusmodi enuntiatis sæpissime reticentur ita, ut infinitivi, qui ex  iisdem penderent, id tempus assumant, quo tempore dicendi  verba proterenda erant. Exempla huius usus permulta reperiuntur. cfr. Piat. Alcib, I.  106, D, ovxovr xavxa povov  ottiSa, a Ttap’ aXXcov £fia$eG t    V ovtqS l&Evpe£ ; nbi oldSa  dictum est pro eldivai XiysiS.  Ibid. p, 111. E. Ti 8* eI povXtjSdrjfUv Eivat jjt} povov noioi  avSponol Eidiv, aXX* onotoi  vytEivol rj voGc&dsiS, apa \xavol jxv rjfj.lv tfCav (pro i-cptjfisv  av Eivat ) 8i8d(jxaXoi ol itoXXoi; Adde Piat. Crit. 47. D.  cp eI ftrj axoXovSrjdofiEV, 8ia <p$ EpovjJEY ixEtvo xal XajfiijdojJESa, o tg3 Sixaitp fiiXrtov  iyiyvsxo, xcp 81 d8lx(p a7tGoXXvr o, Vide præterea Engelhardtura ad Piat. Lachetem  185. ed. 28., qui ad locum modo laudatum verissime  hæc annotat: Quamvis disertis  verbis hæc sententia nondum  sit dicta, continetur tamen quodammodo in præcedentibus. Postquam enim recta exercendi ratione corpus melius reddi, prava  perdi ostendit, sic pergit Socrates : ovxovv xal xaXXa, co Kpl zooVf ovtgjZ, Iva prf itavxa 8ii Qjfjtv, xal 8 j) xal nEpl rcov  Sixaie&v xal adlxcav x. t. A.,  ubi verbis xal xaXXa TCavxot  omnia complexns iam id sibi  concedi vult Socrates, animam  iniustitia et pravitate perdi;  quare pergere licuit: o tgj jj\v   8ixaicp fieXxiov iyiyvsxo, rc3  ddiHoo anaXXvxo. Eodem  modo, h. e. supplendo dicendi  verbo explicandus versus est Me*  leagri in epigr. XII, 5« T* 1»  6, ed. Iacobsii. yvovzca. odæ di zcbv yvvcax&v yvvccixog Z(irj(id sidiv,  ov 7tdvv avzai zolg avdQadc zov vovv itQogiyovdiv,  dXXa pdXAov itpbg zag yvvalxag zErpappivca tldi, xai    ?/ taxet xovvop’ %x £t tavxov  povov, ipya 81 xpedd cov,   ubi Ixet positum est pro ixetv  XeyeiS* Malimi tamen ix 01 legere, quod positum esset pro. ?/  taxet tpairjS.   xai bdai av yvvaixeS  yiyvovtai. Av plerumque ita ponitur, ut eadem alicuius actionis reive conditio indicetur, quæ in prægressis reperitur» Hinc fit, ut av posito  sæpissime verba omittantur, quibus conditio illa exprimatur. Expletior oratio hæc foret: xai  odai yvvaixeS tov xoivov xpijpa eldiv % 6 8tj tote avdpoyvrov ixacXetto, tpiXavSpol t* eidi xai al noXXoil xgjv jioixsv tpicbv ix tovtov tov ytvovS  yeyovadiv. Sed nemo non videt, e nimia verbositate hæc  verba laborare ; quapropter av  vocula adhibita, qua ea, quæ in  præcedentibus continentur, suppiendaque esse siguificantur, nostro loco omissa sunt. Et quoniam  præcedit ix tovtov tov yivovS  yeyovadiv, haud scio, an non  insiticia verba sint ix tovtov  tov yevovS yiyvovtai ; quibus  omissis neque sententiæ vigor  minuitur et comtior fit elegantiorque oratio. Sed nihil mutaudum contra codicum auctoritatem, qui ad unum omues verba  illa exhibent, EaMem etiam Ficini conversio probat: Rursus  quæ cunque mulieres virorum cupidæ moechæque sunt, hac stirpe  nascuntur,   ov navv ciXXd paX  Xov. Dictam supra est de ov  navv vocularum significatu io annotat. 49* Recte ibi contra  Engelhardtum monuisse nobis videmur, ov navv non esse plane non, sed non magnopere, non sane. Exemplorum, quæ illic laudavimus, nullum esse puto, quod probandæ  huic sententiæ magis inserviat,  quam nostrum locum. Addito  nimirum paXXov comparativo  statim intelligitur, Aristophanem  dubitanter loqui, atque illarum  mulierum erga viros amorem non  prorsus negare.  xai al htaip idtptai.  Timæus 123. Itaipidtpiai'  al xaXovpevai xpifiadeS, ubi  Bnhnkenius : tales crissantes, in™it, mulieres, quæ aliis nominibus Lesbiades, tribades, frictrices et subagitatrices vocantur,  in telligi t Clemens Alex. Puedag,  II, 264. yvvaixeS avSpi%ovteS napd. <pvdiv. Stallb, Tetigit nostrum locum Wachsmuthius in libro: Hellenische Alterthumskunde T, II. Abth. H,  48 et 49,   bdoi 8h dflpevoS tpijpa. Ut concinnitati singularum partiam orationis cousoleret,  Bastius scribendum coniecit odoi   afifreveS afifævoS tpijpa el dtv. Recte fortasse, neque audacior hæc coniectura censenda  est. Factam est enim scribarum incuria haud raro, ut, ubi  scriptor duo verba iuxta posuit,  quæ inter se aut plane non differrent aut non multum, alterum at iTaigldTQiai Ix tovtov tov ytvovg yiyvovrca. oGoc  iis k$qsvos tfirjiia d<St, rcc a§§iva SuoxovGi, xal Tiag  fihv av accidis u<Hv, are Tcicu%ca orna tov aggivog. chartæ mandarent, alteram omitterent. Hoc modo depravatas est  v* c. locus pulcherrimus Platonis,  Crit. p.45 A et B.; verba hæc sunt:  2. apri 81 Tjxet S 7 ) TtakcLi; Kp.  iniExxooS itdXai. 2. sita 7tdo?  ovx evBrvS iitjjyeipaS pe, aXXd  diyy itcrpaxdSjjtiou ; Kp. ov,pd  tov di\ <0 2ojxpattS i ov8*  dv avToS ?/3eAov iv to~  davrp te ay pv it vi at xal  Xi >7ty elvai • aXXa xal  dov naXai $av pa^Go al.dSavopevoS, co? t/SegoS  xa$ £V 6 EiS . Faoit Stallbaumius in annot. ad h. 1, ed. p»  102. Critonem loquentem : Ne  ipse quidem vellem in  tanta insomnia tantoque  moerore versari, in' quo  revera sum, tibi autem, *  cui tam gravis imminet  calamitas, hæc tua quies  non videbatur turbanda  esse. Cur Socratem e somno  non excitaverit Crito, caussam  justissimam habes * placidissima  quies non videbatur turbanda esse. Cur tacide consederit (diyjf 7tapaxaSt/dat), ei quæstioni quid  respondeat in Critonis responso,  frustra quæras. Tantum enim  abest, ut verba; ne ipse quidem vellem in tanta insomnia tantoque moerore versari aliquo modo cum  Socratis quæstione illa conciliari  possint, silentiumque excusent,  ut potius ipsa inepti quid habeant atque excusatione indigeant*  Verba Critonis depravata sunt*  atqne eo modo, quo Bastius nostrum Symposii locum emendare studuit, corrigenda. Satis notum  est, summam animi anxietatem  eam esse, quæ silentium non  patiatur. Quid multis? Scripsit  Plato: ov pd tov di*, oi*S* av  avTvft avav8o? iSeXor x. t. X.  Hæc verba scribarum incuria  in hunc modum depravata sunt:  Ov8 9 dv avroS avavToS, ut scripserunt Symp. 174. D. itpo  o8ov pro t tpo o rov ; post alii,  cum dv avroS verba male repetita esse putarent, pro dv av ToS avavroS scripserunt dr av toS, Sensus est totius loci ; Socr.  Warum wecktest du dann (quæ  vox quomodo cum d e n n cognata sit, dixi.) mich nicht  sogleich auf, soudern setztest  dich schweigend ' neben lier?  Krit. Ceim Zeus, o Socrates,  ich selbst vermochte es  bei so grosser Unruhe and  Traner nicht uber mich  2 u bringen (vide, quæ de  iSeXsiV verbi potestate dicta  sunt ia annot. 44.) ganzlich lauti os zu sein; und  doch bewundere ich dich schon  lange, indem ich bemerke, wie  sanft du schlafst. Emendatione  nostra quantum gratiarum Critonis responso accedat, prudentiores persentiscent. .1   xal TiajS plv dv itat 8 e? G)di. Memorabilis hic locas, quo relativa potestate tegjS  positum est. Astius præter nostrum locum cum nullum in Platonicis scriptis reperisset, qui  eadem potestate exhiberet tIgoS  vocem usurpatam, egoS scribeudum coniecit. Tego? in textu tpilovOi xovg av$QKg xal %aiQovGi dvyxcttcixtlfiivoi  192 xal avpKtxltyulvot roig dvdQccGt • xal d6iv ovroi (itXttOrot tau nalScov xal [itigaxCcov, uve dvdQuozaroL  ovrtg tpvOU’ tpaol 6 'e dy rivtg ainovg dvaiOyvvrovg  Eivai, . ipEvdouEvoi ' oi5 yccQ vit dvatOyvvxlag zovro  dgwOtv, dXX’ vito &<x$Qovg xal dvdQtiag xal ccQQEvaposuit prudentissime Stallbaumius, cuius silentium aliter, atque Riickcrtum fecisse video, ego  interpretor. Ipsum Riickcrtum  audit Tacet, inquit, de h. I.  Stallbaumius, sed mallem dixisset, si quid haberet, quo defenderet T iooS relative usurpatum. Si repcritur in veterum libris,  quod contra consuetum dicendi  usum est, codd. autem auctoritute probatur, a mutando abstinendum notauduque est, si eo opus  •it, novitas rei. Nostro loco  T tcoS non idem atque MgoS esse,  quem lateat? sed quo id defendat, quis habeat?   cpiXovtil to v 5 d v 8 p a S  x ots avS patii v . $iXttv  verbum feminis amasiisque plerumque convenire supra annotatum est p* 69. Ceterum præcedente XOvS dvSpaS in sequentibus scriptum exspectaveris fortasse pro xoiS avdpatii pronomen avroif, quod cur non posuerit Aristophanes, caussa in  prompta est. Solent enim interdum veteres præcedente aliquo  nomine non pronomen exhibere,  sed ipsum illud nomen repetere,  nt id significantius emineret lectorumque animis maiore cum  gravitate insinuaretur. Igitur nostro loco pueri, quatenus segmenta sunt integrorum VIRORUM, VIROS AMARE dicuntur, atque cum VIRIS lubentissime congredi, ut io universum significetur, PUEROS illos non nisi VIRORUM societate delectari. In sequentibus  pro xai tltiiv ovroi fUXtitiroi  scribendum coniioio na i tltiiv  ovroi oi (iiXntiroi. Articulus finali syllaba ovroi verbi absorptus  est, ut factum est haud raro. Unum  depravationis huius exemplum ut  laudem, in plerisque codd, male  exhibetur 179. B. ov ftovov  ori avSptX, aXXd xal yvvaixtS. Alio loco de superlativo vel cum articnlo vel sine  eo exhibendo dicemus, quam  rem nemo Grammaticus, quautum scimus, adhuc satis accurate  tetigit.  ars avSptiotar oS ovXtS (pvtitl. Alludit Aristophanes lioc loco ad avSptioX  nominis ambiguitatem. Significat enim et fortem ct eum, qui cum VIRIS aliquid habet coniunctiouis, similitudinis, commercii. Neque dubium est, quin ARISTOFANE illam nominis significationem ex hac derivatam esse  censuerit. Verba couvertenda  sunt: Et sunt hi quidem OPTIMI PUERORUM ET IUVENUM, quo AD MASCULO SEXU DELECTANTUR MAXIME ideoque natura fortissimi sunt*   tpatil St} tivsS x. x. A,  Eandem rem Pausanias tetigit  182. A. his verbis: ovroi ydp  tltiiv ol xal to ovtidoS ntitoirjxottS, cafr e xivaS roXpav Xtytiv, o)S* altixpov x a P^ etiSai  ipatitouS, Ceterum etiam hoc  xi 'as to fifiotov cnrroig acsxa^o/iivoi. (liyct di te x/iiigiov  xal ydg xckEa&svxsg fiovot ccxopatvovGiv clg xu itohxtxd avdgs g oi xoiovzoi' enstdav de avdgca&aiGi,  mudegaOxovOi xal itgog ydgovg xal itutdoitouag ov B  itgogi%ov6t rdv vovv cpvtiu, dk).d vnb xov vu { uov dvayxu^ovxui ' ulk’ tgagxsi avxotg ft£t’ dkkrjkav xaxagijv    loco Riickerti sententia de Græ-corom saper PÆDERASTIA iudicio,  quam supra exposuimus iu annotat satis reprobatur.  TiveS enim h. 1., ut illic x iva$,  quamquam de populi quodam rumore accipiendum est, tamen non  omnium Græcorum constans  de PÆDERASTIA indicium exprimit 3 d fi fi ovS xal dvSpstaG  xal dfifiEvaitiaS» Opponuntur hæc tria nomina præcedenti avat 6 xvrtiaS nomini oratorie» ut indicetur» quantum numero superent præcedens nomen hæc tria nomina tantum  etiam ei prævalere significatus  potestate. Tantum enim abest ut pudore illi PVERI  careant» ut potius VIRILI sua indole ducti AD VIROS se convertant. Ceterum illa nomina haud multum inter se  differunt siguificatu. 'AfifiercDitia enim VIRILEM INDOLEM significat non minus quam dv 8 peia t cuius indicium est Sctfifiu$ h. e. fiducia audacia; animi  fortitudo Laudat Fischerus Etym. M., in quo d fi fiev coniaS notio sic explicatur: afifievcDitds   ix x ov ufifiijv dfifi&voS xal r ov  d)if> oonoS, o tiijpaivti rd itpoSco7 ior, dfifisvcojtds 6 afifievoS jtpoScoitov 8 x ojy > xaxd dvVExSoxi / y .  yyovv o dvdpelo S xal idxvpdf  xal dvvdpevoS it poS cx$pdv dvTvrax$fiyai. idxi xaxd 6vvexSoxy v ano pipovs rd oXov.  xal yap xe\e&%evxeS —avS pES ol xotovtoi, Picinus verba convertit: Iluius evidens argumentum est, quod cum adoleverint, soli ad civilem  administrat ionem conversi, viri  præstantes evadunt. Nou rectius Schleiermacherus in conversione: dass wenn sie voll kommen ausgebildet sind, solclie  Manner vorziiglich fur die Angelegenheiten des Staats gedeihen. Unice vera Orellii explicatio verborum est in Scbulthessii  convers. 92. : Deutlich eihellet dies daraus » dass solchc allein » wenn sie heran wacbseu»  in den Angelegenheiten des Staates sich ais Mauner beweiscn.  Eodem modo verba intelligenda  esse docuit Rtickertus ad h. 1.   vito xov vdpov av ay xagortai * Apud Stohacum  Serm. 65. 4 10. legitur: *Znapriatav rd/ioS rdxxEi ZypiaZ,  ryv ptv npcdxyv dyaptov xfiv  SevXEpav uiptyaplov xyv rpixyv 8 \xaxoyapiov. Utrum apud  Athenienses ayapiov lex exstiterit, necne, in incerto est* Vide  Wuch&muthii librum: Hellenische  Altcrthumskunde T. II. Abth. I*  §. 98. 266., Meier u. Schom.  Att. Proc. £87. Cuvendum est  autem, ne quis forte nostro ioco probari ceuseat, legem dya piov Athenis latam fuisse. Nam  vdfioS ambigua significatione apud  Platonem adhiberi solet, ut et  legem, et morem receptum» ccyafiotg. stuvTug fitv ovv 6 toiovtog 3tai$SQcc6r>']g re  xcd <pt2cga<STt)g yiyvtrat, au r 6 igvyytvtg aO}ttt^6[icvog.  orctv fitv ovv xai avrtp Ixdvcct Ivtv%iq tu ccvtov y/ilttu  xcd 6 naLSegaOtrig xal cckkog xag, rore xcd 9av(ia0td  C lx7tfo'iTTOvrcu cpckict re xcd olxuoTrytc xcd Hquti, ovx  i&D.ovttg, ug Enog tbteiv, %UQi&6&ac aAAjjAov ovSb  consuetudinem, exemplum  significet. Vide annotat, 100.   nai8epa6xr}S xe xal <piXepadxi/S. Non de pueris hic  sermo est, sed de viris, qui integri viri segræuta sunt. Merito igitur roirere it ai8 £ patiit/ S  verbi cum cpiXtpatiTtjS coniuuctionem. Interpretes verba convertunt: Knabenliebhaber und   LiebhabertVeund, ut alterum verbum ad viros, alterum ad amasios pertineat» Sed fac, hanc ARISTOFANE mentem fuisse, quæritur, cur ordinem verborum inverterit, adraiseritque vdxepov  itpuxepov, quod rectissime etiam  a Riickerto not.itur. Sed quam  hic verborum illorum explicationem exhibuit, eam fateor mihi  neutiquam probari. Eam, inquit,  rationem inii, ut tpiXepaOxj/v  dictum hoc loco putarem amicorum amatorem ad analogiam naiSt patir/fS, quasi non a  cplXeco, sed a (piXoS petita esset  pars prior nominis. Jam idem  est, ac si dicat it a i 8 cov X £  xal cpiXoov i padxi/v. Sensus hic est: Ex hoc genere qui   est, js semper AMATOR est, sive  PUERI sunt, quos AMAT, sire AMICI Quos enim PUEROS AMAVIT, eosdem amicos habet, postquam adulti sunt, ita ut horum etiam AMATOR magis, quam AMICUS sit, Displicet hæc explicatio duabus de caussis. PUERI enim,  qui AMANTVR, non minus AMASII sunt quam AMICI AMATORVM. Deinde non dicitur Græce cplXoov  ipadxqS sed posito ipadxijS nomine itaideS s. itaiSixa adiungautor necesse est, coutra cpiXcov ubi ponitur, non ipadxrfv sed  qiiXov adiungi usus loquendi flagitat. Possis itai8epa6x?}s xe  xal qnXepa6tr}s: ita explicare, ut VIRVM inlelligi censeas, qui neque alios vituperet AMATORES puerorum, et ipse pueros amet. Dubito tamen, num hæc significatio cum tptXepadxtj S verbo satis conveniat. Supra annotavimus p»   cpiXeiv adhiberi haud raro,  ubi de actione sermo sit, cui  vis quædam, qua necessario  fiant, inesse indicetur. Eadem  significatio interdum in iis nominibus obtinere videtur, quæ cum  cpiXeiv verbo composita sunt.  Sic in Alcib. I. 122. C nod  dubium est, quin de indole Lacedæmoniorum jfrmo sit, qua  ad labores suscipiendos, ad æmulationem summam et ad honores consequendos ferantur. Verba sunt: ei 8* av iSeXt/tieiS elS  (ScjippodvvTjv xe xa\xo6piu>ri]ict  aitofiXeifiai  xal (piXonoriav  xal (piXoveixiav xal tpiXoxipiaS  xaS AaxeSaipoviaiv x. x. A. Eodem modo verba 189. D. intelligenda sunt: l6xi yap Secor  tpiXavSpGHioxaroS quæ ita de Erote dicuntur, ut deus sua natura perhibeatur homines maxime AMARE. Adde verba. Giuy.qov xquvov. xccl ot SucraiovvTtg fiiz’ dlXylav Sm  .fiiov ovzol tlOiv, ot ovS’ av %%oitv dmiv, o zi (3owXovzai 6<pl<5i 7 ta</ ccV.t) Xav ylyvt6&ai. ovdh yctQ av  So^hb tovz’ ilvai r/ zav utpQO&iolav tivvovoia, tog  ciga tovtov iviy.a. ezegog iztQca %aigu ‘gvvcov ovz ag  ini fuyaXzjg 6mvdijg' «AA’ SXXo zi flovAofitvi] tua  C. (piXoyvvaixe?, 191. E.  qxiXavdpoi, quæ de naturali quodam instinctu dicta esse, etiam e  verbis paullo infra positis colligitur: aXXa paXXov npos raS  yvvaixat t et p a ppkv a i eltflvy quibus verbis qnXoyvvaixeS  nomen manifesto explicatur. Ad  nostrum locum ut revertar, <pzÆpadr/jS idem est, atque ipadn}S  tpvdet, quo nomine supra utitur ARISTOFANE B. itat depadtovdi xal itpoS yctpovS  xal 7tai8o7ZoitaS ov tc poSexovdt  tov vovv cpvdti Igitur ARISTOFANE mens hæc est: Omnino igitur talis puerorum AMATOR est atque naturali quodam insctinctu, quippe integri VIRI segmentum, ad pueros AMANDOS fertur. xal aXXoS it ai. Valet,  quod hic do solis iis dicit, qui  ex integro VIRO dissecti suut, de  ceteris quoque, mulierum et androgynorum segmentis } de quibus quum nolit copiosius dicere,  solis hisce verbis additis ad hos  quoque id pertinere significat,  Riickert .  tpiXia te xal olxeiotiftt  xal i p coti. Exspectabas ordinem nominum inversum, quoniam priori loco positus est itat depadrr/i, ad quem Ipcoi nomen referendum est. Vide annotat. Sed minus veteres in  huiusmodi rebus accurati fuisse  videntur. Ceterum olxeiotqS Ad androgynum referri possit, ad integram feminam cpiXia. Sed dubito, num id recte fint. Tria  potius nomina ARISTOFANE adhibuit amoris, ut esset, quod cum  præcedentibus verbis Sav/iadta  ixTcXrjttovtai conciliaretur, atque  recuperatæ integritatis gaudio responderet,   xal ol SiateXovvr ei  ovtoi e id iv, oi x.t.X. Picinus verba convertit : jitque hi  sunt, qui per omnem vitam amare pergunt: neque quid potissimum a se vicissim expetant, exprimere possunt. In conversione Schleiermacheri exstat: und die ilir gunzes Leben lang mit einauder verbunden bleiben, diese  sind es, welche auch nicht einmal zu sagen wiissten, was sie  von einander wollen. Non aliter  Schulthessius verba convertit»  Sed admodum languent j si quid  video, probata hac verborum explicatione ovtol eldiVy oX verba, Aristophanes hoc potius dicturus  erat: Mirum esse in AMORE hoc, quod AMANTES, cum  veliut per totam vitam  conioncti esse, i id em huius voluntatis ne caussam  quidem habeant satis gravem, quippe nescientes,  quid alter ab altero sibi  fieri velit. Est igitur, quod  fugisse VV. DD. miror, diateX ovvtei non præsentis, sed futuri temporis participium. D ztQov y 4>v%r] StjXri idziv, o oi3 Svvarcci tlnuv, aJUa  f lavztvtzai o fiovkezai, xa i ulvizztzcu. xca tl avtoig  iv zm avrcj xcetdcxtifuvoie imazag 6 ”H<pui<Stos, lyav  zd OQyavcc, Iqolzo ' „TL £o&’ o (SovkiQ&E, o av&gcomoi, vfilv na(i’ dkb'jXwv y« >la&cu; n xal tl anoqovv gJ ? a pa rov rov Uvexa. Tovtov pronomen generis neutrius ad præcedentia verba tg3k  d<ppo8i<jlcov 6vvov6iot referendum est. Soiet autem neutrum  genus pronominis relativi et demonstrativi jexhiberi, si præcedit v  tota enuntiatio, ad quam pronomen pertinet, vel si præcedens  nomen e pluribus verbis compositum est, velut nostro loco rj  tgjv cteppo8i6icov 6wov6ict. LATINI eodem modo neutro genere  pronominis interdum utuntur; sæpius aliquod nomen latissimi significatus pronomini addunt: quæ res* Adde Piat,  de rep, I. 329. C. it&S, £q>n,  <J ^otpoxXeiS, fyetS’ itp&S za(ppodloia xai oS, JEiv<pTjfi£t y  to avSpvne' dtipavaizazac  pivzoi avzo diticpvyov x . r. A.,  ad quem locum rectissime Stallbaumius monet, pronomine singularis numeri etiam contemtum  rerum Venerearum exprimi, ut gd£  dpec tovtov Zvaxa convertendum  sit: dass dieser Armseligkeit halber cet. In sequentibus ovzcoS,  latioris significatus verbum accuratiori deliuitioni, uti solet, præmittitur. cfr. 192. E. ixal av  iv AiSov. Adde Alcib. I. 105.  c. 4. dzt ocvtov 6e 8el 8vva6zevtiv iv zf/ Evpojxy. Vide  anuot. 43- Censet Riickertus  ad li, 1. ovrooS ix\ payaXijS'  <Sxov8fj$ pro l<p’ ovtcj paydXrjS  tfxovdi/S positum esse. Eam metathesin verborum Græci admit ty * tuntin verbis xaw, xoXXv, aliis;  num in ovzcoS verbo admiserint, vehementer dubito.   o o v dvvazai sixelv  x. T. X . Vis amoris hæc est, ut  amantes impellat ad aliquid, quod  quid sit, ipsi f qui amaut, prorsus ignorant. Quod autem petvravec 1$ai atque alvizzefBai dicuntur, hoc est, diviuare atque  cæco quodam animi præsagio  sentire id, quod sibi fieri velint,  idem Margarethæ verbis notissimis in Faustio Goethii pulcherrime expressum est.   ixidz as o "Hpatdz o f,  rdopyavax.x.X. Si  germina duo salicis aliusve arboris, aut fructus 4uo mali, piri,  pruni, filo adhibito ita colligantur, ut alterius latus cum alterius lateri .firmissime connexum  sit, fieri solet haud raro, ut e  duobus germinibus fructibusve  prodeat unum. Hæc res, nostris temporibus PUERIS satis nota, non dubium est, quin et Græcis innotuerit. Ad eandem ARISTOFANE fortasse allusit. Iam iutelliges, za opyava verbis cuius  generis instrumenta significantur. Vincula sunt et compages,  quibus adhibitis duo homines ita  colligantur, ut germinum frnctuumve instar firmissime connexi alter ab altero discedere  nequeat atque duo in unum concrescant. Minus apte Riickertus  ad h. 1. Semper mihi, inquit, visus est Elato his, qu-ac de Fui - rag ccvrovg staXiv Zqoito' -J-Aqu ys tovSs Ixi&vpuxe, Iv tc 5 avuS ytviG&ca ou (icchti tu txXXyXoig, wgxs  xal vvxra xal rjutQav fii) rxxofainMS&ai alhjkav ; sl  yccQ tovtov ixt&vfieiTE, tQiXa vaag Ovvrjj^ai. xal E  <Svpcpv6ttt, tlg xo avxo, ugxs 6v bvtag sva ysyovivav,   £ cano dicentem facit Aristophanem, Homericam fabulam respicere de Martis ac Veneris amoribus, Odyss . VIII, 266. seqq.  maxime propter Mercurii verba }  quibus ille, etiam si ter tantis vinculis constringi debeat,  omnesque deos deasque spectatores haberi, tamen se Veneris  fructum vel hoc pretio emturum fore profitetur .   apa y e xovSs irtiSvpstx e. *Apa peponi solet, quando  is, qui interrogat, veram esse opinatur, quam rem sciscitatur, cfr.  Piat. Polit. 1, 328. A. xal o  USeipavToS, Apa ye, rj 8 oS,  ov 8 9 Xdxs, ori XapitaS idxai  rtpoS kdnkpav acp 9 Initoov xjj  5c<y; Nescire revera Socratem  ceterosquo Adimantus suspicatur  r ij£ Xapzd 8 o? celebrationem,  quod abitum parantes conspiciebat. Adde Piat. Crit. 44. E. apa  ye pr/ ipov npop-q^et xal rcbv  dXXcoY ijCiX 7 j 8 eia)Y ; ubi supplendum est: aliam certe recusationis caussam non reperio*  Alcib. II. 138. A. apa. ye  xpoS rov Seov 7 tpo<rev£ 6 pevof  Tcopevei ; ubi verba quædam  omissa sunt, ad quæ yk particula referenda est : Coronatum te  certe conspicio sacrificantium ritu. Nostro loco Vulcanus cum  animadvertisset, SxepoY hxkpqo  Xaipeiv B,vv 6 vxa ini peydXTjS  ditov 8 ijS, yk particula usus lianc  cogitationem interrogationi admiscet; Videmini certe velle al  ter alteri se artissime adiungere. '   dvvr rjZat xal dvptpvdai, 'ZwxrpiEiv verbo Plato  supra usus est 183* E. o 8h  rov rjSovS xPV^ t0 ^ ovroS ipa dtrjs Sia fiiov pkvei axe povl pqu dvvxaxeis. Proprium est do  fabri ferrarii arte, qui metalla  colliquefacit, ut ca artissime  couiungat. Vide Ruhukenii an—  not. ad Tim. L. V. Pl. 139«  Pro dvptpvdai codd. non pauci  6vp<pv6ijdai exhibent, quorum  in numero sunt Bodleianus, Vaticani duo, alii. Hinc non mireris, dvptpvdrjdai a Reyndersio  atque Riickerto in ordinem verborum receptum esse, præsertim  cum fabri ferrarii opificio verbum apprime conveniat. Nobis  cur unice probetur, quod Bekkerus et Slallbauraius dederunt,  dvp<pv(ftxi, ex annotatione imdxaS 6 r 'H(pai6toS f Ix&v ta opyava verbis subiecta patebit. Sio  in Piat. Epist. VI. 323. C. legitur: oipott yap 8ixxi xe xal  al8oi xovS itap 9 fjpdoY ivxev$ev iXSovxaS XoyovS, el pr\ xt  r 6 XvSlv pkya xvxoi yev operor, inqoSr/S xjsxivosovv pdXXM  dv dvptpv 6ai xal dvP&tf6 at TtaXiv elS njv itpotitidp^  Xovdav tpiXotrjxd xe xal xotYGQviaY. Ad nostrum locum LIZIO videtur respicere De rep*  II, 4.; xaSanep iv toiS ipoorixoiS Idpev XkyoYta roV *Apidxoqxivrjv, ooStuv ipwvxGOv 8id  12  xal eco$ t av ZijtSy wg evoe ovtet, xoivtj dfitpmsQovg  £rjv, xal httidav dno^avrjtB, IxeZ av iv "Aiiov dvtl  dvslv tvet tlvai XOtvfj TE&VEWTE. cUA’ OQatE, M TOV tov eqccze xal e^ccqxel vpiv, av rovtov TvyrpiE ravta  dxcvOag ttifiEv, on ovd’ av tlg i&Qvq&Eit], ovd’ &XXo,tt 1 6 (SepuSpee (piXtiv i7Ci$vpx>vrrcor 6vptpvvai xal yeveOBat  ix 5t;o ovtg>v dpcpoxepovS ira,   cjS ira arra. Valgo pro  ovxa igitur brraS, qoæ lectio  non nisi tribas Belkeri libris  confirmatur. Non dubium est,  quin brraS in textum irrepserit  scribarum errore, quj, qum paullo  supra legerint &Sxe 8v * ortas,  etiam hoc loco pluralem numerum admiseruut. Quamquam autem non falsum est c bs ira urraCy tamen ipsa oppositionis ratio, quæ inter o oSxe 8v uvxaS  ct cdS ira orta manifesta reperitur, singularem numerum exigere videtur.   ixei av iv Aidov era  elrai. De verbis ixei iv  Aidov supra dictum est 43*  " Era elrai e præcedente <3ffre  particula pendet, quæ non opus  est, ut hoc loco repetatur. Quæritur autem, qui possit "HcpcatiToS  ix&v X( * opyara corpora AMANTIVM AMANTE AMATO ita coninngerc atque colligare, ut et in Orco manes codiuncti maneant. Explicanda hæc  res est e veterum de animorum  post mortem conditione* Man^s  enim quasi umbræ erant ad similitudinem hominum mortuorum accuratissime conformatæ, qua propter apud Homerum haud raro fipoTOJV efScoXa vocantur,  cfr. Odyss. 11. 475. Adde II.  23. 65.   yXSe 8' in\ ipvxp TlaxpoxXrjoS  SeiXoio    itarx* avxcj, piyeSbs te xal  bpuara xaX* elxvta -v  xal tpannjr, xal xola nepi xpot  ei pax a e6xo.   Ex veterum igitur opinione qui  in vita breviorem alterum pedem liubebat, etiam in Orco solebat claudicare, monocolos non  nisi unius oculi lumine gaudere.  Sequitur inde, qui in vita ita  colligati fuerint u Vulcano, ut  in unum corpus concreverint, eosdem etiam in Orco coniunctissimos esse. Pro arxl Svoir /  quæ lectio vulgata est, arxl  Sveir edidimus cum Bekkero et  StallFaumio, Bodleiani codicis auctoritatem secuti. Jvoir præter Riickertum etiam Matth. verum habet in Gramm, f. 138.  262. Annotat tamen ille ad  nostrum locum: minime, inquit,  dubium nobis est, quin a Platone usurpata fuerit hæc forma ( 'Sveir ), cuius sat multa vestigia in codd . reliqua .   el tovtov i pax e. Ilæc  brevius dicta sunt; expletior oratio audiret: orAA* opaxe, et tov to idxir, ov ipdte .. Sequentibus verbis tavxa axovCaS Io per  dxi ovS * av eis x. r. X. apodosis efficitur ad verba 192. E.  init, xal ei ecvToiS ir tqH av toj xaxaxeipiroiS exi6tds x. r.  A. Annotant autem interpretes,  Aristophanem avTolS pronominis  in protasi positi non amplius memorem, simularem numerum ia  uv cpavett) povXiftsvos, &XX’ axt%vag olo it’ ccv axtjxo Lvtxi  tovto, S icaXai ccqu 6vvtX\nltv xal Ovvzaxtl $ zu   iQMjjLtVtp IX dvELV EIS yEVtO&al. Tovro yaQ ttfr i zo alziov, ozi r] &Q%aia cpvOi g  f/iuov i]v Kvzrj xal yixtv oXou tov oXov ovv ztj lici  apodosi posuisse, atque eum proximo ov8 av efc accommodasse.  - ov8* av eIs. Ov8h sis ita  differt ab av8ets, ut hoc nullum significet, illud, quoniam  interposita av vocula vis negationis augetor incredibiliter, neminem denotet ne uno quidem excepto. Unum exemplum huius usus ut laudem, Piat. Hiæd.  100. C. cpaivExai ydp pot,  eX tL Itiriv aXXo xaXov nXrjv  aveo x 6 xaXov, ov8e 8* ev  dXXo xaXov elvai rj 8 l6xi  JdETEXtl ZxeLvOV TOV TioXoV.  l J iura exempla Stallbanmius congessit in aonot. ad Piat, de  rep. I. 353. D.   «AA* 'Atexv&S   verbum apud Platonem sæpissime  reperitur, ibique vario modo explicandum est. Primaria verbi  significatio est, ut etymologia docet, anXadrcji?, aSoXcoS, a qua  reliquæ verbi significationes facili negotio derivantnr. Nara  quæ sine artificio dicuntur aguuturve, ea clare a per te que,  certissime, ad<paXco£ 9 lucidissime, tpavspmS, simplicissime, anXcoS j sum -n  matim, naScinat, pronuntiantur. Nosftro loco possis etiam  de tempore voculam dictam intelligere, ut conversio audiat verborum : und ieder wird so gleich, oh ne Weiteres das  gehort zu habeu vermeinen, woruach cben er lange schon strebte. Scboliasta ad Eutyphronem    habet apud Bekkerum, Comment,  critt. in Platonem T: II 325.  atEx y d>S‘ xavreXcoS' ? axXcoj tj  xaStarraZ, IfavpCDS, rj teXIgdS.  ol 81 iv l6(p xgj ovxi, xal aXrj$eiqc* ol 81 SrfXovv xo itapa xav xal xaSoXov, xax * aXtj Ssiav.   oloi x* av axi} xokv cti +  Ad ofozr’ av ex præcedento  ovdfc eU intellige Zxa6xoS. De  rep, II. 366. D. xojv ye «AXcov ov8e\s Ixcov 8ixcnoS, aAA*  rxo avavSpiaS  ifriyet xo  aSixEiv, aSwaxcov avxo 8pdv.  Horatii Serm. I. 1, 1,  Qui fit, Mæcenas, ut nemo,  quam sibi sortem  Seu ratio dederit, seu fors obiecerit, illa   Contentus vivat, laudet diversa sequentes  h. e. sed quisque laudet cet.  Stallb . Comparari potest cum  hoc dicendi genere ea verborum  structura, qua haud raro e præcedente verbo negativo affirmativum repetendum est; eam indicatam reperies iu Indicibus,  Ceterum Riickertus censet non  ZxatixoS sed 6 dxovoaS subintelligendum esse.   tovto yap xo alxiov. FICINUS verba convertit: Huius caussa est, quia prisca  hominum natura hæc erat integrique eramus. Eodem modo  Sclileiermacherus : Hie v o n ist  sun dies die Ursache. Neque  12 * 193 dvfita xal tficog u "Eqos ovofia. xal xqo tov, SgJtCQ  liya, tv tjfLiv • wvi Swc rrjv adixltxv diaxtofhjfuv  ixb tov &eov, xa&aTtcQ 'AqxccSe $ vito AaxEdcafiovUov.  defuerunt, qui tovtov pro rot>to in verborum ordinem inferrent. Si pro yap legeretur Si  particula, ut in Piat. Apol. Socr.  31. C„ ipsi tovtov scribendum censeremus: yap part. genitivam pronominis non admittit. Referenda autem canssalis  particula est ad præcedens idjuv:  Scimus ne unum quidem  eorum, qui hæc audirent,  ea recusaturos esse in  caussa enim h/ic est, quod  natura nostra primitus  talis erat integrique eramus. Epeo S ovopa. Erotis nomen maiore cum vi hoc loco  pronuntiandum est; igitur, quo validius emineat, articulo caret.  Exempla si quæris nominum sine articulo positorum, vide annotat,  129. Fortasse etiam eadem  de caussa in Piat. Gorg. 448.  E. lectio vulgata vera est, quam  codd. lectioni posthabuerant interpretes. ov yap azExpivdprjv, ori sXrj xaXXidrij. Codd* plerique articulum exhibent 7}  xaXkidTT}. Ceterum hoc loco interrogandi signum in punctum  mutandum censemus, quod ironicæ dictioni convenit apprime. Polus enim hoc dicit; Videlicet non respondebam eam  xa\ XidTJjv esse. Quæ  sequuntur verba, xal Ttpo tov  ev qptv, meram repetitionem sentiæ supra probatæ continent, ut  uemo ea desideraret, si abessent. Hanc repetitionem perspicuitatis  caussa admisSam ne quis ægrius ferat, <2fæp Xiyco verba    addita sunt, de quibus diximus  in annot. 133. ad verba 7/ re  ovv laTpiHt), doSiup Xiyco, icada  x. T. X. '   xa$ ait s p 'Apxa&eS vxo  AaitsSa ipor Igov, Ad quam  rem Aristophanes Arcadum Lacedæmonumque laudato exemplo alluserit, notum est atque ab interpretibus satis indicatum. Laudant Xenoph. Hell. V. 2. 7. ix  81 tovtov xa^xfpV^V J&v to  teixoS, SiajxldSrf 8 "k 7} MavTiveu TEtpaxv • Aristid, Orat. T.  II. 287. ed. Iebb. SiaoxidSTjdav Si ye MamvEiS vno AaXESaipovicov rjSrj rijs eipt/vjjS  opoopodpivrjS, Alios Riickertus  laudat ad h, 1. Adde Wachsmuths HeUeniscbe Alterthnmskunde. : Vor alleu  war Mantinea eiutrachtig und  kriiftig. Aber auch gegen diese  Stadt machte Sparta mit emporeuder Ge wa 1 1 die Sat/ung  des Friedens geltend; sie wurde  Olymp. 98. 3, 386 v. Chr, in  Ortschaften aufgelbst, aus denen  sie vor etwa einem Iahrhundert  entstanden war. Constat autem, eo tempore, quo Mantinea a Lacedæmoniis eversa est, plcrosque  convivas symposii, quod et ipsam  celebratum est Olymp. XCVIII*  4. h. e. 386. a Chrt n., iam  fuisse morfruos, Anachronismum igitur h. 1. Platonem admisisse interpretes annotant simulque Symposium post Olymp.  XCVIII. 4. conscriptum docent. Comparationem ipsam quod attinet, frustra tertium, quod vo- tpojlo s ovv Iotlv, lav ftij xoOfiioi tj/isr xgdg rovg  deoiig, vTCag (irj xai av&ig xca xe ql ifiev £’z°vzes wsxeq ot Iv tulg etijla tg xctta yQcccprjV    ca»t, comparationis quæsivi. Vellem annotasset aliquis interpretum, quo iure hominum dissectionem cum Mantineæ eversione comparatam putet. Non dubitarem equidem, xc&aitep ApxdSef  vno AaxtSoupovicav insiticia  putare, nisi præcederet dtooxi < iSijfisv verbum, quod aperte ad  hæc verba comparatum est. Prætervidit hoc Cornarias, qui di£6xi6^Tffi£V scribendum coniecit.  Sed nec hoc nos prohibet, quominus certe depravationis aliquid  verbis, inesse censeamus; vide  Excors., ubi fusius de hoc loco  disputabimus.   <poftoS ovv $6xiv, Vulgo  ivetixiv legitur, quod ne Græcum qoidem censuerim in huiusmodi enuntiatione. Sequentibus  verbis xo6f.no ? icpoS xovS SeovS  ad primævum hominum genus  respicitur, quod iu ipsos deos impetum fecit. Ex quo genere quoniam, qui nunc vivunt, homines orti sunt, cavendum est, ne forte  natura ad impietatem ducente illis similes sint, eandemque, quam  illi, corporis dissectionem experiantur»   GjSnep ol iv rctiS 6x?jXcCtS IxXEtVTtGDflk V O l.  Annotat Stallbaumius ad h. 1. :  Locus videtur hoc modo explicandus esse. Veteres -artifices  vasa, signa, alia, ita cælabant,  ut ea ostenderent figuras extra  prominentes, interdum totas, interdum dimidiatas. Et hæ quidem vocabantur itpoSxvica, illæ  vero nepupavij et ixtpavij. v. Salinas, ad Solin. Quum  igitur ixxvjc ovv omnino sit cælare adeoque de figuris utriusque generis dici soleat, perspicuitatis causa additur xaxii ypacpjjv, picturæ s. tabulæ  pictæ modo, quo additamento efficitur, ut cogitandum sit  necessario de xpoSxvicoiSs. crustis.Hanc verborum  xaxu ypaqnjv explicationem  fateor mihi noli placere, neque  omnino video, quomodo clariua  fiat illis verbis additis, de c rastis sermouem esse. Schleiermacherus verba xaxd ypcupffV  plane non expressit: Dass wir  nicht noch cinmal zerspaltet werden und so  herurngehen miissen, wio  die auf den Grabsteineu  ausgeschnittenen,die m i t  ten durch die Nase gespalten sind. Atque fortasse  interpres doctissimus de figuris  cogitavit ab impia incultæ plebeculæ manu violatis. Quis  enim alias unquam de dissectis figurarum naribus in veterum monumentis quicquam audivit ? # Altera explicatio est, qua dicuntur  homines in monumentis non a  facie tota, sed a parte faciei altera efiormati esse atque ideo  dissecti vocari. Si hoc modo  rem animo suo informarunt VV»  DD. : potuisse cuiquam huiusmodi artificia intuenti dissectionis cogitationem in mentem venire, constanter negamus. Quid enim? Rem quamque ut in operibus cælatis, picturis, aliis, ita  in rerum natura ex altera tanIxrervmofilvoi, SunXE7CQi6fiivoi xuru rus &vag, yeyovotss SsitEQ Xlanui. akku rovrav svtxa nuirc’ uvSgu tummodo parto conspicimus, totam uno obtutu non comprehendimus. Nara cuiquam in mentem venit de dimidiatis vel monte, vel domo, vel alia quavis re cogitare? Ut in rerum natura alteram tantummodo rei cuiusvis  partem conspicimus, alteram supplemus meute, ita etiam in artis operibus ex altera parte effictis, quæ uon videmus, mente  supplere solemus. Alia verborum explicatione opus est, atque,  si quid video, litterulæ unios  mutatione. Vulgo legitur xccxaypciupijv, quod primus Ruhnkenius vidit in annot. ad Timæi  L. V. Pl. 175. in xaxa ypa.~  (pyjv mutandum esse. Ortum nobis  illud est ex xocxctjfyatpiiv, scripsit autem Plato xccxa fiatprjv .  Hæc scriptara quam bene conveniat Aristophanis sententiæ,  iam vide. 2x7/\7j est Suida teste  lapis in altum erectas, figura  quadrata, idemque figuris haud  raro exornatns. K Pa(pr\ compages est laterum duorum, angulum efficientium. Iam patere opinor, figuras in statuis quadratis  xaxa fitCL<pvv IxxEXvnwpiva^  non aliter intelligi posse, quam  in ipsa duorum luterum compagine positæ. Eo loco dissectione  figuræ opus erat, ut altera eius  pars iu altero, altera in altero  latere poneretur. Uckermanni,  viri humanissimi industria factum est, ut quadri effigies tabulæ lapideæ incisa apponi posset, qua clarius redderetur lectoribus, quid Aristophaues verbis  xaxa jbcupijv adhibiti* intelligi  voluerit. XQrj taucvtu xagaxtievsa&ai tvatfitlv xegi btovg, iva B  rct itiv ixqwyea(iev, rmv di rt faca/uv, tov 6 "Eqcos qfiiv Habes duornm virorum segmenta duo, quorum alteræ partes  non conspiciuntur quippe positæ in statuæ lateribus, quæ cum  hoc latere cohærent, sed ab hac  parte statuæ non comparent*  Vide autem, quam bene hæc  segmenta conveniant cum verbis  supra lectis 190. D. idv 6 *  Mxi 8 o?tGo(5 iv doEXyctivtiv  ndXtv av x ejxai dixct, gqSx'  i<p hvoS no pevtiovr at  6xi\o vS ddKGoXidZovT eS. Adde dissectarum narium narrationem, quam optime repræsentatam habes jiorum segmentorum effigie; Ne autem de veritate figurarum xaxa fiatpi/v effictarum dubites, ipsi veterum  monumenta sepulcralia vidimus, in quibus huiusmodi dissectiones  admissæ erant. Eas admisisse  videntur artifices ea de caussa,  ut fabulæ, quam figuris describerent, continuitatem, continuo figurarum ordine certius assequerentur. Quod autem artifices  plastici sibi licere arbitrati sunt,  figuras ut dissecarent, idem haud  raro poetæ in versuum finibus  imitati sunt» Nullus enim dubito,  quin verba, quæ et ipsa sunt  figuræ artificiosæ et quasi imagines rerum, in versuum finibus  recte dissecari possint. 8ianen pi6 fiivot xaxd  tds fitvetS. Ne qnem offendat hoc loco 8iaKE7Epi6fxivot  verbum, depromptum est e comparatione sequente dfertep A Idnai,  Tali enim serra dissecari solebant.  Prorsus eodem modo 193. A.  de hominum dissectione dicitur  dtuJxltfStfftfv, quo' loco    CSrjfLEY Cornarium frustra coniccisse supra monuimus. Aitiltott  autem vocem Schol. ad b. 1. explicat : al A eiat xai bctsxpt/i- pivai xai dnvyot A lar, xai ol  diaizEnpuSfdvoi d6xpdyaXoi . ol  te *A5i/vaioi Xitinoi xaXovrrat  Teo £JC Ttjs iv TGJ XGOXTjXctTElY dwEXovS iepidpaS avzovS aito yXovxovS elvat, Stallbaumios  ad li, 1. oi 8ian£npi6fUvot, inquit, aCxpdyaXoi quid sibi velit, inlelligitur e Scholiis Euripideis ad Medeam v, 610.: ol  t imB,EYOVfiEYoi xi6tv, adxpayaA ov xaxocxipvovxES, SaxepoY  jur ocvroi xocxeixov pipoS, $aTEpor 8h TCaXtXipTtOCVOY TOlS  vno&E%apkvoiZ, Iva, si 8ioi naXiv avrovS jj T ovS IxeIyqoy  .irtiZtruvuSai npds dXXtf\ovj> 9  inayofuvoi to fjju6v adxpayaX tov, dvaviolvxo Ttjv Zeviav.  EvflovXoS &ov$oir x i not  idxiv azavxa 8iartEitpi<Sptva  7}pi6EQoS, dypifio jS nep ete xa  CvpfioXa. ovxooS 'EXX d8ioS. Non dubium quidem est, quin  Aristophanes ad hospitalitatis tesseras respexerit, quæ A i(5nai vocabautur, verum, ni fallor, eadem tessera etiam modus dissectionis indicatur. Tali enim non  in medio dissecari solere consentaneum est, sed ab imo angulo - ad alteram versus.   [ cjy o"EpcoS 7 } fity ifyeft oo y, Vulgo legitur oaS pro  tiov, quod in ordiuem verborum  recipiendum esse primus vidit  H. Stephanus. Eum secuti sunt  Bekherus, Stallbaumius, alii. Riikkertus ooS reposuit motus codicum auctoritate, qnortun exiguus  numerus oov exhibeat. Sed no- ijyEfiwv vml aTQttvriyos- « ftijfielg Ivuvrta jtQcmtra'  jtQccttu 6 ’ Ivavtia, ogTis &tolg rpUtu   yaQ yEvofiivoi xcu SiaXXayivtEs zcy &tta igtVQyGo^iEV   ' «•    lait dicere Aristophanes, faciendum esse, ut eo modo, quem  Eros indigitet, pristinæ integritatis participes fieri studeamus ;  (alio enim modo eam nemo assequi potest); sed ut eorum compotes fieri studeamus, ad quæ  Eros ducat. Necessario autem  b)V ponendum est etiam ideo,  quod x&v 8i t cum ra pkv satis  explicetur præcedentibus, non  eatis explicatum est atque definitum. Ceterum TjyEjuoov xal  GxpaxyyoS abundanter dictum est  ornatus gratia, quod moneo, ne  quis forte maiorem ipsis vim  tribuat, quam qua Aristophanes  eadem exhibere Voluit,   /iTjSelf ivCLVtlct ItpCLX*  texo). Hæc verba prorsus eadem gravitate dicta sunt atque  verba p, 189. D,; iyoa ovv Tttipadouai vffiv ElSyyydocdSai  xyv dvvapiv avxov y vjæiS 8h  - x eo v a A Xayv 6 1 5 d d xaXo i  %ded$£. Vide anuot. p, 153.   iZevpy dopkv xe xa\  Ivxev&,6jme% a, Latinis non  licet diversæ etrnetaræ verba  ita coniungere, ut sequentis nominis terminatio tantummodo accommodetur ad unius verbi naturam.  Neque Græce licet, accurate si  rem spectas, huiusmodi structuras verborum adhibere. Nam  nostro loco re xad particularum  ea vis est atque potestas, ut prioris verbi finiti pondus imminuant,  posterioris adaugeant, quasi si  dixisset Aristophanes IB,evp y d oyxeS ivx£vB,6 p.£% a..  Haud raro etiam nominibus, quæ a verbis diversæ structuræ derivantur, conjungendis, re xa\  particulæ solent apponi, v, c.  147. E. icapadxaxyS xe xal  doozyp' In nominibus quidem  harum particularum non constans  usus, ac facile quidem iisdem,  ubi non comparent, caremus, nullum autem apud veteres scriptores locum repereris, ubi verba  diversæ structuræ adiuuctoque  aliquo nomine per simplex noci  coniuncta sint.   XolS y jæx e p oiS avz&Yt  Ingeniosa quidem est, sed minime probauda Bastii coniectura :  xoiS yfiitojioiS avz65r . Exempla non rara sunt, quæ avxoS  pronomen cum possessivo pronomine coniunctum exhibeant.  Idem usus iam apud Homerum  obvaluit, v. c. Odyss.1. v. 7.   avxoov yap dq>£xkpydiv axaCSaXiydiY oAovro*  Alia exempla Motth. congessit in  Gramm. plen. §, 466. Verba nostra convertenda sunt: unsern eigensten Lieblingen.   o XG)V vvy oXiyoi noi OvdiY h. e. quod eorum, qui  nunc vivunt, faciunt pauci. IToieiy interdum, ut Latinorum  facere, non actionem describit,  sed vitæ conditionem, quare  recte Schleiermacherus verba convertit : Was ietzt nur w c  nigen begegnet. Invaluit  hic 7COIEIV verbi usus ideo, quod vitæ conditio talis plerumque esse solet, quales fuerunt actiones præcedentes. ib xal ivttv£6(iB&a rolg xca8t,xo Tg toig ^fwtlpotg avrav, S rav vvv 6Uyoi noiovoi, xt£ (ir/ (ioi vnoi.d(ig ’Eqv^ax og xoficoScov tov koyov, cog IlavGavluv xal jirj pol vitoXa ftp .  Hæc est Bodleiani aliorumque  nonnullorum lectio, quam receperunt Bekkerus Slallbuumius, alii.  Vulgo legitur xal Jiu} / iov vito \ctfiy, quod unice probans Riikkertus : Reposuerunt, inquit, dativum casum recentiores editores omnes, Cuius rei necessitatem ego nullam me confiteor  videre . Est enim hyperbaton  pov ad roV Xoyov referendum,  sicut haud raro Græci pronominis casum obliquum in principio ponunt sententiæ ita t ut 9  regens vocabulum in fine demum  sequatur. Speciosa hac annotatione cave seduci te patiaris. Non  negamus quidem, pronomina aliusque generis verba interpositis quibusdam voculis ab iis verbis sæpissime seiungi, ad quæ proprie pertineant, tenendum autem est,  huiustnodi verborum disiunctionem non admitti a scriptoribus,  nisi ita, ut vi quadam augeatur  vel prbnomen vel aliud quivis  verbum a verbis suis disiunctum.  Igitur nostro loco si scribitur  7 ta\ prj fiov vnoXafty 9 EpvB,ijtaxoS xcopipScov tov Xoy ov,  sententia existit næc; Ac ne  meam suspicetur Eryximachus orationem ridens, me Pausaniam et Agathonern tangere ; sed hoc  neque potuit neque voluit Aristophanes dicere. .Unice verus  dativus casus est, quem ethicum  grammatici vocant; explicatur is  commodissime hac  I Ne mihi accidat 1   ximaclius orationem meam ridens  suspicetur, me Pausanian! atqæ    conversione^  )c, s ut EryAgathonem hic tangere. Exempla dativi ethici Matth. congessit  Gramm. pleu. $. 389. 713.   XG>p.u)Sd)V tov Xoyov. Stullbaumius ad Piat. Apol, Socr.  31. D.: oxi pot Selov r i xal  Saupdvtov yiyvtrctif o hi) xal  iv ry ypoupy iitixcopcodcov Mf\?}ToS dypaxfwtTO, Fischeri annotationem laudat hanc, ed.  61»: ln:iHU>pcjdu.v est ridere,  notare, nt HopooSeiv et 6iaxcoftcaSelv idem valent, quod dux- '  dvp&0r, dUCOTtTElY, X^ £v< x% aiy »  v. Poll> IX. 148. Caussa est,  quia in comoedia vetere vitia  hominum describebantur et homines quasi notabantur. Quid  igitur de Aristophanico Socrate  iudicabis in Nubibus? Num ibi  vitia hominis sanctissimi notantur? Non credo, neque milii satisfacit Fischeriana xcopooSetY  verbi explicatio. KopcpdEtv non  eius solum est, qui vitia notat,  sed etiam, qui res serias in ridiculam partem ' interpretatur. Quo consilio ct modo id Aristophanes in Nubibus fecerit, alio loco explicabimus. Nostro autem  loco, quoniam Eryximachus medicus censorem se fore minitatus  erat orationis 189. B., Aristophanes vereri se simulat,  ne forte ea, quæ hucusque dicta  essent, in ridiculam partem interpretaretur atque in Pausaniam  Agatlionemque orationem directam  explicaret.   Ida $ plv yap apjtBveS. Quod fortasse dicantor bonoram illorum b* e. pri- y.ctl Ayafrava llya ' Xaog ' [ikv, yctg xal ovzot rovzav  Cxvy%uvov6cv ovzeg xal tlalv dficpuzEgoi rrjv cpvSiv ct$$ivtq, Ityu 8e ovv iycoyE xe.&' citavrav xal dvSgiov xal  yvvaixav, uzi ovzag civ fjtiwv zo yevog tvdcdfiov yivoizo,  ii ixztltGaitxiv zov Igaza xal zcov naiScxav zcov auzov  exaOzog xv%oi elg zrjv ag%aiav dxEi&ov cpvGiv. ii 81  iovzo agiGxov, avctyxa tov xal zcov vvv nagovzav zo  rovzov lyyvzdzco dgiGzov ilvai. zovzo 8 ’ iGzl mu8ixcov zvyeiv xazci vovv avza xscpvxoxcov. ov 8t) tov acU zcov &eov vfivovvzig Scxaiag dv vfivoifisv "Egcoza, og ev  te tcp xagdvzt y[idg xteiGza ovlvyGcv elg zo oIxelov stinæ felicitatis integritatisque  participes cssc, id satis spinosum Fortasse alterius figura altero procerior erat, ut ne cogitari  quidem potuisset, alterum alterius partem esse. De altera parte  huius enuntiati xai eldiv d/upuTSfJOL Ti)v cpvfSiv afifieveS vario  modo interpretes iudicarnnt. Bastius pro dppeve G scribendum coniecit dfjpevoG, Orellius ad  Isocr. loco mederi cen»  suit scriptura afifitvoS kvo G,  Stalihaumius ad h. 1. appevtG  idem esse censet atque dfifievoS  bvuS. Videtur appeveG cum  emphasi positum esse, ut supra  192, A. dvdpeG nomen, Moititiein autem utriusque poetæ  notat .Aristophanes, atque ad  porum nomina respicit, ut, cum  Fausaniam et Agathoncm summorum bonorum compotes atque revera viriles dicat,  3 laixSapivovG rcov dyaSav intelligi velit, h. e. homines parum virilitate gaudentes, sed elumbes, nominatos, enervatos. Probatur hæc nostra verborum explicatio  verbis sequeutibus : ei txrekidai/tev tov £ parta. Tetigimus hunc locum in Gemment, de Sympos. Platonis. rcov vvv 7t apo vrcov. Td  vvv napovra sunt, quæ in præsenti nostra conditione fieri possunt, nostraque sunt in potestate. Quum enim illud assequi non  possimus, ut plaue coalescat natura nostra, cum altera nostri parte, sicut omnino in rebus Jiumauis, ita bac quoque iu re optimum illud est habendum, quod  ad idealcm illum, in quo olim  fuimus, statum quam proxime accedat. Riiclcer.t*   naxa vovv avt gj. Iu permultis codicibus pro avrcp legitur avtGJf quæ lectio ab iis reperta est, qui frustra quærerent,  ad quod avr<o referrent. Subtectum cum alias haud raro oroit-titur, tum boc loco omissum facillime feras, quod præcedit : xal  rcov 7caidixoov r gov avrov  2xa6r oG rvx°i A. Ceterum xara vovv avrco it. apprime respondet nostratium; seiuem  Gesclimack entsprechend, 9   eli ro olxeiov &yoov .  Do thyeiv verbi usu absoluto suctymv, xal ilg *<> bttvta etotftag /icylazag ituQtytxai,  Tjuiov nttQixofdvcov XQog 8tov g tvtskfiticcv, xazccdzi/aag  ffflag tlg zt/v doyalav q>vGt,v xal luadfievo g f taxuQwvg  xai evSalfiovag xoiijeau   Cap. XVII. Ovtog, ?yt/, ta ’Egvl!na%E, 6 iftog Xbyog i<su xbqi    Effatos, tMolog »; o Oog,  xaficpdr/dyg avzbv, Tva xal  exaozog (qu, (uxkXov 5e r l  ZaxQa rtjg XolxoI.   pra diximus annot. 22. Quid  significet x 6 obedor, frustra io  Ficiui conversione quæras: dum  in suum igniculum quemque conducit. Recte Schleiermacheras  verba convertit: indem er uns zu  dem verwandten hinfuhrt. Ne  qais autem scribendum censeat  eis Xov olxtiov, quo significentur 7tai8ixd xara rovv izetpv: xota : AMANTgenus neutrum seri- 1  ptores adhibere in sententiis»  quæ in universam proferantur.   l\7ti8aS jieyltiraS TtapiXBtai xax a6xr\ daS  rtoiij 6 ctl. Participium xaxa 0xr^6aS post iXxiSaS 7tapiXtxai ponitor, quia/AjrfdaS’ izap&X& eiusdem fere significatus est  atque dtixvvpi, SrjXoGD, quæ  verba participium adsciscunt.  Vide de hac verborum structura  Mattii. Gramm. plen. 549*  6. 1077. De 7C0iij<Scti aoristi infinitivo vide Heindorfium  nd Piat. Phæd. 48., Stallbaumium ad Piat. Phileb. 204«  Ceterum eodem verbo Aristophanes usus est in couditionali enuntiato xapexexcu, ypcov «rap  wgjciQ ovv ISeifotjv Gov, /ii/  zav Xoixaiv dxov6<o/uv zl  lxdzsQ 0 $ • ’Aya%av yccQ xal E    exo/tivar nt efficacior ev«- derct via conditionis.   ovtoS, ttprj, c v ’Epv£iM a X e i d d/jo s XdyoSx. r.X.  Respicit Aristophanes ad verba  189. C. xal fti/r, <« ’Epv£lfiaxe &XXr) y£ it; £r va>  Xiysiv i) y 6v te xal TlavOaviaS ilntnjv. OvtoS hic  SsixttxiuS positam est. at verba  convertenda sint: Ecce talis  est oratio mea. cfr. Mattii.  Gramm. plen, 471. 12.  875. 'O ifioi autem cnra vi pronuntiandam est. significat enim :  oratio, quam habere debni.   firj xa> fiu>8r/<Sij S uvtdv.  vide annotat, 185- "ClSxep  £8e7/$z/v uov verba spectant ad p, .  189. B. aXXa fu/ fis tpvXazts,  tds iycv ipofjoviiai iccpl xoov.  fieXXdvtwv fyi/ST/iSsd^ai x. t. X,  et 19S. B. xai ftij fioi vitoXcifl’,1 ’Epv£ifiaxoS xcofttaStiv  roV Xoyov, tvS llaviaviav xal  'jiyaScova Xsyu. De verborum  fidXXov 8s significatu vide anuot. 15.  Alia neldoftal 601, l'<pij tpavai rov ’Eqv%1(iccxov'  nui j mq uoi 6 loyo s Jjdl ag 9 '?#'?• xal el fir) gwjj Seiv Zmjxqutu te xal Aya&ave Seivoig ovdi negl ta  egcotixa, na w av icpoftovfiijv, [i/tj anogydadi loyav Sia    xa\ yap poi 6 \6yoS  yj 8 i gdC i fi fi7j,$7j. Spectant hæc  verba ad 189. C. idcoS p&vTOt  dv 8oB>xf yoi, a<p?}da> de. Eryximachus igitur vel ipsa Aristophanis oratione pacatus vel motus  verbis Iva xal tgov Xoindov  thiOvdoDjxEv, nolle se iam promittit iuiuriam sibi illatam  189. C. ulscisci. ’Efifij/$?j scripturam quod attinet, vulgo ififii$7} legitur, quam formam Buttroannns in Gramm. plen. p, 121.  iis scriptoribus tribuendam censet, qui non sint attici. Annotat enim: Aus den Werken alterer Sr.hriftsteller ist diese Form  durch die Autoritiit der Handschrifteu ietzt vielfaltig entfernt.  vide Lob. ad Phryn. 447.  Bekk, ad Æsch. 2. 34, 124.  ISicht selten steht sie aber auch  grade in den bessern Ilaudschriften.   ei pn} %vvy 8 etv Sei  voiS ovdiv . Rariore usu dvveLSevai rivi ri ponitur hic pro  uliquid de aliquo scire»  Isocr. Archidam. 229. dvveiSozef *A$rjvaioiS IxXiicovdi rrjv  %cdpav vitkp x t}$ ru )v uXX.gov  i\ev$epiaS. Id. Arcopagit. dvvoiSa re r otS xXeltixoiS  avrvv ?padra x a ^P ox) 8iv. Piat.  Phædon, 92. D. lyuid^roiS  Xoyoifv B,vvoi8a ovdiv a\a?,dCiv. Stallb. Alia huius stru-*  cturæ exempla Matth. laudat in  Gramm. plen. 548. 2. 1075.,  quibus adde, quem Riickertus locum laudat Piat. Protag, $48.    B. aXX* rftoi SiaÆyedSco rj  ehcerao, ori ovx iStlei 8 1 aXiyedSai, iva r ovraj ptv rocvta  dvveiSdopev,   prj a.7t o p ?/ d co 6 1 . Coniunctivi modi post præteritum positi exemplum habes 174. A.  fio. ravra 8rj ixaXXGoniddfxyv,  fva i'co, ad quæ verba vide  unnot. 16. Nostro loco artificio quodam dicendi et non  timere se significat Eryximachus,  ne non habeant, quippe maxime  erotici, Socrates et Agatho, quod  dicant, et rursus timere propter  ingentem præcedentium sententiarum a convivis prolatarum copiam, ne oratione sua uterque  et philosophus et poeta indigeat,  Possis hæc verba etiam hoc modo interpretari: nitvv av £<po~  fiovprjv (aXX* ov cpofiovpai vvvl f pi) dicoprfOGo6i, ut magis ad  sententiæ efficaciam dicatur scriptor orationem direxisse, quam  ad verborum grammaticam conformationem. Eam explicationem  verba, quæ insequuntur, probare  videntur vvv 8 ’ op&S Safipai,  Sed non dubito equidem, quin  liæc verba etiam cum priori struturæ explicatione conciliari possint.   naXcdS yap avroS yy condar, Schleiermacherus verba convertit : l)u hast eben deine Sache gut bestanden. Schultliessius: da hast deine Rolle   gliick licii nusgespielt. Rukkertus jtaXaS riihmlich convertendum censet. Ficiuus in zo itoU.cc xal jtavtodana dQijo&ai' vvv df ofiag ^aggco.  Tov ovv ZaxQurr] tlxuv, Kalag yccQ avtbs TjycovLOctt, a ’EQvi-![itt%s. d 6s ytvoio ov vvv lyco dui, fiallov ds lOtog ov t do ficu, hcudav xal 'Aya&av drtij, iv  conversione exhibet: strenne  et ipse certasti. Aliud quid Socrates xa\ds verbo adhibito videtur exprimere voluisse,  quod quid sit, e præcedentibus  et insequentibus facillime colligitur. In præcedentibus enim  Eryximachus vereri se dixerat  summopere, ne non habeant  Socrates et Agatho, quod proferant, quoniam a plerisque iam  multis modis de Erote dictum esset, non vereri se dixerat, ne non  bene uterque locuturus sit. In  sequentibus Socrates non dubium  est, quin verbis ov vvv lyd  elfiiiy ftaXXov 5k IdcjS ov Idojicti x, x. A. ordiuem sedentium  significaverit, quo factum sit, nt  sibi de Erote dicturo nihil, quod  proferret, relictum sit. Sequitur  inde, Socratem Eryximacho non  dixisse: bene enim ipse dixisti. Hinc verba ita disponenda esse censebam : xaXds yap t  (sc. SafifSEi?) avxoS ijydvidai,  G) EpvB,lfiax& h. e. Du kannst  ganz guten Muthes seiu: deine   Rede ist vorviber. Sed scripsisset, si hoc voluisset exprimere.  Flato: xaXds ydp, cj ’EpvB>t/iaxe‘ avxoS tjyojvidai. Igitur  nunc xaXaS de tempore accipiendum esse autumo, ut idem  hæc vox significet atque slS xaX6v y de quo diximus annotat,  24. Socrates hoc dicit: Du hast  gut von Muth reden, (vide  de supplenda enuntiatione quadam ante ydp particulam quæ  annotata sunt 14.) zu guter  Zeit hast du deine Rede    gehalten, warest du aher wo  ich ietzt bin oder vielmehr wo  ich nach Agathons Rede sein  werde cet. Ceterum iam supra  sedis inopportunitatem notatam  habes a Socrate 177. E. xal  r ot ovx Zdov ylyvExai i)filv  xo'iS vdxdxoiS xaxaxuf.ii.voiS   «AA* idv ol xpodSev ixavcoS  xal xaXcoS tincodiv ., lUapxiGei 1/f.ilv. Ceterum patet, Socratem Eryximachi verba aliter interpretari, quum medicus ea intelligi voluit. Dicturus enim erat:  nunc non metuo, ne non habeaut  Socrates et Agatho, quod proferant. Socrates contra ita respondit, qua^i ille dixis,set: Nunc  mihi securo esse licet, ne, quod  proferam, nOn habeam. Sed solent, qui cum acerbitate loquuntur,  interdum non ad sententias respicere, sed singula verba captare  iisque ad suam sententiam coutorsis responsa accommodare.   el ykvoio, ov vvv  lydi e i fit . Eandem fere sententiam hoc modo expressit Terentius in Andr. Act. II. S. 1.  9. Facile omnes cum valemus  recta consilia ægrotis damas»  Tu si hic sis, aliter censeas. De insequentibus verbis xal Iv icavxl e1lr)S vide annotat. 62. Recte ea Stullbaumius interpretatur: in summa  consilii inopia, in summo  timore versari. Deinde ev  xal fidXa rarior dicendi formula est, pro consuetiore ev fidXa .  Addiderant interdum veteres seri- xal fiaJ.’ av cpofioZo, y.al Iv mxvrt tcqs, Sgmg lyco vvv.  (PagfictTTHV fiovÆi fis, co Ikoxgcatg, tlntiv rov ’Ayaftava, iva Qtogvjiri&m dtcc ro ohti&ca r 6 ftiargov ngogSoxi av neyukr t v i%uv, tog sv igovvrog luov, 'EniXtfiimv  fdvt’ av tl'tjv, w ’Aya%uv, tlntiv r bv Zwxgdry, d id uv ptorcs Taxi particulam, qua significarent, cum vi maiore et ev et  puXct pronuntiandum esse. Non  mate Riickertos ad h. 1, Ttai  addito effici censet, ut eadem fere cogitatio bis ad animum afferatur. Huic dicendi generi apprime respondet nostratium gat  und g e r r», quibus verbis utuntur, qui animi sui sedulitatem  ostensuri sunt.   cpappatteiv fi ovX st jus.  tpappaxrEiv fascinare significat  herbarum adhibito succo, deiude  etiam de aliis remediis valet, inprimis autem de magniloquentia, qua aliquis ita sui impos  reddi posse credebatur, ut nihil  eorum, quæ vellet, neque facere  posset nec dicere. Sic in Piat.  Phædon, 95. B. legitur: IA  ’ya$l t Utpi/ 6 2?cjHpdxr/S^, pi/  piya A iye, p)} xt? Tjp&v fia< ixaviot 7tfpiTpeip?j rov Xdyov  xov plXXovxa XiysdSai. Ceterum nihil aliud voluit Socrates laudato Agatliouis nomine efficere, quam ut accuratius locus definiretur, quo sibi esset dicendum. Poterat enim iud« loquendi  difficultas expendi. Igitur notabis, quain manifesto Plato hic carpit, vanitatem Agathonis verba  Socratica in suam virtutem dicoudique artem directu censentis.   ro Siarpov ev   £ puvvroS ipov. ro  rpov h. 1. de convivis intelligendum est. Eius vocabuli insolentiam ne mireris, adhibitum est t  Platone, recte monente Wolfio ?  ad h. 1., ut sceuicum poetam  hic loqni lectores ^oneantur. De  gdS cum genitivo participii coniuncto vide anuot. 158.   EiiiXi) 6 pcav pkvx* av  siijv. Recte monet Riickertus  ad. h, 1., pivTift interdum nnd  adversandi, sed asseverandi potestate adhiberi. Eandem significationem xai xoi habet, quod  disiunctim scribendum esse supra  monuimus 51. Fortasse etiam  pivxoi, ubi asseverandi vi positum est, scribendum est piv xoi t  neque dubito, quin Græci, quos  studiosissimos fuisse constat verborum recte pronuntiandorum,  pronuntiando discreverint •ptvx  dv et piv r* av. 'EitiXijtipeov  verbum quod attinet, senum decrepitorum constans epitheton  est, »ut et oblivionis atque ridiculæ stultitiæ significationem  habeat» Schleiermacherus in conversione exhibet: Sehr vergesslich miisste ich dann sein. Eodem modo Ficinus verba reddidit: Nimis, o Agatlion, obliviosus essem. Neutra nobis ItxiXijtipGDV . ^ocis explicatio arridet,  seque tamen facile verbum repertum iri concedimus, quod  ilii vocabnlo satis respondeat.   T7/v 6i) v dv $ p tiav  dv a fiaiv ov x o S n. x. A.  Laudat hunc locum Mutth. in  Gramm. ampl. J. 466. 1. 864.,  t))v cijv uvSqsmv mu nsyaXoqiQoavvrjv avctfialv ovtos hd 11  tbv vxQifitxvta (liza tcSv vitoxQLuav i tal (tttipavrog  ivcivcla toSovtu (liXXovzog esudEi^ttj&ai Cav um kuyovg, xul ovd’ bnagnovv IxTcXaytvzog, vvv o lr r  Stlrjv oe %oQv(irj9>;OtG&ao evExa i/fubv, oXiyav uvftQcaxwv. ub i complura Innas structuræ exempla congesta sunt. e. c. Arist.  Ach.93. ixuoipeii ye xopaB, itazaZaS tov yt 6 ov (ocpSaXpov')  tov n p i 6 (i e cjS . Ceterum dubitari nequit, quin Socrates Agatlionis virtutem animositatemque  prædicet ironia consueta usus;  pauli o infra enim ipsum pugnare  secum ostendit, ut, ni Phædrus  eius pudori succurrisset, hominem  misere turbatum eiusque animum elatiorem prostratum humi cerneres. Hoc ironiæ artificium,  quo eximia laudatio acerrimæ  notæ præmittitur, videlicet ut  elatiores cadant miserius, ex epicorum arte depromptum est, qui  heroum solent, quorum cædes  narranda est, ipsi huic narrationi  summam laudationem virtutis, magnanimitatis, pulcritudiuis præmittere.   x iitt tov oxpift Civ x a .  Schol. ad h. 1. oxpifiavxa, in-/  quit, r 6 Xoytiov, i<p ov ol  xpaycoSol jjyoovi^ovxo’ tivt ?  Se xiXXifiavxa tpidxeXrj (padiv,  i<p’ ov iCtavxai ol vxoxpixal  xai xa ix peteojpov Xeyovdiv.  Adde Fhotii verba : oxpifiaS ’ to  X oytiov, i<p’ cj ol xpaya)8ol  tfy<k)vi£ovto. xcti nXdteov 6  tpiXo6o<poS Svpitodioo x£XPV rca  T ai ovopaxi. Timæus hæc habet : oxpipaS' nijypa to lv xa 5  $e axpeo TiSipevov, iq> 9 ov  idxavto ol xa Sr/podia AcyovteS * SvpiXy yap ovSinos  tjv. Hesychios exhibet; fi&Xtwv    tpavat to Xoytiov, £<p* ov   i&xavxo ol tpaycpSol i/ ol, vnoxpixoLl ix pexeoSpov xal iXeyov.   fiXirJ; avxoS ivavxia to 6ovtcj $ e at pco . 9 EvavtUt >  fiXiittiv de bellatoribus dicitur, qui intrepidi hostem adventantem intuentur. Pro TOdovTCJ  Searptpy quæ plurimorum optimorumque codicum lectio est,  vulgo rodovxov Scarpov legebatur, id quod in hac loquendi  formula usitatum fuisse Stallbaumius rectissime negat. Iu  sequentibus davxov A oyovS ne  quis articulum desideret, quem,  si in codicibus exstaret, nemo  non probaret: Socrates hoc dicturas est: iudem du im Bpgriif  standest, eigene Compositioueu  bekaunt zu macheu.  T L Sal. Codicum baud exiguus numerus ti Se exhibet.  Multis in locis, nbi xt Sai scriptum reperitur, de lectionis,veritate dubitari potest. Nostro  loco nihil certius est, quam tl  Sai bene se habere. Miratur  enim, Riickertus inquit, quem  consentire nobiscum gaudemus, Agatho Socratis orationem, qui  multitudinis se nimio studio teneri insimulet; verissimum autem illud est, quod Stallbaumius  ad Fhilebum 6. notavit, xi  Sai locum habere, ubi admiratio quædam esset exprimenda. Quoniam autem admiratio ulicu- Ti dal, to ZdxQccTBS, tov 'Aya&avcc <puvca, ov tfij itov  fit ovra StaTQOv (itOtbv fjyu, dgts xa\ ayvotlv, oti vovv  i'%ovu oXlyoi %nq>QOVES xolXdv dipQovuv (poftlQUtcgoi'  C Ov fiivT av xa/.dg itoioltjv, tpdvai tov ZaxQdrrj, ol  ’Ayudav, xbqI Oov ti iyd aygoixov do^utuv. ciV.’ tv  olScc, uti, ti tiOiv Iv xv%oig, ovg yy oio Cotp ovg, (idXXov    ins re! hand raro cum quadam  indignatione coniuncta est, quæ  e rei alicuius insolentia, quam  dtoniav vocant Græci, enascitur, zl 8aL plerumque ita exhibetur, ut rem aliquam veram esse  neget is, qui illis voculis utatur.  Exemplo est Piat. Gorg. 461.  B. zi Sal, 2 cox p dzrj S ; ovzoo   xcti dv xepl zij ? pijtopixfjs 8oB,a?>EiS, &S7tEp vvv XtytiS ;   ov 8 y 7COV/.IEOVTG3 seqq.  Hæc est codicum lectio, quam  Themistius confirmare videtur  Orat. XXXVI. Sil- B., qui  nostra verba imitatus est: ov   8r} Ttov pe za Siazpa ovzooS dyandv i/ysid^E, qjSze ayvotlv,  ozi oXlyoi lyuppovES noXXcov  aqjpuvcjv rc5 A kyovzi cpofjtpcJTEpot . H. Stephanus scribendum  coniecit dv 8? ) itov jxe x. r.  A., quam scripturam verissimam  c«nserem, si iu sequeutibus scriptum exstaret: ozi vovv ^xovxi  oAiyoi itoXX&v (popepootEpoi.  Hidiculum enim foret, si Agatho quæreret de re, quæ Socratico dicto pro certa iam posita esset. Dixerat nimirum Socrates, fieri  noa posse, ut Agatho paucorum  homiuum præsentiam extimesceret, cum coram ingenti multitudine animatum se ostenderit atque intrepidum. Ad quæ verba pessime responderetur ab Agathone: Profecto non ita me spectatornm applausu elatum indicabis, ut qui nesciam, prudenti    paucorum hominum, quam multitudinis iudicia timenda esse  magis. Additis autem verbi*  ipqypovE? et cttppov av nihil  certius est, quam Platonem ov Srj  itov pE scripsisse. De 5 ? / 7tov  verborum siguificatu vide annot.  98. Verba convertenda sunt:  Da wirst micli doch olTeubac  vvohl nicht so vom Lobe der  Zuscliauer eingenommen halten,  dass ich nicht wusste-, dass das  Urtheil weniger Besonneuer weit  melir zu furchten ist, ais der  Uuverstnnd der Mengef   iCEp\ dov ti iyco. Nota  vim pronominum 1, quorum ordine hoc exprimitur} de te,  viro tanto tamque insigni ego,  homo vilis. Ceterum Ruckertum  audi, annotantem ad h* 1. : aypoi xov. fcSic dedi cum edd. rec.  inde a Wolfio, vehementer licet  dubitans de Grammaticorum illo  præcepto, quod inter aypoixoS  et aypoixoS hoc discrimen poni  iubet, ut dypoixoS eam denotet,  qui rusticis moribus sit, aypoixoS t  qui ruri habitet. Timæns :  dypoixoS dxXrjpoS xal anai**  SevzoS, rj 6 iv aypoi xatoixcov*  Esse accentuum discrimen nolumus negare, sed utrum idem  etiam significationis sit, an potius dialectorum aut ætatum,  dubitamus,   « A A a p?} ovx ovrot  ijpels cjfiev Alio loco dicturi sumas de usu prj ov ne- av tt&rav (pQOvd^oig y xwv noXlav. ulla f ti? oi% ovT 01 tjflSLS 10UEV. TjlUlS y-EV yCiQ XCtl IxtL TtUofjfltV XCil   jjfuv rdv xoXXiSv. el Si ailoig lvTv%oig 6o(poig, xk%  itv alOyvvow avrovg, t” ti 16 cos o toto alaygov ov   noiiiv. rj Ttcog kiyi ig; 'AXrftry tiyug,' cpavca. Tov g   Si xollovg ovx av alo%vvoco, t" rt oioco aldygov D    gationura Nuperrime de iis egit  Bellermannns ia Commeat, de græca verborum timendi structura, censetque esse apud Græcos eandem et cavendi et timendi verborum structuram, qua,  quicquid molesti instare sibi arbitrentur, præmissa indicent fxrj  particula, cui alteram insuper  addant negationem ov, si quod  exspectent malum, in eo contineri dicant, quod quid non sit  eventurum. Hæc sententia cur  nobis non probetur prorsus, alibi  dicemus. Ad nostrum locum ut  revertar, convivas ex ordine tgov  i/Kppovcov esse, Socrates non negat quidem disertis verbis, sed vereri se tantummodo ait,  ne non aint tales, quales  esse ab Agathone perhibeantur.   si aWotS ivtvxoiS  doepotS. 2o<poiS nomen a  verbo, ad quod pertinet, sejunctum est, ut sensus sit: si aliis  iidnne sapientibus, de qoo  vernorum dispositione sæpius  iam diximus ; vide aunot. 59*  129* al. Ne autem scriptum  exspectes pro doq>otS verbo docpGOtepoiS rjfiaov: Socrates et se  et ceteros convivas multitudinis  imprudentiæ prorsas æquiparat,  ixl quod etiam colligitur V verbis : 7 plv neti ixel napjj- fXEV TCCti 7Jfl£V T(OV TtoXkwv*  e£ rt tdeoS oloio al   dxpor ov rtoieiv. Stallbaumius ad hunc locum, non est,  inquit, quod ov participium cum  Astio delendum putes, si quidem  sententia hæc est: si quid   facere te putares, quum tamen turpe esset, sc. tcoteiv . Participium revera in Stallbauxniana textus recensione omissum  miror. Ceterum ponderosior est  eius explicatio ov participii. Si  abesset, nemo, opinor, id desideraret. Addito eo nihil nisi rei  veritas exprimitur, ut verba convertenda sint: si qnid forte  facere te opineris, quod  revera sit turpe.   na\ tov $ a 18 p o v, £ q> 77,  VTtoXafiovx a. Supra iam  dictum est, Agathonem, cum non  haberet, quo se posset Socraticis  retibus extricare, pudore suffusum obmutuisse, Phædrum autem miserrimæ eius conditionis  miseritum, atque ut finis esset  silentii ingratissimi, <pt\e   *Aya$GOV et quæ sequuntur verba  protulisse» Ut igitur esset, quo  etiam oculis legentium illa Agathonis reticentia indicaretur, post  aidxpov iroieiv lineolam ponendam curavimus*  lav (X7tOKpivv ^co reparet h, e. si pergas respondere. Amant enim Græci)  ut vim augeant verborum, ipsa  verba ponere pro eorum infinitivis cum aliquo finito verbo   13 noiiiv; Kal t dv &aid(>ov I tpr} vitolajiovTa timiv,  r Si cpli Ie 'Ayuft ov, lav anoxglv]) ZkoxQaru, ovdlv eu  dwiGei avra, dxrjovv tov ivdude otlovv yiyveaftta,  lav fiovov h'%y ora diaXtytjTaz, cilkag te xal xakcii.  iya de ydeco s (itv ccx ova ZJaxQaTovs d caley ofievov,  dvayxalov de fiot eMfuhj&yvat tov iyxafiCov za  "Egau, xal uTCodt^aG&æ nag’ evds txuGzov vumv tov coniunctis. Diximus de hoc genere dicendi in aunot. 169«  Sic in Piat. Phædr. A.  legitur axap, <J Ixaipe, petaZv  ta)Y Xdyarv 9 ap* ov rode i\v  tu 8/v6pov, i<p’ uitep yyeS  i)fict9 } quo loco ijyeS cum vi  positum est pro ayeiv IflovXov.  Adde Engelhardtum ad Platonis  Lachetem ed. 29* Meus autem Phædri hæc est : Cave   Socrati respondere pergas» nam ubi perrexeris»  nihil ipsius intererit,  quomodo ea, de quibus  dicere constituimus, peragantur, dummodo ipse  habeat, quocum colloquatur. Magnam fuisse constat  Socrati aviditatem colloquendi,  quæ haud raro apud Platonem  descripta reperitur. cfr. Apol.  Socr. 38. A. idv x* av Xiyco 9  oxi xal xvyxavei piyi6xov  dyaSov ov avS pedit (p xovxo,  kxdtixtjf ijpipaS itepl dpexijs  xovS XoyovS noieuSSat xal xcov  dXX cov x . r. A. Adde Phæd.  61. E. xi yap av xi9 xal  Ttoiot dXXo iv r&5 pexpi ijXlov  8v6pdov XP° V( ? 8C * V poSoXoydv te xoCl diadxoiteiv nepl  x. r. A. De more Socratico a^tem abeundi a proposito atque  alips ab eo abducendi vidp Piat.  Lachetem 187* 13* ov poy  foxeif eldiyai, Zxt o? av ly. r    yvxaxa ZEooxpaxovS Xy A oya 9  $Snep yvvaixi Tc\r\6idZ,ii 8ia A eyopevoS xal dyayxrj avx<p 9  idv dpa xal itepl aWov  X ov it potepov d p Ztjx a i  SiaXiyedSai, prj i tavetSSrat  vito xovxov nepiayopevov tg j  A oyaj 9 itplv dv ipnitiy eis x d  didovai itepl avxov Xoyov x,  X. A., ad quem locum vide quæ  annotata sunt 122.   d AAgj> te xal xaX(S. De  his verbis, quæ cave falso interpreteris, vide Commeat» DE SYMPOS. PLATONIS,  xal ano SigatiSai itap*  kvo9 kxatixov. Dixerat Eryximachus 177. D. Soxel yap  poi XPV V at adtovijpGov  Xoyov eineiv inaivov ” EpcoxoS  ini SeZtd cj 9 dv bvvrjxai xaXXidxovx. x. A., quod dictum cum probassent convivæ ad unum omnes, unumquemque Erotis laudatione habenda obstrictum recte censeas. Igitur non mirum,  quod Phædrus hoc loco anoSeXetiSai verbo utitur; id enipi de  debito accipiendo solenne. Cum  vi autem Phædrus anodeB,ct6$ai et paullo infra anoSovS  verba adhibet, ut commoneatur,  Socrates, super alia re non disputandum esse prius, quam debita Erotis laudatio exsoluta sit.  Apposite Stallbaumius ad h* 1.    «t   Zoyov. dnodoiig ovv txdrtQog ra fhu oikag r\8rj diaZeyc69a. AUm v.ahZg kiyug, d <H>cci8qs, tptcva i rov E  'Aya&avcc, xal avdtv fie xaZvu Ztyecv' 2axQuzu yut>  xal av&ig tOxat, nolldxi g &ux).tyt(Sft<u.  ’Eyd de < 5 >} (Sovkoficu tcqwtov (iiv einelv, r) %q>]    laudat Piat. Politic, 173* B. xa \coS xal xa$ ait e p eI xpz&S  ditidcoxaS poi rov Adyov,  ovtcjS ?/8 7} diaXeye6$a).  Ovzcd haud raro ita in veterum  scriptis positum reperiri, ut aliquam conditionem in universum  insigniat verbisque insequentibus  accuratius definiatur, supra indicavimus p, 43Contra ubi accurate descriptæ actioni postponitur, illam vim prorsus amittit; ridiculum enim foret atque  inutile, si quis iu universum id  describeret, quod accurate descriptum præmiserit, Aliam igitur vim habet, de qua solertissime, uti solet, disseruit Engelhardtus ad Piat. Lachetem ed.  52-: Ovrcj, inquit, repetit notionem participii  tanquam cum sequente  actione (h, 1* SiaÆyetiSai)  caussæ, conditionis, rationis ineundæ similiqne  notione coniunctam, Exempla si quæris huius structuræ, cf. Piat, Apol, Socr. p,  29. B. xal ei 8ij ra> (Soparepos rov <pait)V slvat, rovrco dv 9  ori ovk el8coS IxavcoS it epi raiv  iv n Ai8ov ovrco xal oiopai ovk  sldivai. Piat. Phæd p, 61. D.  xal apa Asycov ravra xaSrjxe  ra 6xiArf ano rijS xAivrj? iitl  Trjv yijr, xal TiaSeZopevoS ourcoS ?j8?] ra Aonta 8iEÆyEZo>    Piat. Protag, 314, C. tv* ovv   pi} drsXifS ysvoiro ( sc, d Aoyo?) a A Ad dianepavdpEvot ovtgjS’ elsioiptv x. r. A. Piat, do  rep. IX. 576. E, xaradvvreS  eis diradav (r rjv itoAiv) xal  iSovref ov ra 8o£av anocpaiveops^a.   xal ovSiv pe xcdAvei  A kysiv. Atytiv h. 1, est orationem habere atque deum laudare.  Qui paullo ante obmutuerat, cum,  quod respouderet, non haberet,  nunc eifugiQ opportunissimo usus,  recuperata animi audacia, Socrati, inquit, etiam posthac sæpe  erit respondendi facultas,   iycd d £ Si} povAopai*  Queritur in ipso orationis initio Agatbo, quod omnes, qui ante %  se dixerint, non Erotem laudaverint, sed homines felices prædicaverint ob bona, quorum ipsis Eros sit auctor. Omne autem  encoraium' pergit esse debere ita  comparatum, ut priori loco eius  natura describatur, cuius encomium exhibendum sit, posteriori  loco bona commemorentur ^quæ  ab illo proficiscantur, His^Pæmissis ad ipsam dei laudationem  abit, tantosque honores in ipsum  confert, ut in Agathonem potissimum verba Socratica directa videantur, quæ infra leguntur  198. D. r d 81 apa, (sc. rdArj$i\ AJysiv x*r. A.) toS ioixev,  13 *  [is ehtuvy Inuret dnuv . doxovGt, yctQ poi narres oi  nQoGftev, elgqxoTsg ov tov %eov eyxG vpi&fciv, alXa tovg  av&Qi&novg tvdacftovl^BLV teov ayaftcov 9 av 6 &ebg « 5 tolg aluog. onolog de ug avtog dtv ravta edoQrjGazo,  195 ovdelg eX prjxev. elg dh tQonog oQ&og navxog Inaivov  neQi navxog > koyco diekfteiv olog oicov cuuog av xvy  ov tovto f?v ro xa\ goS lituiveiv oxiovYy aXXa ro gjZ /ilyi 6xu dvaxi%Evcti r& npd/jxati  xat oJs’ yidX\.i6xa > lav xe y  ovtoai ix oy xu > Idiv re pr).  Nam beatissimum Erotem vocat  omnium deorum et pulcherrimum  et fortissimum» Hæc epitheta  tum ut firmentur, tum ut augeantur, alia multa accedant,  quæ singula enumerare nunc non  labet. Altera pars orationis, in  qua dei dona recensentur, ita  referta est antithetis aliisque ornamentis orationis, ut Gorgiæ discipulum invenili ardore exsultantem facile agnoscas. Ut  autem auditores Aguthonis finita  eius oratione hominem summopere admirati esse narrantur p»  198. A», ita universis Atheniensibus ipse GORGIA acceptissimus  erat atque iucutidissimus, ut teste  OlympiocToro, quem Stallbaumius  laudat ad Piat. GORGIA p, 447» B.  eos dies, quibus artem suam publice ostentabat spectandam, festos (hopxaS) et orationes ipsas  lampades vocarent. Hoc nomen  quam bene conveniat oppositioni bm^jipepissime repetitis, antithetis Captatis, cincinnis orationis delicatulis, patere opinor.  AapitabeS enim faces intelliguntur, quæ certis quibusdam festis  diebus per nocturna spatia huc  illuc -circumferebantur. Ut hæ  faces in Xa/maSovxiu, quæ et  ipsa Xajmds vocabatur et \ujx  itaSoSpojiia, mox hunc, mox illum locum campi illustrare solebant, ita illis orationis artificiis  adhibitis sententiæ oratoris splendidæ reddebantur atque luce clariores.  XP 7 ? P E eliteiv. Sio editores omnes præter Ruckcrtum,  qui e codicum plurimorum auctoritate gjS XPV ordinem  verborara recepit. Addit idem,  noo minus recte habere gjS quam  y, utramque enim vocem exhiberi, ubi quomodo quid fiat  aut fieri debeat, oblique rogetur. Interest tamen aliquid,  utrum goS an y posueris. Exemplo ut clarior res fiat, y XP V M E  ehteiv est, qua ratione dicendum sit 5 verbum autem XP 7 ?  non nisi expletivum est, ut qna  ratione ego debeam dicere  nihil aliud siguificet, quam qua  ratione dicendum sit. Contra  cJs’ XP 7 ? M E eliteiv significo t accentu orationis in scqnens postea? verbum transmisso, quo modo  debeam dicere. Pari modo  explicandus est locus Piat. Eutbypbr. 4. E. xuxgoS eiSoreS  ro Seiov as $x El T °v oCiov re  itkpi HCti tov dvo6iov . Adde  Polit, 304. E. it o\e prjrkov htu6roiS oli av itpoe  XtopeSa icoXejiEiY» Protag.  338. D. 7t£ipado/iai avrcp 6eZ—  B,ai y coi iyoj (pypi XP 7 / ya 1 roxr  ditoxpivopevov <x7toxpive6^at 9  Legg. A. in srA eiaa   yavti ntgl ov av 6 ).oyog f/. ovta Stj zov "Egavct xal  Tjfxug Slxaiov htcuviGca ngatov avzov ol6g tGtiv,  Intuta xag SoGtig. (ptjjxl ovv lya navum v &t mv tvSatjiov av ovxav "Egaxa, ii 9t(ug xal avtiitGtytov 1 1ntlv, tvdai[iovtGzazov tlvat «vxav, xaUMixov ovta xal  agiGtov.    ti! av ctnoi nepii ya/uav, ai 5  Xp)} ycepslv. Quibas exemplis  male ita usus est Riickertus, ut  probaret, oJ? prorsus eadem potestate atque y usurpari» Agit  autem nostro loco Agatlio cum  vi de ratione dicendi, ut rectius y scribatur, nou item, quomodo debeat dicere, indicaturus est; certa enim quædam  dicendi ratio non præscripta est  ab iis, qui Erotem laudandum  convivis præceperunt, Eryximachus et Phædrus. De HitEiza  verbo præcedente npcoxov jxkv   aAAa xovS av% p(ditov$  ev8ai/. toviZEiv Urgendum  est pronuntiando EvSaipovl^eiv  verbum. Sensus est: Alie, dio  vorher gesprochcn haben, sclieinen mir nicht den Gott zu loben, sondern die Menschen den  Gdttern gleich zu stellen.  Sequentem genitivum casum quod  attinet, notum est, verba, quæ  affectum animi exprimant, geuitivo casu eas res adiunctas habere haud raro, quæ allectus  caussæ nominantur. Laudat  BiickertU8 ad h. 1. Thucyd.  VI. 36. xovS ayykXkovxaS  roiavta xa\ itepupopovS vjiiiz  rtoiovvtaS x i)S ptv zoXprfi ov  $avjidel(*>, xfjS 8$ a&i>vE(jiaSy eI  fxrj olovxai £v8y\oi elvai. Piat.  Crit. p.43- B. itoWdxiS dssvSai jxovida tov xpoicov. Adde Piat.  Phæd. 68. E. ev8aip.uv yctp yioi avrjp ifpaiveto • xal tov  xpoicov xal xojY Xoycov x. r.A.  Alia huius structuræ exempla  Matth. congessit in Gramm. ampl. §. 368. 681. Plerumque  illo casu ponuntur res inanimatæ. Dubito, num eadem structura usi sint scriptores, ubi homines affectuum auctores narrantur.   olo i oicjv alxioi <uv,  Frequentissimum hoc genus dicendi est, quo adhibito et graviorem reddiderunt et ornatiorem  orationem Græci. Laudat Stall—  baumius Eurip. Alcest. v. 145.  oiaS oloS dpapxavEiS. Soph.  Trach. olaiS oloS qdv  IXavvEzai. Ceterum ut recte  intelligantnr iCepl icavxuS verba,  mens Agathonis hæc est: Iu   quavis laudatione dei liomiuisve  unam tantummodo laudandi rationem esse, ut explicetur, qualis sit  et quorum bonorum auctor is,  qui laudetur.   ovxcj 8y x ov " Epcota  xalffpdZ. Exspectaveris scriptum ovxgj 8)j xal xov y Epcoxa.  Respicit autem Agatho nunc magis ad laudandi rationem, quam,  qui ante ipsum locuti sunt, ser»  vaverunt, quam ad rem laudandam. Hinc factum, ut advocato  7 ifxacS pronomine xal cum pronomine, non cum Erotis nemiue  coniungeretur.   svdaipo vkdxaxov stvat   avtGJY . Apud Stobæum Serm. "Eeu de xaXhdzoe ov toiogSe. xgatov fuv vtoB taxos v, m Oatdge. fteya Se texpfawv tta loyn av%og Ttttgex neu, cpevyav (pvyy zo yijgag, za%i) ov StjXov  LXI. S96., quo loco tota Agathouis oratio repetita est, pro  clvt&v legitur avtov. Sed nihil mutandum est. Stallbaumium  audi hæc annotantem ad h. 1. :  Sic avtoS sæpius post nomen  substantivum vel pronomen per'  redundantiam quandam infertur.  Infra 200. A. XotEpov 6 £pa>S  ixeivov htiSvpEi avtov. Xenoph Cyrop. I. 3 • 15. itEipa (Sopaci tcp xditn&, ayaSdjy \nItEGOV xpatuStoS gjv ixXEvS,  advppaxElv avt(£. Ibid. I, 4.  5. al. Ceterum Agatho non  minore, quam Pausanias providentia (v. 180. E. InaivEiv  jiEY ovv 6 ei xavxas SeovS) hic  agit Omnes enim deos excepto nullo beatos esse præfatur, deinde cautione hac præmissa omnium beatissimum vOcat, si quidem ita  dicere liceat, Erotem. VECDtat o S Segdy, gj $ai6 pe. Ne mireris, cur Phædrum  alloquatur Agatho, Erotem deum  nutu minimum dicens: Phædrus  Erotem iv toti xpsdfivtatov  esse dixerat 178. B. Igitur  ad eum potissimum oratio dirigitur, cui maxime ab Agathone contradicitur. Apertius paullo  infra poeta iyaj 81, inquit,   8pcp TtoXXd S\Xa opoXoycijv  tovto ovx dpoXoyaj, &s"EpeoS  Kpovov xa\ *Ia7tEtov apxcnorepoS iotiY, aXXct q)Tjpi veotatatov avtov sivai x. t. A.   ep ev y gdy cpvyy ro yy  p a* h. e. summa contentione, quam fieri potest  maxime, fugiens senectutem. Magnopere augetor notionis alicuius gravius, si dua  verba eiusdem radicis iuxta ponuntur, ut hoc factum est nostro  loco. Quæ sequuntur verba  taxv ov drjXoYoti itposkpXEtai Bastius delenda censuit  motus, ut videtor, (jctoxla sententiæ. Recte autem servantur ab  editoribus, quippe Agathonis ingenio, apprime convenientia. Ceterum vulgo drjXoYOTi legitur,  quam scripturam Stallbaumius ex optimorum codd. auctoritate in  df/XoY otl immutavit. Recepimus nos drjXovoti Buttmanni  iudicium probantes, quod in Indicibus continetur ad Platonis  Dial. IV. Berol. MDCCCXI. Servari, inquit, forma diaiuncta solet, ubi commode et solenni modo  otl vocula sequentibus se adaptat, scriptura autem continua adhibetur, ubi pars saltem eorum,  quæ ex otl pendent, iam præcessit. Snut vero alia etiam exempla, ubi integra, quæ ex ort  particula pendet, f)rj6LS præmissa est, ut in fine locatum sit  dtfXoYoti. Legitimam autem esse  etiam ad antiquorum mentem  scripturam coutiouam, inde apparet, quod etiam in structura,  quæ fit per accusativum cum  iufinitivo, formula illa servatur,  ubi dissolvi nequit v. c. Alcib.  II. B. tov yap $eqy ovx lav  drjXovuti.   ov8 * ivtoS xoXXov xXtjdict%EiY+ Libri ad unum  omnes exhibent ov8 ovtoS xoXX ov itX}]6id?,EiY, quam lectionem exstiterunt, qui tueri atque  6tt • ftdtxov yovv xov dsovzos rjfuv 7tQogEQ%etat. 8  drj nitpvxsv "Eq&s fudstv, xal ovd’ ivxos^coAAov xAt]Gux&iv. [iBra 6h vicov dei fcvvetit i ts xal itizw' 6 yccQ explicare studerent, Apud Stobæura legitur, ovd’ ivtoS, quod  hodie ab omnibus in verborum  ordinem receptum est, atque  Thucydidis loco confirmatur, qui  Astii industriæ debetur, II 77.  EvxoS yap itoAXov x™p{°v  xijS rtoÆuS ovx ijv iteAdtiai.  Ad jtoAAoi; autem nostro loco neque x<&ptov, neque, quod Stallbaumio placet, dia6xrpiaxoS % supplendum est, licet id in huiusmodi formulis haud raro additum reperiatur docente Lamb.  Bos. de ElJips» 103» seqq ;  non video enim, quid obstet,  quominus neutro genere positum  per se multum spatii significet. Pro itAytfia&iv in aliquot  codicibus legitur 7tAT}6id£ei f quod  nullo modo probari potest. Proprie dicendum erat o Si) 7ri<pv xev"EpcoS fiidstv goSx’ ovd* ivxoS noAAov 7tArj6id8,eiv ; sed sn-<  pra iara monuimus sæpius, Græcos haud raro, quæ per caussæ  consequentiæve particulas proferenda essent proprie, copnla addita præcedenti actioni annectere,  lam cum mens Agathonis sit*:  quam natura' Eros odit, ut  ne eminus quidem accOd a t, patere opinor et odium et  fugam senectutis cx Erotis indole atque natura exaptanda  esse, id quod efficitur itAi/did*S,eiv scriptura. Ceterum Stallbaumius ad li. 1. Ad irArfdid&iVt  inquit, intelligas <xv rc5. Id præceptum cur improbemus, haud  difficile est ad explicandum. 37A;/6id&iv absolute positum est,  prorsus ut nostralpLinT Welches    Eros seiner Nator nach hasst ohne  sich die entfernteste Annalieruag  zu gestatten.   / n   •fiExd dfc vicov dei Hvvedti re xal idxiv* Et in  his et in præcedentibus verbis  reddendis negligentissimus fuit  Ficinus: eamque (sc. senectutem)  Amor natura odit fu gitque, iuvenibus vero se miscet. Bastius tautologia offensus verborum  ZvvEdxi re xal Idxiv scribendum censnit pexa 8's vicov B,vve6xi  x b xal dei idxiv, cuius conjecturæ ipsnm postea pocnituit» Schleicrmacherus verborum quæsita similitudine verba convertit:  Mit der Iugend aber gesellt er  sich und gefallt sich* Schulthessius In conversione exhibet :  Pagegen naht er sich (?) der  Iugend und weilet bei ihr. Aliud  quid Agathonem nostris verbis  exprimere voluisse certissimum  est. Laudat Stallbaumius ad h»  1. Fjutarchi locum, quem cum  nostris verbis Wyttenbacliiua  comparavit ad Plut. de Ser. Num.  Vind, 5G. > dc Is. et Osir.  352. A. nap’ avxij xal pex  ctvxijf orta xai Gvvovxa; quo  docemur, simplicis verbi potestatem sequente composito interdum  augeri, sed ad npstri loci insolentiam mitigandam nihil sane  confert. Negamus autem, Græcos ita locutos esse, ut præmisso composito verbo simplex  verbum adderent, quod cudi  illo eiusdem actionis notionem describeret» Nos  ellipticam enuntiationem essecen- i  4    iV   xcdaiog luyog tv £%h, ag opoiov opola dcl mXd% u.  iyib SI QfalSga jroAAa ulla bpoloyav rovro ov% opoXoyto, ug ’Ega g Kguvov xal ’Iccm rov dgycaurcQvs ttSuv,  C «A A« qitjpt vEtbtKt ov avzov elvca &b<op xal dii vtov,    semus, quæ hoc modo supplenda  est: pera 81 vicov dei Zvredrl  re xal æl veoS i&tlv h. e. ut  semper cum iuventute est,  ita ipse æterna iuventute gaudet. Ellipseos simillimæ exemplum infra habes  213. C. oiao& et nS aXXoS yeAoioS* l6xi re xal fiovXetai sc.  yeXoloS elvoci. Ceterum cum  hac nostri loci explicatione quam  bene conveniat insequentis proverbii mentio, nemo non videt. Ne autem dubites de verborum  structura pera nvoS Zwelvai,  laudat Stallbaumius ad Piat, dc  rep. V. 464. A. ovxovv  per a rovro v rov 8 6 y p ar of re xal /)?} paroS iq>afxev &vvaxo Xo vSeiv ras re  ?}8ovaS xal rds XvnaS xoivp,  præter nostrum locum Piat, de  legg. I. 639. C. pera xaxcov apxovroov dvvovdav.   opoiov opoicj æl iteXd?,ei. Laudat versiculum Schol.  quo et Plato usus est:  ojS ai e l rov 6 poiov a yez  $eoS coS rov 6 poiov >  quibus verbis hæc adduntur:  ini rdSv rovi, tponovS napaTtXrjtiicov xal dXXtjXoiS æl 6vvdiayorreov, iB, 'Opijpov Xafiovda r rjv dpxr/v. pipvrjrai 8h  avrrjS nXarcjv xal iv AvdiSi  xal iv 2vpno6ioj, xal Mivav 8poS 2vwcovUt» Satis nota Tullii conversio est huius proverbii  in libello de Senectute 3. pares  cum paribus ( veteri proverbio )  facillime congregantur.  coS^EpcoS Kpovov xal  9 Ianerov ap^atorepof.  Ridet Agatho allatis Crooi Iapetique nominibus Phædri sententiam censentis, omnium deorum  antiquissimum Erotem esse. Quid  enim antiquius cogitari potest  Iapeto, cuius vetustate Suida et  Ilesychio testibus usi sunt veteres ini Siativppcf ), aut Crono,  h. e. ipso tempore, cuius ille  deus esse putabatur? cfr. Moe-r  ris, quem Stallbaumius laudat,  200. 'laneroS' dvrlrov yipojv.  xal TiScovos xal KpovoS ini  rejv yepovrojv,   a*H6io8oSxal Ilappevi8i]S, Stallbaumius ad h. 1.  Nomen, inquit, Parmenidis Astius  mutandum censet in 9 Enipevi8ijS  propterea, quod de theogonia  Parmenidea nihil memoriæ traditum est. Quid vero? si Parmenides in altera carminis parte,  nunc deperdita, vulgi opiniones  de diis eorumque rebus gestis  exposuerit? Quod si veram esse  ponimus  nam pro vero affirmare nemo audeat in tanta certorum testimoniorum penuria  manifestum est, Agathonem præ nimio doctrinæ  ostentandæ stadio, quid  inter Hesiodi atque Parmenidis narrationes in'teresset, prorsus non vidisse adeoqne nane dissimillima temere inter se  confundere ac miscere. Viri doctissimi iudicio adstipuIflnlui Kuckertus et Schleiermaza. Ss ctu7.tt.ia ccqdyfiara xsqi &tov$, a 'Hotodos xal IlaQ{lividijg UyovGiv, ’Avayxy xal ovx "Eqcotc ytyovivcu,  d ixdvot d7.rj&f] tktyov. ov yccQ av ixxofia 1 ovdh drti/ioi  uX7.y7.uv lylyvovxo xccl ci.7J.tt tcoa/.cc xcd fUaia, d "Eqwg    cheras. Equidem sic statuo:  Parmenidis versiculum esse a  Phædro laudatum 179. B.  præter Phædrum etiam alii testantur, v» c. Aristot. Metapli.  1. 4.; quo iure auctorem Empedoclem Goeltliugius narret  ad Hesiodi Theog. v. 120., non  reperio. Ipse autem ille Parmenidis versus, quippe theogouiæ  alicuius fragmentum, testis est,  theogoniam Parmenidem conscripsisse. Utrumque autem et Hesiodi et Parmenidis versum Phædrus J*  c. ita laudat, ut quibus probetur,  Erotem deorum antiquissimum  esse, atque pareutibus carere.  Recte ad eam rem probandam versus adhibitos esse, neque, quæ  virorum doctorum opinio est,  Hesiodum atque Parmenidem inter se pugnare, supra demonstare studuimus annotat, 57.  Sed tertiunl est, quod allatis  Hesiodi atque Parmenidis versibus Phædrus videtur probare voluisse. Cogitasse nimirum censendus est ita: Nisi indicaturi  fuissent Hesiodus atque Parmenides, omnia, qbaccutique gesta  sint usque a principio rernm,  Erotis auxilio gesta esse, Eroti  non primum in theogonia sua locum concessissent. Hinc verba  Phædri recte explicabis : itpEOftvxaxoS cor pEyidxcov dyaSgov rjylv ccLTioS idxiv. Sed  cani ipse sentiret, antiquis temporibus gesta esse, quæ cum Erotis natura ncutiquam conciliari possint, ad bonorum descriptionem subito confugisse videtur, quæ ex mutuo amore et  amasio et amatori enascantur*  Ad Agathonem ut revertar, poetam non latuit Phædri artificium, atque ut ille autiquissimum depm vocaverat i deo que summorum bonorum auctorem, ita hic et natu minimam laudat et necessitati, quod fatum interpretari licet, adseribit, quæcunque Homerus et Parmenides e Phædri certo  sententia per Erotem facta esse  dixerunt. Elliptico igitur dicendi  genere usus est Agatho. Expletior oratio audit: xd itaAata  npdypaxa, d 'HdioSos neti FlapjjEvidr/S Aiyovdiv *EpGoxi yey ov kv cli, *Avdyxy xal ovx  "Epcoxi yEyovkvai.   e i ixsivoi dXrj^rij ZÆyo v. Ficinus verba convertit:  Si modo illi vera narrarunt*  Exhibet Schleiermacherus : wenn  iene anders wahr erzahlt haben.  Iisdem fere verbis Schnlthessius  usus est in Symposii conversione,  quam Orellias denuo edidit  100. Dixisset opinor Agatho, si  hoc exprimere voluisset, eI ixsivoi dXtfStf Elpijxadi s. Akyov-i  div. Quis porro ferat hauc sententiarum coniuuctionem : vetera  illa facinora Necessitati, non Eroti  patrata suut, si vera illi dixerunt. Ut paucis fungar, aliud  quid Agatho dicturus erat, quod  quid sit, quoniam tectius locutu* est atque brevius, interpretes non perspexerunt. Sensus  verborudi hic est: veteres   deorum rixas, quas per  Erotem factas narrant  iv ftvroig rjv, cpMa xal tlgrjvt], tognt Q vvv, tfc ov   "Egcog «ov &Btov (iatiitevu. Neo s filv ovv edn, ngog Se ra vtca aitaXog. itoii]D tov S’ k'ouv Ivdeijg, olog r t v "Opygog itgog x 6 ImSet^cu  9eov «xcdonjra. "Onijgog yag ”Axi]v &eov te cprfiiv  Hesiodus atque Parmenides, dixissent, opinor, si vera dicere voluissent,  Necessitate non Erote factas esse. Noluit autem dicere Agatho a Xiy ov 6tv,  iXeyov av 'Avayxtj xal ovh  * Epcon yeyovivai, ei aAr/Sr/  iXeyov, ne ter posito Xiytiv verbo oratio incomtior fieret atque inelegantior. Possis etiam  lianc primitivam verborum conformationem putare: ra di ita Xaid 7tpdypattx, a'H6io$oS xal  Jlappevi&rjS ÆyovtSiv (Epcuri  yeyovivai ), 5 'Avdyxyf xal ovx  E pari yeyovivcu, ( d ixelvoi  IXeyov av,) ei dXrjSij iXeyov.   i xx opal ovSh 6 e 6 fio i.  Conferri iubet Stallbaumius ad  li. 1. Piat. Euthypbr. c. 6. avrol  yap ol avSpanoi tvyxdvovdi  voptiefav teS rov 4 ia zcov Sfoov  dpiorov xal 6ixaiozarov, xal  rovrov dpoXoyovdi rov avrov  itaripa dijdcu, on tovS vieiS  xarimvev ovx iv 6 lxtj, xaxelvov ye av rov avrov itaripa  ixrepeiv 8i* irepa roiavra;  his adde, quæ paullo infra leguntur xal itdXepov apa i/yel  6v elvai rd> dvn iv r ois SeotS  itpoS aXX rjXovS xal iffipaS ye  8eivds xal /xaxaS xal dXXa  roiavra itoXXa, ola Xiyerai re  imo rc5v itoirjx&v x . r. A. cfr.  Hesiod. Theog, 164 seqq.   xoiyjro v 6 * idriv iv 8 B 7) S x, t* A» Huius looi Terb*    Bekkerns et Stallbaumius ita disposuerunt, ut comma ponerent  post "OpijpoS, Efficitur hac interpunctione, nt arctius coniungantur verba itoirjrov tdnv  iv8et}s itpoS ro imdeiZai $eov  ditaXorifra, quæ iunctura sane  molesti quid habet atque spinosi. Ficinus verba convertit:  Opus autem est tali quodam poeta, qualis Homerus exstitit, ad  teneram Amoris mollitiem demonstrandam . Sed hæc verba  non satis respondent Græcis,  Quis, quæso, probaret dicendi  genus hofc : Ad demonstrandam dei  mollitiem deus poeta eget, qualis Ilomerus fuit?, Omnis hæc  orationis difficultas removetur  commate post "OpijpoS deleto,  posito post ivde )/S, quæ verborum dispositio etiam RLickerto  placuit. Seusus est: Tali autem  poeta Eros eget, qualis Homerus  fdit ad divinam mollitiem describendam. Videtur autem se ipsum  poeta tangere, utpote qui mollitie atque teneritate in carminibus componendis ne Homero quidem cedat,   tovS yovv ito8aS av TrjSaitaXovS elvai • Addidit hnec verba Agatho, ne quis  aut 1 imprudentia aut fraude factum opinetur, ut * Attf ditaXij  dicatur, exemplo allato non nisi  pedum mollities probetur* Frustra Orellius ad Isocr. 330. verba TovS yovv ft alvei censuit expungenda esse. Stallbautlvai xul uitaXrjV * rous yovv xodag Kvvtjs axalovg uvta,  Xiycov   Tijs pivS’ aitaXot xoScS' ov yap iit’ ovSa  niXvoctui, aXX ’ dpa r) yt nat ’ avSpcor npdtata fiodret.   KttXta OVV SoXEL fiot TEXtVJQLlp t»)v aXaloTTJXCt uxotpaimius ad h. 1. : Ista, Inquit, versuum Homericorum recitatio non  indigna est Agathonis ingenio,  quem iam antea vidimus inani quadam se iactare doctrinæ  ubertate atque elegantia. Vide  annotat 200. Diximus autem  de hoc versuum recitandorum  more annotat, 55. Ceteram Homerici versus leguntur II.  XIX. 92. qui, ut mollissimi sunt  atque exquisita elegantia compositi, ita Agathonis ingenio maxime conveniont. Pro ov8eoS f  quæ plurimorum codicnm lectio est, apud Homerum ovdtt legitur. Illud eorum sedulitati debetur, qui versuum fines similiter cadentes non ferendos censuerunt. Versus similiter cadentes veteribus mollitiei indicium fuisse videntur. Apprime igitur convenit ovSei lectio nostro loco,  ubi mollissimis versibus allatis  Agathonis ingenium describitur.  Similiter cadeutium versuum exemplum, quod apud Persium legitur, acerbissimum efleminatorum poetarum osorem, hic laudare iuvat petitum e Sat.  Torva Mimalloneis implerunt cornna bombis   Et raptum vitulo caput ablatura  superbo Bassaris, et lyucem Mænas flexura corymbis Evion ingeminat: reparabilis adsonat Echo. Qni his versibus præcedit: Quidnam igitur tenerum, et laxa cervice legendum et qui sequuntur:  Hæc fierent, si testicnli vena  ulla paterni  Viveret in nobis?   Persii iudicium continent, qnod  idem fuit totius antiquitatis, Alio  loco Persius Sat. I, v. 93. dicit  de enervato aliquo poeta:  Claudere sic versum didicit:  Berecyntius Attin  Et qui cæruleum dirimebat Nerea Delphin   TCal 7}flElS   Riickertus ad h. 1. annotat: Bekkerus, Dindorfius, Astius, S tali—  baumius > utamur. Quos cur sequar, non video j licuit enim hoc quidem Agathoni,  ut semet ipse eohortabundus conianctivum poneret ; at non minus licuit, quid facere vellet, indicare: eodem igitur nos argumento utemur. Et coniunetivo  et futuro uti licet in huiusmodi  dictionibus, neque facile dignoscas, ubi utrumque libris commendatur, coniundtivnm an futurum  scriptor exhibuerit. Coniunctivum plurimi codices exhibent, pauciores sed optimæ notæ libri futurum habent. Inprimia  codex Bodleianus nominandus est,  ex quo rectissime Stallbaumius  XpTjtiobfieSct in ordinem verborum recepit. vuv, ou ovx ini OxhjQov fiatvei, aXX ini fiaX&axov.   E xa ax ha 8>) xal ryitlg xQxjOaiie&a xcxfit]QCq) mgl  ’ 'Egaxa ort ccnalog. oi5 yaQ ini yijg jS aivu ovb ’ in i  xqaviav, a idxuv ov naw /icdaxa, ctkX’ iv xolg palaxaxaxoig xav ovxcov xal ficrivu xal olxu. Iv yaQ xj&cdi  xal xpv%aig ftecov xal av&Qanav x rjv oixyaiv idQvua,  xal ovx av e£ijg iv nuGcag raig xfn>%aLg, cllV xjtlvl av  OxlrjQov xfiog l%ov<5r) lvxv%y, antQXitai, y 8’ av fictkaxov, olxifcxai. anxoptxfov ovv ad xal noal xal navxy  iv /laAaxtoxaxoig xcov (laXaxmaxaxv, anaXuixaxov avay- 196 xrj uvai. veuxaxog (iiv  oini xpaviav, a idxtr  ov naw pa\axa. Hoc  loco confirmatam habes, quod  supra de ov naw vocularum  potestate monuimus 79. Nam  prorsus non mollia virorum  capita hic intelligi nullo modo  possunt. Sed et rectius explicata hæc verba ita comparata  sunt, ut non possis non mirari  inconstantiam Agathonis, qui  modo laudata Homeri in describenda divina mollitie peritia nunc  eundem corrigit atque capita virorum non admodum  mollia censendo auditorum risui poetam exponit.   r xal ovx av k%i}S, Ficinus  i» convertit : neque tamen in  quibuslibet animis. 'E5)}€  significat continua serie; dicitur igitur non promiscue  in omnibus animis habitare, sed  selectu facto eas tantummodo  .! sibi eligere, quarum mollis sit  ac tenera indoles.   xal 7todl xal itdrtfl*  Fedum mentio fit propter comparationem cum Ate homerica, cuius non nisi pedes teneros fe  8tj lau xal anaXaxaxog'  cit poeta. Riickert. Qnao  sequantur verba, iv paXaxcatdtoiS tq5v paXaxcotdtcDV, ana XcJraroVf ipsius Agathonis mollitiem describunt, quæ si audiret Persius Flaccus, rursus diceret :  Hæc fierent, si testiculi vena ulla  . paterni   Viveret in nobis?   vypoS to eidoS  *TypoS  verbum est latissimæ significationis. Primitus videtur li umidus, madidus significasse.  Qnod autem madidum, idem  etiam lubricum est atque haud  raro splendore quodam insigue*  Hinc apud Homerum sexcenties  legitur vypa xiXevSa, quod non  minus de splendore undarum dicitur, quam de earnm flexibilitate; utramque autem notionem  micandi verbo expresserunt  Latini. Qaarn notionem nostro  loco habeat, e dxXrjpoS nomine  colligitor, quod paullo infra positum illi opponitur. Recte Stallbaumius monet, vypoS sæpe de  rebus lubricis, lentis, flexibilibus,  mollibus dici atqæ frequenter ngog is Tovroig vygog ro tISog, ov yag av olog r’  rjv Ttdvzy itiQi7trv66ia%ai ovds Sia itdayg ipv%ijs xai  tigudv to ngcotov Xav&aVBiv xai i^iav, fl tSxlygdg yv.  dvfiiiiTQOv 81 xal vygag ISiag jitya ttxjirjgiov y svC%t]fio6vvt], o St/ duaptQovrag i» nuvrav djiokoyovfiivcog "Egag %%u' a<fp/fio<Svvy ydg xai "Egeni ngbq  aU.rji.ovg «si Ttouaog. %goa g 8s xaUog y xar’ av&y  SLaira tov fteoi 5 ayfiaivH ’ avav&e i ydg xal ihtyvfty-. xori xai (Suijiati xai ipvx\ j xai aUn oraovv ovx lvl£ei B  "Egag, ov 8’ av tvav&yg te xai tvuStig zoitog y, Iv  rav&a xai i£ei xal (i&ve a ad Amorem transferri. Apposite  Riickertus Piat. Theæt. laudat  162, B. /n) SXxeiy itpos xo  yvpradiov dxXjjpov rfdrj orta  (h. e. ætate provectiorem atque  corpore robustiorem) rc5 8 fc 61 }  vecoxipoo re xal vypotipcp ovxi  TCaXaUiv .   6 vppixpov 8 i x&l t5 y p aS 18 iaS. Acute vidit Astius,  dvppetpoY referendum esse ad  7tepi7Ctv66E6$ai, Amor enim,  quia potest itav xq itEpiitxvddE C$ai, recte dvppsxpoS vocatur.  Itaque ne hic quidem audiendus  est Orellius, qui dvppEXpoS pro  (Svjijiixpov legendum putabat. Aristænet. I. 1. 4. ed. Abr.  ov xcd pivxoi dvppsxpa xal xpv pEpci. xrj5 Aat8oS xa plX 7, coS  vypo<pvcZs avxtjf XvyiZEdSai  ta odxa ro3 7CEpi7txv66opivcu.  Stallb. Ficinus habet in conversione: aptæ vero t compositæ  jlexibilisque formæ, vitio, ut  videtur, typothetarum. Non dubium enim est, quin scripserit:  apte vero compositæ et quæ  •eqq.   o 8rj diatpepovTGoS Pronomina relativa haud  raro præcedentis nominis, ad  quod grammatice referenda sunt,  genus non sequuntur, ut indicetur, nomen collectivum, quod  vocant, ipsum illud nomen esse,  atque complures notiones in so  continere, quæ genere neutro  pronominis relativi consummentur. cfr. Matth. Gramm. ampl., ubi et noster  locos laudatur, sed addita auto  SiaqjepOYXojS vocula xai t quam  ex optimorum codicum auctoritate Stallbaumius expunxit, Riickertns uncis inclusit. Eandem  prorsus delere Y. D. noluit, quod  vim habeat h. 1., quæ ad rem  pæne necessaria videatur. Etiam  Bekkerus xai expungendum curavit, neque idem in Ficini conversione expressum est: qua   (sc. figuræ concinnitate) Amor  omnium maxime procul dubio decoratus est.  ?/ xax * aY$ij 8 ia ix a. Notabis levitatem argumentabdi,  quasi non cogitari possit, ejun,  qui deformis sit, pulcra amare,  turpia fugere. Respexisse videtur Agatho ad proverbium, quo Cap. XEX.   IIcqI /J-lv ovv xdklovg tov &bov xal tccvru txavcc,  xal l'rc itoXka Xtfottzai. Jlcgl ds agsrijg "Egarog (X£t«  similis simili gaudere dicitur. Verum noti probatur tamen eo, quod  probandum erat hoc loco. Sequentia verba quod attinet, ov  6* dv ivavStS te xal evo odtjS  roitot y), ivxavSa xal i£ei xal  pavet, cfr. Soph. Antig. v. 781  seqq. "EpooS dvixaxE pdxctv  *EpcoS y o? Iv xxypadi niitTEiS  o? iv paXaxalS napsialS  r e dy id o S ivvvxzv eiS •  Adde Aristæueti Platonicorum verborum imitationem II. 1.  73. Abr. avavSet yap xal  anrjv^ijxoxi dojpaxi ov netpvxe TtpoSulavEiv 6 "EpcoS,   nspl Sh dpetijS x. r. A. Laudat Agathio AMORIS virtutes ita, ut,eius iustitiam, temperantiam, fortitudinem, prudentiam ordine celebret j quæ quidem virtutum cardiualium, quas vocant, recensio et ipsa habet nescio quid inanis ostentatiouis atque redolet ingenium hominis, qui præter poesin etiam philosophorum sapientiam degustaverat, sed fortasse nonnisi primis  labris degustaverat. Observes præterea, quam artificiose Agatho verba composuerit, quara lepide paria paribus retulerit et ut similiter caderent, elaboraverit,  S tali b. otid’ afiixei. Prorsus repugnant hæc cum aliorum poetarum sententiis, tum iis, quæ apud Sophocl. leguntur in Antig v« 191« dv xal dtxaiav aShtovS  (ppevaS napadnaS ini Xcofict  dv xal zo6e veixoS dvdpcov  B,vvatpov %x £l S rapd£aS.   ov te y a p avtoZ piet  7t uCxti* xi re a <Sx £t ‘ Hæc verba Schleiermacherus convertit : Denn weder widerfahrt ihm  selbst gewaltsam, weon ihm etwas widerfahrt. In Schulthessii conversione exstat: denu er selbst leidet nie Gewalt, es wi- '  derfalire ihm, was da woile. Ficinus verba interpretatur: non enim ipse vi patitur, si quid  patitur. AvxoS pronomen ita  explicandum est, ut oppositum 1 cogitetur verbo cuidam, quod  nunc non comparet, quoniam structuram verborum, quam in  mente habuisse videtur, Agatho  immutavit. Dicturus videlicet  erat : ovxe yap avxoS pia   na<Sx £l > Xl itddxsi' ov r*  d A A o s oSxiS ovv pia nadxtt  x. x. A. Structuræ verborum ita  mutatæ, ut cogitatam structuram singula verba sequantnr,  quæ cum structura revera posita  uon satis conveniant, exempla  non rara sunt atque a grammaticis ita explicantur plerumque, ut ad sententiam, non ad verba  directa esse dicantor. Verba  pia icadx^i quod attinet, quæritur, qui fieri possit, ut aliquis  patiatur aliquid, neque tamen plexv experiatur. TlaSoS enim ne cogitari quidem potest nisi  coniuuctum cum vi quadam exruvTu Æxteov. to fiiv [ityiOrov, ou "Egag ovt’ dSixEi  • oik’ udixEitai ov&’ imo 9eov ovte &eov, ov&’ vn av  %QUitov ovte av&Qonov. ovte yaQ avrog (Ua nuOyEi,  si' n ita<S%ET m (ila yaQ "EgaTog ov% uxtetcu ' ovte xouiiv  jtoiEi onag yccQ ixav "Equu ndv vji)}$eteZ' cc 6’ pv C trinsecas illata. Ov ftitt jradxEl  contradictio est in adiecto, quam  rocant, quam hic admissam esse ab Agathone admodum dobito. Aliud quid poeta videtur exprimere voluisse illis verbis, quod  quid sit » e rectius explicatis et  T i 7tadx £t verbis patebit. Supra  monuimus annotat, 169. Græcos haud raro, ubi infinitivus  verbi alicuius ponendus esset  proprie cum finito aliquo verbo  couiunctus, omisso hoc verbo infinitivum eo tempore collocare,  quo finitum verbum ponendum  erat. Sic legitur Piat. Alcib. I* . c. 7. ovxovv Tctvrct  fiovov oldSa, a netp* aWcov  ipaSeZ rj avtoS i%evpeS, quo loco iam supra monuimus, oidSct  positum esse pro eldevat AfyeiS, Eodem modo Agatho nostro loco ad fubulas quasdam  respiciens, in quibus rtdSrj Erotis narrantur, et r i itauSx El posuit pro et xi itadxsiv A eyerai. Hinc sententia verborum  existithæc: Weder er ist es, der  etwas erleidet, wenn man gexneinlich sagt, dass er etwas erleidet, cett. filet autem positum  est, ut eo 7cddx £iy verbi potestas augeotur, ad utrumque  autem negatio præcedens tanquam ad notionem unam refertur.   ov re itoidov Ttoiel. In  paucis quibusdam codicibus, in  Vindob. uno et Paris, uno itoidov  participium non comparet, hinc Bvickertus ad h. 1.: habet, inquit, primo adspectu speciei nonnihil hæc omissio, quid enim  iucundius procedit, quam hæc oratio: ovte avtoS fila Ttddxsi,  ovte itoiei ? neque tam necessaria est h. 1. conditionis additio,  quam altero iu membro; agere  enim Amorem aliquid nemo dubitat, utrum patiatur an minas,  incertum. Attamen non puto  n Platone omissam vocem esse,  sed solam duarum similium viciniam hanc lectionem peperisse. De hoc genera corruptionis  vide quæ annotavimus. Præterea codices nonnulli exhibent ovte filet noiGDV noiei,  quod ab iis additum est, qui  bene sentirent, fila nostro loco  e præcedentibus repetendum esse.  Sed ut clarius videas, fila non  Platonis manum esse, posita vox  est in loco ineptissimo, eodemquo  modo se habet, quasi supra scriptnm exstaret ovte yap avroff  Ttddx&f st Ti fila Tta6x E t*   naS yap kxcov. Si dixisset poeta b<Gjy dixovrl ye SvjMp, nemo eius verbis offenderetur. 'Exgdv nude positum multorum poetarum de sævitia Amoris querentium refutatur exemplo. Moneo hæc, ut habeas,  quorsum referas verba Socratica 198. E. to dpa OV TOVTO 1}V TO ■HOLXgjS htOLl   veiv ltiovv y aXXci to coS peyidxa dvctTiSlvcti tgj npdypart  xat oo» HaWtdTUp idv te y ixmv Ixovtt ofioAoyydy, cpadlv ot itoAtag padiAijg vopoc  dlxaia tlvca . itgog ds ry dixaiotivvy daxpgodvvyg hÆItizyg iitxk%u. ilvai yag opoAoyElzæ dGJtpgodvjnj r 6 xgpr elv ydovav xal lsu9v(uav 9 "EQCozog $6 [lydsutav ydovi]V xqeizzco uvæ. eI 6e ytzovg, xqozolvz’ av vtc "Egorog, 6 de xgaz ot. xgarcov dh ydovtdv xal Irtidv/iuav 6  "Egeog diacpEQovrcog av Gcocpgovoi. xal fiyv stg ys dv~  D dgsiav "Egooze ovde "Agyg dvftlGrarai. ov yag e%el "Egeor a  * 'Agyg, dAA’ "Egeog "Agtj, 'Atpgodlryg, wg Aoyog. xgeizzcov    ovtajf $xovTO£ f iav re fiTf' el  tpevSrj, ovdtv dp * tjy Ttpay pa. Nostro loco Erotis æquitas probanda erat, quod quibus  fieret argumentis, verisne au  falsis, non magnopere curabatur. fn sequentibus verbis d 6 *  dv Ixojy e paucissimorum codicum auctoritate tiS ante kxcov  positum servarunt Bckkerus,  Stallbaumius, alii. Riickertus,  quem secuti sumus, voculam expunxit. Qui factum sit, ut in  ordinem verborum irrepserit, per  æ intelligitur.   ol noXeco? /SadiXijS vdpoi. Hæc Bodleiani codicis  lectio est. Florentini quatnor  fiadiXixrjS habent, vulgo ftadiX ilS legitur. Bastius conferri iubet Arist. Rhetor. III. 5tqdy ndXecov fiadiÆlZ vdpovS.  In Piat. Gorg, 484. B. dictum  Pindaricum laudatur: vdpoS 6  ndvTcjy ftadi\f.vS Svcctqjy te  xal dSavdtGJV.   elvai yap opoXoy eit ai  6<o<p p o dv vt) . In Definitionum libello 'Platoni vnlgo ad•cripto 412. A. legitur: do>tppodvvTf o perpidtrjS ttjs i>vxrf$  irepl tds iv avr?j xata <pvdiv  yiyropevccs &m$vpias te xal    ySovaf. eficep/iodrla xal eutaB,ia ipvxyS xpds rds xatei  tpvdiv ijdovd? xal Xviraf. Adde  Aristot. Rhet. I. 9. ~GD(ppodv~  vrj dpetr}y 6i' ijv npoS taS 7/<5ovaS tov dajpatoS ovta>S %X ovdiVy goS d vopo£ xeXtvei. Neque aliter monente Stallbanmio  ad h. I. da)(ppodvv7]Y definit ipse  Plato, cfr. Phædon, 68. C.  de rep. IV. 431» A.   xpat&v i}8oygjv. Facta conclusione hac nemo non  videt, in dwtppodvvjjy aperte  illudi ab Agathone, homine huius virtutis, ut videtur, expertissimo eodemque Pausaniæ amasio, quem non puduit Xenophonte teste Symp. c. VIII. 32.  dnoXoyeldSai vitep tgjk dxpadia dvyxvXivdovpevcDY. Sed non  dubium est, quin ipse Agatho  behe senserit, huiusmodi nugas sophisticas auditoribus minimo probatum iri. Ut igitor haberet,  quo posset futuræ convivarum  reprehensioni sese subtrahere, in  fine orationis suæ hæc apposuit: ovto? o nap * ipov   XdyoS tca 3eoj avaxeioSco,  rd p\v Ttaidids ta 81 ditov 8ijs petplaS perlxoJY.   xal pyv - eZs ye . De    *    /   ds 6 ffccav rov ixofiivov. rov d 9 dvdgBioxdtov rcov  &U.C3V xgaztov stuvrav dv dvdgEiorarog sYrj. xsgl fiiv  ovv dixcuoOvvrjg xai OcocpgoOvvyjg xai dvdgelag rov fteov  BiQqtca, TtEQt de Oocpiag teliterai. o6ov ovv dvvcctov,  nugaxeov f vi ) Ikteinuv. xai TtQwtov pav, iv 9 av xai  iycb x t\v fj^Exigav xeyyr\v n^6co, agneg 9 Egvlzt[ia%og rqv  iccvxov, Ttotrjrtjg 6 {#£05 6o(pog ovxcog, Sgts xai dklov E  %oii\dai % ndg yovv itoirprig yiyvEtai, xuv cl[iov6og $  ro xgiv, ov av "Egcos aiptjtau to drj ngirtu Tjpag pug  Kai fiijv ye voculis vide annotat. 64. Patet autem, Homericam narrationem hic taugi,  quæ legitur Odyss. VIII. v, 267»  seqq. Ceterum non opus est,  ut ad A<ppo8ixt 7? nomen, quod  fiaullo infra legitur, nomen appellativum ipaS suppleatur. Dei  enim nomen sæpissime appellativum nomen simul exprimit.  Unum exemplum ut laudem, legitur 197. B. o$er 6r) xai  xaxstixEvddSrj 'xeov $eojv tot  itpdypaxa "EpcoroS iyysyopi vov 8t]\ov ori xaAAovf.   it Etp ariov ptf l\\ei7 tEiv. ÆiitEiv verbum cum iv  præpositione compositum iis verbis adnumerandum est, quæ  amissa vi transitiva non actionem aliquam exprimunt, sed absolutam verbi notionem indicant ;  iXXflitElv icitur idem significat  atque iXXEiieoyra elvai . Hinc  accedente indicio rei, quam aliquis prætermittit s. negligit, genitivus casus exhibetur, non accusativus. Vide, quæ de hoc genere verborum diximus 87»   tv* av xai iy cJ. Tres  Bekkeri codices exhibent 7va ri  xai iyoo. Non male. Sed nihil   videtur mutandum esse. Etenim    av vocula reiterationem significat actionis, quæ indicata est  186. B. tva xai TtpEoflevoofiey r tjv xtxvrjv ; xai autem  pronomini additur, ut significantius indicetur, aliquem olim  fuisse, qui idem fecerit. Verum  inest tamen nostro loco, quod  attentiorem lectorem merito offendat. Nimirum notum satis  est atque a nobis commemoratum annotat, 5., Græcos scriptores comparationis membra ita exhibere, ut nat iu posteriore  comparationis membro ponant,  quando idem in priore positum  sit, contra id illic omittant, si  in priore comparationis membro  non comparuerit, Iam nostro  loco, quoniam &$7tEp vocula duæ  actiones indicantur inter se comparari, Platoni scribeudum erat  vel dicendum Agathoni ex præcepto supra laudato : iv av xai  iyoj t?/V r/jiExspav xix v V y Tl ~  ptjdco y GD^TtEp xai 9 EpvB,ipaxoS  t 7}v kavxov sc. ixiprjdev. Potuit  etiam hoc modo hæc enuntiatio proferri : tr * av lyco x tjv  rjpexipav xkx v7 l v Xtptjdoo, u tS7Up 9 Epv£i/j.axoS xtjv kavxov.  Exemplum est xai in comparatione dupliciter positi Piat. Phædon. 64. G. tixiipai 8ij, <3  14    ^ - A xv (fla xofi<S%ai, 3« xoiTjttjS o ”Eqg>S «yafrog lv xecpcclala ituGciV noiri<5iv rt]v xaxct (lovOutrjV « yciQ ng i}  flfj ?J(El 1 J fd/ oldtv, OVt’ Sv BTEQCp SotT] OVl' CCV «AAoV    ’ya$h, <fav apa xarl 601 E,vv doxy, a«rtp wai. i/io/. Alia  huius structuræ exempla Stallbaumius laudat nnnot. ad Piat.  Apol. Socr. 22. D. Nam  præter nostrum locum aliud exemplum apud veteres scriptores  reperiatur, quo in priori comparationis membro xai positum, in  altero omissum sit, vehementer  dnbito.i   ita 5 yovv nonjxifS y iyvEtat x. X. A. Audi Stallbaumium annotantem ad h. 1.: Alludit iudice Valckenario Diatrib.  in Eorip* Fragm. 207* ad  versus Steneboæ Euripideæ :   iroiTjxtjv 8* dpa.  *EpGo£ 8t8d6xei xdv apovdoS y  xo npiv . Quæ sequuntur verba, aliquid vitii contraxerant, quod facta verborum incisione duplici optime  sanari videtur. Annotat Stallbaumius : Ne quid desideres in  verbis sequentibus, rtuoav noiy-  6iv X7jv xata povtiixyv arcte  connectas cum ctyaSoS. Perperam  enim in vett. editt. post ayaSof  interpungitur. Addit vero xj)v  naxa jiovdixtjv propterea, quod  deinde TtoirjtitZ et itoirjxyS latiore sensu de cuiusvis generis  procreatione et generatione dicit. Itaque nunc de poesi, quæ  in carminibus pangendis cernitur, cogitari cupiens, commemorat  jcoltjdiv rrjv xaxd povdixtjv Exhibet Schleiermacherus in conversione: Uml zucrst nun, damit auch ich uusere Konst ehre,  Vtie Eryximachus die seinige, ist    der Gott so knnstreich (dotpoS  o vxgoS') ais Dichter, dass er  uuch andere dazu macht. Iedcr  wenigstens vrird ein Dichter»  war er auch den Musen frerad vorher, den Eros triilt. Was  wir also wohl koonen ais Beweis brauchen dafiir, dass Eros  ein trefdicher Kiinstler ist ( [itotij X7/S ayaSoS) iedes hervorzubringeu, was zur Konst der Musea  gehort. Ut Schleiermacherus, ita  ceteri interpretes non satis accurate interpretati sunt verba  docpoS noiyxyS et dyaSoS noiyxyS, quorum verborum rectio^  explicatio viam aperit totius loci  rectius explicandi. Eryximachus medicos, ad cuins exemplum Agatho suam artem celebraturas  est, de theoretico et de practico medico {xexyixoS,, iaxpixcotaxoS et dyaSoS SypiovpyoS)  disseruit 186. C. et D, ; vide  annotationem Puri modo  nuno Agatho de theoretico et de  practico poeta agit ita, ut docpov  itoltjTljv vocet eum, qui poeticæ  artis theoriam calleat, dyc&or  Ttonjtyv practicum poetam nominet. Mens Agathonis igitur  hæc est : Die Theorie der Dichtkunst liat der Gott so iune, dass  cr auch andere iu Dichtern  macht. Ieder wenigstens wird  ein Dichter, den Eros ergreift»  wenn er vorher der Dichtkunst  auch nocli so fremd war. Quæ  sequuntur, revocata post ayaSoS  interpunctione vulgata hoc modo scribenda sunt : co 8y TtpETtEt  ypdS papxvplcp XPV O^ai, oxt  tcoiyxyS o^EpooS ctyaSik, lv xz~ vSida^nc. xccl [ilv di] zijv ye rav £aa v holt]6iv nuvzmv 197  rtg lvavtt(i}<Stzai ]iij ov%i "Eqotos tivca 0o<plav, y yiyvtzat te xai cpvEzai navza tu £wa; aXka zyv rav zr/vuiv  qraXaioo Ttaticcv xohjdiv, rrjv,  Tiarcc povdixijv. Sensus est:  Dies raag uns zum Beweise dienen, dass Eros practischer Dichter ist, wie iiberhaupt in aller  Kunst, so in der, welche sich  auf Poesie bezieht. Sed ne hoc quidem modo verba Platonis satis recte se habere videntur. Fortasse scriptor exhibuit ordinem verborum hunc : iv xecpaA aleo nadav noitfGiv, xata trjv  /iovtiixijv.   a yap riS i} fi rj 7 )  firj ol 8 ev. Præcedentium verborum explicationi favent ix £ltr  et eidevai verba, quorum alterum ad artis- usum, alterum ad  eius theoriam refertur. Idem ia  sequentia verba cadit didovai et  SiSdtixeiv. Ceterum cavendum  est, ne quis ovre dv præcedente  ovte av minus elegans iudicet  aut rei exprimendæ non satis  conveniens, ideoque facillima  litterulæ unius mutatione scribat ovre av: frequentissima est,  Stallbaumio annotante ad Plat. Apol. Socr. 81, E. in huius  modi dictionibus dv particulæ  repetitio. Sic in Apol. Socr. loco  laudato legitur  ndXai av  anoXdoXr) xal jovt’ dv vfidf  cocptXijHTf ovSev ovr* dv ifiavrov. Addit Stallbaumius Piat.  Fhileb. p, 43. A. SrjXov 61 }  tovro ye, do Saoxpdrrff, coS  ovre ijdovj) ytyvoix* dv iv r<w  xoiovrco itork, ovr* dv ns XvTtT}. Xenoph. Hier. V. 3 . dvsv  yap tijS tzoXeodS ovr* dv 6qjZs6 $ at Svvairo, ovr * av evdaiftoveiv .xal p.\v 81} tTfv ye. Picinus in conversione: Quod utique per Amoris sapientiam animalia cuncta gignautur atque  nascantur, quis dubitet? quod  sane negligentius est interprer  tandi genus, quandoquidem xai  ftlv 87 } yk vocularum potestas delitescit. Fischerus scribendum censuit xa\ ftijv 6?/,  quæ nonnullorum codicum hodie ab omnibus editoribus improbata  lectio est. Kal ftkv 8rj yk  eadem prorsus potestate adhiberi  videtur atque xal firjv yk, do  quo vide annotat, 64. ; utrumque enim ita ponitur, ut commemorari significet, quod aut  præter exspectationem accidit,  aut quod fidem superat hominum,  aut in rebus summæ gravitatis.   aXXa ovx  t dfiev. Lenis ironia htiic dicendi generi  inest, quæ adhiberi solet, ubi  plane fieri nequit, quin nesciant,  quod nescire confitentur, qui ita  loquuntur. De aitofialveiv verbi  tropico usu vide annot. p, 88.  Aoristicum autem tempus positum  est de re, quam experientia docuit,  cfr. annotat, p, 144. Ceterum  Hesycluus, quem Stallbaumius laudat, habet: tpavov' '(pcoreivox xal XafLTCpov . Apte Schleicrmucherus: in Ruhm und   Glanz . ' %   r o&ixijv ye ft?}v. ri  particula argumentatioui inservit  ita, ut indicetur, alia multa exempla ailerri posse, sed pauca  nunc sufficere. Diximus de hoc  osu yk particulæ anuot.   di/f uovpyluv ovx ttf/uv, on ov uiv av o deos ovto$ 616i«5xcdos ylvrjtai, iXA.6yi(ios xal (pavos axe^rj, ov 6’  av "Epa s (irj iyayrjtai, Gxozuvog ; to\ixi { v ya f irjv  xal latpixrjv xal pavtixqv 'AxoXXaiv uvevpev, ixidv(ilas xal "Epotos rjyefiovevGavtos, dgte xal ovtos  Ii "Epotos av iitj (la&tjtris, xal MovOtti fiovGixrjs xal  "HtpaiOtos %«A)££ia:s xal 'Adrjva iOtovpyias xal Ztvg  xvfieQvijGEos &edv te xal avdpdxov. < o&ev 61 ] xal  xatsOxEvdadi] tdv de ov tu xpayiiata "Epotos eyye  et 1S6, In seqnentibns ma.  iuscula littera scribendum curavimus Erotis nomen, ut alibi  sæpe, nal enim h. 1* explicati vum est, de quo vide anuot»  ISO. 132. «1, De ijyti<53«i, verbi absoluto usu supra  dictum est annot» 59.   nal Movtiai ftovdinr,^.  Magnopere in explicanda horum verborum structura interpretes se torserunt. Astius eam ita expedire studuit, ut nominativos casus ad avevpev referendos censeret et ad pc&rjxijS av ebj,  genitivos autem casus e verbis  imSvplaS nal "EpootoS ijyepovavdavxoS e præcedentibus repetendis exaptaret. Annotat Riickertus ad h. 1. : Simplicissimum  hoc esse videtur, ut proxime  præcedens membrum GdfXB   fiotSrjTTjs plane negligi in seqq»  dicamus et quasi in’ parenthesi  positam, de reliquis autem sic  statuamus, sensisse Agatliouem, AMOREM illum, quo duce Apollinem dixisset artium inventorem  exstitisse, non esse alius rei,  quam ideæ artis, apud mentem  couceptæ et spectatæ; quum igitur dicendum esset Mov6ai  pQvtiiHtfv avtvpov"EpGotos ijys  povev6avroS 9 quia povtiinrjS ille  AMOR esset, contrahentem omnia  hæc, quæ plene posuisset de  Apolline, unum in membrum,  subiectum posuisse, omisisse prædicatum ex superioribus repetendum, suo cum accusativo supplapdo illo ex genitivo, quem  apposuit, quique ab ’'Epa>Ti  aptus est, quod et ipsum supplendum. Stallbaumius ad nominativos e superioribus mente repetendum censet EpcotoS av elrjxSotv paSrjxai, ut genitivi pov6ixi}S, goAxela? cet, a nomine  jia^rftai peodeant. Et Astii  et Riickerti contortior est explicandi ratio. Quam Stallbaumius  laudat, ea proxime ad verum accedit» Nollem autem, genitivos  jiovdtxf/S, xodneiaS cet. cum paSrftai coniungendos ceosiiisset.  Nihil certius est, quam pov6i HfjS ceterosque genitivos ab Erotis nomine regi, quod in verbis  supplendis "EpaxoS av elrj6av  pa% 7 }Tcti continetur. Musica autem ut xoB,vnr} 9 laxpinr}, pccvxi Tcrf . inventa est imSvpiaS nal EpcotoS (sc. povtSinijS xo^tni)S f  iaxpintjf, cet.) rjyepovEvtiavxoS.  Ut igitur Apollo, illarum inventor  artium, paSijXrfi vocatur Erotis,  ita Musæ, musicæ artis inven  tSTMnomoN.   vousvov dijkov ori xakkovs' ai6yti yag ovx l'mdriv "Egeas- n go xov 61, togjr tg tv cegxfi tinov, jroAla xal duva fnois lylyvsto, tog Uyttai, dia rfjv rrjs  'Avceyxrjg pcctidttciV Inudi) 6’ 6 &eo$ ovtog %<pv,   ex rov igccv zav xcdeav navi’ aya&ct yiyove xal C  ^ £0 r S xal txvftguTtois. orneas fftol 6oxu, <J  6gs, ’ 'Egeas ngeotos avros uv xalXmos xal agi «jtos fj.tr et rovto tois akkois akkeov zoiovxeav ainos elvai.    trice», hoc loco diicipulæ vocantor "Epatot /jovOixfjS, Vulcanus discipulus EpGaTOS X a ^-~  xelaS x. r. A.   xa i -ZevS xi ipepvg tSea>S.  Mira lioc loco codicum varietas  repentur, cuius originem caussamque frustra quæsivi. Undecim libri Bekkeri exhibent: HVfispvdv pro HvfiEpvi/dEGoS, tres  alii apud eundem HvfiEpvdv xa  habent, in uno xvfitpvwv repentur.   xqdy S ecvv xa itpaypax a. Iutelliguntur rixæ illæ, quarum iam supra Agatlio mentionem fecit 195. C. : xa S\  TtaXaia npaypaxa nepl ScovSf  et quæ paallo infra verbis insigniuntur: noWa "nat Stiva   StolS iyiyvEXO. In sequentibus  "EpooxoS iyyevopivov Sijlov art  TidXXovSj rursus nomen proprium ita positum habes, ut simul appellativi nominis potestatem obtineat. Hinc xff AAouf genitivum explicabis.  aldx Y*P ovh iite (St iv *EpoS . In Basii, uno legitur ivEdtiv pro SltEdxiv. Unus  Paris, paucissimique ulii libri exhibent idtiv ; Porsonius Advers.  p, 58. tvi scribendum coniecit,    qua coniectnra facile caremus.  Ut supra dicitur. U. ovh  ini dnXrjpov fialvEi aAA Ini  paXSaHoi ), ita quidni hoc loco  dicatur: aXdxti ovh inedxiv ? Neque audieudus est Astius, qui  collitis verbis 201. A. al 6xpMV ydp ovh Eli] " EpGJf scribendum esse ceusuit aXdxovS  ydp ovh Idxiv "Epcof.   JlpdjxoS avxoS «jv ndX\ldxoS. Ficinus habet in conversione l Ila mihi videtur, o  Ehacdre, AMOR ipse primum pulcherrimus optimusque esse, Legisse igitur videtur npcZzov  pro npoozoS. Illud etiam apud  Stobæum reperitur, atque WolHo  adeo placuit, ut in ordinem verborum recipiendum duceret. Frustra. Agathonis mens hæc est:  Ante natum Erotem pulcrum non  erat; ille omnibus et diis et hominibus pulcritudinis auctor; ipsuna  igitur deum prius, quam omnes,  alios, pulcherrimum et optimum  fuisse necesse est: nam quæ   quis ipse nou liabet, alii haud  facile largiatur (vide p, 196.  E. fin.)   iitlpxeta* V 01 k' *•   «ubit me dicere, valetque  IxipXitiSai de ea memoria, quam  no« verbo unwillkuhrlich  ’ 'E7ciQ%eTttt, SI fioL n xal lymttQOV tlneiv, ott, ovzog bsziv o xoicSv  elprjvrjv fiev iv dvSpaSicoif, iteXdyei Sh yaXrjvrjv,  vrjvepiav dvifjoov xoizrjv, vicvov z’ ivi xijdeu    insignimus. Ceteram nt versas  195. D. ita laudati sunt, ut  sua mollitie, quæ cum in ipsorum  verborum placidissimo quasi flumine, tum in finibus similiter cadentibus conspicitur, Agathonis  ingenium ad mollitiem proclire depingant, ita nostri loci versus  non dubium est, quin habeant in  se, quo Agatho notetur. De qua  re nemodum' interpretum quicquam annotavit. Notatur autem,  •i quid video, in bis versibus  artificium, quo siugula verba  carundem litterarum repetitione  iuter se comparantur. Sic  pijvrjv ykv iv av $ p QJitoiS  positum ita habes, ut inverso  ordine, quæ litteræ in verbo  eipijvrjv continentur p et r,  easdem habeas in dv^JScoiCoiS  nomine positas; idem cadit in  sequentia verba iceXdtyst 81 ya %l}vijv. Idem artificium in verbis VTjvepiav dvejiGDY conspicitur, sed auctius et clarius,  quod verba sunt eiusdem radicis.  Restat, ut de xoIzt\v vicvov z 3  ivi xr\8ei dicamus, in quibus videmur equidem nobis aliquid vitii deprehendisse. Lectio vulgata ivi jajSei a Bekkero, Stallbaumio, aliis iu ordinem verborum recepta est, ac Stallbauraius quidem ivlxijSei ita explicat, ut esse dicat iv zols xtjdopevoiS, Accuratius opinor verba  ivi XjjSei explicantur zt6lv ivi  xr\8ei ovtfiv. Sed sire hanc, sive  illam explicationem probes, certum hoc est, hominum, maris, ventorumque præcedente mentione non bene commemorari  zovS x?]8o/.iivov£ s. zivds iv  xrj8ei 6vraS t et cum eipijvrjv iv  dv$poJ7toiS non aliter intelligi  possit, quam iv xijfiop.lv oiS, hoc  loco iv x?j8ei admodum friget. Ac  ne quis cum Stallbaumio censeat,  non offensurum ess^ queroquam  iu sententiæ ratione parum diligenter expressa, qui meminerit,  Agathonem hos versiculos ludere  a Platone iussum esse, ut sibi  ipse quasi illuderet: alio loco de  consilio Platouis dicemus, excusationem autem Stallbaumianam  quod attinet, vide, ne probata  ea, ne manifestissimum quidem in huiuscemodi versiculis  vitium mutando tollere possis.  Quicquid euim vitiosum ibi deprehenditur, poetæ, non scribarum negligeritiæ vel ignorationi  imputabitur. Magna autem est in codicibus varietas lectionis.  Ero vicvov Z 3 ivi xi/Sei Vindob.  unus habet vicvov ze vtxrj8et .  Quatuor Flor, aliique non pauci  vicvov ze vrfxijSij s. vicvov zevijxi]8ij exhibent. Hinc variæ  doctorum hominum coniecturæ.  Dindorfius scribendum censuit:   vijve/dav dvipoiS, xoiry  vicvov vrpoj8ij.   quæ coniectura verissime monente Stallbaumio propter zi alieno loco positum improbanda est.  Vix commemorandum Bastii commentum est vicvov z 3 ivi yij^tt,  Ficinus, quem veram Platonis muovtos ds rjficcg dJJoTQioTijtog fiiv xtvoi, olxetoTTjtoe D  fia nJrjQol, rag TOiagde |j woSovg (itr’ dZJ.Tjt.av natiag  u&tlg £vvi tvai, iv toQTatg, Iv %oQolg, Iv Ovoiaig yi~  yvojuvog rjyifiav ’ jrpaorijra [ilv x oql^ov, aygwTTjra  nam habuisse suspicor, versiculos sic convertit: qui pacem largitur hominibus, qui mari tranquillitatem, qui ventis requiem,  cubile viventibus omniumque ( Stallbaumius somnumque rectissime censuit legendum)  securum. Viventibus autem verbo adhibito animalia,  ut videtur, exprimere voluit, quæ  videtur et ipse Agatho in mente  habuisse, sed more poetarum adhibito unius animalis nomine expressisse, ad quod nomen reperiendum ultro duxit TteXayovS commemoratio. Scripsit enim Piata: : KoitTjvvitvov r * irlxtjte t  Ut autem melius intelligas, quam  facile xtftEi in xijSst mutari potuerit: Hesychius xijtei affert   pro dTEprjdEif iprjpla, dicens  xrjroS esse non solum «Snr\ol66iov ix$vv nappEye^rjy sed  etiam ait o piar . Iam aliquis olim Platonis commentator non  indoctus, cum xjjtEi de fero marino  non intelligi posse opinaretur,  dc ait opia verbum dictum intellexit, atque, ut intelligentiæ  faciliori versiculorum consuleret,  xffiEi scripsit. Ut autem præcedentia verba earundem litterarum reiteratione inter se comparantur, ita nunc Sioiirjv et xrjTEt  eodem ornatu gaudent.  raS roids 8 e b,vv 6 8 ov S  fitz* aWijXtoy, His verbis  conventus significantur similes Agatlionis convivio. Ilinc uiiuus accurate legitur iu, Schulthessii conversione: indem er  manclierlei Vereine und Zusammenkiinfte stiftet. Schleiennacherus verba convertit: Und dieser eben entlediget uns dea  Fremdartigen und sattiget uns  mit dem Angehorigen, indem er  nur solclie Vereinigungen uns  unter einander anordnet cet. Non  reddidit V. D. itddaS vocem, quæ  et nobis molesta est. Si quid  video, vitium liis verbis iuest,  quæ hoc modo emendari videntur: raS toiasSs gvvodovS juet'  d\Xi}Acjy narras ti$e\s B,vvikvai. Ne quis autem hanc scripturam iusto audaciorem censeat,  facile fieri potuit, ut scribarum  aliquis, cum præcederet feminini  generis substantivum, ad id dirigendum censeret itavraS verbum, idque in itatiaS mutaret.  Sensus est: Hic solitudinem a  nobis cohibet, familiaritatis studio nos implet, quippe huiusce modi conventibus omnes inter se  conciliari iubens. Quæ sequuntur nopi^Go^, i&opiZooy participia optime a Schleiermachero  conversa sunt : Mildheit dabei  verleihend, Wildheit aber zerstreuend. Captat enim Agatho  et hoc loco et in sequentibus syllabarnm similes sonos.   qn\o 8 <n p oS ev psr siaS  x. r. A. Hæc verborum structura, rarior apud prosæ orationis  scriptores, propria est tragicorum  poetarum, vide Matth. Gramm.  ampl. §. 339. 647. ubi præter alia laudantur Soph. Oed. C.  6’ 1!-oqI%cov' (pMSaQOS «vft tvuag, uS&qos dvgtit vsictg’ iliag dyaSolg, Statos 6oq>oT§, ayaot og Seoig'  iijXatos dfiOiQOts, xtrjtos tVfioiQOig ‘ TQVcprjs, afigo TJJTOg, JjAlfljjg, JJKpfcwv, IflSQOV, XO&OV JtaTlJjJ ’ SJU,. drrfve/tos xbcvtwy xafiajrcav, Eurip. Med, 671. ovx  idjuby evvrjs &%vysS yapjjXiov.  Eur. Phocn. 834. axex\oS (pocpioov .   fAsca? ayctSotS. Consentiant codices in scriptura! quam FICINO in conversione expressit: propitias, beneficus, spectandas sapientibus. Sed nemo non videt, aya 2uS scriptura probata singaloram  huius enuntiati memborum concinnitatem turbari, qaam studiose ab Agathone quæsitam esse  supra annotavimus. Rursam igitur exemplum habes corruptelæ,  quæ omnium codicam consensa  tuetur. Apud Stobæum ayc&o~i$  legitur, quod primas recepit Wolfias, quem ceteri editores secuti  sunt. Mollities, deliciæ. Derivatum nomen est  a #1 /m verbo, calore solvo,  mollio, deliciis frango.  Stallb. Timæus habet Lex.  V. P1 . x A 1 8 V * ZxXvdif yal  paXocxUx. tiprytai 8 e arro  rov IxkictvSai a6$tvzia xov  Sepjiov, ad quæ verba vide annotationem Ruhnkenii p,  176 .   i V 7t 6 Y6J, iy (pofiMy lv  Tioyco x. t . A. Magno iugenii  acumine de his verbis egit Schutsias in Ltct. Platon. Specitn. I.  4. Quam ibi verborum emeodationem profert, quamquam ut  eliis, ita nobis minas probatur, tamen ita egit V. D., ut non  sine fructu et delectatioue lectorum eius dissertatio repeti videatur. Sententiarum, inquit, iuter  se relatarum oppositionem turbatam esse, nullo negotio perspicitur. Primum enim inter nova  et A oyoj prorsus nulla est relatio, quæ inter (poficp et noSw  satis clara intercedit, deinde qnorsnm omnino hic iy A oyco  pertineat, aut quam vim habeat,  intelligi vix potest; denique quatuor illi nominativi xvfiepvijrrji,  imfiaTTji, napadrdtrff xai deorijp quomodo ad quatuor dativos iv itovGO, iy <pofiax y iv no *  £ca, iv A oyoj referantur, ut singula singulis ad sententiam respondeant, haud apparet. Itaque  cum vix credibile ait, Agath^uis  operam in concinnitate sententiarum assectanda positam extrema in parte claudicasse, librariorum culpa nonnulla hic  turbata esse arbitamur. Ut paucis defungamur, ita nobis Plato videtur scripsisse : iv (poficp, iy  itoScpy iy itovep, iv poyoo, xvfispvT/T inifjdxifi, TtapadrarrjS xcci 6cor ijp dpi6roS . Iam  primum totam imaginem e re  nautica petitam esse existimamus.  Nautis eoim sæpe timor naufragii, desiderium terræ, 1 abor in difficultate navigandi,  ærumna nauseantibus, fame  periclitantibus, cum tempestatibus conllictantibus accidere solet. In timore igitur illo quid  guberuatore, in desiderio t  fitXfjS aya&av, dfieAys xaxcov' iv nova, iv (popa,  iv no&to, iv Aoyta xv^egvi/ttfg, inifiarijs, n«QaOta- e  zrjg *s xa\ (Jot?)p aptoroc, gvfindvrav ts %ciav xal  dv&QojTcav y.udfios, t)yeiiav xdXhtito $ xal cptSroff. a quid socio itineris et comite ( irtifidry ), in labore  quid auxiliatore (xapadxdxp) in ærumua quid sospitatore  (Gartij pt) optabilius? Hæc igitur officia uuum Amorem omnia  præstare amantibus docet. Deinde  hac unius litteræ mutatione uniusque vocabuli transpositione hoc  efficitur, ut 'singula singulis ad amussim respondeant. Ut enim  iv q>of$Gp ad malorum, sic iv arJad bonorum exspectationem  refertur; ut itovoS molestiam iu  agendo, sic poyoS molestiam in patiendo designat; tandem xufiepv?jtrj3 ad tpuflov, ixifiarijS  ad noSov ( quis enim flagrantis  desiderii sensum melirfs lenire  possit, qnam socias itineris, qoicam colloqueudo horas tardius euntes fallere possis?) itapadtdT rjS ad icovoVf similitudine a remigantibus ducta, deniqne 6corr/p ad poyov aptissime refertur.  Hæc Schutzii ingeniosa et periucunda explicatio ideo non probanda est, quod codicum lectioni  adversatur, quæ et ipsa commode explicari potest. Neque tamen Asthma verborum explicatio placet, quam Stallbaumio  probari video. Censet nimirum  Astius, Xdyov h. 1. bene habere,  quod nouuisi inanes verborum  similitudines Agatho quæsiverit;  ad negamus nos, quamvis o* fxv$oS ICqd^tj, o XdyoS djtajXeto  apnd Platonem sæpe reperiatnr.  Verba iv ito vgj, iv iv   xoSgo, iv Xoyw e * j AMATORIA depromta sunt, affectusqne amatorum exprimunt, donec congrediendi confabulaudique cum AMATIS potestate fruantur. JIovoS curam denotat, quam quis animo coucepit AMASIO conspecto; tpoftoS timorem, quo cruciatur, qui AMAT, ne ab alio AMASIUS sibi  præripiatur, indicat; jr 6$oS DESIDERII summi indicium est, A J-»  yoS confabulandi cum AMASIO  potestatem quæsitam describit.  Atque A ofov 7iv (jEpVTjzijS Eros  dicitur, ut qui ilumen orationis  largiatur idque ad optatum finem  dirigat, izoSov irtifidtTjS Eroa  audit, quod cupienti se adiungit,  itapadrdrrjS iv <p 6(i&, quid significet, sponte intelligitur, dc ux ifp autem iv itovcp nc quis  opiuetur non recte dicr: periret  amans, nisi Eros accederet animosque ac spem potiundi amasii  adderet»   eu XPV Sittd&ott. Hæc,  est codicum plurimorum lectio.  Vulgo dei tnedSai exhibetur.  Recte illud recentiores editores  probarunt. Non enim de necessitate quadam hic sermo est,  quam propter non possit nou sequi, quisquis est humana conditione natus, sed de lege agitur,  quem quisque ipse sibi imponere  debeat. Vide de 6el et XPV verborum significata auuot.»  Recte verba Ficinus convertit:  quem profecto sectari debet  præclarisque hymnis venerari vir  quisque cantilenæ illius parti %Qrj iittG&ca nrxvTu &v8qk itpvjivovvxcc xakag, xalrjg  adi]s jiBxejjovta, ijv i xSet ndvxav &tav te   xal dvxtQbjTtcov vorj(ia. Ovzog, tcpij, o jt ag’ ifiov /16yog, (o 0c/.l8qb, x aj &eoi dvuxu6&(j, xd jj.lv  itat8idg, x a de 67tov8ijg jiixQLtxg, xad’ voov lyo J dvvajicu,  jiixlxav. 8 Efot&v tog de xov Ayd&avo g nuvxug l'<pt] 6 ’Aql exoSrjjiog dvu&OQv(lijatn xovg tcuqov xag, wg icqizovceps, qaam Amor ipse concinit,  mentem deorum horainumque permulcens. KaXijS post xaXojS  positam permulti codices non  habent. Potuit facillime, cum  præcedat xaXdoS, scribarum incuria vel addi vel omitti xaXijS,  ln textum id receperunt Bekkerus et Stallbanmius,. Astius scribendum censnit xf/S a o8?jS /iexeXovta y Orellius scribere maluit  nati rfjS oodijs /iexExovxa y Riickertus verbum uncis inclusit*  Sed neque uncis opus est, neque mutatione verbi.  ‘7fv  ^stXyoov pro rjr ddcov SeAysi  positum est, de qua verborum  structura vide Indices.   ta /ilv itaiSiaS. Si quæris, quo consilio hæc verba ab Agathone proferautur, vide annotat. 208.   dv aS o pv firj <3 av. Prorsus  eodem modo in Piat. Protag.  334. 6. eItcovxoS ovv xavxoc  avxov ol TCapovxeS aveS opvfSijoav goS ev Xiyot, Ut 1. 1. nudus optativus, ita nostro loco  genitivus participii opinionem exprimit eorum, qui magno cum  clamore exsurrexisse narrantur,  vide annot. 158.    fiXlty avxa EiS xov *Epv  Zipaxov. cfr. 198. E.   7t(Xi El /17} B,VV7j8ElV ^GJTfpdxEl   xe xal ’Ayd3covi dtivols ov6i  TtEp\ xd ipcorixd., itdvv av  i(poftov/i7jv, /n) aitopi}<5<M)6i Ao'ycov 8ta rti noXAd xal itavxoSana eipt/CSai, vvv o/igdS  $a fi ad quæ verba Socratis allocutio nunc refertur.   aSs^S TtaXai 8ioS 5«'SiEVai. Suid. laudatus a Stallbaumio habet T. I. 48. ddtlS  8e8ias 8eoS Xeyo/iEvov n £oxi  ini xgov xd /n} q>o(jEpa <pofiov /livcov. JldXai exprimendæ  præteriti temporis notioni ita  inservit, st cum perfecto tempore coniunctum plusquamperfecti  temporis notiouem efficiat, quæ  cum præsente tempore aliquam  habeat couiuuctionem : Nuni   frustra metus, quem habeo, fuerat meus? Convenit cum hac notione Ammonii  explicatio 8eoS verbi: ÆqS xal  q)6(ioS 8ia<pipet. AioS /itv ydp  i axi ito\i>xpovioS xaxov vicovoia, cpufioS 6 i i} napavxixa  7CX07}6iS, 8io7tep t Hpo8oxoS iv  xy xexapxy • ' H/ilaS ex « cpoftoS xe  xal 8eoS. Contra nbi cum præsente tempore naXai coniongi.  rmg tov vsavtOxov ilgrjxoTog xal ctvtcS xal r<u &Ba.  Tov ovv 22axQa.Tr) ilntiv (iAhparna tlg tov 'Egv^ifia%ov, ’Aga Ool Soxa, (pa vca, a nal ’Axov(tevov, adiig  ituAai Sto g deddvca, a AI’ ov (luvuxag, « vvv 8rj £Æyov, ilrtstv, ori ’Ayd&av %avpuGTug Iqol, lya 8’  dxogqGoifu; To fiev etiqov, tpavai tov Egvli)ia%ov,  HavrLxdg Soxtlg (ioi rfgtjxiva*, on ’Ayct& av iv Igel'  to di oi ajioQijOuv, ovx oiuat. Kal jtdg, to (laxagtE, B  ' tlntlv tov 22axQurr), ov gula ctxogeiv xal lya xal  aAAog ogugovv, fitAAav Ai\uv gixd xaAov xal nuv totar, perfecti notio efficitur, at  in Piat. Apol. Socr. 18. B.  ipov yap itoXXol xaTt/yopoi  yeyovatit itpds vpd$, xal ndXai noXXa tjStj Itrj xal ovSlv  dXrj^tS XiyovreS, quo loco izaXai XiyovxeS idem est atque ei prjxoreS . Noluit autem ipsum  perfecti temporis participium exhibere Plato, ut significantius  et præsenti hora accusatores meras nugas proferre dicantur atque  credularum anicularum inanes susurrationes. vide aonot. 107 Ceterum schol. ad h. 1. habet:  dSete 8iof M tav rd prj a%ia  tpofiov SeSioxuv. opoiov xovxo  xal to ijtofpoberjs avSpconos.   d vvv 81 } iXeyov . Nvv  8 r} sæpissime a librariis confunditur, neque pauci loci exstant,  ubi pro vvv 8 tj scriptum reperitur 6j} vvv, et pro 8 rf vvv  vice versa vvv 8 f\. Utraque  verborum compositio propriam  potestatem habet, ac 8 ?) vvv  quidem in adhortatioue soleune,  atque nostratium also nun  apprime respondet, aut ad rem  præsenti tempore notissimam refertur cfr. 191. A. o 8 /} vvv  optpaXov xaXovOiv 191* B. I   o St} vvv yvvaixa xaXovpev,  Nvv 81 } autem de tempore accipiendum est, ut signiheet nunc  igitur. Vide Boechhiuui ad Piat.  Min. 90. et Stallbaumium ad  Piat. Phileb. 105 seqq.   on 'AydScov $ av pati t cos ipoi. V ulgo legitur ipei,  quod ferri nequit propter insequentem modum optativum; accedit huc Bodleiani aliorumque  optimæ notæ codicum auctoritas,  qui ipoi optativum reprææntaut. In sequentibus dnopijtiaipi vulgo edebatur. Recte Bekkerus, Stallbaumius, alii, futurum in ordinem verborum receperant.,   xal Tt&Sj cJ paxdpie .  Kat h. 1. mere expletivam est,  de quo vide annot.  ai. MaxapioS nomen quod  attinet, haud raro apud Platouem  ita reperitur, ut blaudæ appellationi exprimendæ inserviat. Interdum id apud eundem, docente Stallbaumio ad Piat, de rep. I. 335.  E., ad ingenii sapicutiæque præstantiam refertur, cfr. Piat. Menon* 70. B. xlvSwsvcj tioi  Soxeiv paxapioS xiS elvai,  dpextjv yovy f site SiSaxrov,    t  Sccnbv ovto Aoyov gq&ivTa ; %a\ ra piv aXla* ovy  ouolcog &avpcc<5Tu; zb de In l zetevzijg zov xaXXovg    fl'3’ oxrp xputfcp irapayiyvetai,  eidevat. Adde Piat. Menex.  249. D. M. N?) Ai ', cj 2d■xpaxeS, paxaplav ye A eyeiS  ttjv 'A6na6i(xv, ei yvm) ov6a  toiovtovS A oyovS oia z' l6x\  6vvri%ivai.   xal rtOLvroS artov ovxcj.  Apud Bckkerum legitur pera  xa\ov ovxco xal 7tavxo8ait6v  A. /5» Uterque verborum ordo  codicum non paucorum auctoritate nititur» Equidem non dubito, quin ovxco vocem ei verbo  Plato apposuerit, quod maiora  cum vi pronuntiandum est; igitur 7tavxo8a7tuv ovxco in verborum ordinem recepi. Recte  autem Stallbaumius ad verba xal  TtavroSartov ovxcd annotat ‘Multiplicem vocat Agathonis orationem quippe quæ videatur omnia attigisse et percurrisse,  quæ ad laudem Amoris pertineant»   xa\ xa p\v aWa ovx  6 poicoS $ av pa6x a\ Sic  Beltkeriis et Stallbanmius omisso  piv] quod post opoicoS in omnibus fere codicibus reperitur.  lliickertus ad li. 1.: Habet sane,  inquit, quod mireris, piv particula in eodem orationis membro repetita. Attamen hoc ipsum  cautionem imponit critico, cni  nihil magis est mctnendnm, quam  ne librariorum vel grammaticorum' correcturas in textam recipiat. Quos quum multa hic  illic correxisse constet ex iis libris, in quibus ipsa correctoris  manus cernitur, quid est magis  consentaneum, quam iis quoque  in locis, ubi insolentius dictum aliquid pars codd. non agnoscat,  omissionem ab antiquiore critico  institutam in libros receutiores  receptam esse. Quam ob rem,  ut ratio reddi nullo modo possit repetitionis, servandam tamen  particulam equidem existimo. Sed vide, an possit sic defendi, ut prius pev membrorum oppositioni, alterum sententiæ inservire dicas; et cetera quidem,  non sunt illa quidem similiter admirauda. Si  recte Riickertura intellexi, eius  explicandi ratio nullo modo probari potest; non perspicio enim,  quomodo membrorum oppositio  non item sententiæ oppositio esse  possit. Ceterum exempla nonnulla laudavi supra ( cfr. annot.  21. et 216.), quibus probatur, interdum falsum esse, quod  omnium codicum consensu coniirmetur. Nostro loco duo Bekkeri codices piv post opoicoS  positum omittant, ex quorum auctoritate id recte omiserant Bekkerus et Stallbaumius. Ceterum  male post SavpaOxa punctum  ponitur. Schleiermacherus verba  convertit : und wemi auch das  Uebrige wol liiclit alles eben so  bewundcrnswerth gewesen ist;  aber die Schonlieit der Worter  und Redcnsarten am Ende, welcher Horer ist nicht- uber diese  erstaunt? Hæc quamquam cum  oratione Agathonis apprime conveniunt, tamen quoniam vitoperium continent prioris partis orationis, præter consuetudinem Socraticam sunt, de qua vide annot. 191 Signo interrogandi  post $avpa6xa posito locus sanatur. Sensus est : Et cetera qui tiov ovoficciav xal Qijuatav tlg ovx av it-utXcc ytf  axovav; ixu syays Iv Sv[iovjisvog, on avios ov% ol6$   dem nnm non pari modo præstantissima sunt?   to Sh iitl xrjXevti) S rov  ndXXov 5 . Hæc verba Riickcrtns ita explicat, utro' de voculas censeat cum sequeDte rov  xdXXovf genitivo arctius cooiungeudas esse. Addit idem, genitivum nominis alicuius coniunctiim cnm nominativo articuli  genere neutro positi prorsus non  differre ab ipso nomine, quod  cum suo articulo exhibeatur;  perinde igitur esse, utrum to  rov xaX XovS, an to xdXXoS scribatur. Idem præceptum  Matthiæus dedit in Gramm.  ampl. 285. 574., quod ta-,  men neutiquam probari potest.  Nominis periphrasis effecta illa  per articulum neutro genere positum semper aliquam nominis  adjuncti conditionem indicat, quæ  e verborum contextu facillime  eruitur. Posses igitur nostro  loco, y scriptor ro' 6e tov xaXXovS arctius coniungi voluisset,  verba convertere l Vim autem  pulcritudinis et verborum et dictionum cet. Non aliter, quam  Riickertus, verba converterant  Schleiermacberus in conversione  427. et Schulthessius 106. ed. Orellii. Persuasam nobis est,  to 61 irci t eXevTrjS ita positum esse, at, cum præcedentia  verba Ta plv dXXa reliquam ab  initio orationem denotent, hoc  nihil aliud denotet, qqam: verba  posita sub finem orationis» Tov  xaXXovS autem genitivus e verbo  oi^enXdytf pendet, de quo genere  structuræ vide annotat, 197»  et Matth. Gramm. ampl. $. 868.  681« Sensas est; Quod autem verbaattinet snb finem orationis posita, quis  pulcritudinis verborum  dictionumqne non summa  admiratione tenebatur  audiens? Ceterum aoristo tempore Plato usus est temporis rationem habens, quo Agatbonis  audita est oratio. Rarissimo verba magnum animi affectum indicantia alio, quam aoristo tempore ponuntur. In caussa boo  est, quod animi commotio maior,  ut subitanea, ita fugitiva est,  non dnrans, ut iam præterierit  necesse sit eo tempore, quo qnis  eius mentionem facit. Perfectura  tempus infra babes«p» 211. D,  ad quem locum vide annotat.   T&v ovopaxcov xa\ farfp d T os v . * Ptjpctxa sententiæ '   sunt, ovopata singula verba»  Hinc Eryximachus non singala  Heracliti verba, sed integram  sententiam vituperans male verbis expressam 187. A. dicit J  coSTtep tdcoS xal 'JIpdxXeiTof ftov Xexat XeyeiVj inel t ois ye fir}padiv ov xaXwS Xeyei. Infra  legitur 221. E. Toiavxet icotl  ovo pax a. xal fjTjpara i&<vBev  itepiapnix°vTai x. r. X. Adde  Piat. Apol. Socr. 17. H. ov  pev t ot } pa dt\ avdpeS 'ABp vaioi, xexaXXieTtrfpkvovS ye AoyovSj (Ssxep ol Tovxoovy fitjpa6 i Te xal ovopadiv ovde xexodprjpevovS x. T. A. Piat. Cratyl. 899. A. otov 4il  < piXoS * tovto iv a avzl fiijpar oS ovopa rjpiv yhnjrai, ro te  Vxepov avxoBev iooxa igiiXoper  x. t. A.   ixel iycoye ivBvpov psvoS x. r, A. Pe ixei vocis  C t’ iaouca <rv8’ lyyvg rovxav ovStv xttXov elnelv, v%  a.ia%vvr/g oXlyov dxoSgdg cjj%6fit/v, sl xr/ tl%ov. xal  yuQ f ib Togylov 6 loyog dvE(ii(ivt]6xsv, agtE drejrvag  rd tov 'Ofit/Qov EJiHcov&rj' i<fojioi\u>]v, fit/ /ioi xiktv caussali. potestate atque de eias  origine supra diximus annotat.  151. Ad verba, quæ sequuntur,  oXlyov dnobpaS qtxoprjv Stallbaumius rectissime aunotat; ne  quis scribendum suspicetur oXi* yov dnodpaS ar Gajfppijv, €en ~  tenti a verborum hæc est : ego  præ pudore pæne aufugeram, siqua potuissem.  Vide præterea annotationem  159.   et ny elxov. Vulgo legitur 71 oi pro ny» Hoc optimi  plurimique codices præbent* Atque videtur, Riickertus inquit,  ny etiam verius est; non tam  enim, quem in locum fugeret,  curandum Socrati fuerat, quam  quæ fugiendi ratio et via esset,  possetue an non. Utrumque  licet, sententiam si spectas, in sermone familiari, et locum, quem  versus aliquis fugam parat, et  rationem, qua fugi possit, sine  maguo sententiæ discrimine commemorare, neque nostratium vituperaretur, qui diceret: ich war  schon halb auf der Fiucht, vrenn  ich nur wusste, wohin aut wenit  ich nur wusste, wie. Sed araatrt '  Græci, ut supra indicavimus annotat. 28., verba motum in  aliquem locum significantia cum  quietis notione coniuugere; hinc  non dubium est, præsertim cum  codd. optimi, quorum in numero Bodieiunus est, ny exhibeant,  quin Plato Ttoi non exhibuerit, Ceterum dnodidpatixeiv verbum de servis soleune, qui,    quod hero debent, id non solvunt aufugientes. Debent autem  hero servitium. Apte igitur ano6 paS h. 1. Socrates dicit, quod  claucnlum aufugiendo, quam promiserit, non præstiturus esset  Erotis laudationem.   xal ydp pe Topy io v o  XoyoS. Gorgiæ Leontini celeberrimi sophistæ et dicendi  magistri illius ætatis, cuius omne  artificium in verborum ornatu et  magnificentia (Xap.nd. 8 eS, vide annotat, 196 ) constabat, id quod  abunde discimus ex Phædro Platonis. Duæ declamationes, quæ  eius nomine feruntur, Helenæ encomium et Palamedis defensio  quibus de coussis suspectæ fidei  habeantur, nescio ; id scio, proprietatem Gorgianæ eloquentiæ  in iis reperiri. Riickert* cfr.  Pliilostratus de Vit. Sophist. I.  xat 'AyaScov dt 6 rijs tpaya)6 iaS noitjzi}s, ov 77 xoipcpSla  Cotpdv re 71 al xaXXienij olde,  noAXaxov tg5v lapfieicjv yop yidZei.   in enbvSrq * Hanc formam  Atticis usitatam cum parum notum habuissent librarii, factum,  est, nt sæpe mutarent. Vulgo  legitur InenovSeiv. Bodleianus  codex inenovSet exhibet, cfr.  Matth. Gramm, ampl. J. 198. 4.  360 Buttmanni Gramm. uropl.  T. I. 432. Rem extra dubitationem ponit Eustathius ad Ilom.  Odyss. 1946. ed Rom., quem  Stallbaumius laudat: napaStdcodi  ydp 'HpaxXeidTjS, ori 'AttihoI tcov 6 'Aya&cov rogytov XEcpakrjv dsivov liyuv Iv r tp  Xoyca ini rov iftov koyov nipt^ocg ccvtov pe At&ov ty  atpavl-a itomtius. xal ivsvorjOa tote aget xocrayii.a<5rog  coV, 7 jvlxu ifiLV cS [toAoyovv iv rui pigti pE&’ vp& v    tOVS TOlOVtOVt V7tEp6wte\lXOVi   iv rui ijra povcp icepazov6iv f  TfSrj Aiyovzef xal ivero/fxrf   XoA i 7t£7COirfX7f HOLI OVZGD   tprjoi llavaizios ex £ tv ypettpaS Ttapa IlXdzoavi' xal &ovxi8i8?}S 8h xixPV rat X( p toiov zrp *Aztix<j) cfr. Stallbau mius ad Piat, de rep. I. 329*  B. ubi eadem eiusdem verbi forma in omnibus fere codicibus depravata reperitur.in ijC£7t6v$£iY,  Fopyiov he < p aXtjv 8et v o v Kiytiv . Annotant interpretes, ad Homeri Odyss. A.  632. respici, ubi hæc leguntur:   ’Ejje 81 jkmtpov 6ioS yp£i,  'Mt/ poi ropyeujv HEtpaXrjv 6ci VOIO TtEXttpQV.   *E% at8ov 7tijitl>£i£v ayavrj Il£p de<p6v£ia.   Gorgus adspecto capite mortales  in lapides mutari, veterum opinio erat» Iam vide, quam lepide  Socrates in LEONZIO (si veda) Gorgusque  nominibus lusit. Tanquam conspecto Gorgus capite, audita Agathonis oratione, ue in lapidem  mutaretur h. e» lapidis instar  avavSoZ sederet, veritum se esse  dicit. Ceterum quod apud Homerum est 8£ivolo neAcopov  nunc satis festive Seivov Aiyeiv  dicitur adhærente notione monstruosæ dictiouis.   ini rov ipov A oyov.  AoyoS hoc loco orationem significat, quam Socrates habiturus  est ; igitur verba convertenda  sunt: io faturam orationem meam. Rependit autem Socrates satis  festive, quæ ab Agathone dicta  erant 194. A, qtappdxzeiv   fiovA-El /i£, cJ StOXpaztS   Uva $opvfiri$(Z. Pro A faov  zy atpcovia consuetius dicendi  genus est p?)  pl dfpaovov noi rjCEitv aSTTEp A i$ov, sed multo  lepidius est atque præcedenti  comparationi convenientius Ai$ov  zy dgxovia.  xal iv ev 6 t} 6 a zoze apa  xazayiAadxoS gjv, Aoristicum tempus positum habes  tempore præcedente imperfecto,  ut momentanea actio a durtua  discernatur, de quo significatu  temporum vide annot. 36.  xaxayekadxoS nominis siguificatum supra tetigimus annot. p»  148. Ceterum cave zoze cum  iv£vo7fda coniuugendum censeas,  pertinet enim ad sequentia verba  tempus accurate exprimens, quo tempore Socrates deum laudare  promiserit. "£lv imperfecti par*  ticipium est : oratio enim recta  audiret: zoze apa xazay iAatfzoS  7)V i/vixa x. z. A. Respicit autem  Socrates ad 177. D. ovSeiS doi,  gj *Epv£,lpaxe, ivavzia  < pielxai . oirze ydp av itov iyoo  (iizoLpaidaipt, o£ ovdiv cptpit  «AAo InidxadSai i) za ipeozixd x . r. A.   iv reo pipet pe$’ vpdSv.  Socrates sibi ridiculus videri  sc simulat, non tam, quod Erotem laudare promiserit, quam  quod iis promiserit, quibus nemo  elegautiorem et pulcriorem Ero D iy%(d[iucCs6ftat rov "Epota xctl l(pr\v ilvcti dsivos tu  iCQOtuccc, ovdlv Side os cepa tov npciy fiatos, os edsi  iyxa(ucc£uv btiovv. iyd (ilv ydp vit dfieXreplas (S(i?]v  detv tdXq&ij kkyuv sceql exccGtov rov lyxo(ua^0(iivov 9  nat tovio (ilv vitdp%eiv, avxdv 81 xovxov tu xaU.i<Sza ixktyo(iivovs &s evxQSTt&Ctaza ttdivau xal itavv    tis laudationem exhibere possit.  Vides igitur» accentum orationis in verbis ponendum esse iv roa  fxipEi vficjv, quo facto   ironiæ acerbitas incredibiliter  angetur. Quæ sequuntor verba  .xai tcpr\v eivai betvoS xd ipeo»  nxd non satis cum Socratico  dicto 179. D. conveniunt. Modestius euim illic Socrates locutus est. Ne mireris igitur, quid  sit, quod vehementius Socrates  hic t se vituperet : omne vituperium in convivas convertitur, qui non veriti sint, coram Socrate, homine maxime erotico,  rerum eroticarum imperitiam suam  pro sapientia vendidisse.   iyd p\v ydp vn* dfte ArepiaS x. r. A., Hi* verbis auditis verisimile est, erubuisse,  qui de Erote verba fecerunt. A(i£\xeptocS teste Stallbaumio  Bodleiani codicis lectio est aliorumque plurimorum librorum.  Riickertus non nisi in Bodleiano,  Vaticano ono, Angelico uno, ct(iE\tepiaS reperiri annotat. Iloc  certum est, codices permultos  afiefarjpiaS præbere, quæ lectio  unde originem duxerit, haud dif-"  ficile est ad explicandum. Librarii enim cura non ad etymologiam respicerent df\eX.TEpia  nominis, sed ad analogiam vocabulorum in ?jpta desinentium,  ad dfieXxrjpia lormam recipiendam proclives erant.    KEp\ kxccOxov rov IYt  xcj yidS,oy iv ov. Ficinushæc  verba convertit: Putabam equidem ob ruditatem meam, do  quocunque quod laudatur a nobis, vera oportere referri; quod si verbis exprimere  voluisset Plato, scripsisset haud  dubie o iyx&judZExai. Schleiermacherus exhibet in conversione; Ich duchte namlich in  meiuer Einfalt, man miisse die  Wahrheit sagen in iedem  Stiick von dem zd preis senden, quam conversionem  verborum nemo facile probaverit*  Kiickertus idem esse contendit  Zxatixov x o iyxa>yiaZ6j.ievov 'atque xo æl iyxa>/ucu}6y£vov f sed  exemplis hic loquendi usus probandas erat, quod V. D. facere  omisit. Vulgo legitur : Ttipi Ixa <Sx ov xoov lyxooptctZofiivGDv,  quæ lectio Schleiermacliero placuisse videtur. Nobis ea- non est, nisi coniectura eorum, qni  TCepl bcatixov xov iyxGopiaZoflivov explicari posse diffiderent.  Scripsit fortasse Plato : TCepzkxdOtov iyxG>yta£o/i£rov h. e. de  omni re, si laudatur; fortasse etiam verba xov iyxGDj.uaZo pivov glossema sunt, quo facillime,  si abesset, careremus. Nam cum  præcedat ovbtv eISgjS dpa xov  itpdyyaxoS, cJ? ibtt iyHGoyid?,Elv oxiovVf satis patere opinor,  izepl kxaoxov per se positum  rem laudandam significare. dfj (ieya IqiQovovv m$ tv Iq<ov, wg flStd g ti/v  ftuuv xov ixaiveiv ouovv. xd de ccqb, cog Houctv, 01J  tovxo rjv xo xakmg htcavelv ouovv, dlXcc xd tog (ii- E  yufxa uvaxitiivtu xa Ttodyuait, xal d>s xedhaxet, iav  xe y ovxag £%ovxa iav xe (irj. ei Se 4>tvSij, ovSiv «p’  tjv XQayfia. XQOv^Qtjdy yaQ, mg foexev, uxiog exuOtog    xal tovto fitv vnapXBtv, Bastius paru*n perspecta VTtapxetv verbi potestate 7tal  tovto npdotov pkv rei pkyiStov  fikv vnapx&y scribendum couiecit. Frustra. Rectissime Stallbaumius xal tovto plv vnap inquit, est: et hoc debere orationi subiectum  esse argumentum. Nam  verissime Scbneiderus ad Xenoph. Oecon. XXL 11. vnap X&iy dicuntur a Platone quæc ungue fundamenti loco adesse  debent, ubi quis quid exsequi voluerit,   to SI a, pa, cjsHoihev,  ov tovto 7/r x, t. A. De xo  6 k vocularum significatione vide  annotat, 111. Adde Stallbanmium ad Flat. Apol. S.  23. A. " Apa conclnsivæ notionis  particula hoc loco ironiæ augendæ inservit. Præteritum tempus falsam opinionem aut spem  fuisse indicat, quam aliquis olim  susceperit atque per aliquod templis veram habuerit. Utuntur  autem hac formula satis cum dolore aut acrimonia ii, quos eventus docuit, aliter atque antea  putaverint, rem se habere. Eodem modo paullo infra legitur 199. A. aAAa ydp iyco ovx  ydij apa tov tpoxov tov inai•vov x . T. A. Egit de hoc genere dicendi Stallbaumius ad Piat.  Phæd. p* 68. B., ibique Homerum laudat, Odyss. XVI, v. 418,    'Avtlvo', vfipiv £x gdv * xaxopkjXav&, xal 61 6k tpa6iv  iv Stjpoo 'l$axi]S pe$ * optjXixtxS  ippev' dpidtov   fiovXy xal pvSotdi * 6v 6 * ovx  apa toios hjdSa.   Pro irpporfccto interdum in hoc  dicendi genere præsens tempus  reperitur, v. c. in Piat. Gorg.  469- E. t /2 'ScoxpaxE5 i ovtgj  pkv navtES av pkya Svvaivto,   IkeI xav ipnpjjdSEirj olxla rodtqo ra5 tponoo rjytiv' av 6oi do - /   xrjy xal ta yE 'ASrjvaicov vsapia xat rpii/pEiS xal ta nXoia  navta xal ta drjpotiia xal xd  idta. aAA’ ovx apa rovt*  l6ti xd pkya Svva6$ai, to not eiv d Soxei avtqj, DiiTert a  præteriti præsentis temporis usus  ita, ut illo posito evento aliquis  indicet se edoctum esse, rem aliter se habere, atque olim existimaverit, præsente autem tempore indicatur, indicare aliquem  ita, ut iudicium eius adhuc uoa  probatum sit eventu.   aAAa to goS pkyitira  avatiSkv ai t& npdypa ti. *Avaxi$kvai verbum solenne  est de donis, quæ diis ab hominibus consecrantur» Idem etiam eum significatum habet, quo aliquis alicui aliquid attribuere dicitor. Neutra verbi notio ad  nostrum locum satis quadrat.  Nimirum ironia consueta Socrates usus et pietatem d£ia diis   15  ijfiwv xbv "Eqcotu lyxauiateiv dot-ei, oi>% ortas lyxa(uaGtxai. 8ia xavxa 8i), olfiat, rtavxa kbyov xivovvxcg avati&exs xa "Epazi, xal ycczt avxbv xoiovxov rs  109 tivcu xal xoGovxav aixwv, orta$ av (patvtjxai tbg xakliOrog xal olqiCxos dijkov oxi xoig M yiyvuGxov- consecrantiam et mentientium  impudentiam notaturus est. Deest vernaculo sermoni verbum, quod  utramque notionem exprimat; nam  quod mihi nunc in mentem venit, aufhiingen, de fore suspendendo intelligas facilius, quam  de corouis, quibus templorum  parietes exornabant veteres. Sed  pone, vernaculum illud Græcorum verbo dvaxpEfxairvvvai apprime respondere, alteram notionem adde, qua dicimus : i e mandem etwasaufhiingen, et expressum habebis avariSivai verbum. In Latina liugua verbum est, quod Græcorum verbo ad unguem respondeat:  imponere alicui aliquid»   iepovf$f>i}$7}ydp,G)Sgoixtv. Socrates ex orationibus,  quæ hucusque habitæ erant,  conclusionem facit ad Eryximachi medici voluntatem. D», eiusque verba ita interpretatur, ut non veram Erotis laudationem, sed arbitrariam, hoc  est, vel veram vel falsam laudationem exegerit. Hinc verba explicabis coS UotxsVf quæ ita proferuntur a Socrate, ut ad convivarum orationes respici significetur. Sensus est: Deun die  Aufgabe war, wie aus den gehaltenen Hedeu crhellt cet.   iy xoo fiiaZeiv 8o%ei t  ovx 0 7tQ3s: iyxooj^iiddETat.  Fiemus bæc verba convertit :  Nihil ‘fenim referre, faisaue an    vera sint, cum propositum sit, non quomodo Amor ipse  laudetur, immo ut quisque AMOREM laudare quam  maxime videatur. Indicativo futuri rei veritas indicatur, quæ arbitrio opponitur, quo quis Erotem laudandum censent,  Paullo obscurius Socrates loquitar. Verborum sensus hic esso videtur: Convivas non Erotem, sed se ipsos landasse ita, ut suam sententiam de Erote laudando maxime celebraverint»   xavxa Xoyov xivo-vvxeS avaxiSe te x &"Ep gdxi.  Ruckertus ad h. 1. XoyoS 9 inquit, utrumque SIGNIFICAT, orationem et orationis materiam, xtveiv Xoyov, excitare sermonem  vel excitare, de quo dicatur»  Hinc sensus est, nihil, quod dici  possit ullo modoy prætermittitis, quin AMORI tribuatis. IldvTot  Xoyov xiveiv neque de oratione neque de materie orationis  accipiendum est, sed de genere  dicendi ac de modo res animo concipiendi; verba converterim: iedo mogliche Rede- und Be- trachtoqgsweise auwenden. cfr.  Piat, Phileb. 15. -E. o 8 l  xpcotov avrov yevodpevoS hxddTOTE XGOV VECJV tfd$ElS ttfS* XlYCt  dofpiaS EvprjHooS Sqdavpdv vq>*  ijSovrjG ivBovdia te xal xavxa  mvtt Xoyov h. t. A. Adde Piat.  Theæt. 163. A * tovxov *aptv td xoXXa xal arojta rav-<Siv' ov yaQ av otov xotg ye e16o6l xal xctAag y'  £%ei %al asfivag o htatvog. uM.it yaQ lya ovk ydq  figet rov x qotcov xov BTtctLVOv, ovd’ eidas vfilv c o^oAoyijtia otul ainog iv % c3 hbqu ineat ve<SE6&au y yXdrta  ovv viti6%ETO, fi (pgqv ov. drj. ov yitQ    ra ijiivrjdctjJTjv . Piat. de re pub.  V. 450. A. o6ov Aoyov itaAiv, QjSXEp apxy$> xivsixe  zepl rijs noAixtlaS. Ad avatLSeze cogitando repetendum cenæt Riickertus navia A ayov vel  supplendum avxov, quod ad  jtavxa Aoyov referatur. Frustra,  *Avazi%kvai hoc loco absolate  positum est, ut idem sit atquo  txvd%i6iv itoeltiSat.   t oiovtov xe elv cti xa\  r o 6ovx av ah iov . His verbis indefinite positis et natura  Erotis et utilitas dei vario modo in convivarum orationibus descriptæ insigniuntur. Igitur roiovtov talem significat, qualis a  convivis diversis modis descriptus  est, lodovicjv talium auctorem  tantorumque, qualium et quantorum auctorem illi Erotem prædicaverunt.   xal xaAas y * $\eix. r.A,  Eadem fere ironia Socrates utitur in Plat. Apol. Socr. 20.  C. xai iyco i ov Eutfvov ipaxdpitfa, ei aS aArjS&S lx £l  T<xvrr,v xifv xix v V y Ka ' L °vxcjS  cpptXdii 8i8a6xei. lyd yovv  noti avios ixaAAvvo/njv te xa\  JjftpVV OflTfV <XV y eI 7/7tl(jxdp7fY  xavra * «AA* ov ydp initira/ tat, ($ uvdpES ’A$rjvdioi. Cave  igitur, serio dicta censeas verba  xdi xaAd>S y ’ tx £L tepraf  o Zrt aivoS.   a A A d ydp iydf. Duæ cogitationes insunt in sequentibus :    Promisi me verba facturum esso  de Erote ; Ignaras eram rectao  laudandi rationis, quam vos secuti estis. Ad olterum cogitationem yap refertur, ud alteram  aAAd. Huiusmodi cogitatione*  quoniam sæpius in nna enuntiatione comprehenduntur, aAAd  ydp haud raro coninnctum reperitur. Quod sequitur ov8 ’ e1dtuS' Latine expressum audit r Sed  enim ego non noveram buuc modum laudationis, non scieus autem vobis promisi, ut ceteri,  ita et ego ipse dei laudationem. Positum igitur habes ovd’ eido oS pro ovk e16gj£ 86. Efficitur autem illa scriptura, ut accentus orationis, proprie in ovh  lidcoS 8i ponendus, in sequens  finitum verbum transeat.   ?} y A arra ovv v it e 6 x £ to, 7 ) 8 fe tppTrjv ov. Legitur  apud Euripidem, ad quem Socrates respicit li, 1., Hippolyt. v.  612.   7 } yAc566 * ojjgSjjqx’, 6t tppi} v  avapox oi  Haud raro in Platonicis scriptis ad hunc versum alluditur, v. c,  Theæt. 154, D. EipiitlSeidv  xi HvpjpijdEiai' tf plv ydp  yAdoxxa aviAtyxxoS ijpiv forat,  7 } cppifv ovx avEÆyxxof.  Adde etiam Cicer, de ofif, 111, 29*  108,: Nou enim falsum iurare  periurare est, sed quod ex animi  tui senteutia iuraveris, sicut verbis concipitur more nostro, id  15 *ftt lyxafua£<o rovtov rov rgoxov ov yag av Swalfiijv' ov (iknou akka ta ye dkqdq, el fiovkte&e,    non faceie periariam est. Scite  enim Euripides:   Iuravi lingua, mentem iniuratam  gero.   Ad Socratem nt revertamur, Euripideis verbis laudatis hoc efficere voluit: Promisisse sese quidem Erotis laudationem, sed non  talem, qualem ediderint, qui ante  6e locuti sint. Aut igitur tacendum sibi esse, quippe promisso suo ad Erotem illa ratione laudandum non obstrictus, aut  eam laudationem proferendam  esse, qualem, cum promiserit, in  animo habuerit., ov ydp kri iyxapiaZa  xovxov tov tporcov. Breviloquentia est : hæ enim sententiæ verbis insunt: laudaturus  eram, at non amplias laudaturus sum, si huuc in modum  laudatio instituenda est. Riickert.  *EyxoopidS,co absolute positum  est, ut non tam actionem, quam  ipsam verbi notionem cum vi repræsentet : iyxcjpia^cov el/ii.   Hinc facile intelligitnr, quid sibi  velit hi hoc loco.   ov ydp av dvvaiprjv .  ov /jLevxoi . Admodnm dubitant viri docti de horum verborum iuterpunctione recte ponenda » alii punctum post ov f.Uvtoi  ponendum, alii omnem prorsus  interpunctionem post ov fievtoi  delendam censent. Atque sic  Bekkerus verba edidit, quem Riickertus secutus est annotans ad  hunc locum: tftraque verba interpuogendi ratio vera est grammatice; sensum si spectes, roirere, quid sibi velit tam fortis    ac vehemens negatio, qualis fatura sit, si ov pkvtoi cum præcedentibus iungatur. Contra si  iungas ov pkvtoi aXAa, multo  lenior erit oratio, sensumque  præbebit hunc: Vestro isto modo AMOREM laudandi consilium plane  abieci, non possim enim, etiamsi  forte velim. Attamen hoc ita  accipi nolo, quasi dicere omnino  recusem, immo vera quidem cet,  Equidem non dubito, quia  Ov pevtoi verba per anadiplosin  rectissime ab Stallbaumio explicata sint, cuius exempla si quæris, adi Stallbaum. edit. Sympos.  97» Quod autem scire se negat Riickertus, quid sibi fortis  negatio velit h. 1., exprimendæ veritati enuntiatiouis negativæ  inservit, ut verba convertenda  sint : ich konnte es auch nicht,  wirklich nicht,   ei ^fiovXedSe, i$k X oj  xa x 9 ifiavxov . De (5ov Af6%at et kSkXeiv verborum significatu vide aunot. 44. Ka T a præpositionem quod attinet,  vide Piat. Apol. Socr. 17. B,  el phv ydp tovro Xiyovtiiv,  opoXoyoiyv av iycoye ov nata.  xovtovS elvai jirjtcop. Piat.  Prot. p, 517- A. iyd 8e tovtoiS  aita6i xaxet tovro elvai ov  Hvp<pepopai t de quo loco supra  diximus 41. Adde præterea annotat. 134. n Iva prj ykAo ota o(p\cD . cfr. Apol. Socr.  17. C. ov ydp av di/ itov Ttpk - 7Toi, cj dvdpeS, tp8e ry uda  toSjzep psipaxlaj TtXatTovti A dyovS eis vpaS elsdvai, quem  locum eo aptiorem hic censebis, l&tfaa tljteiv xcct’ Ifiatnov, ov itqos rovg v(istigovs B  koyovg, ivu (lij yikattu. ocpfao. oga ovv, cj <X>aidQt, {I   > i    qno certius est, Socratem ætate  provectiorem fuisse eo tempore,  quo Agatho ItuyIxuk celebravit,  h. e. 412. a, Cfi. Ceterum  ocpXt o cum quadam ironia in malam partem dicitur, ut supra  183. A, a ei xiS toXpoSrj itotetv  aXX oxiovy nXrjv tovto, za  piyidxa xotpnoiz 9 av oveidrj.  Eodem modo d.7ZQXav£iv verbd  Græci utuntur, cfy* Piat, dc legg.  910. B. xal itada ovtgdS f\  TtoXiS aitoXavxf xgdv adefi&v  zpoitov riva dixcdcof.   opa ovv, <u $ai8pe t ei  xi xal zotovzov Xdyov  6iei 7tep\ "Epcox os . Stallbaumius per epexegesin verba  addita censet zdXifSif Xeyopeva dxoveiv, cuius structuræ permulta exempla reperiuntur. Unum  exemplum ut laudem, cfr. Piat.  Phæd. 103. A. cap. 51. xal  ziS eh te xdov xaporxcov dxov 6aS itpoS Secjv, ovx iv roiS  XpodSev r\piv XoyoiS avxo to  ivavxlov xdbv vvvl Xeyouivcov  copoXoyeiro y ix xov iXaxxovoS  zo pei2,ov yiyvedSai xal ix xov  pdZovoS xo tXaxxov, xal axeXv&$ avxTj elvai j/ yivedi? rots  ivavxioiS, ix xoov ivavxi&v;  Ceterum male rerba disposita sunt, quandoquidem comma  non post diei ponendum est, quo  loco id posuerunt editores ad  unum omnea, sed post "EpGoroS.  Sensus est: Vide agitur, o  Phædre, num forte tibi  etiam huiusmodi Erotis laudatione opua sit, ln e.  vera, non mendaciis cuiusvis generis referta. ovopadi 81 xal Sidet  firf/idxGov roiavtg. *Ovopara et fi?jpaxa quo significatu poni soleant, supra dictum  est annotat, 221. Sententiam  quod attiuet, duo suut, quæ a  Socrato in orationibus couvivarum vituperantur : sententiarum  falsitas, verborum enuntiationumque nimius ornatus. Igitur seri'  ptura non opus est uqius codicis Vindob., quæ magnopere  placuit Schæfero (ad Dionys. de  compos, verb. 28.), ovopadei  81 xal Sidet fcrjpdruv toiavXXf* In sequentibus ditola av  tiS XVXV iiteXSovda additum reperitnr in permultis iisque pptlmæ notæ codicibus di particula, quæ nullo modo ferri potest. Admissa ea sententia verborum existit hæc: Vere dicta  pudire, nominibus autem  et positu enuntiationum tali (b. c. vero) et qua lis cunque forte «eæ obtulerit loquentl. Fortuitum  b. e. non exquisitum sententiarum verborumque positam facile  probes, verum positum quamquam cum veritate rei convenientem interpretari possis, tamen minus probabilem h, 1. indices. Igitur di post ditola  collocatum, quo efficitur, ut zotctvxy ad præcedentia non ad  sequentia verba referatur, atque  ut commemorata posituras veritate simplicitatis notio adiungatur verborum atque dictionum, ex ordine verborum semovimus. Idem fecerunt Bekkerus, Stallbaumiua, alii. Ficinua verba  convertit: Vide itaque, Phædre } Xi xal toiovtov Xbyov diti 'Egcotog, Talr^si] Xi yufiwu uxovt iv, vvofiaGi 8s xai &i<Ssi gtjfiatav roiavry,  inoia &v ns hul»oS6a. Tbv ovv QaidQov   tcprj xai rov S cckkovg xtkivuv Uyuv, bny aixbg ot 'oiro Sstv ilnsLV, rctvry. "En roivvv, tpavuv, a <I>aldQe,  xaQig fiot Aya&mva a/iwg’ arta Igia&ca, tva, «voC fioXoynHansvoe ««?’ «vtov ovtag r/St] Uya. ’AU«  TUiQiyi-u, tptxvca tov OcuSqov' ulk igata. Msza  tavra brj rov 2axgdrg hv Lvd&vSe xoftlv aglaGftca. utrum vobis 'placeat orationem  fiuiusmodi nunc audire, quæ de  Amore vera duntaxat enarret,  verborum nominumque, utcunque  accidit, compositione procedens.   Uri roivvv, tpavai, <a  $ai8pe, TtapeS pou Car  ad Phædrum potissirauih et hoc  loco et sapra Socratis eratio se  convertat, si quæris, vide 197*  D # iyco 8} rjSioos; pkv axovat  ^SooxparovS 8ia\eyojitvov, dvayytaiov 8i poi ImipeXqSijvai rov  iyxcopiov ro5 "Epcon xal amo  SeZadSai nap* bvoS txutixov  vjigdv rov Xoyov. o it q avro? olotro 8 si v  elmeiv, ravty. Commode  abesse posset ravtft, quæ vox  e præcedente on rg suppleri solet alias haud raro. Posita nostro loco est, atque in fine quidem totius enuntiati collocata,  ut significantias Phædri ceterorumque convivarum verba red-r  de ren tu r, quæ obliqua oratione  liunc exhibentor. Dixerunt autem illi: omjf avtoS olei 8tiv  Xeyeiv, ravry elnk.   ovrcoS rj8 tj Xeyco. vide  annotat, 195* Schleiermacheras verba convertit: damit icli  mit ihm eioverstanden a 1 s d n n n  welter rede. Recte } displicet ta*  men vocula w ei ter, qua rectius  carueris. Nam X£yco t ut XoyoS  in præcedentibus sexcenties de  Erotis laude, vide annot. 187.,  de laudatione incipienda intelligeudum est : Damit ich, wenn ich  mit ihm mich verstandigt habe,  alsdaun den Eros au loben beginne*   iv$£v$e Xo%kv. Vide annotat. Stndiose id agit  scriptor, ut lectores seraper admoneantur, orationes convivarum  non accurate neque verbo tenus  referri, quod quo consilio fecerit, in Comment* de Syrapos. Platonis indicavimus.   xa\a>£ poi lt8o%a$'KCC$TjyijtiatiSai rov Xoyov,  li, e. disputationem exorsus esse. Deest, quod mea  culpa potius factum puto, quam  quod onmino nullum sit, sed deest  mihi exemplum verbi ita usurpati cum genitivo. Non desunt,  ubi accusativus sequatur, velat  Thcæt. 200. E. 6 xaSrjyovptvos rov notapSv. Riickert*  Verba transitiva haud raro ita  adhiberi, ut non tam actio, quam  verbi notio urgeatur, sæpius  annotavimus, v. c,p. 22. p» 59. Cap. XXL   Kal ftijv, e» (pile 'Aya&av, xalwg fios tdofcg  xadyyrjtiaB&ai zov Ivyov, Isyav, 3« xqwzov tt£v  6'tot ccvzov iTaStL^ai vnoiog zig iotiv 6 “Encog, vBztqov Ss tu k'pya avzov. zavzrjv zr;v uQX>i v naw aya[itu. Xfh ovv uoi tcsqi "Eqsazog, insidi; xal ralla xalag xal peyal07tQS7iu g 6iijl%sg olog ia ti, xal %6i$s D    tizi' jcotSQov iau zowvzog    Hoias usa» ut unum tantummodo  exemplum laudem, legitur p, 178«   C. o ydp xpi? dv^poonoiS?/yeuSSai navxoS x ov filov xcdS  ptAAovdi xaXwS fiicooetiSai,  quod idem valet, atque o ydp XPV  tOtS CtV%pC£> 7 tOlS &mp ffl'EyGOV  elvca navxoS x ov fiiov. Sic no«tra verba posita sunt pro xaAo? fioi £doB,aS xaSrjyijxtjs elvat x ov Xoyov.   oxt np doro v p\v S eoi.  cfr. Cic v de ofF. I. c, 2. $. 7* Placet igitur, quoniam omnis disputatio de officio futura est y ante definire, quid sit officium,  quod a Panætio prætermissum  esse miror * Omnis enim y quæ  a ratione suscipitur de aliqua  re institutio, debet a definitione  proficisci, ut in !el ligatur quid  sit id t de quo disputetur * Ad  hanc instituendæ disputationi»  legem Socrates etiam in Menone  respiciens 77* E. docet: ante  dicendum esse, quid sit id, quod  virtus appelletur, quam possit,  utrum doceri queat necne virtus,  diiudicari.   tavtrjv trjv apxrjv navv aya pax. y Aya<S$ai verbo  utuntur, qui et AMARI et laudari a  se rem aliquam indicaturi aunt.   olog eivcd nvog o Egag    cfr. Piat. Protag. 935. D.Vl rtal  1 IititoviHOVy ct ptkv Zycoyl tiov  trjv <pi\o6oq>iav ayajiai, axap  xal vvv inaivdo xal cpiXco x.  t. A. h. c. quod s em per facio, tuam sapientiam ut amem laudemque, idem etiam nunc mihi  contingit. Minus probem Stallbaumii annotat, ed. 97. Haud  cio, inquit, an alicui scribendum  videatur axap vvv xal btaivdr  xal tpiXdo, quo clarius appareat  ratio oppositionis. Sed nihil mutandum, siquidem xal non cum  vvv, sed cum atdp arcte connectendum, ut significent voculæ:  quin etiam .   olof etvai ttvoS o "EpcoS lp oo . Repentur hic verborum ordo apud Bekkerum,  Astinm, Stallboumium, qui Bodleiani codicis «t Vindobb. doorara auctoritatem seguti sunt.  Eum verborum ordinem Riickertus frustra impugnat, dicens, minus bene habere subiectum inter  prædicatum et pendentem inde  genitivum insertum. Nam huius  structuræ artificium et apud Græcos et apud Romanos acriptores æpennmero reperitur. Suspectum autem fit mutatione sedfe  $pa>S nomen j nam vulgo verba  inverso ordine exhibentor oloS 1 m    f ovStvog; Ipcota 6’ ovx, tl {v>itq6s rivos % noxios  iou yiloiov yap av th] xo igatrjua, tl "Epias  bsxlv 1’gag scapos rj [irjtQos  «AA’ to $jctp &v tl cnko  tovto xcatQa jpdrov, uqu 6 xarijp iaxt xarqp w ilvai nvof IpaS 6 "EptsaS, Uodecim codices ipcoS nomen prorsus omittunt. Verbum omisimus  nos, quia sive ante J *Epa)S ponatur, sive eidem postpouatur,  cum sequentibus nullo modo convenire videtur. Etenim si scripsisset Plato oloS elvai nvoS ipGoS  6 "EpcoS s. rivos 6 *EpooS HpoaS,  nemini auditori ac ue ipsi quidem Socrati in mentem venire  potuisset patris matrisve cogitatio, quæ verbis sequentibus continetur. Iam cum omisisset SpoaS  nomen, ambiguaque potestate posnisset "EpaoS nomen propriam,  ne interrogatio, ut potuit male  intelligi, ita revera male intelligeretur, verba statim addidit:  ipanco 6 * ovx, el prjrpoS t tro$  7} natpos idxtv,   yeXoiov yap etrj to\  £ p oj r ?}/i a, Socrates Erotis nomine ita posito in præcedentibus, nt non deum sed dei vini  iutelligi vellet, additoque vituperio eius, qui interrogationem  sio interpretaretur, ut de Erote  deo, non de amore sermonem  esse censet, satis acerbe incu-r  rium eorum vituperat, qui dei  nomine adhibito tum deum, tuut  vira eius expressissent non indicantes, utra potestate nomen  proprium accipi voluerint» Aliter Ruckertua de his verbis indicat, cuius verba hæc sunt; Id  nihil, inquit, habet ridiculi, rogare, Amorne patrem vel matrem  habeat, id quod infra rogat ipse  SOS, A, At ita rogare, ut    prædicatum ponas ZpcoS, ac deinde  genitivi sensum velis esse lionc, quem negat esse, id vero ridiculum est. Ridiculum igitur hoc  quoque, si quis, quod recte interrogatum sit, ac ne male accipi possit, addito prædicato ipooS  præcautum, tamen ita accipiat  aut accipere simulet. Pertinet  igitur hoc ad sophistarum captiones fraudesque deridendas, babetque vim hand exiguam ad firmandum io præcedentibus positum IponS contra libros eos, qui  id omittunt*   ei avto tovto itatkpet  iJpojtGDV . Imperfectam cum  el particula coniuuctum in hujusmodi enuntiatione aliquid sumi  fieri indicat, quod revera nou  fiat ; aoristus addita av particula  actionem exprimit, quæ sine dubitatione futura esset, si fieret  illud, quod fieri tantummodo sumitur. Paullo aliter Stallbaumius  ad h. 1. : Imperfectum, inquit,   indicat id, quod nunc fieret, si fieret: aoristus autem SIGNIFICAT rem ita esse comparatam, ut  e vestigio possit perfici et abaolvi. Avto tovto icatipa minus recte Stallbaumius censet  idem plane esse, atque natipct  avto tovto, oitep l6tw. Neque  recte Schleiermacherus verba convertit: Wie wenn ich nach ei nem  Vater selbst fragte. Schulthessius eodem fere modo: wie wenn  ich grade vom Vater ftagte.  Avto tovto sequente uomine articulo tuo destituto significat, vog, ov; tfæs av 6>'j xov (iot, d IfiovXov xa%w$  axoxQlvaO&at,, oti t&ziv visos ys V dvyccTQo s 6 xatrjQ  ittttrjQ • ij ov ; ITavu ys, tpuvca rov 'Ayafrwvtt. Ovxovv xai rf /tijtijQ ascevras; OfwkoysiOftut xai E   V  verbum, quod in superioribus commemoratum sit, nunc materialiter, ut verbo hoc utar, usurpari,  «t conversio audiat : Aber gleichwie wenn ichdas Wort Ttaxrjp  selbst aufnehmend fragen wollte cet. Plura exempla si quæris verborum materialiter positorum, indicata reperies in Indicibus*   tlitet av Stj itov poi, el  iftovXov* Ei ifiovXov positum est b. e. imperfectum tempus fiovXe6$cn verbi, quod ponitur velle Agathonem respondere, sed revera non fieri, ut voluntas illa respondendi se ostendat proptserea, quod responderi  nequit, ubi interrogatio nulla  proposita est. EhceS av rursus  eodem modo positum est, ut  paullo supra, significatque, Agathonem haud dubie dicturum esse,  si interrogatus a Socrate respondere vellet*   xai 7) pptpp gdS avtGD$ .  !i* e. Stallbaumius inquit, ovxovv xai nepl pjjtpos ooSavtaS  %X £L ? dubito, nam recte. Nam  ut taceam articuli ante prjxpoS  ponendi omissionem, quo carere  non possumus io huiasmodi enuntiat io ne, expletior oratio audit  potius: ovxovv xai r\ prjrrjp   vlioS ye rj SpyarpoS prjtpp.   o poXoy ai6$ai xai tov ro* Hæc tredecim Bekkeri codicum lectio est, mups apud eundem opoAoysid&a habet, tinus  &>poAoyai6$ rursum unus oi  yel<$$&   poAoyeidSaz. Editores excepto  Riickerto, qui opoXoyetdSai dedit, vulgatum opoXoyijdai in  ordinem verborum receperunt.  Hiickertus ad h. 1* aut opoXo yEioScti scribendum esse censet  aut 6fioXoyti6$G). Posterius,  inquit, propterea improbandum,  quia addi debebat, si hoc Piato  dedisset, <pavai vel alius dicendi verbi infinitivus, vpoAoyetdSai autem non habet, quod  offendat, modo passivum esse teneas: concessum esse, immo commendationis aliquid ex eo.  habet, quod in sequentibus quoque præsentis infinitivus opoA oysfa- et infra p* 20 1. A* «wpoXoyat imperfectum non aoristus legitur, Dedimus opoA oyau5%at codicum auctoritate  moti, nou quod præsens tempus magis nobis placeat, quam aoristicum tempus, neque magnopere curamus præsentis atque  imperfecti usum in sequentibus,  nam et imperfecti et floristi infinitivus in huiasmodi enuntiatis frequentissimus est. Neque admodum probamus illud conces- #  sum esse, quod haud scio, an  cuiquam satis probaturus sit Riickertus, Alia de caussa in textu  posuisse opoAoyatdSai libnit, videlicet quia proxime ad PJatoaia  manum accedere videtur, atque  viam aperit genuinam lectionem  restituendi* Etenim scripsisse Platonem arbitramur opoXoyatv nat  tovto, quæ scriptura quam fa- tovto. "En rolvvv, slnslv xov ZaxQ&xrj, dxoxgivca  oUym itltiu, Zvu fiaXXov xaxa/ice&ijg d |SovAof«a. si  yuQ ipotftijv, Ti 6i; ddsbtpbg avxb tovto oxsg %6nv,  ioxi xivog a$iX<pog, ij ov; Oavai slvai. Ovxovv  aStlyov ij ddsAtpijg; ' OfioXoysiv. JTugdi Si/, cpdvai, xal xbv”Egaxct slnslv. o "Egtog tgag ioxlv ovbsvog  SOO ij xivog ; Tldw [isv o vv ’i<Sxiv. Tovxo /ihv xolwv,  slnslv xbv Zu xguxrj, rpvka^ov nagd tiavztp fisg.v>]fitvog    cile potuerit xai, ut fit, incuria  scribarum dupliciter posito in  opoXoyeTtiSai mutari, e verbo maiusculis litteris perscripto patebit, Scriptum nimirum olim  exstabat: OMOAOrEINKAI KAITOTTOy ex quo factum est  OMOA OrElCQAlKAI TO TTO,  ei yap ipoiprjv, ti 8e;  d8e\<po $ avtu tovto oitep  iZdtiv* Optativo modo coninucto cum ei particula iubetur  boc loco Agatho sibi cogitare  ea, quæ revera fiunt, tanquam si  fieri possint. Utuntur autem hoc  dicendi genere ii, qui interrogare aliquem aliquid cupiunt, neque tamen interrogationem cautione adhibita nulla proferre audent. Nostrates dicere solent:  Denke dir einmal, ich fruge,  quibus verbis interrogationem  ipsam annectunt. Hinc vides,  ipsa interrogatione posita facil4 lime abesse posse supplementum,  quo in huiusmodi dicendi genere  opus esse interpretes passim annotare solent: ti av tpaitjS ;  Ipsi autem interrogationi, h. e,  non suspensæ ex aliis verbis, apprime convenit interrogandi signnm post ti de; Riickertus edidit ti dk adeXtpoS duabus de  caussis, quas nullius momenti  eise existimo: quod, postquam de matre dictum sit ovxovv ?/ pi\trjp cjSavtGoS;' ad ea commodius  adiungi videatur interrogatio ti  de a8e\(p6s ; quid porro frater,  quam ti de; d8e\g>oS, . . quid  autem ? frater ., « qua novi quid,  non tertium exemplum proferri  videatur, deinde, quod ea distinctio esse videatur librorum  omnium. Alterum nobis argumentum, quo probemus ti 86;  scripturam, hoc est, quod adeA(poS arcte cum insequentibus verbis coniungendumest; nam adeA<po$ avto tovto oTtep £($tiv nobis est: Das Wort a8t\(pu$ in  seiner absolutesten Bedeutung.  Hinc ne comma quidem post  adeXfpoS posuimus, quod in iis  editionibus comparere videmus,  in quibus posito interrogandi  signo, ti de; a sequentibus verbis disiunctnm est. Restat, at  de 8ad vocula dicamus, quæ h.  1. et apud Bekkerum et apud  Stallbaumium in di particulæ  locum substituta est. Aai non  ponitur, nisi ubi maior animi  commotio indicanda est, ut admiratio, indignatio, ira ; vide annotat 191* Merito igitur mireris, duumviros criticos eandem  retinuisse in tam quieto disputandi genere, quale hoc loco est  manifestissimum, CODEX BODLEIANVS exhibet aliique libri non otov ' roOovSe Se elice, itoregov 6 v Eg uq ixelvov, ov  $Onv 1’otog, exirtvfiel avrov, rj ov; Tlavv yt, (pavæ. Tlvtegov iyav avro, ov iiudv/tei re xal iga, elrcc  bu&vfiEL re xal iga, rj ovx lycov; Ovx iyav, costo elx og ye, tpavai. Uxoitet S>), ebttlv tov Zaxgar>] t  avrl tov elxvrog, el dvayxq ovrag, ro liri&vfiovv ha&v(iecv ov ivSeeg lOnv, rj perj eici^vuilv, iav iu ) iv~  deis r]. ifiol fiiv yag &av/ia0 rug dumi, co Idya&av, B    pauci ; non dubitavimus igitur  iu ordinem rerborum id recipere*  Idem Riickertus fecit.   c pvXagov itotpd davrc 5  fi£ pvrjpiv oS otov. Ilæc  verba hodierni editores plane  non distinguunt interpunctione,  iunguntqne Astius certe et Schlei-ermacherns sic : <pv\a5,ov itapd  0avT(fi nefivrjfiivoS tovto otov  *c. itiriv. Sed in hac interpretatione displicet nimis magno  intervallo a tovto pronomine,  quocum cohæret, divulsum otov  eo magis, quod, si a /iSfivTjfiero$ seiungendum est, sic nude  ac sine ulla vicina voce, quacum  coniungatur, vix ullus bonus  scriptor collocaverit* Addidisset  Plato, si ita verba accepisset,  idriv. Accedit, quod tovto h.  1. vix ad sequens aliquid, immo  ad præcedentem concessionem,  Amorem alicuius umorem esse,  referendum est. Quibus de caussis veterem distinctionem verborum, qua ante /.leyvipUvof comma ponebatur, revocavi. Est igitur sensus : hoc igitnr apud animum serva ( sc. alicuius esse,)  atque cuius sit, memento. Hanc Riickerti ad h. 1. annotationem integram perscripsi, ut  mclins possent, qui hoc libello  ntuntur, de ca iudicaro. Mihi  non persuasit V. D. Optime    Platonis verba convertit summus  Schleiermacherus : Dieses nun,   habe Socrates gesagt, lialte nocli  bei dir fest in Gedauken, wovou  sie (er) Liebe ist.   iit l$V fXEl OtVTOV. Dc  pronomine repetito vide annotat*  198*   oJs ro' elxoS y £ * Agatho  finem Socraticæ institutionis atque stragem futnram rerum suarum odoratus, nt haberet, quo  posset rebus perditis salvus elu-»  bi, quæ non poterant non concedi, e verisimilitudine dnntaxat  concedenda censuit* Hinc ojS  ro sixoS ys satis astute addit.  Sequentibus docemur, quam male  ei hæc res cesserit. Nam aVrl  tov eIhotoS, Socrates inquit,  videamus, eI avdyxrj ovtcjS x.  r. A. Ceterum verba dvx\ T ov  sixoToS brevius quidem dicta  sunt, neque tamen obscurius.  Sensus est: 2xoJt£i Si)    av tI tov A iyeiv d>5 ro elxof  ys, eI avdyxij ovtco S*. Convertenda verba sunt accentu orationis  in dxoitet verbo posito: Untersuche nun lieber, anstatt  dass du sagst, «wie es den An•chein hat,® ob nothwendiger  \Vei&c es sich so verhiilt*   S av/Ltadrdjs 6oxei, cJ   'AyaZtov, wS dvdyxrj tl* «6g dvdyxt] tlvca. <Jol dt noog; Kdftol, cpavai, doxel.  Kcd ag Xiysig. ciq’ ovv (iovXoit’ av tig fieyag av  fityccg tlvca, ij 1<>%vq6s av la%VQog ; 'ASvvmov Ix  ruv afioXoytjfiivcav. Ov yuQ xov ivdtijg av th)  xovtav o yt av. 'Alrj&tj Xiyug. EI yaQ xal  lG%VQog av PovXolto IcJyvQo g tlvca, cpavai t ov ZkoxQuzij,  xal xa%vg av za%vg, xal vyirjg av vyujs, S  yaQ 3v zig tavza oItj&uij xal nuvxa tu xocavta    v Oii, Non sine ironia quadem,  et quo gravius se opponeret Agathoni in re apertissima gqS to eIxoS ys dicenti^ Socrates verbis utitor SavpaQtGoS Soxei, goS avdyxtj  x. X. A. Ceterum Stallbaumius  ad h. I, Ne quis, inquit, miretur, tanto intervallo ab  juaoTcoS remotam, alia huius ge*  neris exempla notavimus Piat.  Phned, 95. A. Bastius Spec.  Crit. 139. $av/iadT<oSi ooS  verborum seiunctione a$eo offensus est, ut de loci veritate  dubitaret. Diximus de coS cum  aliquo adverbio coniuncti structura apnotat, 12., cuius structuræ originem qui reputaverit  apud se, is mirabitur magis adverbii cum ai? artissimam conjunctionem, quæ epud Platonem  veteresque scriptores Græcos sæpissime reperitur. Unum exemplum ut laudem coS ab adverbio  suo disiuncti, legitur in Piat.  Theæt. p, 157. D. Savpad Tt£(  (paiyexai cos fynr Xdyov .   ix r&r oa poXoyrj /livar.  Respicit Agatho ad verba ro iiti Svpovv iitiSvpelv, 'ov IvdsiS  idriVy ij fi?) iittSvyeiv, iav p?)  ivdelf y. Patet igitur, præsenti tempori dpoXoyovpivoov  hio non locum esse, quod vulgo  edebatur.   eI yap xal idxvpos < 3 *  fi ov \oit o . Socrates ad eum  iinem tendit, ut Erotem omni  ornatu privet, quo eum, qui ante  se locuti essent, donaverint. Et  cum iu superioribus esset judicatum, Amorem alicuius rei appetitum esse, cardinem rei nunc in  eo versari vides, ut, neminem id  appetere posse, quod possideat,  atque vice versa non possidere,  si quis, appetat, quod appetat,  probetur. In qua re ne sophistico quodam artificio circumveniretur, Agathoque ad indoctiorum hominum sermonem confugeret, qui cum alia male, tum etiam hoc sibi indulgeant, ut dicant iycj vyiaLvoav fiovXopai  xal vyiaivEiv, ipsum hoc dicendi  genus Socrates nunc adit, atque  quid sibi velit, exponit. Singula  verba quod attinet, anuotftt Riickertus ad h, 1. rectissime: Protasin ponit auctor, cui deinde  parenthesin subiungit, qua rationem reddat eorum, quæ in  protasi dicta sunt, atque cur  liceat ea ponere, ostendat. In  qua quum plura fuissent dicenda, ita ut etiam periodi complures existerent, non potuit  simpliciter reddere protasi apodosin, sed novam instituit: aAA*  Ztav tiS Xiyy } quam deinde sequitur apodosis, qua quid tali ho- zovs ovras ta tolovtovs xai iyovxag ravta rovrov, C  ancg $x ov(Sl > tTCL&v^iuv. iv’ ovv (irj e^axart]d‘d (uv, rovrov tvtxa Xtya. rovtovq yccQ, w 'Ayaftav, d  Ivvodg, £%Uv fiiv exaOrov rovrmv Iv rai naqovri,  avctyxrj, a %ovtftv, lav re fiovXavtai tav re p 17, xai  rovrov ye 6 rj tcov rts av haftvfirjætsv ; aXX’ orav ng  Xiyy, ori ’Eya vyiuLvcov fiovXouat xai vyialvuv, xai aXov  tav fio vXofiai xai xXo vreiv,   mini respondendam sit, demonstratur. Est autem inter utramque protasin hoc discrimen, ut»  in priore ponatnr aliquis hoc dicere simpliciter atque sic, ut  plane non quæratur, fiatue id  rerera aut fieri possit, necne, in  posteriore autem, postquam demonstratum est, fieri posse, res  pro certa' et vere eveniente perhibeatur.   rovrovS yap, 0 0 'Aya$gjv, ei kvvoeiS. Hæc est vulgata lectio, quam præter  Riickertum omnes editores improbarunt. Pauci sed ii optimæ  notæ codices rovtoiS exhibent»  Utrumque ferri potest atque commodissime explicap, sed magis  placet accnsativus casus, ei ivYOErS Ruckertus cum nostratium formula comparat: verstehst du wohl? quæ formula cum Græca nihil commune habet, quam verbi finiti usum absolutum, ei iv- YoeiS potius est: si sapis, wenn  du verstandig sein willst.  .xa\ rovrov y e dij itov  r is av litiSv p.rj6eiev . Sic in omnibus editionibus legitnr, neque quicquam verbis inest, quo offendaris. Sed quæritur, an non  facillima accentus mutatione scribendum sit: »al rovrov ye 6 r}  nov us av ixi&vjLt?j(Seiev, quo    xai eni9v[ia avriav rovrov, Scriptura orationis accentus in  ijttSvpijtieiev ponitur, significantiusque indicatur, ne cogitari  quidem posse, ut aliquis, quod  possideat, id possidere cupiat. Ceterum Stallbaumius annotat ad  hunc locum : Refertur rovrov ad  prægressum exadrov rovrajv, a  ix.ov6tVy ita ut iu universam intclligendum sit o Rectius,  opinor, Mxetv suppletur, quo facto luculentior fit insania eorum,  qui et habent atque illud ipsum  habere concupiscunt»   iytA vyiaiveiv (iov\opai jcal vyiaiveiv. Vulgo  Tccci deest ante vyiaiveiv et  ante irXovreiv. Idem Ficinus in  conversione non agnoscit: At  ego, sanus dum sum, volo equidem sanus esse, et dives dum  sum, esse dives. In ordinem  verborum voculam recepit Stallbaumius Bodleiani codicis aliorumque non paucorum librorum  auctoritate motus. Frustra Riickertus ad h, 1. : Profecto dubitare, inquit, aliquis possit, an  Platonis manus xai particulam  addiderit. Kat enim ut aliquem  sensum hoc loco habeat, addendi  vim habere Oportet. Iam quod  additur, non potest esse to  vyiaiveiv et ro likovreiv, quis  enim ferat dictum; Ego qui sa- a i%a, £xoijisv av avta, ori Zv> to avdpmxe, n).ovD tov xtxTTjtuvos 'Ma vytuuv xcd l(S%vv (iovXu xal ilg  rov ibici ra %qovov rubra xexrij<f&cu ' insl Iv roJ ys   VVV XttQOVTl, tltl (iouXu £LTB flT], fjJStg. (SXOXEl OVV, OTUV   tovto Xiytjg, ori Esn&v^ito rixiv naQovrcov, ei ccXXo n  Xiyus V toSe, ori BovXofiai ra vvv xaQovru y.cd tig  tov Zituzu xqovov TtccQtZvai. aXXo n ofioXoyoi av; X vptpavai ¥qnj rbv Aya&ava. Ebttlv 6tj tov 2koxQutt],    nos sum, copio etiam sanus esse?  Immo hoc licet: Ego qui «ura  sanus, etiam cupio ut sim. Quod  igitur additur, To (iovAt6$ai  est. Iam quæritur, liceatne sic  post illam vocem, cui additur,  xai particulam collocare, Addita xai particula optime habet  hoc loco, quo id agitur, ut error  eorum clarius appareat, qui huiusmodi dictione utantur.   aWo ri o/ioAoyol av;  o ti cum vi hoc loco ponitur, cum in præcedentibus iam  eo usus sit scriptor Cxotcei ovv  ei «AAo ti XfyetS rj tovto.  Non raro autem Græci r/ cum  suis verbis omiserunt in interrogationibus brevitatis studiosi  atque nolentes, quæ facile ab  auditore suppleri possent, eadem  disertis verbis commemorare.  Sic nostro loco expletior oratio  uudiret: «rAAo ti ?} tovto d/*oA oyoi av ; Factum deinde est  usu loquendi, ut etiam in eiusmodi interrogationibus aAAo ti  ponerent Græci, in quibus nihil  cogitari potest, quod cum ?] supplendo suppleretur* *w4AAo ti  igitur, recte annotante Matthiæo  Gramm. ampl. 487. 9.  914, interrogativæ particulæ  vices obtinuit, ut cum vi ex*  pvimeretur, rem nou aliter se    habere, atque in interrogatione  expressa sit. cfr. Piat. Hipparch.  226. E* <rAAo ti ovv oiyi  <piXoxep8iiS <pi\ov6i to xipdoS;  Piat. Charmid. p, 167. B. aAAo  ti ovv s tavta Tavra av elrj fiia TiS iitldTlj/irf ; Vide præterea Hensdium Specim. Crit. in  Piat. 59«, Stallbaumium ad Euthyphr, 104, Paullo infra  200. E. aAAo ti S&etv 6 "Epcof   Itp&TQV p\v TlVCJVf httlTCL TOV  tgdv, G)v av iv8nct rtapij avtw ;   ovxovv tovto y * &6x\v  ixeivov ipav. Vulgo post  ovxovv 6 1 / particula additur, quæ cum iu plerisque codicibus  non reperiatur, e textu semota  est a EeLkero, Astio, Stallbaumio.  Btickertus, ne parum verecundus  videretur librorum auctoritatis,  uncis 8 7f includendum curavit,  quod nisi codicum auctoritas obstaret, in ordinem verborum recepturus fuisset,   u o viteo itoijiov avTtjj  i6tiv ov8h Sanissi mam horum verborum distinctionem deleto post Zxett posito poat  &6tiv commate Kiickertus corrupit. Negat autem V. D., to  iis tov hteita xpovov tu  vvv Ttapovra esse posse tovto  pronominis defiuitionem accuratiorem, quod ipav ixeivov non Ovxovv tovto y’ l6rlv ixelvov Igdv, o ovito eroipov  avrei Itiriv ovde S%u y ro elg rov Situra %gbvov ravra  tlvai cwtc 5 Oco^opsva r a vvv itagovra; Tlaw ye, cpa- E  vai .Kal ovrog aga xal aklog itdg 6 hu&v[uov rov  pr] iroipov liudvfjLSL xal rov [irj itagovrog, xcd o /u?)  Syei xal o [it] Sdriv avzog xal ov tvderjg i<5n y roiavz  arra iti tlv cov 7] hnftvpta rs xal 6 Sgcog Itiri. Tlaw  y, elituv. *Iftt di]\ tpavat rov 2koxgazr] y dvopoAoyrjtiarespondeat, tat elvai, sed r»  fiov \s 6$ a i elvai ravra avrc o 6co%6fUva. Fugit autem Riickertum e verbis præcedentibus  fiovXopai ra vvv itapovra xal  cis rov Mneita xpovov xapcivai  nostri loci verba petita esse ita,  ut, quoniam proxime præcedat  fiovXopat verbum, id ipsum e præcedentibus facillime supplendum omitteretur. Conversio verborum hæc est: Also bedeutet  dies eben, namlich ( vide annot.  59.) (dass auch fiir die Zukunft der gegenwartige Besitz  crhaltcn werde, das bcgehren,  vas cincm nicht zu Gebote steht  und er nicht liat. Ceterum ut  apud nostrates, ita apud Græcos  pronomen relativum et subiectum  est et oblectum enuntiatiouis,  cuius rei inde petitur excusatio,  quod sive accusativum sive nominativum posueris, forma pronominis eadem manet.   xal ovtoS dpa xal aAX.oS it a S o* i 7Ci$ v /x at v rov  p t} kzoipov IkiSv pcl x.  T. A. Ne loquacitatis Socratem  nccoses, qui commemoratis rov  pr) kzoipov verbis insequentes  definitiones reticere debuisset:  hoc agit vir providentissimus, ut  ancoras penitus præcideret, quibus peritura Agathonis navis teneri atque servari possit.,  Sy, (parat tor Sco*  xparrf. Utitur nunc Socrates  ad refutandam Agathonis sententiam hac argumentatione: Quæ  cupimus, inquit, ea nondum possidemus. Amorem autem cum  dixeris pulcritudinis cupiditate  teneri, necesse est, eam ille non  habeat. Alioquiu enim non cuperet. Quum autem pulcrum atque bonum idem sit, caret Amor  etiam bono. Stallb»   av opoXoyijdoops^a ra  clprj pev a h. e. repetamus,  quæ hucusque dicta sunt  ita, ut eodem modo, atque hoc factum est paullo  supra, de iis inter nos  conveniat. Haud raro Græci  scriptores brevitatis studio verba  ita commutant, ut pro verbo linito cum aliquo adverbio vel  adiectivo coniungendo verbum  ponant eiusdem atque adverbium  radicis. Sic paullo infra 202.  A. legitur prj roivvv avdytca^e,  o pi) xaXov idtiv, alCxpdv £tvai x. r. A., ad quem locum  vide annotat.   dXXo n l6nv 6 *EpfoS.  De trAAo ri significata atque de  jj particula omissa vide annotat, 238.   iit e ira rovratr* His verbis accuratior continetur definifu &a ru dQtjjikia. iikko n ItStiv 6 'Epos xqotov (ihv  SOI TLvdv, Ibuira tovtuv, av av SvStia rtaQy avta; Neu,  tpavui. ’Enl Si] tovtoig dvafivrjG&Tjri, Tivav tcpyO&a  iv tiS koya tlvcu rbv ’ 'Egma . d Se fiovkti, iyd Ge  avuiivijGa. oinai yaQ <Se ovrwaL itag dntZv, ou roig  &eolg xatsGxBvuG&r] ra XQuyfiata Si "EQana xakdv’  mlo%Qav yotQ ovx Biy 'Epcog • ov% ovtaxsi mog Hkeytsf  Ehtov yuQ, cpavai rov 'AyaQavcu  Kut limixdg  ys kiysig, d izaiQB, qtuvai tbv ZaxQazr]. xal tl  tovto ovxag cikko w 6 "Eq os xalkovg av tiij  tio eornm, qnorom Amor amor i,  desiderium est. Sensos est : Erstlich ist Eros Liebe eu etwas (vide 200. A.) uud das ist zweitens das, vroran es ihm gebricht.  Ceteram ne mireris, cum ia superioribus Socrates simplici verbo  semper usos esset idtiv in eiusdem sententiæ efformatjone, cur  nunc compositum 7tapy exhibeat: itapeivai hoc loco non  attributum describit, sed aliquam  Erotis conditionem internam, sine  qua ille ne cogitari quidem possit: ein Mangel, der ei ne fiedingung ist seines Wesens,   ei dfc povXei* Duplici  modo consilii mutatio apud Platonem indicatur, aut enim pix AAok di ponitur, de quo supra diximus annotat, p* 15., aut ei Sl  fiovXei. Multum interest autem,  utrum hac an illa dicendi forma  utaris» MixXXov 6i poni solet,  abi res e loquentis iudicio apta  est, qui vel ipse se corrigit, vel  alium, nt se corrigat aut aliquid  mutet, adhortatur. El dfc fiovAu autem non nisi ita usurpatum reperies, nt loquens suum  iudicium ab re prorsus secludat,  omnem alius voluntati liberrimæ    subiiciat» Sic nostro loco Socrates, quicquid Agathoni placuerit»  id se facturum profitetur. Contra 173* r\6av roivvv rota de* paXXov di apxtjS vfiiv  itEipa.6op.ai StTfyTjdad^at.  Apollodorus mutato consilic rectius se acturum censet, si ab  initio rem narrare studeat.   aidxp^y y&P ovx elrj  v EpajS, Dixerat Agatho p, 197B. oSev 6t) xal xaredxevddSrf  tgov $egjv x a 7tpdyjiata ”EpGQ~  roS lyyevofikvov 6rjA.ov ori  xaAXovS. aldXEt yap ovx htedriv "EpcoS. Hæc Socrates cum  minus accurate repeteret, verba  addidit ovteodi TtcoS, Ceterum  scriptum exspectaveris: aldxp&v  yap ovx eivai "Epcora* Optativo posito scriptor aliquid indicare voluisse videtur, quod ad^  missa accusativi cum infinitivo  coni aucti struetnxa prorsus periret atque evanesceret. Hac  nimirum structura verborum nihil indicat scriptor, quam sententiam eins, qui priori tempore  locutus sit, nunc referri* Optativo contra, qui præcedenti accusativo cum iufinitivo conjuncto annectitur, etiam verba il- ?gag, ai(S%ovg d’ ov;  'Slf/Myti. Ovxovv ofioluyijTca, ov tvdcijs t<5u xal Ifca, rovtov Iguv;  Nal, ihtilv. 1 'EvSsrjg &Q* xal ovx %%u 6 'Egcog B  xaXXog. ’Avdyxr}, epuvui. Ti 8 b; to tvStlg xdXkov e xal (iijCufiy xsxTtjfdvov xaXXog aget XiyEig 6v  xaXov tlvai ;Ov Sijra. "Eu ovv onoXoyd g "Egatcc xaXov Eivca, d reditu ovrag  Kal rbv ’Aya&ava dittZv, KevSvvevco, to ZXbxQareg, ovdhv sidi  T t r ~T7~ \ s . . T f T    vai ov tore euzov. n.ca prjy  ’Ayuftov. alXa tiptxQov   lius referri significat, ant si  hæc non repetantur revera, tanquam talia, qualibus ille usus  esset, referri. Ubi autem ipsa  verba laudantur, aut tanquam ipsa,  consentaneum esse videtnr eum,  qui ita loquatur, illis verbis malus, quam aliis, pondus tribuere*  Jam si reputamus, Socratem id  agere, ut ostendatur, Erotem polcro bonoque prorsus carere, eam  potissimum Agathonis sententiam  ab eo tangi consentaneum est,  qnæ huic consilio maxime officeret: aldxp &Y Y<*P ovx  ^7t£6riv M EpcoS. Verba convertenda sunt: Denn ich meine,  dass du ohngefahr folgender  JMaassen sprachst : dass die Angelegenheiten der Gotter dnrch  den Eros znm Schonen vollkomxnen in Ordnung gebracht worden waren, denn des Ilasslichen wiire kein Eros.  Eadem prorsus verborum structura apud Xenophontem repentur Hell. III. 2, 23. dxoxpivafjiivcov 6e tc3 v * HMdajy, ori ov  7tovj<Seiar xotvra • iittXrjtS aS  y a. p i xoi&v r a S tiqXeiS*  <ppovpav iqnjvav ol upopoi.  Dixerunt autem, ut videtur, Elidenses: imXrjidaS yap Uxopev    yt umg, <puvcu, o  thd • rayccfta ov udi C   x aS 7Co\eiS. Adde Hell. VT*. 5.  36. o 6e itXndroS ijv XoyoT, cJ?  xara xovS upxovS fiorjSriv dioi.  ov ydp ddixj/tidvTGyv 6(pd>y  ijttdparevotey ol 'Apxadss xal  ol ptr * avrcjy xoiS AaxeSaipoyiotS • Præter hos Jocos alios  nonnullos Riickertns laudavit anmotat. ad h. 1., quam vide.   ov ivSeijs idri xal pi)  Non opus est, ut accusativum pronominis relativi repetas e prægresso ov genitivo;  verba enim xal p?j ixei posita  sunt usu Græcorum liaud infrequenti pro wSre p?j Ixziv; p?}  IjttV autem absolute positum  est, atque nihil nisi meram verbi  ZxttY notionem negat  xal prjy xaXco $ ye el7teS. Annotat Riickertus ad b.  ]*: Et tamen pulcre quidem dixisti. Laudaverant omnes convivæ Agathouem, ut qui pulcre  et præclare dixisset, nec minorem, ut videtur, ipse de se habuerat opinionem. Quare quum  postremo eo sit deductus, ut nihil se scire confiteatur eorum,  quæ tum dixerit, hæc subiicit  Socrates; quibus quanta sit- ironia, qua et ipsius Ag?thooi« fa16    f  y.uMi Soy.EL aoi ilvai; 'E/ioiyt. EI ccqci 6 "Eq ® g  rcSv xaJhov IvdsrjS ^OTl, tu di ayn&cc xaXu, xav tuv  riyuftuv ivdltjS sttj. Eyd, (pctvca, oJ EdxQOlig, 6oi  ova av Svvcdfirjv uvrdiynv, ais.’ ovtwg ^trra, dg Gv  tiyug. Ov fiiv ovv ty dhftilu, qjavai, d tpUov/iEvs  ’Ayaft av, dvvaGat. civuliyHV Inii Ecoxqutu yc oudiv %ttkiit6v.    stus et amlitornm vani opplansos perstringantur, etsi nemo  non debet sentire, tamen locum  plane non intellectum video a  Schleiermacliero, qui verterit :  Gur recht m a g s t du daran  wohlhaben. Tmrao vertendam :  Und da hast ia doch tchoo gesprochen. Socrates acerrimus  haud raro eorum cavillator, qui  fasta maguiloquentiaque vanitatem suam obtegere studebant,  mitem iis statim sesc ostendere  solebat, qui errores suos confiterentur. Quod cum præter exspectationem subito fecisset Agatho, homo alioqnin pollens ingenio, xai fxt}v xa\wS ye elzeS  verba Socrates ita exhibuisse  consentaneam est, ut id remissa  omni ironia atque cavillatione  fecerit» Rectissime igitur Scbleiermacherus verba cepit, ad quem  Riickertus recurret, quando desierit nat fitjv et tamen interpretari. Vide annotat, 6»  rdya$d ov xat x aXd x.  r. A. Habes syllogismum per  inversionem, quo qui utantur,  id agunt, ut alterum membrum  enuntiationis, quod priori loco  positum atque in conclusione repetitum est, præ ceteris verbis  extollatur vique augeatur. Ilem  quod attinet, concessa pulcri bonique æqualitate Agatho gravissimam stragem suæ orationi ipse    intulit, eiTecitqne, ut ne bonus  quidem Eros esse diceretur. Xam  mireris vel inertiam Agathouis,  qui noluerit, quod argumentis non confirmatum sit, id itnpuguare, vel Socratis negligentiam, qua non argumentis probarit, quod ab Agathone impugnari posset  facillime: bonum idem esse atque pulcrum» Sed monendum  est, Græcos boni pulcrique notionem ita animo conceptam habuisse, ut alteram ab altero seiuuetum non cogitarent. Quod pulcrum, iisdem et bonum fuit, neque bonum iudicatum est ab iis, quod nou et pulcritudine gauderet; Ilinc Socrati uon metuendum erat, ne forte Agatho negaret, bonum idem esse atque puierum, adeoque argumentis sententiam confirmare supersedere poterat, ut si addidisset, nimia  sedulitate id factum auditores  existimaturi fuissent.  i y co do i ovy< dv 8 v •  vaiyLi}v dvxiXkyziv, Utrumque et non pulcrum et non  bonum Erotem esse, Agatho concessit sed diverso modo. Non  pulcrum, sincere et candide, non  bonum, adhibitis sophistarum artificiis, ut non rem ita esse concederet, sed suam disputandi imbecillitatem confiteretur. Igitur  accentus orationis in vocalis €yoo  et doi ponendus est, quns *cri~  I   Kal fl£ n&v ye tfdrj hx<Sa> • tov 6s Xbyov rov xtfA D  tov "Eqcjtos, ov jcot’ jjxovect yvvcaxbg Mavttvtxrjg zhotlfiag, ?} tccvtu te <Socpr) i] v y.al aU.a aro Xla, v.al  ’J%qvaloig note dvaafUvotg arpo rov Xoifiov Stxa foj    ptor, quo validius præ ceteris  verbis eminerent, ipso enuotiati  initio collocavit» Sensus est: Mea imbecillitate, non falsitate sententiæ meæ factum est, ut ego a te,  homine peritissimo disputandi vincerer. Verborum  conversio hæc est: Ego, (homo imbecillis), tibi, (peritissimo disputandi) (etiamsi vellero,) contradicere non  possem, sed (vincerer, st contradicerem, igitur) res se habeat, ut tute dicis. Ad verba ovx ar bwaipjjV supplendam est, ut in conversione  indicavimus, ei xal fiovXoifitjri  soletque haud raro in enuntiatis  conditionalibus alterum enuntiati  membrum omitti; exemplum huius omissionis si quæris, vide  annotat, p, 201. Pro aXXa particula aliam exspectaveris, quæ  non oppositioni, sed conclusioni  indicandæ inserviat. Ni fallor,  brevitate quadam dicendi Agatho usus edt, quam commotiori  eius animo apprime convenire arbitror. In loci conversione indicavimus, quomodo verba expleri possint atque a\Xa præpositionis usus excusari. ov ovv tp aXtj$ eip  h. e., Stallbaumius inquit, imo vero cobtra veritatem non  potes disputare: nam con tra Socratem tibi facile est.  Ov f.ibr ovv voculis  Socrates ita utitur, ut indicet,  recte quidem Agathonem negasse,  sed non in re negationem adhibuisse, quæ revera necanda esset.  Exprimunt igitur ov fikv ovv  voculæ lenem correctionem h. e.  rectiorem interpretationem prægressæ sententiæ, quæ aliquid  veri contineat, sed cum veritate  non prorsus conveniat. Das  heisst also, lieberAgatho, du Jcannst der Wahrheit nichtentgegen sprechen, deun dera Socrates  ist es keine Schwierigkeit*   xai p£vyei/8y£d~  ($<o. Respicit Socrates ad  199. B. Uri xoivvv  n apeS  fioi ’Aya$&iva dpi?cp * artet £p£~  6$ai X. r. A. > ut verba nostra  significent: Ac te quidem,   quem pauca quædam interroga rp me velle supra  indicavi, nunc mittam.,o rror* rjxovdaywaixo S MctvtivixijS. Vulgo pavttxr/S legitur; illud pauci sed optimæ nolæ codices commendant. Vulgatæ scripturæ originem solertissime indagatus est Stallbaumius: Vocatur, inquit, Diotima  Mavtixi } ut infra 211. D.,  quum proprie deberet Mavtivif *  16  avu(ioXr)V Inolrfii rrjg votiov, rj drj xcd Ifie r a tgat <x« Ididafcev, ov ovv Ixtivtj PXtye Xoyov, nugaOoaude factum est opinor, ut grammatici scriberent / lavxixijS. At  enim solent nomina possessiva  liaud raro occupare locum nominum gentilium, de quo loquendi  genere vide Davis* ad Max. Tyr. \  p, 588* et Fischerum ad Welleri Gramm. Non recte autem addit V.  D. : Neque eatis ad rem accommodatum est, quod vu/go lege batur, f.tctvziH7}. Quæ enim Viotirna de amore disputasse narratur, ea non vaticinandi arti  debuit y sed ingenii sui præstantiæ ac virtutis. Eodem enim  iure cogitare possis pavxiKt) positum eæe, quo scriptum legitur  paulio infra dvaftoXrjv inolyde  tijS vodov, neque necessariam est, ut, cum dicatur orationis  auctor fuisse mulier fatidica, vaticinandi arte orationem compositam censeas. Porro mulieri  eique peregrinæ datam esse orationem hanc, ut convivæ rideantur, qui, quum divinioris amoris  vim et naturam plane non caperent, tamen in dei laudibus  celebrandis mirifice cxsultareut,  Stallbaumio non credimus. Quem  enim pudeat a femina meliora doceri, cuius sapientia præclaro facinore, h. e. dvaftoXy  TtjS vodov probata sit, et quam  ipsius Socratis, sapieutissimi hominis, magistram fuisse, huius loci verba testantur. Num Periclem  autipsum Socratem puduit Aspasiæ  Milesiæ præceptis edoceri ? Addit Stallbaumius: Cur Diotimæ  potissimum has parte* Plato tribuerit, neque Aspasiæ aut alii  chidam nobili feminæ illius ætatis, id quidem exquiri nullo  modo potest propterea, qnod a  scriptoribus æqualibus aut snpparis ætatis de ea nihil memoriæ traditum est. Quæ autem  seriores scriptores de eadem narrant, ea maximam partem ex hoc  ipso loco hausta, aut temere conficta-esse, exploratum habemos.  Quæ quum ita sint, hoc uuum  tenendum putamus, quod, ex hac  oratione discimus, fuisse eam  mulierem prudentia et vaticinandi  arte nobilem, quæ quum diutias  Athenis esset aliquando commorata, magnam nacta esset sapientiæ famam. Diximus de  Diotima Mantineensi in Comment. de Symp. Platonis, ubi, curStallbaumii iudicio non adstipulemur,  indicatum reperies.   xal 'AStjv aioiS 7torh  $vdap£voiS repo rov X.o tr pL o v . Pestis Atticam terram invasit Peloponnesiaci belli anno  secundo h. e. a» 450. Impetum  in eandem fecisse etiam a, 440»  ex hoc loco colligi possit; cfr»  Thucydidis L» II. c. 47* p*  214. ed. Haæk. xod ovtoov avtcjv (sc. tcov Aaxedcujuovlcor)  ov noXXds 7 Cgj rjpepaS iv xy  *Axxttc\} ij vodoS Ttpcoxov ypBfCtxo  yevkd^at toiS *A$rjvaioi$ Xey o/t ev ov xa\ icpotE pov it oWaxo 6'E iyxotra.d x f/il* a i xal 7tspl Aijpvov nai  iv dXXoiS Pro $v dajiivoiS H. Stephanus scribendum coniecit Svdapevy, videlicet ut esset, quo explicetur ratio et modus xrjS avaftoArjS.  Frustra, Suspicari licet, quo  l wa vpXv dtfXfttlv l x tav dfioKoyrjfihov Ifioi xctl  'Ayaftcovt, avtog l%* ificcvtov, oncog av dvvofiat. d'ec modo retere* pestem abigi potaisse crediderint, mutare verba  eo minus licet, quo certius est,  .Platonem ipsum xijs avafioArjS  modum indicare noluisse.   ov ovv ixeivrj £\eyev .  Redorditur abruptum sermonis  filnm ita, ut, quæ illustrationis  caussa addidit, ca nunc paucis  comprehendat illata particula ovv.  Nam omitti poterant hæc: ov  ovv ixeivjf £A eye Aoyov. Sta11b.   avxoS ix * ijiavx ov. Vulgo legitur avxoS an* ipavxov ;  illud Bastii coniectura est, quam  præter Riickertum editores omnes  iu textum receperunt. Riickertus autem avxoS an* ipavxov  ita explicat, ut nolle Socratem  contendat reliqua ex alio elicero  per colloquium, sed quæ audierit, ex se ipso proferre ano  jAVTjfiTjS. Sed aligd est an* ipavxov, aliod avroS an* ipavrov t atque illis verbis concedimus sensum, quemRuckertus ait,  inesse posse, verbis contra avxoS  <x7t* ipavxov nihil aliud exprimitur, atque mea sponte,  AvtoS in* ipavxov legitur io  Piat. Alcib. I. p 114. A. el p\v  fiovÆi, ipoox&v pe, Ssnep iyco  6 e, ei 61 xal avxoS ini 6avtov, \6ycj 8ie&e A£e, quo loco  ex oppositis colligitur, avxoS ini  (jctvxov esse: disputatione  remissa, continua oratione aliquid proferre.  Probatur hæc verborum significatio etiam Piat, Soph, 217.  C. itoxepov elcoSaS fjSiov avroS ini davxov paxpti A oytp  dteSttvai Æyajv topro, o av    iv8ei%a6$al xcp ftovAjjSpS, rj  6t* ipcjx?f(jeaov, x. r. A. Igitur  hoc loco cum ceteris editoribus  avxoS in* ipavxov in ordinem  verborum posuimus. Schleiermæberns verba convertit: vou  dem ausgehend, woriiber ich mit  Agathon iiberein gekommen bin,  sonst aber ganz fiir mich allein, s o gut ich eben kanu. Sensas es* potias: N&chdem ich mit  Agathon iibereingekommen bin, werde ich versnchen, Diotimas  Rede in einer zusamrænhangeuden Darstellung euch iviederzugeben. Verba autem ona>S av  Svvcduai excusantis sunt orationem minus elegantem atque incultiorem; quæ verba, quoniam  Socratis dictio bona est et recta,  in eorum orationes convehuntur, qnæ nimia cura elaboratæ  sunt atque inutili ornatu condecoratæ.   &snep dv dirjyrjd co . cfr.  195. A. ovrco 6rj z6v"EpGoxa  xal ijpds dixaiov inaivedai  npdoxov avxov, olds idxiv, innixa xaS doOeiS.   Eiepa xotavta iÆyov.  n ExepoS vocis significatio primaria est: alter: respicit igitur  ad alterum, qui alteri vel similis est vel dissimilis. Hinc iit,  nt ixepoS diversum denotet,  cuius notionis exemplum est  Sp mp. 186. B. Zxepov xe xal  pcvopoiov i6xiv . Nostro contra  loco, ubi similitudinem inter alteram et alterum exstare comparatio instituta docuit, ixepoS  verbum fere idem siguificat.  Recte Stallbaumius verba con- 6>), m 'Ayct&av, agntg Gv 8iryyi)&», 8uX%t tv ainbv  jB ngatov, xlg iGuv 6 "Egeo g xal nolo g ng, Inura xa  igycc ccvtov. Soxst ovv fioi gnGxov tivai ovrca ditXSftlv, as xtox' kfie rj £,tw) avaxgivovGa Snju. GytSbv  yag xi xal lya ngog avrfjv triga toutvta D.tyov,  olccntg vvv ngos (fit ’Ayd9av, as &>1 w *Egas ptyas    &toS, ili) 8t zav xaXav.  koyoig, olgntg iya rovtov, vertit : itidem talia. cfV.   Gorg. 482. A, vo/iige toiwv  xa l nap* ifiov xPV y0( * £xepa  rotavta dxoveiv % Adde Protag. 3^6. A. Interdum comparatione admissa nnlla exepoS novæ rei accessionem denotat, at  in Alcib, II. p, 138. C. tcepot  rtpoS xoiS vnapxovdi xaxijpd ro, h. e„ nova mala præsentibus  addidit precando. Ibid. 149.  evprjdEiS de xal nap 9 t Opijp<p  &c£pa itapanXijdioc xovxoiS elpr/pfra,   p£yaS SeoS, Sydenharaius  dyctSoS $£of scribendum esso  censuit. Nisi fallor, minus est  «pitheton, quo omnia continentur,. quæ ab Agathone Eroti attribuuntur, quam 5eoV substantivum urgendum, Quamquam enim  in proximis de epithetorum veritate agitur, tamen de iisdem  iam disputatum est in superioribus, Nunc retractantur eadem, ut facilius ad sententiam  eam aditus pateat, qua deum esse  Erotem Diotima negat. Insequentia verba rectissime Stallbaumius  interpretatus est: KaXcjv, inquit,  pendet ex "Epeo? t quod etiam hio  positum est, ut Ip6. D. Adde  præterea 204. D. l<$n /ily  ydp 6tj Toiovroi nal ovtcoS  yeyorwi q "Epca*, $dxt 8k xooy    rjXtyyt di) fit Tourotg rotg  ag ovxt xaXog tii ) xatci   xaXcSy. cfr. annot. 209.  Verba convertenda sunt: Dass   Eros ein prosser Gott, und dass  er die Liebe des Schdnen sei.   ovx ev deis . Rii ckertus ad hæc verba h. e. inquit; bona verba, quæso. Dubito, nuru recte. Bona verba  apprime respondet nostratium :  Nur gemacli, nicht za liitzig, iisque verbis utuntur, qui iratos,  minitautes, iuiuste accusantes illudunt. Sic Davns in Andr. Ter.  Act. I. Sc, II, v. 33. cum herus  dixisset; ubivis facilius passus  sim, quam in hac re, me deludier, Bona verba, quæso, respondit. Cui herus rursum; Inrides, inquit, nil me fallis. EvqxtjpElv verbo respondet Latinorum favere linguis, utrumque autem dicitur, ut sibi caveat aliquis, no mali ominis verba  pronuntiet. Sic in Piat, de rep.  I. 329. C. f cum aliquis Sophoclem ætate provectiorem iuterrogasset Ixt oloS X * el yvyaixl dvyyiyvedSat, respondisse  ille fertur; LvcpijpEt, qj avSpGD1 te. Adde Alcib, II. 143. C.  *A\x. Evipiput npoS JioS, gj  2o oxpocfEf,, JS, ot; xoi roV A iyovxa, gJ UXxifipadtf, goS ovx  dv iS&ots: dot xavxa TtEnpd.XSaij Exxprjpeiv det de xeXeveiv,  d\Kd pdXX ov noXv ei xts tei     ' . ETMnOEION. 24 ?   tov 1/J.ov koyov ovxs dyu^og. xul iyui, /7ws ktytig,  k'(fr]v, a z/tortfta ; cda%Qo g uga 6 ’Ega g loxl xcd xaxog; Kal i/, Ovx tvtpTjyyOtis ; £<PV' V olet, <" xi av  fijj xakbv y, avuyxatov avxo uvul alaygov, Md- £oi  h&ca ye. *// xal dv yy <Soq>ov ctyaDig ; y ovx  yO&yOai, on latt n yuxu.lv <Soq>tæ xul aua&lag;   Ti xovxo ; To 6 q9cc do|«£av xal civiv tov I^hv  loyov Sovvai ovx oi<J&’, irpy, on ovx e hititix aGftui    ivavxla Xiyoi' iitel (67) ov' toj doi Soxei (jtpoSpa  8 e iv 6 v elvai r 6 7t p a y  fM)C f &ST 9 OUfifi f>7fTEOV   tlvai ovzcdS elxij x.x.X.   7 / xal av fxrj docpov df.ia3 Astios ij, qucd vulso  legitur, servandom duxit, ut quod  ad præcedens tj ^ *• 1,0   tn fortasse censes, referendum  sit. Frustra. Illic male vulgo 7 £  exhibetur, uostro contra loco 7  plena interrogatio est: Num etiam censeas . vide annot. Ceterum frustra huno locum vitiosum censuerunt viri  docti. Stephanus ori post 1 /  inferciendum censuit, Wolfium  ossentientem habuit. Stallbaumio  e superioribus zi repetendum videtur. Nos deleto post do(pov  commate pleniorem orationem  audire arbitramur: 7) xat av   otoio ’/«/ docpov apaSis ; vide  quæ dicta sunt 10. Probari  autem vides, quæ illic de r/ et  7 / dillercntia disputavimus; num  7 / 0 U 1 cum veritatis specie profertur, quam reddere latine possis fortasse. Ea veritatis species, ut mutata particula remaneret, ad verbum post 7 supplendum dv additum est.  xal dv£v tov ix etv ^oyov Sovvai. Stallb. HCCf    deleto, quod ab inepto grammatico additura censet, sententiam  verborum ait haac esse: llccte  indicare ita ut iudiciitui  non possis reddere rationem, nonne putas esse neque scientiam neque inscientiam? Cum eo Sclileierm. consentit verba convertens: Weun  mau richtig vorstellt, ohue iedoch  Ilechenschaft davon gelren zu  lednnen. Stallb. addit præterea  si xal verum esset, reliqua haud  dubie sic se habereut : xai 0*'X  £xeiv Xoyov Sovvai. Multo deterius Huchertus in explicandis  his verbis versatus est : AoB,a2,eiy  u/jSa xal dvev tov %x £iv  yov Sovvai h. c. : vel ita, ut  non possit, aucli ohne Reclienschaft gebeu zu kounen. Qu«  in sententia quum bene habeat  part. xai, nolim eam deleri, quæ  Stallbaumii coniecturafuit. Num  fieri posse censes, ut recte opinetur aliquis ita, ut rationem  reddere possit? Non credo equidem. Quid igitur sibi vult vel  ita, ut non possit rationem reddere? Aov,a apprime  respondet Latinorum opinioni,  8o&a?,eiv igitur opinari est.  Diilert autem opinio a iudicioita x  ut hoc cum ratioue iudicii couiuuctum sit. Qui opinionem habet,  nationem reddere uon potest. $6uv ctioyov yctQ nguyiui nas «v eYij ;   ovtt auccxHu' t o yaQ tov ovxos x vy%uvov nas «v &1  ccfta&lu; taxe 6i 6y nov xolovxov fj uq&i) 56|a, fiexa^v  (pQovrjGtas y.cu duu^dlug. ’A?.7]&fj, xyv 6 ’ eya, Jitytig. B Mtj xoLvw dvdyxage, o fiij xaXov laxiv, alaygov eheu,    False et recte opinari aliquis  potest, ut iudicare eum crederes,  si haberet sententiæ suao rationem. Fieri potest autem interdum, ut aliquis, qui rationem  reddere non possit, tamen interrogatus rationem reddat forte  fortuna repertam, non mente atque iutelligentia quæsitam. Iam  agnosce Platouis voluntatem, quæ  clarior fit suppleto ad roy  infioitivo \6yov 6ovvai." Sensusest: D i e ( zu f a 1 1 i g) ri chtigeMeinung and d i e ( z ufcillige) Angabe des Grandes, ohne eigentlich einen Grund augebeu zu  konnen, das weisst du  doch, sagte sie, dassman  diese weder wahrhafte  Wissenschaft, nochganzliche hn wissenheit nenn en kaun.   d\oyov ydp ^pctypct, h,   e. Denuein Gegenstand, derwirklich ohne Hechenschaft ist, (wenn  gleich dieselbe aus Zufall einmal gegebeu wird), wie kdnnte  der Wissenschaft sein? Nam qui  recte opinatur aliquid, rationem interdum reddere postest, sed quæ aliis sufficiat, 1 non sibi, ntpote quam mente atque jntelligentia non teneat.   ro yap tov ovroi xvy Xdvov, To ov SIGNIFICAT id,  quod revera est} id quoniam opponitur ei,, quod esse videatur  tantummodo, revera noo sit, factum est, ut ro ov absolutam veritatem denotet. Recte igitur Stallbaumius ad h. ]. ro ov idem  esse monet, atqne ro' aXijSte,  atque ne quis de ideis dictam  accipiat, caveri iubet. To tov  bvroS r vyxctvov autem non tam  eum animi habitam describit, qui  veri compos fiat, quam eius, cui  forte fortuua accidat, ut veri sit  compos»   £drt 61 8r} irov toiovtov, Convertit Schleiermacherus : Also ist offenhar»   Astius exhibet: Est igitur nimirum. Riickcrtus, qui de addendo post ToiovTov o v participio cogitat : immo est,  qu.um talis sit, vera opinio inter scientiam et inscitiam.  aJ£ particula neque  conclusioni indicandæ inservit,  neque est 6)j itov immo. Nescio, cur noluerint interpretes  verba convertere: Es ist aber  doch offeubar wohl cet.,  quæ verba ita dicta sunt, ut  præcedenti ovts - i<$Tiv,  ovte $6riv cum vi quadam  opponantur. Ac ne forte, quod  Riickerto acc disse video, t i  ante toiovtov additum desideres-, toiovtov nude positum accuratissime alicuius rei notionem  describit, ut prorsus tale aliqnid esse dicatur, quale insequentibus verbis esse significatur» Ti  addito pronomine indefinito vis  ilia minuitur, neque prorsas  talo aliquid esse indicatur, quæt    (njSs o (irj aya&ov, xaxov'  ixtidi] avros ujiokoyug (irj  (itjdiv tl liakXov oYov dsiv  rivai, aXXa n fiera^v, itprj  iya, ofioXoyuTal ye ttaQa   le sit aliud, sed ita comparatum,  ut fere tale esse æstimetur,  cfr* Piat, de rep. I. S40. E,  xoiovxov ovv drj 601 xai iph  VTCuXafte vvv ye drtoxpivcttiSai,  quo loco falsum foret atque Thrasymachi sententiæ contrarium roiovro»' n. Adde ib. IX.  590. E. Jrj\oi de ye, rjv o  iyoo, xai 6 vopos, oxi xoiovxov  fiovÆxai, tcu 6 i xoiS iv x y noA ei KvppaxoS gjv.   y,i} xoivvv av ayxaS,e,  Supra diximus annotat.  de verbis, quæ ex adiectivo  proprie cum elvat verbo aut ex  adverbio cum dicendi verbo coniuugendo conformantur. Mrj xoivw avayxage igitur positum est pro prj xoivvv avayxalov elvat A eye. Minus apte  Schleiermacherus verba convertit: Folgere also nicht,  neque recte Astius exhibet: Ne  igitur coutendas. Possis etiam alia ratione avayxa^etv  verbum explicare, quæ tamen  nobis minime probatur, ut avay xageiv cogendi potestate rebus  adhibeatur, quæ cogi ifequeunt,  quasi cogi possent : Zwinge doch  also Dinge nicht, die uicht sclion  sind, hasslich zu sein. Inverso  ordiue Agatho, cum neque turpem neque malum Erotem esse  intelligeret, pulcherrimum optimumque deum esse censuit. Ceterum o prj xaAov i<$ xiv idem  fere est, atque d pij xaA.ov elvca opoAoyovpev, de quo di  ovtfo da xai rov "Eqcoto:  rfvcu ayaftbv firjSi xaXov,  av rov aitJxQov xai xaxov tovroiv. Kal fiijv, r\v d’  ttccvzav [tsyag &ebs rivat.   cendi genere vide, quæ annotavimus 207.   ovxcj dl xai x 6 v "E p gj X a. Legitur ia nonnullis libris  6 rf pro de, neque confiteri dubitamus, illud quam hoc nobis multo  magis placere. Sed rectissime  ad h. 1. Riickertus ouXoj d?f, inquit, per se non male. Nam  quum a generali sententia nd  certum et deiiuitum aliquod subicctum transimus ita, ut,' <£uod  ia universum valeat, ad hoc  quoque pertinere doceamus, colligimus aliquid et concludimus,  idqne licet conclusiva particula  significare. At non est hoc ita  opus, ut tam exigua librorum auctoritate mutari quid liceat, immo  sufhcit etiam addidisse signum  transitus ab una re ad aliam,  quod fit de particula»   ceAXa xi pexaB,v, %(prj,  xovx oiv . M E<prf si abesset,  nemo desideraret. Cave tamen,  id otiosum censeas. Solet enim  dicendi verbum verbis apponi,  quæ ab eo dicta sunt, cuius  oratio refertur. Diximus de hoc  usu dicendi verborum annotat,  56. Hinc non mireris dicendi verbum duplex positam  v. c. in Sympos. 177. A.  <PaidpoS ydp kxddxoxe 7 tpoS pe  dyavaxx&v Akyei’ ov deivov,  qjffdlv, eo ’Epv£ipaxe, aAAotS  plv et quæ sequuntur Phædri  ipsa verba. Eodem modo 202.  C. legitur xai iyoo ebtov, vcgdS   t   i   Tia v f ii ) eldotoVj »7ravTG)v” Xtyeig /J suet tujv etdv rcuv; Sv^avrov {liv ovv. Kal i) yeAdOafSa, Kcd Ttvog  Sv, B(p)j, w IkixQCCTtg, vfioXoyoiro {ityccg fteog uvai   C TtCCQGC TOVtOV, 01 (pCCOtV CCVTOV Ovtil &EOV llVCi l \ TL~   Vtg qvtoi; y\v d’ tyfp- Elg (iiv, t<prj, <Sv, pice d’ iycu.  rovro, itptjr, XlysiS j Ac ne  forte, L r (p7 ? cet. verborum   inediæ oiationi immixtorum significatum minus recte a nobis  indicatum censeas, si interdiim alicuius verba non verbotenus repetita auimadverteris, nam liuiusmodi exempla reperiuntur, tenendum est, eum, qui illo genere  dicendi utatur, si revera alicuius  verba non repetierit, tamen eo  nnimo fuisse, ut ipsa verba proferre voluerit idque addito dicendi verbo indicaverit.   TGJV f.nj HSo ZGDV, e<pv,  andvroov XeyeiS. Verba ita  disposita sunt, ut ex eorum ordine facillime possis Diotimæ  voluntatem agnoscere. Nimirum  ( pm dixisset in proxime præcedentibus Socrates: maguum deum  Erotem vocari 7C apd itdvtGov,  Diotima istud jxdvtaiv, inquit,  Citrum de iis intelligenduin est,  qui rei,non periti sunt, au etiam de sapientibus. Urgendum igitur pronuntiando est rtavTcov,  quod quo fieret facilius, ndvTGJV  «nite A iyeiS positum est. Genitivum autem casum Diotima retinuit non tam propter antecedentem irapd præpositionem,  quam quod vocabuli, quod aliquis  pronuntiando urget, ea forma repeteuda est, quam, qui antea  locutus est, exhibuit. Uiuc ne  iucomtior existeret oratio hæc:  rovS fir) clduTOtS y £<ptf 9 TtdvXGDV  XeyetS x. x. A„ xqvS fitj ecduras    verba eodem casu posita habes,  quo lictvTCDVt ’   S,v fX7Z d vx w psv ovv .  Ovv particulam in responsione  adhibent ii, qui obfirmate aliquam rem affirmant, quam sunt  iuterrogati. Eius notionis origo  hæc est, quod, qui interrogantur, ut fortius respondeant graviusque affirment, ita statim se  comparant, quasi rem negasset  Ss, qui interroget, atque huiusmodi interrogationem proposuisset; OVH OVV %V).l7cdvtGDV fibV i  Ad hæc verba igitur respicientes, iisdemque utentes excepta negatione, non nisi mutato verborum ordiue respondent : B,vpndvrcov pdv ovv. Schleiermacherus verba convertit: Von allen  iusgesammt. Sed neque hæc  couversio Græcis verbis satis  respondet, neque scio, an orouino dicendi genus in vernaculo  sermone reperiatur, quo illius via  responsionis commode reddatur.   x al ?/, fi a 6 i cj S £ q> ij. h. e,,  Stallbaumius inquit, facile ac  uullo negotio rem tibi  explicabo. Aliter uobis de huius adverbii explicatione statuendum videtur. Eo docemur, qua  potestate dicta sint verba 7tdSs  rovro A lyeiS. Sbcrates nimirum summopere miratus Diotixnæ sententiam, qua et ipse Erotem dicatur deum negare, hacc  profert: ndtS rovro A iyeiS li. e. Wie k anu st du das sagen? Vide de hac verborum potestate Kal iyu airov, Ilag rovro, Srptjv, liytig; Kal rj, 'PaSiag, $<py. Xiye yag fiot, ov itavxag ftiovg cpijg tvSaifiovag tlvca xai xaXovg; y roliiyOaig ccv uva fiy  tpavai xaXuv xs Kal ivtSalaovc: &cuv elvai; Mu xli',  ovx i'yay ’, 'iyyv. EvScdfiovug Se Sy Xiyug ov xovg  annotat, 169. Ad hæc Diotiroa: perfacile, inquit, sc. hoc  dicere possum.   xaXov te xal ev Saiji ov a. $e&v elvai, Vulgo legitur 3eoV, quæ lectio, umle orta sit, neminem latere potest.  Nobis rectissimum videtur SeGoV t  quod Bodlcianus exhibet aliique  libri non pauci, Etenim, si Seov  probaveris, riva prouoræn indefinitum mirum quantum displiceat : An auderes aliquem negare pulcrum atque beatum esse? Ssaiv contra a verbo, ad quod  pertinet, verbis interpositis nonnullis disiunctum, quanta vi ponatur, ex annotatione patebit  59. Sensus est: An aude res aliquem bonum beatumquo negare deorum?  Respicit autem Diotima quæstione  hac proposita ad vulgarem de  diis opinionem, quos nemo fuit,  quin felicissimos beatissimosque  prædicaret. Eius .opiniouis et  se, antequam cum Diotima disputaverit, Socrates narrat participem fuisse; hinc graviorem negationem explicabis Ma di,  ovm iyoayB» Veritum euim se  ostendit, ne negata re deorum  iram odiumque excitaret,   ev 5 a i j.i o v aS 8 8ij Aiyei$ x. T. A. Annotat Mattii*  Gramrn. ampl. Ilaud raro ov negationem in interrogatione verbo finito postponi atque verbis præfigi iis, quorum canssa tota interrogatio suscepta sit. Præter  nostrum locum idem laudat Piat,  de rep. IX. 590. A. jj 8’ avSaSeiec xal 8v6xo\ia ovx urav  X d 'A.eovx6o8eS te xclL o(pc(a8ES  <xv%7jxai; Caussam huius strncturæ Riickertns censet esse,  quod incepta sit enuntiatio ita,  ut nulla iuterrogundi voce opus  sit. Licuisse enim dicere evSaljiovaS 8l 8tj A iyeis rovs  xexxyffiEYOvS salvo tenore sententiæ. Media autem iu sententia loquentem paullulum substitisse, quasi exspectet, ut addat  reliqua interlocutor; quod quum  uon fiat statim, perrexisse ov  xovS xctyaSa. xal xa\d xexx ?/fxkvovS ; Nobis ita statuendum videtur. Cum in præcedentibus id ageret Diotima, ut  dii pnlcri beatique esse concederentur, in sequenti enuntiatione id verbum iuitio posuit, quod  beatitudinis notionem exprimeret, ratiocinantium videlicet exemplum secuta, qui semper ab  eo verbo enuntiationem ordiri  solent, de quo iu proxime præcedente enuntiatione ab adversario concessum est. Migravit  banc ratiocinandi normam Plato  201. C. t quo loco cum præcederet pulcritudinis notio, Socrates hoc modo perrexit: rnfya%a ov xal xa\u 8oxel 6oi  elvai; Illud verbum autem cum  plerumque penderet e finito verbo, ut nostro loco Ev8<xiiiovaf   D tayafra xal xa?.ci xextyfiivovg ;  Tlavv ye. 'A).fo'<  /irjv "Egesta ye wfioloyjjxag St' evSnav ttov ayadcov xal  xakav Im&vfitiv avtiov tovttov, tov tvtier/g iotiv.  ^ijiokoytjxa yag.Ilcog S’ Sv ovv fteog ety o ye  nov xaiav xal aya&wv aftoigog; OvSafiag, Sg y’  ioixev. ; 'Ogag ovv, ?<p »;, ori xal Gv "Egcrca ov frtov  vo(it£eig;    XkyeiS, non mirum videri potest,  si id statim assumitur negationi  præpositum.   ov t ov S xdyaSa xal  xaXa. Bodleianus ftalii nonnulli  codices xayaSa xal x d xaXa  exhibent, quam scriptaram Bekkerus et Stallbaumius receperunt  in ordinem verborum. Annotat  lliickertus ad h. 1. rectissime :  t dya$d xal xa xaXd res bonæ sunt et res pulcræ, quæ diversæ esse declarnnturj contra  r dyaSa xal xaXa res bonæ et  pulcræ. cfr. 202, D. 6i’ £vSetav zaiv ayaSaiv xal xaX&v et  Trois 6 * av ovv SeoS efy o ye  tgov xaXcov xal ayadcov ayoipoS. 203. D, iniftovXoS idxi  xols dyaSoiS xal xoiS xaXoiS  x. t. X. Aliam legem in articulo nominibus substantivis præfigendo Græci scriptores secuti  sunt, de qua fusius disputavit  Engeihardtus ad Piat. Menex,  237. B. $. 6. ed. 252.   ojyo Xoyr/xd ye. Assensus  Socratici vestigium in præcedentibus reperitur nullum. Erotem earum rerum, quæ appeteret, expertem esse, Agatho concessit 201. B. *Ev6er)s ap *  £dxl xal ovx k'xet o " EpcsS xccXXoS. 'Avdyxtj, tpavai.  Iam cura Socrates eadem fere  Diotimæ se dixisse dicat 201.  B. ( dxedoy yap ti xal iyco    itpoS avtrjv £xepa xotavxa l\tyov, oldnEp vvv npds £/il  *Ayd$GDV ) quæ Agatho sibi dixerit, verisimile est, Socratem,  eadem Diotimæ concessisse, quæ  Agaibo Socrati. Hinc opoXuyrfxa positum explicabis.   ov 6 apeo S, &>S y * Eoixtv.  Socrates Erotam deum non esse'  ita tantummodo concedit, ut e Diotimæ ratiocinatione id colligi posse dicat. Piuribus disputavimus de verbis (Ss y* £oixev a Socrate hic adhibitis in  Comm. de Symp. Platonis. Opds ovv, oxt xal tft)  "Epoox a ov $ e 6 v v o pi^eiS;  Stallbaumius laudat ad h. 1. Piat.  Apol. Socr. 24. D. xov 61  6rj fieXxiovS noiovvxa tSi eiitk  xal pjjvvdov avxolS xis idxiv.  opiis, oJ MiXexe, ori dtycis xal  ovx £x El $ elicelv; Piat. Menon,  80. E. yavSavGo, olovflovX et Xkyeiv, dt Mtvouv * 6paS  xovxov cos ipidnxov Xoyov xaxayeiS ; Verissime addit: In his  locis omnibus opaS ita præmittitur reliquis verbis, ut alterum  rei præsentis statum et conditionem ipsum iam perspicere indicet, non sine aliqua admirationis  vel etiam irrisionis significatione.   x i ovv av, £tprjv, eirj 6  "EpmS . *Av particula a modo  verbi, ad quem pertinet, haud  raro seiuncta reperitur. Scriptum Cap. XXIII.   Tt ovv clv, Sq>tjv, drj 6 "Eqcos ; &vt]t6g ; "HxiOra  ys. 'AXka r l firjv ; "Slgneg za xgozega,  iuza£v tivrjxov xal d&avazov. TL ovv, u Aiotljia ; Aciliiuv (liyag, a Eaxgazig. xal yag itav zb Sai  autrm exspectaveris ti ovv, Etpyv,  ehf dv 6 "Ep&S. Non perfode  est, ntro loco dv particulam posueris, neque ti ovv dv, £<prjv>  ii?f idem prorsus siguificat atque  ti ovv, iqnjv, eXrj av. Iam videamus, quid inter se hæ dictiones differant. Optativus modus aliquid fieri posse indicat  ita, ut non addita sit vel probabilitatis vel dubitationis notio,  "Av particula adiuncta efficitur,  ut, quod fieri posse fodicatur optativo modo, id certis quibusdam  de caussis fieri posse significetur adhærente notione verisimilitudinis. Iam patere opinor, ti ovv  eXrj o "EpuS eius esse, qui de  Erotis natura incertissimus nesciat prorsus, utrum ait aliquid necne Eros, fieri tamen posse  opinetur, nt sit aliquid, idque  nunc sciscitetur. Contra ti ovv  iXt] av 6 "EpwS eius verba sunt, qui compertum habet, Erotem  aliquid esse, idque quid sit, iam  quærit. Ad nostrum locum ut  accedamus, av positum quidem  habes, sed disiuoctum ab optativo modo, quo dicendi genere  scriptor exprimere voluisse videtur aliquid, quod medium esset  inter ti eitf et ti bXtj av . Socrates nimirum Diotimac argumeutatione captus necdum liberatus  a popularis superstitionis vinculis huc illuc vergit plenissimus dubitationis, atque revera aliquid esse Erotem potat et rnrsnm aliquid esse posse dubitat. Verba convertenda sunt: Wasware denti  nun also wobl, sagte icb, wenti  er etwas ware, Eros. Eodem  modo explicandus est locas Piat,  de rep. A. ttpoS ys  vnodrfpdtaiv av, olpai, <paijjS  xtijdiv, h. e. (palrjS av, ei <pair}$.  . A. quo loco cave, indicium tuum impediri patiaris verbo addito 60 x 01 : *I 6 ooS  yap dv, Xcprj, 60 x 01 ti Xiyeiv  6 tavta Xtyoov. Adde Protag.  312. D. X6co5 dv, i/v 6 * iyoj,  dXrjSij Xtyoipev, ov pivtoi  IxavooS ye,   Gj? 7 tep ta itpotepa, $<prj.  Hæc verba convertit Schleiermacherus: Wie oben, sagte sie,  zwischen dem sterblichen and  nnsterblichen. Recte. Sapplendum  autem est ex prægresso ti ovv  dv eXrj tempus præsens X. 6 ti,  nt verba explicatius perscripta  audiant tovto, o l 6 tiv wSitep  ta 7 tpotepa (cfr. 202» A. % 6 tt  6) j tcov toiovtov rj opSr)  6 o£a, pEtagv d/taSiaf xal  ppovr/tieoDS ) petant) Svijtov  xal dSavatov.   xal yap 7tav x 6 6 aipo viov ♦ b. e. denn die gesammto  Damouen welt liegt ZWISCHEN GOTTHEIT UND MENSCHHEIT raitten foue*  Ad nostram locum multos fuisse seriores scriptores, qui respice- r    E poviov [isra^v ititi ftsov te xal ftvrj tov. - TLva, rjv 6 i  lydt^ dvvccfuv %%ov; 'Equtjvevov xal 6ia7ioQ%ptvov  •O £olg ta xaQ 9 avftQconcov xal dv&Qciiioig rd Ttccpcc  8ewv, x cov (iiv xag dEifieig xcd ftvtilag, xdjv 61 xag  faixat-Big te xccl d(ioi($ccg xav &v<2l(5v. iv piceo 61 ov    rent, Stallbaumius ad h. 1. annotat. Addit idera: Quid quod a  Proclo in Parmenid. ap. Rentlei.  Epist. ad Millium 455. ed.  Lips. hæc omnia e doctrina Orphicorum repetita esse narrantur ? Quæ quidem sententia quum  confirmetur quodammodo eo, quod  carminis Orphici fragmentum ap.  Clem. Alcxaudr. Strom. V.  724. fere eadem coutiuet, quæ  Diotima hoc loco Socratem docuisse narratur; eo minus de huius narrationis veritate dubitamus, quo certius exploratum habemus, Platpncm non raro ad  Orphicorum doctrinam allusisse  et respexisse.   hpfxrjvevov xa\ 8ia*>   7t O p$ /.l£VOV $EOlS tCCTtap*  dvZpaJrtGOV X. r. A. Satis notum est, Græcos in formulis,  quæ ex articulo et nomine aliquo cum præpositione coniuncto compositæ sunt, præpositionem haud  raro mutare atque eam poiiere, quæ cum verbo enuntiati principe conveniat, cfr. Fischerus ad  Platonis Phæd. c. 22. Stallbauroius ad Piat. Apol. Socr. ed.  63* et 64. Mattii. Gramm. $.  596. a. b. p, 1193* Engelhardtus  ad Piat. Lachet. ed. 23. Huiusmodi formulæ ubi per se spectantur, plerumque præpositionem quietem significantem repræsentant, ut nostro loco rd nap*  dv^pconoiS et t d napa  Accedente enuntiati principe verbo, quod motum siguiiicot, illa præpositio aut in præpositionem  motura exprimentem mutatur, aut,  ut id factam est nostro loco,  cum eo casu coniungitnr, qui motum exprimat. Non satis recte  autem napa præpositionem cum  genitivo coniuuctam putant propter antecedens SianopSuevov,’  non item propter kppj/vevov,  neque satis placet Schleiermacheri conversio: zu verdolmet—  schen und zu iiberbringen. Non  rectius apudFicinum legitur: interpretatur et traiicit. Non dubium est, duplicem itineris rationem indicari illis participiis,  atque kppTjvsvov quidem, quod  cum verbis consociandum est  dv%pG)itoiZ tartapa $Ecby t viam  describit, quæ a diis ad homines  ducit, diaitopSpevov autem de  via dicitur, qua proficiscitur,  quicquid ab hominibus nd deos  se confert. AiaitopSpEvov nimirum cum Gharonte cohæret,  qui itopSrfiEvS a Græcis vocatus est, et qui animas solebat c terra  ad sedes deorum transvehere 5 £ppifvevor eiusdem est, &tx\ucEppr/S  radicis, qui deorum iussa hominibus obnuntiabat, non vice versa  ad deos transferebat, quod ipsi ab  hominibus mandatura esset. Significat igitur Mercurii instardeorum iussa obnuntiare. Iam patere opinor, non  solum propter StanopS/iEvov,  sed etiam 'propter kpprjvtvov  cum genitivo coniuuctam esse  Kapa præpositionem. Hinc non d/i<poTsgm’ avfinbjQol, i3gre ro xav avto avrq) £w8sSeO&cu. Sici rovtov xal rj fiavuxi] xdau %uqu, xal ?/  rav ieQtuv xiyyrj rmv re xeni rag ftvaiug xal rag  relerag xal rag tnipSag xal rr\v (tavtelav ndoav xal 203  yorpceiav. &eog Se dvQQaxco ov jxLyvvrui, alia Sia placet Stallbaumii annotatio ad  h. 1.: J&eoiS' td it ap* av S p cJ it cd v . Non dixit it a p*   dvSpciitoiS et ita pa SeolS : nam alteram constructionem  requirebat verbum SianopS/f sii ov.   CvpitXif poiy (Ztxe ro  itdc v x. r. A, Ficiuus liabet ia  conversione : In utroqnc medio  constituta (sc. dæmonum natura)  totum complet, ut universum secum ipso tali vinculo connectatur. His verbis seduci se passi  sunt Keynderslus) qui td o\ct  dVfUtAl/poi scribendum coniecit,  et Orellius nd Isocr. 331*»  ubi (SvpitXripoi ro itdv, dista  avto avroj &vv5c8i<j$ai manum Platonis esse suspicatus est.  Sed nihil mutandum est, neque  quicquam supplendum. Sensus  ?st: indem er aber in der Mitte  sich befindet von beiden, bildet  er die Ausfiilluug, Vermittlung,  s. fiillt es aus ; nam nostra quoque lingua transitiva verba in terdum ita adhiberi patitur, ut  non actio, sed notio verborum  urgeatur. Vide de hoc usu verborum transitivorum apud Græcos annot. 230*   xal i) ftavrim } itd6a  Xoo p ei. Duplici potestate hæc verba intelligi possunt, ut aut  de felici successu, qui dæmonibus debeatur, aut de spatio viæ,  quod eundo superetur, accipiantur, Ficioas verba convertit: Per hanc (sc. dæmonum naturam) vaticinium omne procedit  cet., ubi verborum ambiguitatem  servatam habes, neque dubium  videtur, quin eandem et Plato de industria admittere voluerit  ea de caussa, ut de felici  successa et de meatu per medium  inter coelum et terram locum verba accipiantur, SeoS 6 e dvSpfoitM ov  piyvvr ai x. r. A. Articulum omissum habes in utroque huius enuntiati nomine, ut indicetur,  sententiam proferri generalem  quam vocant. Vide Indices s. v.   Artic. Ceteram dæmont medium  inter coelum atque terram locum  obtinere dicuntur ita, ut per  eos esse atque meare artes perhibeantur omnes eæ, quæ;  homines cum diis arctius coniungant. Hæc coniunctio quoniam potior est eo, quod homines deorum iussa exsequuntur, quam quod dii hominum precibus obtemperent, recte ponitur h. 1. ?} SidXsxtoS  SeoiS irpoS dvSpGdrtovS, non  item avSpdmoiS itpoS Seov?,  quod Heusdius in verborum ordinem inferciendum censuit, ut  esset, quorsum referrentur verba  sequentia xal lypijyopodt xal  xaSevSovtiiv. Annotat Stallbaumius ad h. 1. : Defendi potest lectio vulgata ita, ut verbo- '  rum constructionem dicamus couformatatu esse potius ad sententiam ipsam, quam ad grammati- «   tovvov naOu iativ i } byuliu xal % Sudexrog dsoig itgog  av&QixiKovg, xal lyQijyoQo 61 xal xa&ev 8 ov 6 t. xal o  f ilv xcqI tcc Toiavxu 6 oq>os 8 ca[ibviog avrjQ, b 81 cclXo  tl tiotpog coV rj' jrfpl r(%vug rj %UQ 0 VQyLag uvag, fiavav6 og. ovtoi dr; oi Salfiov eg nokXol xal nurrcoSanot tl 6 iv'  slg 81 tovtqv J<Srl xal 6 "Egag. Iluigog Si, t)v 8 ’ lye>,  tivog Itfrl xal [ir^Qog; Muxqotiqov (iiv, %<pr], d^yr/Oa  cam subtilitatem ac diligentiam.  Quum enim dicatur opiXslv rivi  et diaXeyeCSai rivi, etiam opiA ia xal didXsxroS rivi recte  dici potuit» Et quum antea non  dixisset: 7ta6ct idri SeqI? tj   opiXia xal 7 ) didXExro? avSpcS7COi?, sed perspicuitatis caussa  usus esset præpositione TtpoS  addito casu accusativo, nunc ad  legitimam constructionem revertens, neglecta grammatica diligentia, dativum post accusativam  recte inferre potuit. iiuiusxnodi grammaticæ diligentiæ negligentia si ullo loco ferri potest, huic loco apprime convenit,  ubi Socratis sermonem non præmeditatum illam, sed ano rov  tiro paro?, ut Græci dicunt, habitum refert Apollodorus. Verum  est tamen aliquid in hac verborum explicatione, quod displiceat. Negligentem esse structuræ grammaticæ verborum licet  quidem interdum in sermone familiari, sed ita, ut verisimilitudo adsit negligentiæ, h. e. ut  verba ita remota sint ab iis,  quorum structuram sequi debeant,  ut eius revera obliti esse,, qui  loquantnr, videantur. Nostro loco verba proxime adiuncta sunt  f verbis, quorum structuram sequi  debent, ut saue intelligi nequeat,  cur dativum maluerit, quam accusativum scriptor exhibere. Cer  tissimum est, aliquid exprimere  voluisse' scriptorem structuræ  mutatione, quod quid sit, iam  videamus. Si scriptum exstaret  iyprjyopipiozaS xal xa$evdov~  ra? t interpunctio delenda esset,  quæ post avSpGoitov? in omnibus editionibus posita reperitur,  unoque tenore legendum esset  $Eoif rtpof dvSpwitovS iypTjyoprjxora? xal xaSsvSovtaS. Dativo admisso participia a præcedentibus verbis seiunguntur  ita, ut verba 7 } opiXia xal 7 }  SiaXexToS $eoi$ rtpo? avSpaSTtov S unam notionem efficiant,  quam cum uno verbo exprimere  non posset’, structura verborum  Plato assecutas est. Verba convertenda sunt: Gottliches be ruhrt das Menschliche nicht,  sondern alie gottliche  Offenbarung wird Wachenden und Traumenden vermittelst des Dani on is oh en zu Theil.   7 ) xstpov pyla? riva?,  fiavav6oS . Schol. ad Theætetum in Bekkeri Comment. Critt.: fiavav6ov'‘  ol kdpaloi ZExyirai xal 7(apde  fiavvcp, o ion xapivaj tl £pyov dianSipEvoi, ol 6 e fiavav6 ov rov anavSp&ndv xal vtce  pr\<pavov. bnoi 61 fiavav6ov  XEipds zijs vfipi6xixij? f) rsxyt 0%at' 0 /nag 8b Gol Ipw. ote yap lytvtxo 7j 'AtpQoblrr;,  ttotiaino oi &£ot, oi ts aXIoi jmm 6 trjg MijtiSos vios  IIoqos. trcEiSrj 6s iSiijivrjGav, XQoqaiTqGovOa, olov  iva%La$ ovaris, mpixeto rj IJtvia xal rjv jiiqI rag dvQag. 6 ovv IIoqos fiidvGfrels r.6v vextuqos oivog yag  ovjto tjv tls *ov tov Alos xijrtov dscl&tov (Sepugr]litvos rjvStv. rj ovv Ihvia iiCi^ovIevovGa dia ttjv av  StjXoi dk tovS’ x 6l Porixv<x£  xal drjpiovpyovS. Diotimæ  mens hæc est: virum dæmoniam  recte appellari eum* qui cognoscendi* diis deorumque consiliis  operam navet coniuuctionis illius  gnarus, quæ inter deos atque  homines per dæmones exstet;  contra j SavavOov vocari, qui  terrestribus rebus intentas deorum consilia minas curet. <   o tf ydp iyiveto. Quæ  hucusque narrata sunt a Socrate,  Erotem cx senteutia Diotimæ e  dæmonum ordine esse, h. c. medium inter deos atque homines,  atque pulcro carere quidem, sed  yehementissimo eius appetita teneri, ea nunc repetuntur in mytho  insequenti, quem vario modo  FILOSOFI interpretati sunt. Hac  narratione mythica certissimum  est, Diotimam s. Socratem non  confirmare voluisse, sed explicate potius atque illustrare tamquam imagine sententiam suam.  Satis notum est autem, Græco ram iugeqium ita comparatum fuisse, ut facilias iutelligerent,  cupidius arriperent, memoria melius tenerent, quæ mythica aliqua narratione, quam quæ nuda  demonstratione exposita essent.  Pluribus de huius mythi fine diximus in Commeat, de Sympos.  Platonis.    olv oS ydp orjTCco 7/ v . Adduntur hæc, ut tempus indicetur, quo facta sint, quæ hic  narrantur. Vinum antiquissimis  temporibus Græcis notum fuisse,  Homerus docet atque Hesiodus.  Hinc iudicabis de rei narratæ  vetustate. Ad nostrum locum  respexit Porphyr. A. A. c. 16.  ni? itapd nXdr&vt d TIcpoS  tov rhirapoS 7tX?]6$tis • ovnto  ydp olvos ?}v.   eis tov tov AioS H7J7COV  e lseX^GJ v. Cave credas meta pho ricam significationem h. 1.  verba habere A 10 S xi}7Cov t  Horti mentionem Diotima fecit  vitæ quotidianæ usam imitata.  Hortam enim hospitis convivæ  bene poti adire solebant atque  loca frigidiora sibi eligere, ubi  hausti vini calorem mitigarent  animosque concitatiores somno  compescerent. Adde Stallbaumii  annotationem verissimam : Quæ  de hortis, inquit, lovis hic narrantur, non solius ornatas gratia  adiecta sunt, sed properaodum  necessario commemorari debuerant. Qaum eDira Pori atqæ  Peniæ natura et ingenium tantopere discreparent, per se parum verisimile videri debuit, illum cum hac potuisse habere  consuetudinem. Itaque quo narratio maiorem nancisceretur similitudinem, poeta philosophus   17   C r jjg txxoQlav stcaSlov xoirjGaGftca Ix toti JJoqov, xataxXlvEtcd te scccq’ avtcp xcd ixvt]GE % ov "Eqmtcc. Sto Srj  xcd ri ~js 'AcpgoSiTijg 'dxoXov&og xcd &EQcc3icov •yeyovcv o  'Egag, yewtfteis iv roig ixslvqs 'ysff&Xioc g, xcd d(ict  tfvOtc iQtt6Ti)g uv jceqI to xuXdVj xcd r>]s ’A(pQ0SultjS  xaXijg ovdrjg. ktb ovv Ilogov xcd Ilevtag viog i ov 6  *Egag iv roiauzi/ tv%]/ xu&l6xr t xE. tcqutov filv nivtjg    ini sdn, xcd xoX/.ov Sei  ol itoXXol oiovTcu, txXXcc   Pornm finxit in convivio illo in  Veneris honorem instituto ebrium  factum se in hortum Iovis contulisse, ibi vero Peniaxn, quæ  ei struxisset insidias, sine arbitris convenisse. Vides, quam  necessaria sit hæc fabulæ particula: nt profecto miranda sit  operosa industria eorum, qui de  istis Iovis hortulis splendida  quædam commenti sunt mendacia^7 Ci ftovXev ovd a 8ia xyv  avxijs ano piav . ’EirifiovXevelv verbum sequente infinitivo  eam potestatem habet, nt studium significet cum insidiis coniunctum. Prorsus eodem modo  legitnr in Xenoph. Symp, IV.  52. ald^avopai yap rivaS  i7tifiov\£vovtLXS SiaupSelpai avTov. Adde Piat, de republ. VIII*  566. B. idv di ddvvaxoi ixfidWeiv avxov gqoiy t} ditoxxiivai biafidWoYteS xy rt 6A ei, fiiaia) 8ij Savaza iitifiov A evovdtv areoxtivvvvai A aSpac.  Plura huius structuræ exempla  si quæris, adi Stallbanmium ad  Piat* Protag. p, 343. C.  «d. 119*   8ia rr/Y avtrjS areo pia f'. Indicatur his verbis,    anccXog te xcd xcdog, olov  CxXijgog xcd avftiijpog xcd   cur Fenis mater esse cupiens, e  Poro potissimam concipere voluerit. Etenim qaoniam ipsa,  quod futuro filio daret, non habebat, ut minus olim sentiret  puer maternam egestatem, Porum,  deum omnium ditissimum, patrem ei esse voluit. Minus explicate Schulthcssius in conversione Symposii exhibuit; Nun  sann Penin ihrem Mangel zn  steuetn, anf die List cet*   dio 8 1 ) xal tij S 'A <ppoSixyS dxdXovSof . Veneris  comes ac minister Eros dicitur,  quod est pulcri amator, et quod  Venus pulcra est. Minus clara  verba sunt yevvrjSeiS iv xols  ixELvyS yEYE$\ioiSj ad quæ verba 8io præcedens spectat præcipue. Nam si quis ipsis alicuius natalitiis oritur, non sequitur inde, eundem comitem esse  atque ministrum illius. Videtur  autem mens Diotimæ hæc  faisse: Erotem Veneri ortum debere; nam si ad huius natales  celebrandos non convenissent dii,  Peniam nunquam e Poro concepturam fuisse. Igitur factura  esse cura pulcri appetita naturali, tum pietate, nt Eros se  Veneri adinnxerit.  uwxodTjtog xal aoixog, %a[iai7UTrig asl uv xat a6re>m- D  ros, t7cl ftvQaig xal Iv odoig vxai&Qiog xoip.cou.Evog,  t ijv tijg firjTQog <pvOiv £%av, dii Ivdiice. ^vvouog. xara  Si av xov xaxtQu ixlflovXvg late xoig dyu&oig xal  xoig xcdoig, avSgdog av xal Xxtjg xal Ovvxovog, &)f  Qiirxijg Suvog, ad xivag xkbxav [ir^avag, xal cpQoinjCiag tm^viirjxtjg, xal xuQtuog, xpiXcGoxpav 6 ut navxog  xov §lov, Suvog yorjg xal (paQpaxivg xal CotpKSxrjg'  xal ovxb tbg a&avaxog nitpvxBV oilte ag Qvtpbg, E    axe ovv Ilopov xal IIsvlaS vloS. Erotis nator», qoaiem sibi Socrate* effinxerat, factum est, at Porum atque Peni am parentes putaret. Inverso  nunc ordine a parentum iudolo  ad blii naturam concludit, ut,  quod in illis conspicias, id coniunctim in se habeat filius. Probatur igitur et his verbis, et sequentibus p, 203.,C. xard 81  av xov naxepa, quod supra annotavimus 257., mythicam  hanc narrationem ideo proferri  a Diotima, ut imagine quadam  proposita indoles atque natura  Erotis illustretur. In sequentibus Erotis epithetis xal habes  quater repetitum, quod, ut molestiam quandam parat audienti,  ita epithetorum indicandæ multitudini apprime inservit.   ini SvpaiS xal iv o*dois’ vn aiSpioS xotpcope- oV o f. Paullo supra de matro  Erotis dicitor, 203* P- a<pi7MTO xal r)v nepl xds  paSy quapropter nostris verbis ap-*  positum habes trjv xijs ptjtpoS  (pv&lY 'ixatv, quæ verba cave  epitheti loco posita ceuseas $  caussam enim indicant præcedentium epithetorum. Ceterum  pro vitafa pioS, quæ optimorum    codicum lectio est, vulgo edebatur vitateploiS, Male.   av 6 p eioS c ov xal Ixrji .  Schol. habet: IxrjS' Hdx&p, ini 6X7}jj.c*)Y> <aV ivxai>$a. flaverat 61 xal ini xov ixapov  xal SpatieaS, Nisi forte aliunde  hoc scholion depromtum est,  sane mireris verba oJs’ ivravSa,  quæ rectissime haberent, si post  verba legerentur: Xapfldvexai  xal. Hesychius, 1'ti/S, inquit,  IxajioSy $pa6vS. rj Xtixcop tj  initixi/pav . Cum dvSptioS nomine couiunctum legitur KtrfS  etiam Piat. Protag. 349. E.  noxepov xovS dvSpelovS SafiflaXiovS XiyeiS r\ dXXo xi;  Kdtl l'xaf ye t Eqnj, Itp* d ol  xoXXol qjoflovvxat iivat h. e.  xal ixas ye ini xavxa, l<p’ et  x . r. A. Ceterum haud scio, an  non vitii aliquid in his verbis  lateat, quod xal ante tivvrovoS  posito removeatur. Nam ut sequitur STjpevxijs 6etvo>, ita fortasse melius habeat xal ItrjS  (SvvxovoS, quam xal itifl xal  tfvvxovoSi   xal tppovi} 6ecoS iiei$v»  firftrj i f xal nopipot. Riickertus ad h, 1. deleto post iiti *   $vpi \xrfi commata: longo, ia*   17 *, aU.lt tots ficV Trjs crinrjs ftakXti rs xal %y,   orav ivitOQyOy, tots fis azo&vrjiSxu, itai.iv fis avapiaCxEtca duc rijv tov itargo $ cpydiv. rd 6s itogigo/ievov a£t vzexqh, c&grs ovre. ccjtoQti ”Eqb>s zots ovt e  zlovttl. Oocpictg te av xal a[ta9lag Iv fuflw idziv.    quit, liæc cumDindorfio in unum,  ut hæc sententia prodeat: Amorem et cupidum esse prudentiæ et ad parandam  idoneum. Astius 7 topt/ioS  esse censet: opibus et co piis affluens; Recte 8nidas Ttopi/ioS, inquit, 6 dvvdiv  7j htivdiav ££<»k. Quæ sequuntur verba rpi\otio<pGJV 8ia  rtavzoS tov fjiov, præcedentis  epitheti caussam continent, et ipsa  epitheti vices obtinent. Sensus  est itopipoS vocabuli: der alie s durchsetzt, iiberall  durchkdmmt, dem u11es,  vas er uuternimmt, von Statten geht.   d eiv o S y d rj S n a\ q> a ppaxevS xal 6o (pKSrjj $ .  Neminem fugiet, quam prudenter philosophus hoc loco vulgares de Amore opiniones et fabulas  coniunxerit cum suis ipsius placitis. Stallb,   a\\ct x 6 1 e. ptv  orav  e vir opi} 6ij h, t. A. Ficinus  verba convertit : neque immortalis omnino secundum naturam  neque mortalis: sed interdum   eodem die pullulat atque vivit,  quotiens exuberat, interdum deficit cet» Sic interpretes ad  unum omnes Platonis verba explicaverunt, neque quicquam eos,  quod miror, in iis offendit. Pugnant autem hacc verba cum iis,  quæ. A. seqq. de Erotis natura dicta sunt. 'Docuit illic Socrates s. Diotima: Erotem non esse AMOREM h. e. DESIDERIUM  nisi eius rei, quam ipse nou possideat. Iam quæritur, qui hoc  loco dici possit 3-aAAn re xal  ?,jj, ozav tv7topr}6xf. Nullus  dubito, quin pro orav evitopt}<$rf Plato scripserit orav aitoprfoTf. Ad sequentia autem rore  dizoSvijtixei e præcedentibus supplendum est '-orav et hropytiVf qaod supplementum quum  aliquis forte, ut fit, margini adscripsisset, scribarum incuria vel  imperitiorum Platonis interpretum industria pro aitopijdp in  ordine verborum tvTtoprjo^f positum est. Id fieri potuit eo facilius, quo magis in hac re a  ceteris dæmonibus diisque differt  Eros. Solent enim Erote excepto omnes, quo maiorem rerum suarum evito picer experiantur, eo magis, ut cum Platone  loquar, efflorescere atque vigere. AMOR contra rerum expetitarum  potitus perit, sed paullo post  rursum emergit .novarum rerum,  quas possidet pater, DESIDERIO reviviscens.  5 1 a r ifv tov it a r pos <pv6 iv. Ilæc verba quid -sibi velint hoc loco, a nemine interprete explicatum reperio. Scriptoris mens hæc esse videtor:  Erotem mori, ubi ea sibi comparaverit, quorum desiderio antea Eros fuerit. Quoniam antem  Poros, h, e. deos divitiarum atque omnium rerum summæ ab   t%u yctQ aSi. 9u ov ovSeIs tpd.oeotpti ovS’ Soi   Coipos ytvtOftcu. tori yaQ. ov3’ ti rtg aAAog Goipbg,  ov <piXoGocpti . ovS’ c.v oi afia&Eig ipikoOoipovOiv   ovb’ lm9v(iov6i Gotpol yevtO&ca • cevro yaQ rovr 6 ion  [ lalizov ] „d/itt&ia,” xo ptj bvta xalbv xaya&bv fnjdi cndantiæ finem non habeat regni  sui, sed aliis alia semper addat,  rerumque facultates in infinitum  augeat, fieri solere, ut Eros, ubi desiderio expleto perierit, novarum reruta desiderio tangatur atque reviviscat*   dei vitEKpei. 'VjtExpciv  verbi significatio hæc est, ut  exprimatur, abire aliquid atque  evanescerfe ita, ut nescias prorsus,  quomodo id fiat ant quo abeat.  Apprime respondet Græco verbo  nostratium: es gelit ihm nuter den Hiinden verloren. Schleiermachcrus verba convertit: Was  er sich aber acbafft, geht ihm  immer wieder fort.   «uro' yap tovto id ri  IxttXettov] ajuaSta, Hæc  verba non recte sc habere, iam  pridem ab interpretibus annotatum est. Sydenhamius a/taSiqt  scribendum coniecit vel «urco  Tovtgj ; illud in cod. Veneto reperitur agnosciturque a Ticino:  JJoc enim habet ignorantia pessimum, quando qui nec pulcher  et bonus est neque sapiens, sufficienter hæc habere se censet,  Attius corrigendum vidit: amo  yap tovto idn ^«Acjr ov d/utx ov fit) ovtcl xa\ov naya$ov pj/de (ppovtpov Soxtiv auro ixavov, Idem etiam fyet  verbis Platonis inferciendam ceusuit vel scribendum apaSiaS pro  apaSla. Annotat Stallbaumius  ad hunc locum: Hæc ne cui in posterum sollicitanda videantur  amo tovto absolute positum est,  ut idem sit, quod 5i amo tovto : quæ autem sequuntur: ro  pi) bvxa  ixavov, ea per appositiouem, quam vocant grammatici, addita sunt. Nec Sydenhamii neque Astii verborum  medelæ placent, neque satisfacit  verborum explicatio Stallbaumiana. Concedo quidem, quod  permultis locis probari potest,  «uro' tovto ita dici, ut significet 81 * avro tovto, nusquam  autem ita positum reperias, ut  non sequatur particula finalis.  Deinde ne Græce quidem dici  videtur: auro tovto idn ^aÆTtdv apaSlot pro amo tovto  idn xarAftfoV ?/ dpaSia. Differt enim subiecti forma a prædicato suo ita, ut illud articulo  insignitum sit, hoc articulo careat. Sententiam autem quod  attinet, merito quæras, cur de  difficultate quadam molestiave  rei maluerit Socrates, qcain de  ipsa re dicere? Si quid video,  XolXe7Cov inutile est otiosumque  scioli alicuius additamentum, quo  enuntiati facilitas admodum impeditur. Auget voSiiaS suspicionem sedis mutatio, quandoquidem in duobus codicibus F>ekkeri pro £aA«roV dpaSict legitur dpaSia £« A ejcov et dpaSitt  XaXEnov . Igitur uncis inclusimus x«A ETtov, quod neque cum verborum structura satis conveniat, neque, dialecticum acumen  <Pq6vi[iov Soxuv avrc : > tlvai txavov. ovx ovv ixudvfiit  8 (iij oiouevog Ivdpjs tlvcu ov av fiy oirpzæ hudttti&eu.  Ttvcg ovv, %cptjv iya, to Acoztfia, o t epiloCoepovvxts,  B ll (l/jzs o£ Cocpol /lyre ot ttfiu&Hg ; Afjlov Srj, fg np,  Tovzd y£ fjSij xai jtaiSl, ori o i fiezal-v zovzav dpiq)otsq(ov, tov av xal 6 "Eqi ag. l&u yaq dtp tcov xcdHCzcov i) Coepta, "Eqcos 8’ Icrlv iprag mgl zo xakov,  agzs avuyxalm "Egaza tpilbaoepov uvæ, qnXoGoepov •S respicis, quo Socrates hic utitur, sententiarum consecutione  probatur Sensus est verborum :  Dena das eben ist ia, was vir  Amathia nennen, vide annotat. dass einer, der nicht schdn  und gut noch verstandig ist,  •ich selbst geuug zu sein vermeint.   6i/\ov Stf, Icpyjy rovxo  ye 7/677 xat xaidl. Hæc  prorsus conveniunt cum nostratium: das kann ja schon eia  *Kind einsehen. Utitur autem  hac formula Diotima, non tam,  quod res ipsa intellecta facillima  ait, sed quod, qui præcedentia  vecte ceperit, is adhibita analogia possit verum reperire. Hinc additam habes: oov av xa\ 6   Epeo?. Sæpius enim in præcedentibus præpositis rebus duabus vera neque altera fuit  neque altera, sed tertia quædam, media inter utranique, reperta est Anget autem narratæ rei verisimilitudinem Diotimæ hæc indignatio, quandoquidem et lectores Socraticam inertiam (quam care non simnlatam habeas) non possunt non  mirari. oov av xal 6 ’Epaf,  Vulgo legitur oov av xal o"E-s  poDS ; quod cum nullo pacto hic  ferri posset, Brkkerus e duobus  libris dedit av, quod præter  Riickertum editores recentiores  in ordinem verborum receperunt,  Biickertus autem annotat ad h*  1 . ; Ne huic quidem, inquit, particulæ satis commodus videtur  locus esse. Qua re suspicatus sum, essetne Jorte neutrum verbum (av, av) a Platone scriptum, sed av quocunque modo  ortum ex oov, inde autem in ctv  mutatum. Quapropter voculam,  ut dubiæ fidei, uncis inclusimus. Frustra. Sæpissime av particula ponitur in enuntiatis iis,  qnæ minus accurate exposita ad  prægressæ alicuius enuntiationis  formam effingenda erant. Nostro  igitnr loco quoniam præcedit  ori ol ptxa£,v rovrcjv apepoxipoov, av particula indicat, av  av xal 6 "EpaS proprie sic proferendum fuisse: per a&,v cuV xal  6 "EpooS idriv.   <pi\o 6 o(p ov 6k ovxct  apaSovC. Sequitur hoc ex  iis, quæ supra disputata sunt.  Nimirum qui cupit aliquid, is non  potest, quod cupit, idem habere. $i\odoq)OS igitur, quoniam  est appetens sapientiæ, sapientiam non habet, neque vero  ignorantiæ addictas est; nam qui  ignorat aliquid, is id ipsum, quod  ignorat, non appetit*   de Sirtct (lEtalv elvca docpov Y.cil d K uct&ovg. alrla de  avrco xal tovrov f} ylvedig' iturgog fikv yag docpov  Idn xai evxogov, fiyrgbg de ov docpijg xal dxogov.  i\ ftlv ovv (pvdtg r ov daipovog, co (pile 2?o r/.gcctsg,  ccvxi]. ov de 0v wq&qg "Egeor a elvca, a YavpacSzbv ov - C  dev eituft eg. cirjfojg de, cog ifiol doxec texficagofievj/   *£ cov dv leyeig, ro Igcopevov ''Egeor A elvca, ov ro  Igcov. dea renixu doi, o l^ca, Ttuyxcrf.og lepedvexo o    alrla 81 avt cJ xal r ovr cdv i / y iv e 6 iS . Vide quæ  supra annotavimus ad verba  203. C, ed. 259.   ov Se dv cjtj $i]S*Ep ait a  tlvai, Savfiadrov x. r, A.  Frustra in horum verborum explicatione Rtickerti industria versata est censentis, dv pro uti  roiovtov poni non posse; id  enim Plato si exprimere voluisset, non dubium esse, quin scriptum exstet olov Se dv gJt}$7/£. Addit autem Riickertus: Mihi cogitationum seriem iutuenti sic  res se habere videtur, quod mirum esse negatur^ non esse illud  præcedentibus verbis contentum, sed verbis quidem non expressum, humauitatis caussa, ex iis autem,  quæ et dixit Agatho et statirn addit Diotima, facillimum ad intelligendum sc. ori icdyxaXoS  oo i i<podr£To, cuius erroris caussa prior error est, quod AMOREM cum AMATO confudit. Certo sic omnia bene videntur cohærere. Quem autem tu opinatus es AMOREM esse, nhiil tibi mirum accidit (quod pulcherrimum esse putabas.) Opinatus autem es AMATUM AMOREM esse, non AMANS. Ea de caussa videlicet pulcherrimus tibi AMOR videbatur. (Id autem non est mirum), Nam cet. Semper  meminerint lectores, orationem  hanc tanquam vere habitam coram convivis Agathonis hic proponi, ut interdum aliquid etiam  pronuntiationi singulorum verborum tribuendum sit, qua assequuntur haud raro loquentes,  quod verbis positis non indicatum  est, "Ov igitur relativum ubi pronuntiando argetur, uti Diotimam  hoc lecisse consentaneum est,  tantum abest, ut pronominis relativi potestatem solam obtineat, ut ei rei indicandæ inserviat, de qua præcipue agitur. Quam autem tu opinabaris est igitur accentu orationis  in pronomine relativo posito:  Quod autem talem tantumque deum esse ominabaris. Vide  de hac relativi pronominis significatione Mattii. Gramm, arapl.  §, 480. 3. 899. seqq.   Sia x aio x a. doi, oipai,  7 t dyx aXo ff l<paivero. cfr.  201. E. dxeddv yap ri xal  iyco itpoS avtjjv t.ttpa xouxvtoc  HXtyov, oldntp vvv rcpbs iph  9 Ayd$cov, caS etrj 6 "EpcjS peyaS J9coV, eiij Se t&v xaXcov,  r 6 rcS ov tt xaXov xal  afipov. Mirum est, StallbauEqcos. xai yccQ Etfw ro IguCtov tb Ta bvtt xa kov xal ajigbv xccl ttltov xal . (laxagiGtbv• tro  5s ys igav aU.7jv ISiav zoiavrtjv £%ov, oiccv lym  Svijl&ov, mias inquit, istud dppov, quod  suspicor ia ayaSov esse mutandum. Neque enim DE AMORE  nunc sermo est, sed indicat Diotima in universum, quid illud sit,  quod ab hominibus soleat summo studio expeti ct desiderari,  videlicet ipsum pulcrumpcr  se spectatum (ro t<o ovxi  xaX ov) ct quod supra dixerat  cum pulcro artissime co ni unctam esse, ipsum per se bonum. Hinc addit deinceps  xal xIXeov xal jxaxapitixdv, Non dubium est, quin verissimum sit appov verbum. Quamquam enim concedi potest, pulcro per se spectato melius convenire propter aute commemoratam cum bono coniunctionem  dyaSov nomen, quam appov  epitheton : tamen boc maluit Plato pro illo exhibere, ut clarius indicetur verisimiliusque videatur, quod 201* E. legitur,  6 o cratem idem fere de Erotis  indole atque natura Diotimæ  dixisse, quod Agatho supra protulerit. Vidimus autem, poetam  mollitiei teneritatisque laudem  {dnaXoXTjxa') Amori attribuisse,  ut verisimile «it, Diotimam  appov epitheton ita exhibuisse, ut consensisse olim cum Agathone indicaretur Socrates, simulqne Agathonis illa sententia leviter carperetur. Addit  antem Diotima, ne qnis posito  dppov nomine de veri pulcri natura dubitaret, commemorarique  forte indicaret aliud quid, quam ipsam illam pulcri ideam, tiXeov   et /laxapitirov.   aXXrjv i$£ar x oiavxrjv  ix° v sc. i<Sxiv . Cave dXXoi   xoiovxoS confundas cum £r epoS  xoiovxoS', de quo supra diximus  annot. 245. Sensus est verborum: Contra id, quod AMAT,  aliam naturam habet et  i n d,o 1 e m atque talem quidem, qaalem ego descripsi.   ele v 8 i) 9 co xa AoS? yap XeyeiS^ Diximus  de elev verbi potestate annotat.  p r 36-, ibiqne annotavimus, hac  voce uti eos, qui facile aliis  aliquid concedant, quo facilius  possent illis pacatis, quid ipsi  sentiant, aperire. Non prætermittendum est autem, elev verbo adhibito ita seraper concessionem fieri, ut nesciæ prorsus, utrum persuasum sit necne  •i, qui aliquam rem concedit, de  ipsius huius rei veritate. Hinc  additum habes nostro loco xaXcoS  yap \iyeiS t quibus verbis indicatur aperte, Socratem Diotimæ  sententiam probare. Recte Fictuus verba convertit: Esto,  ut ais, hospes, præclare  enim loqueris. Non igitur  audiendus est Stallbaomius docens annotat, ad Piat, Phæd., A. ed., caassale  enuntiatum, quod post elev positum reperiatur, non tam ad  $lev pertinere, qnam ad insequentia verba, quibus præpositum sit. Specie non caret hoc    % •*   Cap. *xrv.   Kdt lym sTnov, Elev Srj, « fa»j’ xcdcog yag  Hyeig. toiovtog <Sv 6 "Eqg>s xlvcc xQstav ijrK xolg    præceptam, si ad verba respicis. Piat. Phæd. 117. A., quorum rectiorem explicationem dedimus annot. 36. Restat, ut  dicamas de verbis 213* E.  ineidi) St ■yiaxtnXivTj, ih telv *  Ehv Srj, avSpt$, Soxeixe yap  fioi vrjtpeiv . Rursus enim etiam  in his verbis, ut supra 176.  A*, supplemento quodam opus  est, quoniam non comparet,  quorsum Alcibiadis assensionem  referas, habeat autem necesse est,  quiassentitur, dictum aliquod, cui  assentiatur. Neque supplementum illud diu quærendum fuit»  Consentaneum est enim, couvirarum aliquos, cum consedisset  Alcibiades, hominem rogitasse:  Nam liabes, qui hilariores esse  possimus te præsente? Ad qnæ  ille, ehv Srjt inquit, Soxelts ydp  pot vtj<peiv. Possis etiam ita  rem tibi informare, ut statuas,  Alcibiadem, cum consedisset, vulta subtristi circumspexisse specumque edidisse eius, qui magno  alicuius rei desiderio teneatur. Quod cum animadvertissent convivæ, Alcibiadem rogarunt : Num  quid est, quod minus apud nos  tibi placeat? Ad quæ ille, id vero, inquit, sit revera, videmini enim mihi nimium vino abstinere.   t OlOVtOS GJV O *£pGOt'   II. Stephanus post toiovxoS inferciendum censuit 6£ particulam, quæ res documento esse potest, eum prorsum eandem verborum interpunctionem habuisse, quam nos unice probamus. Riickiertus quum ehv Sij nihil nisi  transitum denotare censeret, elev  Sr/, xoiovxoS gjv convertit ; Age  iam, hospita, quum talis  sit. Nos neque H. Stephaui  commentum probamus, neque Riickerti conversionem verborum  laudabilem censemus. Asyndeton  autem quod attiuet, notandus  usus est Græce loquentiuto, quo  post €i£V Si), cui caussale enuntiatum additum est, Si particulam aliamve copulam omiserunt.  Neque ratione caret hic usus loquendi, quandoquidem satis constat, asyndeta gravitate quadam  augeri. Ei gravitati autem inprimis locus est ibi, ubi aliquis  aliquid facile concedit, ut ant  suam sententiam celerius proferre possit, ut pl 213. E., aut ad  novam quæstionem studiosius  abeat, ut hoc fit nostro loco, et  Piat. Phæd. A. ehv, $cprj>  et fttXxitixe, 6i) ydp xovxgov  iititixtjjtGJV. ti XPV xoietv. Ceterum gjv participium quod attinet, supra annotavimus ad p»  174. D. dp* ovv dyojv p£ ti  aTtoXoyijdei, participiis ita interdum scriptores Græcos uti,  ut obiectivam veritatem cum subjectivo loqæntis indicio coniunctam exprimant. Nostri igitur  loci sententia est; Si talis est,  et credo talem esse, qualem descrip si st i, natura  Erotis: quam utilitatem  affert hominibus?  av&Qcoitoig ; Tovto di] ]itvd rccvt 9, ?<p;, cJ Z*5x(>aDTfg, 7tELQ<x<5o}iccL 6s didcc^cu. e6ti (ilv ydg dt) t oiovrog wxl ovzcsg ysyovag 6 EQag, %0 xl, oh xav xcd&v,  ioc 6v qpyg. ei de ng 'tjixug Iqolxo ' TL rc5v y.cdcov  10 xlv o*Eqg>s 9 w 2Ti oKQdttg re xai Aiotipcc; c ode dh 0ayictEQov lga> '0 bq(5v tcov xak&v xi iga ; Kcd    riva xpelctv Ox £t * cfr.  201. IT dei 67 /, cJ Uyd^ajv,  &67tep 6v 8 17] y i)(5gj, 8ie XSeiv  \ r av7ov icp&xov xis ioXIV O*EpG0S  ycal noloS xiS, hteixa xd Opyct  itvtov. Quæ sequunt u e verba  tovto 8t) pexa xavxa x. r. A\,  rernacolo sermone expressa audiunt: das ist nun der zweite  Punct, den ich dir auseinaoder  zn setzen versuclien will.   0 . 6 x 1 pev yap 81 } x,oiov roS n. X. A. Socratica sciendi  aviditas cum tanta esset, ut percepta priori disputationis parte  nimio impetu ad alteram ferretur, id quod asyndeto expressum  est : xoiuvxoS qdv o "EpwS riva  Xpciav xols dvSpanoiSj  Diotima, ut impetum illum paullisper retardet, ac ne inceptus  ordo dispatatiouis turbetur, veretis, verba adhibet: 06xi jxhv  ydp 8t} xoiovxoS u. r, A., quibus cum gravitate positis Socrates admonetur, ut et quietius  cum Diotima agat, et partes disputationis memoria teneat studiose. Tecte autem ipsis ' his  verbis carpitur Agatho, qui cum  in ipso orationis exordio recte  indicasset, quo ordiue Erotis laudatio procedere debeat, ordinem  disputationis male turbavit,   7 (a\ ovxa>$ y ey ov qjS .  Dindorfius, Stallbaumius ovxcoi,  quam Florentinorum librorum lectio uem esse accipimus. Sed  caussam hic, cur ovxcoS' scribatur medio in commate et sensu,  non videmus. Riickert. Iam  supra annotatum est a nobis, non omnino nobis probari præceptum  eorum, qui omnibus in locis ovTco ante consonam scribi iubeant,  neque ovx&f probent, nisi id  verbo cum vocali incipiente præpositum sit. Satis docemur haud  infrequenti consensu codicum  meliorum, Ovxgj? etiam subsequente consona Græcis in usu  fuisse ibi, ubi aut ipsum ovxcoS  not enuntiati particula, in qua  ovxcjS’ collocatum sit, cum vi  quadam proferatur. Hoc in nostrum locum cadere nequit negari,  igitur recte ovxoai servasse nobis videmur, cfr. præterea Stallbaumius ad Plat. Gorg. 516.  C., 522* C. ad Protag, p*  351. B.   el 80 tiS r}pa$ Opoiro.  Omissæ apodoseos exemplum  habuimus 199. F. el yap  ipoiprjv, Ti 80; dBeXcpoS avxd  rovxo oitep l6xiv, 06xi xivoS  aSeXtpoS rj ov ; $dvai el  vat f ad quæ verba vide annotat. 234. Nobis pari modo  præsertim in familiari sermone  loqui licet: Wenn uns aber ie—  mand friige : In wiefern eigentlich ist denn, o Socrates und  Diotima, Eros die Liebe zum  Scbduen ? ich will es aber deutlicher so ausdrucken : Einer, der tyit turov, oti Ftvia^ai avtcji. ’Al\’ in no&u, iyrj,   ?; cjroxpwJtg tQCDtt]( J lv toluvSb' TL i&tui txtivcp, <J  ct.v yivtjtai tu xala ; Ov ndw itpijv in i%nv lyco   ItQUS tttVTl]V tljV igattjOlV TCQOXcLQCJS dxOXQlVUCS&Ul.   'AI /i, itp>], bjgxfQ uv ii ng fitzapuldv, dvzl zov xu- E  lov zcj dya&cS %Quynvog, hvviHxvolzo' (frige, a 2.(6- . das Schone liebt, was liebt dena  der eigentlich?   ori Fer id $ a i a v reo .  Mecum fatebuntur lectores*, se  haud facile responsuros fuisse,  si Diotimæ illa quæstio sibi proposita esset, quod Socrates respondit, mirarique licet, Socratem, cum alias fatuitatem quundam simularet, ut et infantem ca  videre posse Diotima censeret,  quæ ille non videre se simulabat. D., tam feliciter ac  subito respondisse. Sed quæstio Diotimæ revera facillima  est ad expediendum, si ipav  verbi potestatem accurate perpendas, et si accentum orationis  non in xi ponas, sed in ipet  verbo. Diximus. de ipav  et <pi\tiv verborum discrimine,  illud viris hoc feminis atque  amasiis attribuimus. Atque ut  illic annotavimus, (piXelv eorum  tantummodo esse, qui capi se ac  teneri patiantur, ita h. 1. addendum est, ipav non nisi eos dici, qui capere atque tenere concupiscant. Haud multum igitur  differt ipav ab ixiSvpeiv; tantum modo ab eo discrepat, quod,  qui ipav dicitur, h, e. stadio  cupiuudæ alicuius rei teneri, is  virili robore gaudere cogitatur  atque viribus, quarum auxilio  possit, quod amet, eo potiri, cfr.  200. E. xal ovro? apa xoii  «AA oS itaS o ixi$vpd>v tov prj  ktoipov ini$vpel xal roO pij    i rapovroS xai o pj/ £*« xal 8  )i?) icJnv avcoS xal ov ivdeyS  icriv, rotavi arra itiriv, cov  7j lxi$ v pia te xal 6 "EpcoS  iOziv.   a A A* ixi xo$ei, £(pij.  Bodi., Vat., Vindob, Angel. habent «AA* ixixo$il. ceteri d\X* 7 ... i   iri XO$ti. Hoc præstautius illo  est. Suspicor tamen, quod et  Riickerto in mentem venit, utramque lectionem coniungendam esse  Platonemque scripsisse: aAA*^ri  ixixo$Ei f præsertim cum legatur in Piat. Protag. 329, D.  rot>r itirtv, o in ixixo$<» f  h. e., das ist es, was ich noch  hinzuwunsche. Paullo infra p»  205. A. xal ovxin x poSvei  ipi<5$ai x. t. A. Ceterum x o$£iv s. ixixo$Eiv de rebus inanimatis dicitur, ut i$i\etv 9  fiov\e6$ai, (fiiXeiv, ut vis quædam describatur rebus illis iuhabitans, quæ cum instinctu animalium comparatur. Diximus de  hoc usa verborum annotat,  144.   < oSxep av ei tiSp.£tafia Aalv. llecte Ficinus participium convertit: mutatis vocabulis. Nimirum cum 201.  C. concessum esset ab Aguthone, pulcrum idem esse atque bonum,  in pulcri locum substitui iubet  Diotima bonum, ut Socrates, cum viderit, quid futurum sit ei, qui  bono potitus sit, deinceps dicat,   i   TCQceas, 6 iodv tav dycc&eiv zL Iqu-,  rtvio&ai, r\v  d' iya, aurei. Kal n ttizcu ixtiveo, « av yivryzai  05 V nycc&cc;  Tovz’ evzoqcotcqov i]v d’ iyio, 'tya dn oy.QivaG&ca, ozi Eudalfim’ tazeu. Kzr/SEi yag, leprj, dya&cov oi EvdalfiovEs tvdcdfiovEg. Kai ovxizi ngogdei  .tQiG&cu, ‘ "Iva xi di pwltzai svSalficav sivai 6 (iovXu[ttvog; cilia zU.og do xtl zyziv r/ dnoxQKSig. 'Alrftrj  liyug, linov lyde.  Tavzijv dij zijv (iovlijdcv y.cd zov quid ei eventurum sit, qui pulcri facultate gaudeat. Ceterum  cur hoc loco aofisti participium  probrmus, 174. B. nou nisi  præseutis participium admiserimus, ratio in propatulo est. Illic enim de actione, quæ lutura  sit, agitur; hoc loco conditiouale  enuntiatum habes, in quo exemplum continetur, quoil noti tanquam fiat, proponitur, sed quasi  factum revfera Socratis animo inducitur,  2tnx paxeS, q  t{>VY rcDY dy aS ojy . Hæc  est unius Bekkeriani codicis lectio, quam et Bekkerus et Stalllaumius in textum receperunt;  undecim codices apud eundem  habent (jcoKpaxtS i pii o ipcov,  in uno tiatxpctref ipd iptor  comparet. V ulgo 6conpaxeS ipcj  p ipGOY legitur, quod Rticker- r  tus iu textum recepit convertens:   Feriude ac si quis mutatis vocabulis roget ^«ic,  age Socrates, dicam, qui  amat cet. Epeo autem ea de  caussa non spernendum censet,  quod iu familiari sermone sæpius dicendi verbum præter  necessitatem mediis verbis  iuscratur. Sed illud præter  necessitatem minime nobis  p lucet ; vide annotat, neque ipeo ad dicendi genus revocari potest, quale est   C. 7 <ou iy<o funoY, n&S rovto,  i<ptjv, \iyetS ; quæ sententia  Ruckerti est. Nara ut ne commemorem quidem, quod Ipeiv  nusquam inseritor hoc modo, sed  (pdvai verbo scriptores semper  utuntur, etiam prima persona  ipeS verbi, quæ in tertiam mutanda erat, Riickerti sententiæ  officit. Postremo ridiculum foret, inserto dicendi verbo ipsa  alicuius rerba indicare eo  Joco, ubi præcedentibus oaSlttp  av ei verbis satis demonstratur,  certi alicuius hominis verba non  afferri. Restat, ut dicamus, qui  factum sit, ut in tara multos codices ipeo verbum irrepserit.  Scribarum aliquis cum iutelligeret, bono in pulcri locum substituto eandem quæstionum seriem nunc repeti, quam iu præcedentibus Diotima Socrati proposuisset, atque verba o ipcov  jcov ayaScov xi ipd apprime  respoudere præcedentibus o’ ipdjv  Tcoy xaXcov xi ipd, factum est,  cum alteram quæstionem cum  altera compararet, atque illic  ipoj præpositum reperiret, nt id  verbum vel negligentia vel imperita quadam sedulitate iu nostrum locum transferret.   HXtjdei yap oi evdaiiQttta TOVTOV 3t&t£Q« XOLVOV tXtt tlVtXl ItUVTOV (IVftQcbitav, xal ltavzag t aya%u flou/.eOftca avroig arca  Kfi, ij nag liyug ; Ovtag, rjv 8’ tyto' xoivov ilvai  navTCJV.TL 8rj ovv, Scpr/, ai ZkbxQateg, ov ndvtag  egav (pttfilv, si 'juq ye itavTf g twv avrav £qg>Oi xal B  ubi, «Ua nvag (pauev egav, tovg d' ov; 0avfiaia i,  f t v 8’ lyd>, xal avrog. ’yJ/.ka fit] &av(iat;’, Stptj’ cttpeXovxeg yaQ ccqu tov fparog tv eidos 6vo(ii£o[iev xo lioveS . Hæc Terba ita conformata sunt, at Etprj non addito ea facillime putare possis uon  Diotimæ sed Socrati aduumerauda esse. Neque opus est, ut  affirmandi vocabulum supplendum censeas, ad quod yap rereferatur. Diotimæ verba arctius cum præcedentibus coniungenda sunt, ut perinde esse indicetur, quis dicat, Socratesue an  Diutima, modo veritas dicendo  eruatur. Iluiusmbdi dicendi generis permulta exempla aperiuntur. cfr. 200. B. dp’ ovV  fJovXotz* dv x is pfyas cdv jtiya? elvai, ij idxvpoS wv idxypoS ;  f A8vvaxoy ht xcdv cJ- s  poXoyjpuvojv. Ov yap z ov  ivSei)? dv eiij tovtaov o ye &v.  Piat. Gorg. 492. E. 2?. ovx  dpa opSoHS Xtyovtai ol pi]8evoS deopevoi evSaipove? elvai .  K. ol A i$oi yap dv ovtao ye  TiOLi ol v ex pol evSaipovidxaxoi  elev .   xv a x i de (i ovÆt ai. Dicitur ira xi ilermauno annotaute  ad Viger. 849. per ellipsin.  Plene, inquit, in constructione  præsentis temporis iva xl yivrjxai, in constructione præteriti  Hva xi yivoixo. Sclileiermamacherus verba convertit: Und  hier bedarf es nun keiner weitern Frago mehr, w e s ha1b    docli der gliiclcselig sein will,  der es virili. Haud facile vernaculam dictionem reperias, quæ  Uva xi verbis respondeat. Ceterum ut recte huius Idci sententiam percipias, (iov\E6$at et hic,  et paallo infra ftovXl]6i5 nomen  ad significandam eum vim, quæ hominibus innata est atque cum oatura eorum couiunctu, adhibetur : der  Trieb. Vide qnæ <1& fiovÆOSai  verbi potestate, atque quomodo  id differat ab iSeÆiv, diximus  44. Igitur xo fiovke6$at  tvdal/tayv ELvai caussam primariam describit studii beatitudinis, ultra quam caussam progredi nemo possit.   xi 6l) ovV. Sententia liæc est: Si omnes homines eiusdem  rei, h. e. beatitudinis sempiternæ  AMATORES sunt, mirum videri potest, cur alios amare dicamus,  alios non dicamus. Sed explicator hoc eo, quod a notione  xov ipdv seiungimus partem aliquam, qua pariendi et generandi  studium exprimitur, idque xov  ipdv atque xov "EpcoxoS verbis insignimus, aliis nominibus  ad ceteras tov ipdv partes describendas utimur.   xiv ds q> apev xov? 8*  ov. Scriptura exspectaveris xov?  ) uev  xov? 6 ov . Positum   tov oXov htitiXtivng ovo/ia rpcorce, ta Ss &XXa aXXots xaTayguixs^a ovofiaGiv.''SlgxEQ rt; ijv d’ lya.  "SlgittQ tads. oiO^ oti itolrjOig iori n TtoXv. ?; yag   ZOL EX TOV fit] OVTOg ctg TU OV loVTl OTlpOVV ahtU XatStt  iGtl jioir\Gig, «gr£ xal cd vno xaScag rafg rlyyai g  C igyaoiai xoujtiu g tlol xal o i tovtcjv SrjtuovQyoi itavTig itoitjzaL  'AXiftij Xeyeig. AXX’ o[ia g, j; d’ ij, olo&’    autem habes pro TovS jiev, quibus verbis uequa conditio prioris atque posterioris membri indicatur, TivuS, ut lector moneatur, pauciores esse, qui amatores et amare nominentur,  inulto plures, qui et ipsi AMATORES AMANTE AMATO sint, aliis nomiuibus insigniri.   dtp e\oyt e £ ydp d p a. In  permultis codicibus dpa omittitur, velut' in Bodleiuuo, Vaticano uno, Vindob., aliis. Rectissime Riickertus ad b. 1. : Ægerrime, inquit, caream dpa particula, qua id efficitur, ut sententia hæc non . pro certa et explorata ponatur sic simpliciter,  sed colligi tantum ex aliis videatur hunc fere in sensum: si  recte ego observavi,   noiqGis s6ri r i 7toXv  h. e. scis id, quod itotydiv vocemus, latioris significationis esse  notionem ( ein weitschichtiger  Begriff). Quicquid euim, cura  nihil fuerit antea, post ita movetur, ut sit aliquid, huic caussam ortus fuisse dicimus noit}6iv.  Apte laudant interpretes ad h„  ]. Piat. Soph. 219- B. ritiv  dreep dv prj npoTepdv TiS uv  vtizfpov ds oixuiav dyy, tov /ikv  dyovxa noielv, t 6 dyojævov 7toiei6$ ai tcov tpapev .  Rodem modo, quæ latissimi signi  ficatus verba sunt, adhibentur a  nobis ita, ut certum quondam,  eamque artioribus finibus circumseptam -actionem exprimant. Sic  dichten de arte poetica, w i rken de textoria, handeln de  mercatura usurpari quem fugiat?   it oirjtiiS ydp tovto poyoy. Ad tovto repetendum est e  superiroibus ro 7(Ep\ r ijv jnovdl W/v xai td fihpa. In sequentibus exovteS tovto eodem supplemento opus est, quod ne minus convenire censeas cum £ xoy rtfparticipio poetæ enim non  habent id, quod dicitur ro' 7tepi  tjjv f. iov6iw)v H. r. A., sed eius  periti sunt ita, ut in carminibus  paogeudis eo utantur, tenendum est: Ix&v verbum haud raro  idem significare atque cognitum habere, ea de caussa,  quod qui aliquid animo percepit  atque ita mente tenet, ut eo  recte uti possit, idem id etiam  habere dici possit commodissime.   ovtgj Toivvv Tiai rtepl  Tov £p G>xa. Hæc brevios  sunt dicta, non item obscurius.  Diotimæ mens hæc est: Quod  de poesi modo dictum est, idem  in amorem cadit. Poesis proprie de omnium rerum caussa  efficiente dicitur, sed usu loquendi  factam est, ut pQcseos nomen ou ov xcdavvTM n oirjrctl, alia alia tyovGiv ovo fiam  aito 6s TtnarjS xijg itoirjGsag %v (toQiov ucpoQia&iv rb  jrfpi rtjv fiovGix tjv xal xa fiixQci x ra xov oAov bvbaaxi  xCQogayoQtvixca. noi^Gig yag tovxo (tovov xaltixca,  xal o t k'%ovx£g xov to x b uoqlov xljg noitjGtag noirycai.  kiyug, ttpijv.Oura xolvvv xal niQi   xov Squtk ' xo jitv wtpuktubv £<J« nuGa rj rcov aya- D    noii niii ad eam poi-seoa particulum describendum adhibeatur,  quæ in re musica et metrica  versetur. Iam ad verba accedamus to fihv xEtpaXaiov ipoaS  Ttctvziy quæ ad hunc usque diem  interpretum studia misere eluse*  runt. Stallbaumius expungenda  censuit verba o piyidTof te xal   'HoXepoS SponS itavxi. Riickertus  contra se ita semper sensisse  annotat, quoties vel secum hunc  locum tractaverit, vel cum aliis,  miro eum ornatu spoliatum iri,  si vel una hic litterula sublata  aut mutata foret. Recte igitur  Lticiauus ait epigr. V, v. 3. Antholog. Iacobsii .   * ovdlv iv ctv^pGDrtoiui SiaxpiSov  idn voTjfia,   aAA * o dv $avj.id%EiS, rovt  kxepoidt yiXaS,   Ratio verba tractandi, quæ Stallbaumio placet, ut audacior, ita  miuus commendabilis est. Riickertus autem totius loci sententiam plane non perspexisse videtur: Ut particulam tantummodo eorum hic repetam, quæ  in eius annotat, ad h. 1. ed.  169. leguntur: Quod vos de vestro soletis Amore prædicaro,  maximum deum esse et callidissimum, qui neminem non decipiat y id multo valet magis de  beatæ vitæ cupiditate, qua omnes omnino homines velint  nolint plane irretiti sunt du -*  cunturque naturali quadam necessitate non aliter, ac si magicis artibus sint delimti. Quo sensu ipse supra 203- -D. $£tvof  yoyS xal tpappaxEvS xal doq>idTtj$ audit. Diolimæ voluntas hæc est; Loquendi usum ut  in poesi, ita in amore nomine  insigniendo versatura esse, atque  amorem et amare et nomen  amatorum iis tantummodo tribuisse, qui amoris particulam unam  sequantur. Summam autem amoris  omnem bonorum cupidinem esse,  atque beatitudinis quidem cupidinem esse maximum doXcpoy)  amorem (iravtl). Vides igitur,  to /xk v xEtpaXaiov et tov svbaipovtiv sc. T tjv &itl$vp'iav sublecta enuntiati e$e. To XEcpdXaiov autem primariam alienius  rei notionem describit ut in Piat.  Gorg. 453. A, hiystS, otl  izeiSovS drj/uovpyoS Idxiv ?/  fnfxopixi } y xal 7 } 7tpaypaxdot  avxijS aitada xal to xecpdAaiov eIS tovxo TEXevxa h. e. Stalhbaaraio interprete : dicis rhetoricam esse persuadendi opificem omnemque eius operam atque  summam ad hos tanquam ad finem suum referri, ut aliis persuadere possimus, quod volumus.  Iam nostra verba convertenda  sunt: Der Grundbegriff  &av hiitivula xal tov tvSaipovsiv, 6 lilyctitog re  xal SoIiqos %qg>s navtL • <x)J.’ ot fiiv ciXbj rgexofiivoi.  ltoX}.a%rj in’ avtov, rj xaxcc xgr^auGfiov tj xaxcc qii}.oyvava6rLav ij xaxcc cpti.oGocpiav, ovt’ igav xaXovvT at, ovt IgaGtai, oi de xaxcc tv n elSog tinnis rs xai  IcSnovSaxoTig ro tov oXov livocia ia%ov<Uv, agaxd re  xai iQuv xal igccGzaL KcvSvvevus dh]&rj Xiyuv,  hcpijV lya. Kal Xiyetai fiiv ye ug, icprj, Xoyos, co$    der Liebe ist iedes Streben nach dem Guten, and  das Strebcn nacli dem  liochstcn Gute, d. i. nach  Gliickseligkeit, ist die  grosstc Liebe. Restat, ut  dicamus de verbis xal doÆpoS  TtOLVXly quæ nou dubium est,  quin corrupta sint. Antiquitus scriptum fuisse suspicor: KAIKOIKOCEPflCTIANTI, in qua scriptura tripliciter peccatum est a  librariis. KOI enim, quod haud  fere multum discrepat a KAI,  omissum videtur ab cq esse, qui  xai dupliciter posituin putaret.  Hinc enata est, cum forte, ut  fit (vide annot, p* 170.) J$F£IC  duplicaretur, hæc scripturæ forma: KAI NOCE mCErflC ITANTI i ex qua dictum est, una lineola in littera N deleta, ut non  nisi A figura remaneret: xal  Sodtpt HpGDf Tiartl. Ex hoc  autem sciibam aliquem, qui  callidum Erotem sciret, fecisse  verisimile est xal doXepof ipoot  itavxi. Ut autem couiecturam  nostram xal Xoivds^EptoS itavxi  ipsi probemus > præcedentibus  verbis efficitur 205. A. rort;t 7jv Sl Tt}v ftovXvdtv xal tov  i p cata tovtov itotepa xoiyoy  oi n . etvai izdvrayv dv^pcjitcov  xal navtaS xayaSa fiovÆoSai  avtolS tivai adi, ?)' tzcjS Æ  yeiS ; OvtcoS, jjv d * iyco et  quæ sequuutur, quibus verbis  accurate examinatis doceberis,  nostro loco xoivvS nomen vix  abesse posse. In Schleiermacheri conversione legitur: Soauch  vas die Liebe betrifft, ist im  allgemeinen iedes Begehren des  Guten and der Gliickseligkeit  die grossle und heftigste (?)  Liebe fiir ieden. Iu Schnlthessii conversione edita ab Orellip  123. exstat: Im Allgemeinen niimlich ist iegliches Yerlangen  nach dem Guten und nach  Gliickseligkeit fur iedeu die  grbsste, ihn bestrickende  Liebe* Ficinus verba convertit^  Nam summatim quidem omuis  bonorum felicitatisque appetitio,  maximus et insidiator amor  est cuique.   aXX* ol p\v ot-Wy x. x. A.  UAXd particula adhibita, a rei  commemoratione, qualis revera  est, ad loquendi usum traositur,  quo non res integra suo nomine  vocatur, sed rei alicui parti inintegræ rei nomen attribuitur,  cfr. 204. A. £n. rl 8if ovv,  gJ ^GonpaTtS, ov izdvxaS ipdv  (paptYy eh zep ye itavxeS xcav  avtaiv ipcAoi xal æl } dXXa  xivaS epapev ipdv, xovS 6 * ov; Tpenopevoi de indole atque  naturali quodam instinctu dici—    ot av to SfoutSv iumav fyjTuGiv, ovroi IqucSiv ' 6 6’ E  ifiog koyos ovxs ^fiiæog <pt]6iv ilvcu tov £q(otcc cirts  olov, eav fit] xvy%ctv]] yi xov, m Itcciqe, ayaQov ov'  ix fi avrav ye xal xodag xal x^Qctg tfttlovOiv axot tftveiS&ca ot «v&qcjxoi, iciv avtoig doxjj r a iavtav  XovtjQa efoai. ov yaQ ro iavtcSv, otfuu, txaGtoi aona£ovtai, tl fit] i'i ng to fiiv aya&ov olxtiov xaXil  mi eavtov, to 61 xaxov akkotQiov. ag ovdiv ys aUo    tor, at 191. E. udat Si tdcrv  yvrauaSy ywaixoS d (5iv y ov Ttavv ctvxai xols av~  Spa6i tov vovv TtpoSexovdiv,  d\Axx pctWov itpoS xaS yvval xaS xexpajupivai eidlv.  Pro ol ptv a\Ay vulgo legitur  non male oi ptv aWoi f quæ  scriptura quoniam codicum optimorum auctoritate improbatur, e  verborum ordine expellenda est.  Minus nos movet Ruckerti argumentum dicentis, ol piv et  ol Si sibi opposita esse. Quem  enim fugiat, præsertim cum æqualitate quadam careaot, oppositionis membra interdum verborum numero et conditione non  apprime sibi respondere. xal Xeyexai jxiv ye,  Miv ye particularum cognoveris vim et potestatem, qnando  xal Xiyexat ykv et xal Xiyexai  ye seorsim utrumque posueris. Altera particula efficitur, ut Diotimne sententia hominum quorundam opinioni opponatur,  qnam Aristophanes protulit, altera vis oppositionis augetur atque extollitur.   ovxot ipaititv. Sæpias  iam diximus de transitivorum  verborum usu absoluto, cuius ea  natura est, ut casu adiuncto nullo non actio quædam, sed notio prematur verbi. Positum  igitur hoc loco habes ovxot  ipadiv pro ovxot IpcovxiS  \tidiY, Ceterum Wolfius annotat ad h. l.j Was Aristophanes liber die Trennung derMenschen sagte, wendet Socrates  hier zu einer ernsteren Absicht  an. Alles, was iener vorgebracht hatte, beruhte anf einem  falschen Gebrauch eines Ausdrucks, der damals beinaho  spriichwortlich gewesen za seia  scheint, dass Liebhaber ihre aaderen Ilalften aufsuchen.   &itel avxcvr ye xal noSaS xal xelpaS x. r. A. Do  iitil potestate vocabuli supra dictum est annotat. Ceterum adhibito pedum manuumque exemplo, qnas sibi abscindi iubeant, qni illas non bonas  esse cognoverint, Aristophanicao  orationis argumentum concidit*  Fieri enim nequit, ut dissecti  homines tanto ardore, qnantom  Aristophanes descripsit, alteram  sui partem expetant, cnm et ex  altera, cuius ipsis potestas sit,  exscindi patiantur, quæcunque  vel mala sint,, h. e. morbosa  et doloribus afiecta, vel ad usum  parum idonea.   ei / 11 } ei rtf. De ii particula post ei jujj repetita M&t18   206 i&tlv ov igoldiv av$Q€Oitoi r) tov aynftov. rj dol 80xovdr, Ma At ovx &iiovy£, yv 6* lyeo. *Ag ovv>  y S’ ijy ovtcog aizlovv It Iri Xeyeiv, ori ot av&QGMot tov  i fcc&ov igcSac; 2 Val, Zcprjv. TL de; ov XQog&et&ov,  iqrrji ori xai eivai 1 6 dya&o v avtotg egco6i ;  IJpog&8TSOV. r Ag ovVy %<p*h xcu ov (tovov eivai, akka  ual dei uvcu\ *— Kcd tovxo itQogftexiov» "Edtiv    thiæns egit in Graram. ampl. $.  617. d. 1249., obi laudantur Thucydides I. 17. inpa%Sjf di z* ctvteHv ov6\v ipyoY  dZioAoyov, ei fit} ei xi npdt  tteptoiHovS tovS avtdSv kxdOtoiS. Piat, de rop. IX. 581.  1 ). tl ftt/ ei nS ckvtqSy dpyvpiov Ttoiei. Prorsus eodem modo LATINIS id usu est nisi si.  Ditfert autem el fit } ab ei fit/ el  Ita, ut el fn} nihil denotet, nisi  exceptionem, quæ ad id refertur,  quod sequentibus verbis expressum est; el fit} el autem, exceptionem per se poni indicam videtur ciqne conditionem quandam subiuugi, ut si nliquid fiat  aut non fiat, exceptionem revera adesse docearis. ov Ipcodiv avSpcjirot,  jj tov dyaSov. Aliquot libri ol dv^pamoi, Sed non opus  articulo, cuius omissio admodum  usitata est in eiusmodi vocabulis, qualia snnt dvt/p, d8eA(pot f  yvvtj t yij, alia, quum de genere  posita sunt. Stallb. De genitivo, qui in verbis continetur  ?/ tov aya&OV Mnttbiæus disseruit in Gramm. ampl. $. G31»  2. 1299., ibiqnc ?/ r ov acya *'  3ou positum esse monet pro  t) tq ayaSov. Nominativum  incepta verborum structura exigit quidem, sed cave, tov aya  $ov minos recte habere censcaa  aut loqueudi usui parum accommodatum. Nam verba, quorum terminatio ad præcedentium verborum structuram conformanda sunt,  loquendi usus iubet, ubi duplex  structura in præcedentibus reperitur, ad eorum verborum structuram accommodari, quæ vi  quadam præcipue emineaut. Cum gravitate nutem h. 1. dictum est  ipaidiv, quandoquidem nou de  actione verbum accipiendum est,  sed de efficacia notionis, quæ  verbo finito expressa est. Vide de liac verborum transitivorum potestate annotat.  Positum igitur est ov ip&idv  arSpooTtoi pro ov ipadrai el6iy ar^pooicoi. Ad geuitivum  autem relativi pronominis, cum  deberet proprie ad verba d)S ov~  6iy ye dXXo Idxiv referri, relatum censent interpretes i/ tov  Ctya^ov. Recte, Possis fortasse  t/ cum genitivo etiam ad id diceudi genus referre, quo ponitor  haud raro præcedente aliquo  comparativo ?/ cum genitivo, cfr.  Mattii. Gramm, ampl. §. 450.  2. 844.   t ) 6 vi 6 oxovdiv sc.dAAov  TtvoS ipadtai eivai i/ rovxov.  Tf vulgo edebatur olim, quod  primns fuit Astios, qui in y mutandum censeret.  aga fcuZAyjldi/v, fqyij, 6 1'gog rov to ayccdov avxw elvai  de L 'Jhj&etixaxa, ErpijV 4yw, liyet-g.   Cap. XXV.   "Oxe d>j rovxov 6 Eqoj g eOxlv, rj 6’ i}, ruv riva, xqo- B  xov duoxovtav avxo xal Iv xLvi xgdfei tj Cxovdrj xcd    ap 9 ovVy rj 8* 7/ 1 ovroaS  anXovv, Vulgo legebatur i/6rj  pro 7} 8* rjt quod Bekkero debetur.  Illud potest ferri quidem, sed hoc  non dubium est, quin sit rectius  atque verius. OvtooS ditkovv est:  non addita accuratiore  definitione, tam simpliciter» Non perinde est autem,  utrum præponatur an postponatnr ov^goS vocabulum verbo, ad  quod pertinet. Ubi postpositum  est eidem, ovtooS ad præcedentia verba respicit signiilcatque .*  hac, qua diximus, ratione; contra suo verbo præpositum, quamquam illum SIGNIFICATVM non amittit, tamen notionem aliquam adiungit, quam dubitativam interpretari possis»  Eo nimirum animo est, qui verbis ovtgdS aitXovv utitur, ut qui  aibi rem non plane probari indicet. Hinc mireris simplicem  Socratis assensum val, £<p7jv 9  qui documento est, Socratem fatuitatem quandam simulare, de qua supra diximus annotat.   xal ov jiovov elvai t  exXXd xal æl elvai. Vulgo  ctXXdc oiel elvai legebatur omisso  Hod vocabulo, quod hb iis deletam est, qui putarent, xal  iam in præcedentibus positura esse xal ov povov elvai.  Frias istud nui autem non du  bium est, quin ad totam enuntiationem pertineat, additumque  sit, ut significetur, aliquid, quod  in præcedentibus contineatur, hoo  loco repetendum esse, ut expletior oratio audiat: ap’ ovv, Hqrtf  ov xal 7tpo6Seriov a ov povov  elvai y aXXa xal dei elvai . Diximus supra annotat, p» 74. de  ov povov dXXa xal et oi *  povov aXXa. Hectissime autem  Stallbaumius ad li, 1. ov poyov aXXdj^ inquit, omisso  xal Tion nisi iis dicitur locisy  quibus alterum orationis membrum tantam habet vim et gravitatem, ut quod in priore membro dictum erat, id corrigatur et  quasi prorsus tollatur .   ore dr) rovrov o $pv)S  idriv. Additur vulgo dei  post ititiv, quam voculam suspicor eidem deberi, qni 204E. scripsit $epe, cJ ZSoZxparef,  ipdo, Toiy dyaScov rl ipa. Vide  annotat, p 268. Explicabilem  tamen voculam censuit atque iu  ordinem verborum recepit Riickertus, qui et vulgatum rovro,  quod Bastio praccunte editores  fere omnes' iu rovrov immutarunt, probavit annotans ad h. 1.  Dejendi librorum structura posse  videtur . Quamquam enim quid  vulgari in usu rebusque humanis  amor vocetur, nondum est  probatum, tamen quid esset, 18 *  jj Cvvradiq egas Sv xctXoito ; tl tovto tvy%dvu ov r o  £gyov;' £%hs tlxiZv ; Ov plvz *&v <5s, Bgnjv iya, ut  AwtlffM, tfrav[iaf:uv tnl (Sotpia xal tcpokav tcuqu ai  avta tuvra iia&rjaofievog. ’slXX’ lyco tfot, h<p>J, iQu>lati yciQ tovto tonos *v xaXa xal naxa to Odifitt xal  xctta tt/v ipv%7jv. Mavtilus, tjv 8’ iyco, SsCtat o tl    affatim docuere, quæ præcedunt.  Si igitur statuamus huiusmo di hic  Jieri • transitum: quandoquidem  AMOR hoc est sernper (bonorum  sc. sempiternæ possessionis appetitio), age iam quid vulgo AMOR appellatur ? quis est, qui reprehendat? At hunc ipsum sensum  verba fundunt, si tovto legitur ♦  Becte tovto lUickertus retinuisse videtur, quamquam minus recte  enuntiationis totius sententiam  explicavit. Non enim commemorata erotis natura quæritur,  quid vulgo amor appelletur, sed  a theoria, quam vocant, erotis  ad praxia transitur ita, ut cui  studio Erotis et cuius rei appetjtui erotis nomen conveniat,  Diotima sciscitetur. Ceterum  perinde est, utrum dicoxovtoov avto scripseris, an 8icdxovtcov ccvtov y adest enim in  præcedentibus, quorsum utrumque referri possit. Vulgatum  hoc est, illud codices optimi  præbent, idque a nobis in verborum ordinem receptum est, quod  sane Sigjxeiv commodius ctyn re  aliqua, quam quis persequitur,  quam cum Erotis nomiue consociatur.  rt tovto tvyxaY&i <> v  ro tpyov ; txeiS elrcelr;  Post tpyov interposui signum  interrogandi, quo maiorem haberet oratio vigorem et alacritatem, Qna in re secutus sum auctoritatem Heindorfii ad Piat. Charmid. p.l62.B. nbi hæc leguntur :  tl ovv dv elt) nort td rd tavrov npdrteiv; txetS dnetv ; Infra 207. B. rd Sc Sijpla r/S  ahia ovrutS iputnxutS SiariSe6$ai ; A tyciv ; S t a 1 1 b.   ov pevr’ dv di, tcppv  lycd, ut dioripa, iSavpa^ov irci dotplqi. De altero conditionnlis enuntiatiouis  membro omisso vide quæ supra  annotavimus annotat, 242.  Ceterum Græci accuratiores quam  nos Savpapeiv riva irci rivi  dixerunt pro Savpd&iv tl nvoS. Illius structuræ exemplum  est Tlat. Menon, 70. B. co  Mtvutv, rtpd tov ptv fltrraXol  evSdxipoi rjeav iv rois KAA 77 Qi xal iHavpdSovio iip’ Inmxy re xal nXovrut, vvv St,  cos i pol Soxei, xal ini doqtiqc. tPoitdv verbum frequentativum est, atque ire et redire  significat, cfr. Plat. Critou.  43- A. SvvifiqS t/Sij pol idrty,  ut 2utxpateS, Sia rd no XX a XIS Sevpo qtoitdr. Hinc  solenne est de discipuli» scholam frequentantibus. Iam expendas Socraticæ modestiæ acumen, quo ille etiam alias haud  raro utebatur, ut sententias aliorum facilius eliceret. Diotima  autem missis ceteris verbis, quæ  ad rem non pertinerent, quasi  nihil aliud, quam ovx olSa iyatye Socrates dixisset, trAA iyut  iput respondit.  xors Xlyeis, xal ov fiav&ava. 'AIX' lya, y 8’ i}, Oatpi- C  Crepor £pta. xvovCi yccQ, Ecptj, w Xaxqcxxes, narres  av&qaxoi xal xara ro (Sapa xal xara rrjr xtyw/fl», xal  baiSccr Er rivi j/Atxta ytvcavxca, rlxreiv badvpsi rpiav  rj < jniGig . xixxtiv d"s iv fuv alc%Q<p ov Hin) cacti, Iv 6h  rcy xaltS. xal ov par Sarto. Interdum Græci, quæ per caussalem  particulam proferenda erant, copula adhibita cum præcedentibus coniunxerunt. Sic hoc loco  pro xai ov pavSava), quibus  verbis caussa continetur, cur dicat Socrates pavxsiaS delxat, o  ti 7tote XlyeiS, ex nostra certo  Latiiiorumque dicendi consuetudine scriptum exspectaveris: ov  yap fjiavSttVGd. Exempla non  rara sunt huius dicendi osus.  Unum ut aderam, in quo vis illa  xal vocabuli præcedentis verbi  significatu tectiore panllisper obscurata est, legitur in Plat. Lachete 194. c. 22. 2. jjxovtias,  do AapjS ; A.*Ey<oye* xal ov  (jtpodpa ye pavSdvcj D Xfyei,  quæ verba rectissime explicata  suut a Ribbekkio, quem Engelhardtus laudat ad Lachct. ed.  60. Annectitur, ille inquit, ov  yavSavcj ver iis fycoye axtjxoa  non ut oppositum, sed ut effectus,  Minus id quidem sentitur, quia  negativum enuntiatum sequitur,  sed inest ei affirmativum • SavpaZoo (ov ydp pavSdvGo o ti  Tfyti) Sic nos optime diceremus:  Ia ich habs gehort und wundre  inich, wie er so etwas sagen  kann. Displicet in hac verborum explicatione uuum hoc, quod  affirmativum verbum negativo enuntiato inessc dicitur. Illud  3 « vfictdjiiv inest potius iji Socratica interi ogatioue i/HOvdaS',    co Aaxqti quæ verba 8ocratfcm  protulisse consentaneum est vultu  summam Critiæ admirationem  exprimente: Eodemne, quo ego, o Laches, stnporo  atque hominis admiratione verba hæc audisti?  Cui ille, audivi, inquit, nam  haud æque, quid sibi velit, i ntelligo.   tjpdov rj tpvdif, Cum præcedat itdvxeS avSpaoitoi, scriptum exspectabas avxcov rj <pv<5iS. Nihil ad hunc locum annotatum reperio ab interpretibus, ut mirer, neminem in verbis rjpdtv  7 ) tpvdiS offendisse. Schlciermacherus verba convertit : Alie Menschen namlich, o Socrates, sprach  sie, sind fruchtbar sowol dem Leibe ais der Seele nach, und wenn sie  zu einem gewissen Alter gelangt  sind, so strebt unsero Natur zu  erzeugen. Mitigata est Platonicæ  dictionis durities Ficini couversione hac: Omnium, o Socrates,  hominum prægnans et gravidum corpus est, prægnans et anima;  et cum primum ad certam ætatem per venerimus (ysvcjyXOLi ), parere 'nostra natura cupit, Illam duritiem, quæ mitigata est, ut dixi, Ficini conversione, non item excusata, quomodo ego excusem, non habeo, nisi fortasse in 6crmone familiari, qualis hoc loco refertur,  dicendi quamlam licentiam at'r   'H yag avSgog xal yvvruxbg Svvovala roxog idrlv,  ?<m da tovto &uov to ngdyy,a, xal tovto Iv &vrjrc3  ovn tc 5 %com afravarov Ivtativ, t/ xvrjdtg xal rj yivvrj<5ig. ravra 8’ iv ta avaguoStm ddvvarov yevtci&ai.   D avdguoOrov 8’ fOrt to alo^gov navrl rta ftdip, ro di  xalbv dgjiovcov. Moiga ovv xal ElXtl&via rj xakXovi} quo negligentiam concessam esse  credideris.  ?/ ydp avtipdf xal yvvaiHoS 6vv ovdia xoxof  Itiriv. His verbis adeo offensi  sunt Astius et Ruckertus, ut delenda censueriut. Hiickertnm  audi annotantem ad h. 1« : Verba  hæc qui legat, nec ceteram Platonis rationem perspectam habeat, non potest is aliter existimare, quam unicum Platoni eum  amorem esse, qui utriusque sexus  mutua consuetudine contineatur,  Neque enim aut præter cetera  hunc quoque significat partum esse, requireretur tum xal  semel vel bis positum, aut  primum se hunc amorem tangere  velle indicat, ac deinde de ceteris generibus, immo in sequentibus de universo amore agit ita,  ut nihil in præcedentibus de singulari quodam eius genere dixisse videatur. Atque Plato tantum abest, ut solum illud commercium amorem putet esse, ut  in hoc ipso congruat vel maxime  eius Tatio cum ceterorum Græcorum ratione, quod nec solum  existimat, nec potissimum hunc  amorem immo ad vilius hominum  genus eum putat pertinere. Hæc  verba licet habeant aliquam speciem veritatis, tamen non ita  nobis persuasit V. D., ut cum  eodem verba delenda censeamus.  Neque probumus, quæ Stallbauinio placuit, verborum 'explica  tionemhanc: Nam nt primum  dicam de viri mulierisque coitu, is nihil aliud est nisi ToxoS,  In quo protecto cernitur divina  quædam vis, ut hominum genus  propagetur atque nanciscatur immortalitatem. Diotimæ mentem verba declarant xvovdi ydp  itdvreS avSpcoitoi xal xara  ro deupa xal xard tt)v  iftvxVYy quibus aperte indicatur, disputationem de partu in  duas partes divisum iri, atque  in altera parte de corporis, in  altera de animi partu sermonem  futurum esse. Ac de corporis  quidem partu disserens aliud exemplum laudare non potuit, quam  viri mulierisque conjunctionem,  neque opus erat additis quibnsdam voculis indicare, etiam alterum genus esse toxov, quod  hæc indicatio satis manifesta  facta est verbis xal xatd njv  fvxqv.   xal tovto er SvTjTa  orriTu{uffi dSavazov  Ir edriv h. e. xal o Iv  $v7/r<jS orti roJ Zcitp d 3 rixar ov {veOtiv, tovto  iOT iv, 7} XVT/Sif xal ij  y tvY7]<Sl5, Sententiam quod  attinet, cfr. Piat, de legg. IV,  721. C. yap&v SI Siar 0 T/S>cvTa, a )S iOrir, y to drSpooTtivov ycvoS qiv6et Ttrl  ptxdhjiptv dSavadiaS • ov xal  trttpvxey ImSvpiav idxzry  ttuCar. 46 ydp yevcOZtai xAti  itft* rj/ yevldsi. 6ux taura ototv [tiv xaXeS jr&o&ieia$y xo xvovVj ilscov x s yiyvsxai xal evq>Qaiv6fUvov  dutis Itat xal tlxxu ts xal yiwa * otav ds cdOxQMy  tixv&Qaaov ts xal Xvnovfisvov CvtinuQaxca xal anotQhtsxat xal avelXXsxai xal ov yswa, «AA* Xti%ov xo  xvytia xalenws qp£$£t. d&ev 6 i] zcp xvouvxi xs xal    vdv, xal jxp dvdovvnoY xeidSai  ter eÆvtjjxdxa, xov xoiovxov  idrlv imSvyfa. yivoS ovv  dv^pdmaov itiri • xi %vft<pvh&  x ov navtoS xpovov t o 8ia te AovS aura) dvvenetat xal 6werpetcti, xovtw xo5 x poncp d$avaxov ov' xoo xaidaS naiSoDV  xaxaXiitopevov, xavtdv xal %r  ov dei yevetiei, rijs aSavadlaS  4 iexetXytpevca. xovrov 8rj anoeSxepelv bcdvxa kavtov, ovSenore odior. ix npovoiaS 8*  dxodtepel oS* dv naldcov xal  yvvatxds dpeXy. Adde. A. xal 8r/ xal 3 rd,  fynpodSev tovtcdv fnjSlvxa, ds  Xpy Xfjt deiyevvovS (pvdsajS  dvxtxxGScti, rci5 TtaldaS jratS&iv  xaxaÆiitovxi dei r<f> Stco vnt/ pexaS JvS’ avtov napadi8orai. Motpa ovv xal ElXei 3 vt a ?} xaAAovj} x. x. A.  Quia dv8poS xal yvvaixd S dvv ov 6 i a est divinam quiddam, divinum autem non nisi cum pu1cto habet couionctionem; proptcrca pui erit udo est  qnasi qvædam obstetrix et conservatrix (?) vitæ.  Stallb. Non mirum, Moipocv  una cum Ilithyia hic commemorari. Nam ut apud Homerum sexcenties cum Morte coniuncta  repentur, tTl numen SIGNIFICATVR,  quod fiocm vitæ adduxerit, ita  eadem h. 1. propter iuitium vitao laudatur. Convertit verba Schleierraacherus: Eine einfiihrende und geburtshelfende Gdttin also ist die 8chbnhcit der  Erxeugwng.   iÆojv te yiy vexat. Repentur post xe particulam vulgo  8ij additum, quod sane habet, quo  se lectori commendet; verura qaoniam in codicibus plurimis optimisque non comparet, ex ordino verborum expellendum fuit.  8iax^lxai verbum, quod paullo infra legitur, summam animi  liilaritatcm indicat, qua prueeprdia quodammodo explicantur atqno dilVunduntur. 8ut][ii(j$at  verbo nostratium aus gelassen sein apprime respondet. E coii; trario vernaculum Angst ab  angusto Romanorum derivatum eam animi conditionem describit, qua præcordia contra  huntur atque nimio sanguinis confluxit premuntur. Hinc explicabis dvdneipdxai verbum, quod paullo infra occurrit, et  quod Scbol. explicat: dvdn Elptixai • tfvdtpetpexat.  xal dvelAAtrai. Summa  exstat apud Grammaticos discrepantia in scribendis verbi ftMfct*  A td$ai formis. Nostram scripturam, quæ et apud Bekkerum et Stallbnumium reperitor, Bodkianus exhibet, adde  Vimlobb. tres, Florentinos duos  •liosque non paucos. Vido lltrfuikenium «d Tim. L» V, Piat.   E fjdrj Citapywvn itoXlrj rj Ttrotydig ylyovs nsgl xo xaXov dia xo psydXijg codivog dnoXvtw xov Inorna. Idti  •yccQ, cJ ZaxQares, ignj, ov zov xaXov 6 tpcog, tSg dv  oXh. AXXa rl iirjv;  Tijg yswijdBGig xal tov roxov  Iv r« xaXa.  Elsv> v\v d’ kyej.  JIaw plv ovv,  &pi]. Tl drj ovv tijg yswqasag;  "Ort dsiyBvig  Idzt xal d&avazov cog &v7jza rj yewrjdig. dftavaoiag  207 dh dvayxalov itudvjuZv (iszd dyaftov Ix zav «S /toAo  69. In uno Bekkeri codice aViXXexai legitur, quod Atticum  esse censet Astius ad h. 1. Apud  Phrynichum exstat : dvetXeiv fitfiKior 81 * IroS X xaxidzov  «AAa 8ia r qjy duo avdXXEir,  ad quem locum vido annotat.  Jjobeckii 29*   «AA* tdxov zd xvypa  X& Xs7C gjS '<pep£i . Notabis  Jioc loco Græcæ linguæ idiotismum, quo verbum finitum est,  quod participio Expressum esse  oportuit, participio expressum est,  quod verbum finitum esse nostra  dicendi consuetudo exigit. Proprie igitur verba scribenda erant:  <*AA ?<?£« z o xvypa xaX£7tu>S  tpipov. Vido Indices»   o&by 8 y t<jj xvovvxt T 8  Hal y8y dTtapycjYTii apyuvxt quid significet, schol. ad  li. !. explicavit: oppcoYXt, opyoovxi, zapaxxopivoD, y av~  Sovyzi. XapfldvEroci 81 xal  in i zgjy padS&iv TCinXypoapkyody ydXaxtoS. Timæus habet:  dnapvcSda • zapatxofikvy vito  2A iif>£G)S xal 8eopivy IxxpiCtooi tiyoS. Coniuncta participia habes za5 xvovvxt zs xal  fj8y dnapytavxt ita, ut posterius  prioris notionem contineat quidem, sed eandem impense augeat. Describit autem dnap - yacv verbum ad philosophiam  translatum eius hominis conditionem, qui ardenti cupiditate  sciendi ductas haud procul a  sciendo se abesse sentit, idque  iam ia eo est, ut consequatur*  Iu sequentibus vulgo legitur  itoXXt) y itolydiS, quæ scriptura  nullo modo ferri potest. Felicissime Abreschius io Dilucid.  Thucyd. 420. scribendum esso  vidit itoXky ?} ictolydiS. Jlxoly6 iS animi commotionem exprimit, qua efficitur, ut aliquis impos  sui reddatur. Hacc nominis notio quam bene cum dnapyntv  verbo conveniat, neminem non  videro arbitror,   8 ia zd peyaXyS  foV  IXOYza h. c. quod sciant magnis doloribus se liberatum iri,  si phlcro potiantur. Repetendum igitur est ad Ixovxa participium avzo.   doS dv oIei. cfr. p, 201. E.  dx^dv yap zi xal iyoo npoS  avxyv izspa zoiavxa. iXeyoY, car efy d "EpooS piyaS SeoC,  ely 81 zcoy xaX&Y. Paullo  ante ne mireris i<py additum  esse in enuntiato, cui oou præcedant alius personæ, sed Diotimao verba, vide annotat,  249. Verba nostra convertenda  •uot : Es iit nam licii, oSo- $  ytjiiivav, dbtSQ rov raya&ov £ correo tivat as i 5 sgas  iozlv. dvccyxaiov 8fj Ix zovrov rov ioyov xal zijg u&avaoiag rov Spara slvat.  Cap. XXVI. Tavta ts ovv navta IdlSaOxs fis, bnvts ftegl riov  tgauxcav Xfryovg jrotoiro, xal aors ijgsro' TL oi'st, u    crate», waren IhreWorte,  die Liebe nicht das Streben nacb dem Schdnen. Quibas auditis Socrates sciendi  motus aviditate, quo celerius,  cuius rei Eros esset, edoceretur,  verbo eo usus est, quod Diotimam proprie adhibere oportuit:  dWdc, Stallbaumius post ri pyv  supplendum esse censet aAAo, de  cuius verbi haud infrequenti post  T i omissione supra diximus annotat. Nostro loco minus hanc aXko verbi omissionem  probaverim j accentus orationis  nou in ri, sed in prjv ponendus  est ; respondent autem Socratis  hæc verba apprime nostratium:  •ondern was d e n n f   Elert yy 8 9 iyco. Lineolam posuimus post iyoS, qna indicetur, Socratem nimis impatientem disputationis tardius procedentis, coucessisse quæ audisset, inconsiderantius, ut celerius  cetera perciperet. Sed priusquam novam suam quæstionem  institueret, Diotima gravitate rem  . rursum affirmavit quasi admonitione hac usa; Hem accuratius  perpende, neque quod non aatis  perceperis, concedere noli. Diximus de fikv ovv voculis annotat. 250.   rt 8y ovv tyt ytvrr} 6eoof; Haud dubium est, quia  aliam quandam quæstionem in  mente habuerit Socrates, cum elev  responderet. Admonitus autem 9t  Diotima, ut consultius rem examinaret, rl St) ovv TtjS yevvygoS dixit. Nihil auteih ad xrfi  ysvvjjdeooS genitivum supplendum est. Petitum enim r yS  ytvyjjOscoS verbum esuperioribua  est ita, ut indicetur, hoc potissimum in Diotimæ enuntiato  præcedente accuratiore explicatione indigere. Ceterum 5?/  ovv et ovv 8y ita diilerre ait  Stallbaumius annotat, ad Piat*  Critonem ed. 128., ut differant vernacula also nun et  n[un also.   wf Svyto) h. e. quantum  eius fieri potest in eo, quod  per se spectatum morti obnoxium est. Recte igitur Riickertus ad hunc locum, verbis  $vf]T(k) limitationem quandam  inesse censuit. cfr. Matth. Gramm.  ampl. §. S88. a. 710*, ubi  Sophoclis laudatur Oed. C. v.  2Q. jxctxpdv yap, oot yipovxi t  npov6rd\yi o8ov . Piat. Soph.  226. C. r ax&ocv, coS ipoi,  tixhpiv licixdxxzis,   elitEp rov rdyaSov  kcrvza) elvai asl d HpatS  i 6 X i v . Sic Bekkerus et Stall2koxQcct£s, vtTttov tlvat xovxov tov iourog xai xijg tiudufiiag; y ovx alo&dru tog dsivwg diaxt&sxai navxa xa &yqLu, Insidar yswav im9vity6jj, xai xa ns£a xai xa  B nxyyu, voSovvrd rs navxa *ori igauxws diaxi9i(iBva    tanmius locum emendarunt, qui  vario modo depravatus repentur*  Vulgo legitur elitep tov ctya$ou. In Vindob, ono rayaSov  comparet, hinc emendationis illius præstautiam expendas. Sed  etiam, Biickertus inquit, vulgata  lectio, quam plurimi libri tuentur, proba est. Construe : ehtep  Toi) dyaSov EpaS idtiv, quibus  iZyyTftiXGoS addita sunt verba  iavtco tlvat dei. In quibus supplendum est subiectum 6 EpcoS,  quod adest EpcoS, prædicatum  est, nisi forte mavis cum Bekkero, Dindorfio, Astio, Stallbaumio inserere 'sine libris articulum, quo fiat, ut subiectum adait, prædicatum supplendum relinquatur.   OltOZS Tt£p\ ZGJ n ipGDtl xtxdUv \6yovS noiolxo*  Sæpius igitur Diotima de rebus  eroticis cum Socrate disputabat,  id quod etiam colligere licet e  verbis 206- B.* ov pAvx* dv  dfe iSavpafiov iic\ docpu* xal  iipoircov irapd de aind ravra  paSr/dopevoS. Ceterum ne forte  scribendum censeas esse xovS  XoyovS Ttoiotro, vide quæ annotavimus 12. Fingit autem Socrates hoc loco, factum  esse aliquando, ut, cum iu eroticas res disputatio incidisset,  Diotima et alia, et hoc quæsivisset: xl ohi altiov eivat zovtov TOV EpCJZoS hol tijS liti3t yilaS ; -, v f   V ovH.aidSacvei cu s det  rc &S x. t. A. Non statim patet,  qui fiat, ut Diotima animalium  mentionem faciat hoc loco* Commemorat ea ideo, opinor, ne fortasse A oyidpov caussam eroti a Socrates dicat Paullo infra habes : z ovS pkv ydp av^pamovS  oXoiz * dv ziS bt Xoyidpov zavxa Ttoielv xa 61 Sjjpia z ii  ahia qvxgdS iputixoaS 6 tariS e6$ai; quæ verba lmic quæstioni præmisisset Diotima haud dubie, si accuratius loqui voluisset*.  Sed et hæo cogitationum series  ferri potest iu sermone familiari* 8eivgoS explicatur insequeutibus vodovvzd re -jcdvxoc  xai ip&TixcoS SiaziSe/ieva. litcnim magno dolore afficiuntur, ut  indicatum est supra p* 206. E.»  omues, qui procreare gestiunt*  Optime Schleiermacherus verba  convertit: in ivelchem gewaltsamen Zustande sich die Thifero  befinden* Ceterum vodeiv verbum rectissime annotante Stallbaumio ad Piat. Phacdr. 228.  B. aTtavTvda? rrJ rodovm  7Ctp\ Aoycoy axoi/v, ut Latinorum ægrotare dc vehementioribns cupiditatibus poni solet, quao  homines vclut morbo quodam  afficiunt.   xat Et oi pd idziv vnl-fy  r o v T a> v . Cave post 7tai o  superioribus cjS particulam repetendam censeas, quæ etsi possit  suppleri, tamen, qui Græci ingenii volubilitatem compertam  hubet, structuram verborum hoc itQtotov filv 71 fq\ ro | vftfuyfjvai dlhjXoig, httira n tgl ttj v  rgorprjv to£f ycvofihov, xal ixoifia tdtiv vn I q tovtov  xal du<(iux£(}&ott, tu da&ivsercna zoig l<J%vQOTceTOig xal  vxepanodvfoxsiv, xal ama roi Xiiiio xciQuzuvuatva [<3sr’J  loco motatam non ægre feret. Neque sine caussa huiusmodi mutationes structurao a scriptoribus admittuntur. ."Negari enim  nequit, suspensam orationem, quæ  longiuscula sit, languidi quid habere atque molesti, quod mutata structura felicissime removetor. Deinde inesse senties ipsis  ocrbis, quæ ab incepta structura  recedant, gravitatem, quæ nostro  loco apprime convenit, ubi amoris  vis atque potestas describitur. Exempla huiusmodi structuræ mutationis ubivis obvia sunt. C. Zv$v/nrjSel5 cJs* SeiyojS  SiaxEivtai Spaoti tov ovojiadtol  ytvkd^ai xal xXkoS eis tov irceita  Xpovov aSdvatov xata&kdSat  xal vn\p tovtov xivdvvovf te  xivdvveveir Ztoi/ioi eidi x. r.  A. Nos eodem modo loqui possumus: Oder weisst du etwa   nicht, in welchem gewaltsameu  Zustande sich alie Thiere betinden, wenn sie zu erzengen streben, sowohl die ungefliigelten  uls die gelliigelten, nud wie sie  sammtlich krank und von Schnsuclit geplagt sind zuerst in Beciehung auf die Begattung, dann  wegen der Nahrung des Erzeugten, und sie sind bercit,  fur diese zu kampfen, die Schwacheren mit den Starkereu, und  fur sie zti sterben. Ceterum ne  (^nem oilendat pluralis numeras  viil.p rovtaov præcedente singulari tov ytropkvov, 1 6 ytvoftevov e genere est collectivorum | quæ post se positum singularem numerum rarius admittunt. xal avta t o5 Xipcj itapateivo pexa [cJsV] ixeiva ixt pkcpeiv. Hæc verbA  non dubium esse arbitror, quin  labem contraxerint. Namque qui  totius loci structuram accuifftius  examinaverit, eum non fugiet,  opinor, verba xal avtci rc5 Azp<j> 7tapateiv6peva x. r. A. b  præcedente xal Ztoipa Zdtir  pendere. Huius structuræ non  intelligentes grammatici, ut loco  mederentur, <juem depravatam  censebant, ufcr textui intulerunt,  quod vocabulum nostro quidem  arbitratu inutilissimum est. Ficinus verba convertit j et j>ro  illis occumbere parata sunt, ac  fame dejicere, modo filios nutriant, et aliud quodlibet audacter aggrediuntur. In Schleiermacheri couversione exstat : u m  nur ienes zu ernabren.  Sed coSte particula nunquam ita  adhibetur, ut consilii notionem  exprimat, quin potius necessitatem consequcutiæ describit et  alicuius rei couditiouem eam,  quæ alia propter ante commemorata esse nequeat. Hiuc vides, quam male habeat præcedente xal avta tep Xipd* napateivofieva verba gjS t Zxelva Zxtphpetv. Ridiculum enim  est: animalia Fame ita extenuari, ut liberos nutriant atque educaut. Ferri toSte posr.et hoc loco, si scriptum exstaret (ySt * kxfiva ix  Ixuva IxtQitpuv, xccl aU.o nav noiovvzct ; rovg f ihi  yag uii&Qchjcovg, ecptj, oeoiz’ av rig ix AoyiGfiov ravra  C noetiv • t« de &rj()ia ri g ahia ornas tgarexag Suxti- o&£tf&eu ; *3C £1 S Æyecv; JSfai iyd av D.tyov, ou ovx  bIScltjv. "II 8’ dite " Aiavoil ovv 8uvog Xotc yivrfizC&cu, ra iQauxa, lav rccvrce f ir/ tvvoijg ; AXXa 8 ea  rccvTtt m, <b Æozi(iu, oxeg vvv Srj tlt iov, nagee <Je fjxa,   ' J   Tpi<pe6$at, quamquam etiam verbis in hanc modum conformatis inesse senties, quod admodui# displiceat. Hinc factam  est, at &SX£ insiticium censerem,  idque uncis includerem, ne, si ex  ordine verborum reiecissem, audacias egisse censear. Sensas  est : et parata s d*n t ipsa   fame pæne enecta illa  nutrire et educare. Quæ  sequuntur verba: holi aXXo nav  •noiovvxoL, artius ea cum verbis  avx d tgj Xifi. c3 itapaxetvopeva  coniungenda nihil habent in se  offensionis,   tgS Xipd i. Supra 191. B.  legitur: ank5v7\6xov vito Xipov  xal xfjS olXXtj? apyiaS x. x. A.,  ad quæ verba Stalibaumius, inepte', inquit, vulgo vito xov  Xi/iov, Quæritur, cur illic  damnaverit articulum, hoc loco  ne verbo quidem tetigerit? Mallem etiam hoc loco articulas abesset,- quem certissimnm est a  nemine desideratum iri, si revera non compareret. o vxgoS i p goxixgoG . OvTcuS h. 1. significat, eo modo,*  quo in superioribus indicatum  sit, nmore affectum esse. Vide  uuuot. 58. De interrogationis genere tis alxla, UxeiS tiTtslv ; supra diximus annotat,  276.  xal iyoo av ZXeyov. Vulgo legitur av pro av ; hoc Bekkerus et Stalibaumius ex optimis  codicibus receperunt. Merito  Ruckertum mireris, qui, cum  constet, av et av sæpissime  commutata esse in libris, tamen  av iu textu posuit. Ut bene,  inquit, haberet av, si sæpius sibi exposita narraret Socrates, ut respondere sæpius posset  se nescire, ita, quum semel tantum hæc disputata perhibeat, av ineptum videtur, av vero eo  aptius, quod in prioribus iam suam ignorantiam confessus est* At  superest tamen, ut minus iiic dicas Platonem  curasse, quod semel tantum hæc dicta fingeret,  indeque av posuisse negligentius quam verius»  Qua de caussa probatis  licet av nihil tamen mutare volui. Hoc argumentum fateor mihi prorsus videri  nullum. Est autem, cur rursum se nou habuisse Socrates confiteatur, quod responderet»  Simulat enim, ut sæpius iam annotavimus, fatuitatem quatidam  animi, qua facilius atque tutius aliorum seuteutias elicere  possit.  yvovg, oxi SiScaSxdXav 6eo pai. ccXla (ioi Xlyt xal xovrav xfjv cdtiav xal xav ctf.lav xi5v xegl xa igcoxixa. EI xol vvv, %xpi], iu<5xtvug Ixtivov tlvai cpv6ti xov  tgaru, ov xoXkdxig «SftoA oytjxafitv, fiy &av(ia&. tvxav&u yag xov avxbv txuva Xoyov y ftvytrj qjvtiig D  fyftti xaxa xo Svvaxov ad xs tlvai xal d&avatog.  dvvaxai 81 xavxy (ibvov xrj yivtGti, ou dtl xaxaXtiSiavoet ovv 8eivo? itote. Haud raro apud Græcos  et Latinos continuandi alinsque  potestatis particulæ ita adhibentur in interrogatione, ut indignationem quaudam interrogantis  exprimant. Mutata interrogatione  in quietius dicendi genus verba  audirent: Lass dir nur nicht einfallen, irgend Erotischer Dilige  kundig zu werdeu, wenn du dessen dir nicht bewusst bist. Sic  tlta. reperitur in Piat, Critone  p, 43» B., quo loco Socrates  postquam iam diu Critonem in  carcerem intrasse audivit, elta,  inquit, n&S ovx evSvS inijyeipaS pe. Hæc verba recte intelligent, qui cum indignatione  dicta arbitrabuntur: Wie kommt  es denn nur nun, dass du mich  nicht sogleich wecktest,   ciWd 8id tavTct. Elliptica et hoc loco, ut plerumque  in responsionibus oratio ita supplenda est, ut addas cogitando:  non puto, aute aWct, quod est  immo convertendum. Videtur autem hoc, quod de responsiouibus  dixi, repetendum esse a summa  Græci ingenii alacritate et in  cogitando celeritate, qua fiebat,  ut cum mens longe præcurreret  linguam, in dicendo etiam, quæ  ullo modo possent, omitterent  vel in unam contraherent, Riickert . Oitep vvv 8t) etirov •  cfr. 206. 11. ov / tivt ’ av  iqnjv iya>, <y Aioxiya, i$av—  jiaZov ini Coepio. xal icpolx gjv  itapd avrd xavra paSTjtiopevoS.   el roi vvv, £<py, ittdteveiS x. t. A. In omnibus  editionibus legitur xoivvv pro  toz vvv, quod nobis placet.  Apud Ficinum verba conversa  sunt: Si credis, illius natura   amorem esse, cuius sæpe iam  diximus, ne mireris, Schleiermacherus exhibet: Wenn du also  glaubst, sprachsie, dass die Liebe  von Natur auf das gehe, woriiber wir uns oft schon eiuver—  standen haben, so wundre dich  nur nicht. Socrates rem, quæ  in superioribus sæpius tractata  est, memoria non teneBs, eandem rogatus a Diotima, obmutuit non habens, quod responderet, Eadem res igitur, quoniam  hic repetitur, Diotima hominis  memoriæ, ut videtur, illudens,  Noli mirari, inquit, si nunc  firmiter tenes memoria,  caussam naturalem AMORIS esse eandem, de qua  supra sæpius inter nos  convenit,   r) Svtjti} epvCiS Zytti  xatd r o 8vv atov. Vide  annotat, ad verba 206, E»   net eicQov vaov dvzl zov italaiov' htu xal Iv to  tv sxaarov rav £iocw £ijv xaXslzat xal tlvca zo avzo,  olov Ix naiSaglov 6 avzug llytzai eas «v xgeofiuzrjg    ori aayevis l6xi xal aSavazov tus 2vijrc3 r) yivvr)6iS.   ravzx! yovov x-jj yevi6ci. Caminate post yovov posito Riickertus sensum verborum  esse ait: liac sola ratione,  per procreationem. Dubito, num recte interpunctionem  adhiberi liceat ibi, ubi scriptor advocata generis assimulatione arctiorem demonstrativi pronominis cum insequente nomino substantivo coniunctionem admisit, Hoc certum est, verba  proprie audire: tovtoo novor,  ty yevidei, sed ab huiusmodi  dicendi genere utpote incomtiore,  excultior Græcorum actas abhorruisse videtur. Assimilutionis  exemplum est 190. E, noti  dweXxGov 7tavraxo5ev zo 6epfiet ini r?jv yadzipa vvv  xaXov pivTfv, ad quæ verba  vide annotat, p, 163, Nemini,  autem Riickertus persuadebit,  tavxy h. 1. adverbii vices obtinere, quo ratio describatur,  qua quid possit, quod mortale  sit, immortalitatem adipisci.   inel xal iv gj Sr ix actitor ZGOV %GO GJV X. T. A,  Nam etiam eo tempore,  quo unumquodque animal  vulga* i opinione vivit  atque seraper idem est,  nullam que experiri mutationem partium suarum  putatur, veluti quum quis,  inde a pueritia usque ad  senectutem idem semper  esæ dicitor, tantum abest, Qtiumper unum idemque maneat, nt aliis partibus quasi de nuo iuvernescat, aliis privetur et  orbetur. Verborum sententiam  per se minime obscuram paullulum impeditam reddit structuræ  insolentia . Quum enim pusi  TCpedfivTTjf yivtjrai subiici deberent hæc: ojigoS ovdinote zd  avzd ix El et avrcJ, a\Xd td  pkv dei vior yiyvtzat, zd  anoAAvdiv, quæ referrentur ad  primariam sententiæ partem: ab  inchoato orationis tenore sic deflexit, ut reliqua omnia ad eam  accommodaret particulam enuntiati, quæ continet exempli rei clarius illustrandæ gratia interpositi commemorationem. Itaque nihil mutandum censemus Stallb, Hæc Stallbaumii explicatio et a difficultate structuræ nobis improbatur et a  sententiæ incommoditate. Exemplo nimirum Socrates explicaturus est, quo sensu æl elvai dicatur atque dsdvatzov elvai  T7}V Svi/xr/v <pvdiv, ut non verisimile sit, exordium huius  enuntiati esse posse: inel xal  iv g5 ev Sxadzov zgjv P.oocjv  S, i}v xakzLxea xal elvai zo avro . Astius huius rei iutelligens,  scribendum coniecit: iv cj tv   Zxadzov tgov Zcjgdv xa\eizai xal elvai zd avzd, quam  scripturam ipse post improbavit. Nobis scribendum videtur  inel xal iv d> ' ev txaoxov  xd)v Zidcjv $f/v xaXtlzai, xaA etzai xal elvai fd avzo.  Neque audaciorera censemus hanc  coniectux&m iudicatum iri, cum  yknjtai ' ovrog (ibroi ov&tnots, zu ccvra tyav Iv iavto), ofwog 6 ttvzos xaXilrat, akla vio g ad yiyrofitrog,  xot bs ai roUvg, -/«l scaia rag ep^trg jtal Capxa «c«l    satis constet, Verba dupliciter posita haud raro librariorum incuria simpliciter exhibita esse, et  vice versa dupliciter interdum  posita esse, quæ simpliciter a  scriptore posita essent. Exempla si quæris huius rei, vide  quæ annotavimus 171* et  254. Qoac sequuntur verba  otov ix izcuSaplov 6 avxoS Xeykxeti ( sc. tIs" ) x % r. X. optime  cum nostra præcedentium verborum scriptura conveniunt.   ovxoS pkvxoi ovSkxox 8 xa. avxtf $X a,v «vtcj x. x. A. In FICINO (si veda) conversione legitor: JZnimvcro eo ipso  in tempore, quo animalium unumquodque vivere dicitur, idemque  esse, (ut a pueritia ad senectutem) quamvis idem dicatur, nunquam tamen in se ipso eædem contine t, sed novum  semper efficitur et vetera exuit.  Sic etiam ceteri interpretes  ovSbtoxs negationem ad verba  trahunt ta avxct V.xoov iv lavtoj f quæ verboroui struendorum  ratio propter insequens aXXot  vtoS asl ytyvopevoS minimo  nobis none probatur. Inepto  enim loco positum habebis hoc,  ai illam explicandi rationem probaveris. Neque defueruut, qui  de verborum transpositione cogitarent hoc loco. Facilior verborum struendorum ratio hæc  est, ut ovSiitoxE negatio a'd primarium enuutiati verbum xateixai referatur. Verba autem boc  modo scribenda censemus: ovx oS pkvxoi ovd£7roxc, rcr cxvxa  iioav iv avia?, u/ici?5 6 avioS    xaXslxai, aXXa vkoS æY yvyva/ ievoS x. x. A. Sensus est : Dieser iedoch wird nietnals,  w e i 1 er ein unddasselbe  au uitd in’ sich hatto,  gleichermaassen derselbo  geuannt, sondern (er wird in  dem Sinue dersclbe genaunt,)  wreil er sicli immer ver  iiingt, iudera er das Veraltete abwirft. Ut boc loco, ita etiam in Piat. Euthyphr.  B. c. 2. opooS in o/idoS mutandum est: xcu ipov yotp xot,  oxocv xi Xkytm iv xy ixxXr/6ict  7tEp\ xcov SeIgov, itpoXeyGor auXotS xti pkXXovra, xixxaytAdo<xiv gdS’ jiaivoitEvov* xai xot  ov8lv o xi qvh aXrj^es sVpiptet  GOV 7tpOEl7COV. aXX* dpooS (p$o— vovfov 7/piv Ttdoi xdis xoiov xuiS. Minus aptum est, quod  vulgo edi solet, opwZ : Nihil nisi  vera dixi, tamen nobis omnibus  vera dicentibus invident. Qain  potius commemorans Euthyphro,  quid ipse perpeti soleat, cum vera dicat, Socratis exemplo præmisso, communi vera dicentium iufortuuio sc consolator.  Iam ut Diotimæ sententia melius perspiciatnr, rem breviter repetam ; Quod supra de hominum AMORE dictum est, idem in  animalia cadit et in omnem naturam rerum Vult nimirum natura, quoad eius heri possit, semper vigere» atque immoTlalis esse  idque generatione assequitur. Neque hoc ita inteljigeudnm est,  ac si singula quæque res immortalis esse dicatur: sed ut homo  aliquis a pueritia usque ad se- E 6q za xal al[ia xal %u[ixav zo GiJfia. xal (iij ori xara  to (Scotia, aAA a xal xarcc rrjv ‘tyvxftv ot zqoxoi, za  tj, dofci, htcdvjilai, rjdovai, Xvxai, tpufioi, rovtav  exutSta ovdexoze za avra xuQeaziv sxaGzcp, «AAa za  (itv ylyvszai, za de axdilvzai. xoiv de xovrnv   azoxdzegov In, on xal at extOzfjiiui (i>) ori at  208 ftw' ylyvovxai, at de axolXvvrai yiiiv, xal ovdexoze  of avzoi icS/iev ov de xara rus kxiGztjtias, a AAa xal  f ita txuGrrj ziov eXLGzrjiudv zavzov nu6%u. o yag xai.eizai (leltzav, u>s l^wvOris heri zrjg exiGxrjfirjs' tiftrj  ydg exiGrr^firjs ifcodos, fieXirij Ss xui.LV xaivtjv t/xnectatem idem Tocatnr, non nt  qui habeat in se setnper easdem corporis partes, sed quod  eas mutando, inveteratas abiiciendo quasi novus semper existit, ita etiam animalium genus rerumque natura partium renovatione immortalitatem consequuntur.   rd 6h drtoWvS. His verbis, quibus non præcederet rd  p.iv, multi interpretes offensi  aunt. Wolfius rd plv nposXajj,fidvoDV vel simile quid addendum censuit, Bastius ad ra de  addi iubet itaXaia. Alii alio  inodo locum, -in quo librariorum peccatum reperisse sibi viderentur, sanare studuerunt.  Stalibaumius aWa vkoS de\ yi~  yvofievoS idem valere censet  quod aX\d rd pkv vkoS æl  yiyvojievoS. Maluerim ita statuere, ut Græcis licuisse contendam quotidianæ vitæ sermone utentibus interdum omittere,  quæ e sequentibus facillime suppleri possint, eque ra fiiv  supplendum esse videtur, sed ra  /ikv aAAa.   xal ptij ori aXXd xaL  Ne forte ante oAAa' xal requi  ras prj povov, efficitur povov  omisso sententia hæc: At quo  ut mittam ea, quæ ad  corpus pertinent, etiam  quæ animi sunt, consuetudines, mores, opiniones, cupidines, gaudia, tristitiæ, metus, hæc omnia nemini eadem manent, sed alia oriuntur,  alia depereunt. Ceterum  apposite ad h. 1. Riickertus :  Noli, inquit, ex his colligere  aliisve similibus iu iis, quæ sequantur, Platonem sibi non constare, quod, quum alibi natura ‘  sua immortalem animum dicat  humanum, hic eatenus duntaxat  ei immortalitatem tribuat, quatenus et ipse, quas sui partes  amiserit, assamtis aliis suppleat.  Non ipsum enim animum, naturam divinam, hic iu mente habet, sed ea tantum in animo,  qualis in hisce terris est, quæ  ex coniunctione cum corpore  enata cum eodem intereunt. Ex  quo genere omnia sunt, quæ  deinceps recensentur. Quas enim  mox liti(Sripxa£ affert, earum vel  unus pluralis numerus satis est  argumento, non loqui Platonem  tioiovtia dv rl xrjg diuovGxjs (ivrjfiyv (Scissi x yv IrnCtrjiiTjv, SgtE xyV avxyv Soxelv elvca. xovta  yag xc> XQoitcp xtav x 6 dvytov ov x<5   TtavxdrtaGi xo avxo dzi elvat,, SgxtEQ xo fteiov, dM.cc  xc) xo ditirbv xal xaAaiovfievov bxeqov vtov lyxata- b  Mbtuv y olov avxo yy. xavxy xy ffl%ctv y, co 2Jc6 XQctteg, Zcpy, %vyxbv d&avaolag (iEze%eiy xal Gcopa  wa xaM.a itdvxa, aftavaxov Se &M.y. yy ovv &avpafey el xo avxov ditofyXaGtyya rpvtiei ndv xi\La' d&avatilag yuQ %ccqiv ttavzi avxy y Gzovdy xal 6 tgcog  67csxau    de ipsa scientia, quæ nna est  eademque semper, quamqoe non  potuit animo informare nisi  perennem et immortalem, quin  ipse sui oblivisceretur. Immo  notitiæ sunt rerum in sensus cadentium, quæ nec affuerunt animo prius, quam vitam hanc ingrederetur, neque ultra eius termiuos apud eum permanebunt.   itoXv xovxcjv aro itaSxEpov Irt. Pro £tt, quæ  Bodleiani aliorumque paucorum  codicum lectio est, vulgo i6xiv legitur. Illud Bekkerus et Stallbaumius in ordinem verborum  receperunt, hoc tuetur Riickertus. * Eri, inquit, ut vulgato  melius esse concedam, attamen  tam paucorum fide recipere eo  minus ausim, quod quam sæpe  liæ voces intfr se permutentur  haud sum ignarus. Utor his  Riickerti verbis, quibus £ti recte  habere probem. Nam si melius  est sententiæque convenientius,  quod in melioribus codicibus reperitur, id verum est haud dubie. In ceteros autem plurim osque libros irrepsit id, quod  facillime cum illo permutatur.   6 ydp xaXeltai pe\e  rav cof i ZiovtirjS id t\ xyS  ixidxy /iy $ . Vide de hoc placito Piat. Phæd. 72. E. xal  prjv, iqyq o KiftyS VTtoXafidrv,  xal xax* ixelvov ye x ov Ao'yov, cJ SwxpaXEff, si dXy^yS  itixiv, ov 6v ettoSaS $a/ia  MyeiVy on ypiv r\ paSydiS  ovx a\Xo XI 7j dvapvr]6iS x vy- Xctvet ov6ot, xal xata xovrov  avayxy itov rjfiaS iv xpoxipaj  xivl xpovw pEpaSrjxivat a vvv  dvapipvytixopeSct x. t . A.   vSiCEp xo Ssiov, Auctor  Definitionum 411. A. J GteoV,  2,ajov dsdvaxoVf ctvxctpxsS npoS  EvSaiuoriav, ov6ia dtSio?. ’At8iov, xo xctxa ndvxa. xpovov  xal TtporEpov ov xal vvv prf  6iE(p$otpp£vov.   a$ avatov dfc ct\Ay,  Displicent hæc Verba ideo potissimum, quod modo indicatum  est, quomodo id, quod immortale est, h. e. ro Seiov, immortalitate gaudeat. Hinc factum  est, ut Creuzerus Lect. Piat.  528. scribendam couiiceret: aSv  vaxov aAA#. Recte, ut videtur, Riickertus existimat Platonem, si hoc exprimere voluis- Rui iya uxovaag rov tiryov Iftavuuacc re xal  ihtov' Ehv, rfi’ 8’ lydi, a Ooqxxnatr] Aiotlfiu ' ruvra  C Sg db]&w$ ovuog l%u ; Rui ij, cSgnsQ ot xtktoi tfo  set, haud dubie tzAAp 81 dd vvaxov scripsisse. Sed de veritate verborum aSdvazov 81 «AA r} nobis non convenit curo eodem. Stallbaumius od liunc locum annotat: Hæc, inquit, addita videntor propter verba extrema xal TaAAa itavxa, quæ  ne falso intelligerentur, sane cavendum fuit.  Num credibile  censes, quemquam esse posse,  qui cum verba legeret xal 6(n/ta t  in sequentia xal TaXAa ndvxa  male intelligeret atque ro Stiov  admisceret, quo de paullo ante  dictum est? Sed pone fieri posse,  ut aliquis verba illa falso iutelligat: num recte sibi opponi hoc  loco censes Svrjxoy et a$drazov, ubi Svjjxoy adiectivi vices  habet, atque cum insequenti xal  dco/ia xal xctXAa rtavxa arctius  couiungitur? Huc accedit, quod  ne ipsum quidem aSavarov,  pro quo Selor scriptum exspectaveris, satis recte habere videtur. Scribendum est, si quid  video, $dr ax ov 81 afAA#,  qnæ coniectura et a corruptiouis verisimilitudine, cum præcedens  verbum in a desinat, et a sententiæ veritate sese commendat.  Ceterum ne mireris accusativum  casum, cum præcedat aSavadlaS  fxtX ix ei: solent interdum Græci  e præcedentibus, in quibus compositum verbum contiuetor, noa  compositum repetere, sed simplex. Diximus de lioc loquendi  ysu «uuotat. 89. eItxov EleVf tjv 6 * lydi.  De dicendi verbo in huiusmodi  enuntiatis dupliciter posito vide  quæ annotavimus 249. Ehv  verbum quod attiuet, vide annotat. 86. et 264. liisequetis  interrogatio xavxa d>S aAr/SdiS  ovxqdS lx ei > fatuitatis indicium  esse arbitramur, quam Socrates  cum Diotima de Erote disputaus  constanter simulat. Nimirum quum,  adhibito thv vocabulo quasi ad  alia quædam quærenda abiturus,  confestim concessisset, quæ a  Diotima dicta essent, rursum ad  eadem redit quærens : num revera hæc ita sese habeant?   gSstjt ep ol zlÆoi 6o<pid xal. Stallbaumius minus recte: Ridet, inquit, sophistas, de  quibuslibet rebus ita disputantes,  ut videri vellent earum veritatem prorsus habere perspectam  atque exploratam. Neque Wolfianæ ed. explicationem probamus Lips. 1828. 97 : die bei  ihreu philosophischen Vortriigen  nicht ia dem zweifelnden Tone  des Socrates sprachen, sondern  in dem entscheidrtiden Tone des  Orakels ihre Meinungen fur unuinstdssliche Wahrheiten ausgaben. Eadem sententia etiam  Schleiermachero probatur, ut ex  eius conversione huius loci videre licet: Und sie, wiedie rechten Meister im Wissen pflegen,  sprach, Das sei nuu versicliert,  o Socrates. Quid Socrates ad <pi6Tal, Ev IWt, H<pi], cj EdxQtttes' IntL ye xttl  zav uvdQioitav ei i&eÆig tig ttjv <pdon(ilav (i/.iipcu, &av[ia£oig av rrjs uXoyiag hiqi a lya eipryxa,  tl (irj Ivvoeig Iv&vfiij&elg ag deivag Euxxuvtai %otc  rov ovofiaOTol yevee&ai.    bibitis illis verbis efficere voluerit, optime e Protagoræ loco  cognoscitur 328. E. seqq. ’«ft  xai AjtoWoSoopov, a 's xaptv  tioi ix&\ uti tcpovxpeifrd? pe  tvSe agtixkdSau noXXov ydp  7i oiovpai axyxokrai a dxijxoa  TIpGDTayopov' iyoj pkvydp kvxco  ZfiTcpooStv xpoveo yyovpyy ovx  elvai dy^pconlyjjv iizipiXetav,  y ol ayctSoi ayaSoi yiyvovtoa,  vvv 8\ itiicet6jicn. nXyv 6pixpov ri poi kpizoSdbv, o 8ijXov t  oti Tlpojxayopa? fiaSlcj? heex8i8dB,u, inei8y xai xd noXXa  xavxa iutdidafe. xai ydp el  pkv xi? nepi avx&v xovxgjv  dvyykvoixo oxeoovy xaov 8ypyyopcov, xax* ay xai xoiovxov?  Xoyov? dxov6£iev y IJepixXkov?  7} dXXov xivoi Tcjy Ixavcov eliteiv * ei 8 e inavlpoixo xivd xi t  S?7tep fiipXla ovdiv ixovdiv  ovx e altoxpiva6$ai ovx e avxo i  ipitSSrai, a XX* lav xi? xai  Cptxpov lite p coxi)6y vide  annotat.xi xaoy prj$£vxgoy, d)?XEp xd x a Xxela nXyy kvx a paxpdv  yx £ * xai a 7t 0 x eiv e 1, kav  jiy i rtiXa fiy x ai xi ?, xai  ol pyrope? ovxcj dpixpa  i p coxi] 5 kvx e? 80X1x0 v xa •z ax e tv ovdi xov Xoyov, Ipse autem orationis longitudini Socrates illudit, quod facere solent, qui alicuius vitii alienam,  reprehensionem evitaturi sunt.   ei iSkXeiS Savpd£01? av • II . Stephanus, ut verba usitatiori generi loquendi  adaptaret, iSkXoi? scribendum  coniecit. Frustra. El iSkXei? CxkipaL idem fere est atque el  Cxk^aiS, differt tantummodo ab  illa dicendi forma optativus modus, quod hic cogitati alicuins  possibilitatem, quam vocant, exprimit, quæ et ipsa cogitata est,  non ducta e veritate rei. Illa  contra aliquid fieri posse indicat,  iit prorsus ex alius arbitrio psndeat, utrum fiat revera necne.  Exempla haud rara sunt el particulæ coniunctæ cum præsente  tempore iSkXeir s. fiovXe6$aL  verbi, cui adiectus est infinitivus cum optativo et «v.  Legitur paullo infra 221. E.  el ydp kSkXet xi? r gjy ZZ&xpd*  xov ? axoveiv Xoycov, 1 pdyuev  dv 7tdvv yeXoloi xo Ttp&xov.  Cum hoc dicendi genere care  commutes exempla ea, quæ el  particulam cum præsente alicuius verbi tempore coniunctam  exhibent et optativum av particula adhærente $ cfr. A pol. Socr,  25. B. TtoXXr) ydp dv xiS  ev8aipovla efy 7tepi xov? vkov? y  el el? pkv povo? avtov? 6 1 a <p 3 elp et . Adde Piat. Symp.  p, 176» C. *Eppaiov av efrj  yptv el vpel? vvv dneipyxate, ad quem locum vide  annotat, 38. Ceterum x&v  dvBpcj7ca>y in alieno loco positum videtur, quem ne mireris  atque ut Platonis voluntatem  perspicias, Riickertam audi anno 19 *  nai xAioS eis tov æ\ xpovov aSavatov xaraS&SSiu,  xai vniQ rovrov wvdvvovg ts > uvSwevuv ttoifiol  dii xdvras En iiallov jj vntQ ruv xcdSav, xai tantem ad h. 1. i Qnod hic TGoy  avSpGJrtaw addidit, idque loco  posuit illustrissimo omnium, propterea factum, quod ia præcedentibus de bestiis non minus,  immo magis fere, quam de hominibus disputatum est, quanta  cura esset sobolis tuendæ conservandæque. Quæ euim de  humano corpore animoque disputata sunt, nonnisi probandæ  sententiæ inserviebant, non esse  alinm immortalitatis adipiscundæ  rationem naturæ mortali, quam  per propagationem. Itaque iam  de solis hominibus locuturus recte  lioius rei indicem in fronte posuit.   $ av paZoiS dv xrjt aXoyiaS Ttepl x. x. A. Verba FICINO convertit: Etenim si gloriæ stadium', quod hominibus inest, considerare volueris, admiraberis ruditatem tuam, quod ea, quae dixi, non satis comprehenderis. Hoc sane  mirum. Schleiermacherus exhibet; Denn wenn du auf die Ehrliebe der Menschen sehen willst,  «o miisstest du dich ia uber die  Unvernunft wundern in dem, was  ich schon angefiihrt, wenn du  nicht bedenkst cet. Schulthessios verba reddidit : denn fassest du nur der Menschen ehrsiichtiges Bestreben ins Auge, so kannst du ihre Unvernunft in  Beziehung auf das von mir angedeutete durchaus nicht begreifen, wenn du nicht erwagst cet. Negari nequit, paullo impeditiorem verborum structuram esse    atque gravitate quadam inepta  affectam, qua usus esse sophistas consentaneum est, qui ad  ante dictorum explicationem atque enarrationem transirent. Sic  tg oy dv$ poATtcoy, principe enuntiationis loco positum, de quo  Riickcrti indicium modo retulimus, quid aliud est, rem si accurate perpendens, quam vanae  gravitatis indicium? Adde el  iSiXeiS verba, wenn du dich  entschliessen, es iiber  dich bringen kaunst (vide  annotat, 44.) et parnm definitura illud : xepl d iyoi eTpijxa y nonne haec plena suut sophisticae artis? Proprie verba  hoc modo dispouenda suut : eu  Ixel ye xa \, el £$iXeiS el£ x rc oy av^peonoov  gnXoxiplav pX iipai, Savpdgoi?  dr x ijs aXoylaS ( b. e. Savpd  Ce av ix ot rt J s dXoyiat') xovxcdv, d iyoj elprjxa. Sensus est: Da gieb recht acht, o Socrates ; denn auch, wenn du dea  Ehrgeiz der Menschen ins Auge  za fassen gesonnen bist, koou—  test du dich wohl iiber die Ungrtindlichkeit dessen wundern,  woriiber ich gesprochen habe,  wenn du dir nicht vergegenwar—  tigest, indem du cet.   (»s detvooi Sidxtivr ai %  Haec et sequentia ad eandem dicendi normam conformata snnt, qua verba legnnter 207. A. r/  ovx aiCSdveiy aoS SeivdoS SiaxlSexai Ttctvta xd Sijpia x. r. A.,  ut adeo idem valeat de structura  verborum xal viup xovrov (tara dvccXfoxsiv ml itovovg xovuv ovgnvagovv xai D v7tEQcacoftvt]<Sx£Lv * ijtel o Xu  'Adprpov ajto&avEcv ccv, ij vitEpcntoSvrjdxEiv, quod de verbis monuimus 207. B. xai  Ftoipa idtiv VTtkp xovxov XUL  vTCEpaieoSvrftixeiY x. r. A. Ac  de industria quidem iisdem paene  verbis Diotima usa est eademque mutatione structurae, quo  facilius et illius loci auditor recordaretur, et clarius videret, de  eodem et illo et hoc loco Erote  sermonefti esse.   xai x\ io 9 elS tov d e l  xat a$ £d$ ai h, e. Immortalem gloriam posteritatis memoriae tradere  conservandam. Nam xaxati$Ed$at est deponere custodiendum s. servandum  tradere, vide Valcken. ad  Herodot. VI. 73. Stailb. Ceterum neminem latet, hexametrum versum esse verba xai  xXloS  xataSedSai, quae a  praecedentibus atque insequentibus verbis seiungenda curavimus.  Unde hic versus petitos sit,  nescire confitemur, hoc tantummodo comperti habemus, depromtum eum ex carmine esso  alicuius poetae, ad cuius auctoritatem atque testimonium Diotima auditores ablegavit, xai vitip tovtov xivdvy ovS xivdvvEveiv. Dicendi  formulae, in quibus nomen aliquod  cum verbo eiusdem radicis coniunctnm reperitur, ita plerumque adhiberi solent, utrem, de qua sermo  est, quam heri possit maxime,  angeant atque extollant. Jwy6vvovS xiy&vyeveiv est igitur  summa atque gravissima  6v, AkxtjOriv vitlg Ayilkia IJarQoxkto tnaitopericula a^Hire, Igitur cum  Riickerto pro 7 tavta? 9 quod Bekkerus et Stallbauraius in ordine verborum posuerunt, codicum  meliorum auctoritatem secuti, vulgatum nuvttS recepimus. Nam  TtavtaS xivdvvovS xixSvyeveiv inutile additamentum continet, quo non augeri sed minui  senties rei augendae potestatem,  TldvtES autem etiam eo nomir  ne nobis probatur, quod omnes  haud dubie a Diotirha significantur  laudis atque gloriae studio teneri cfr. 205. D. xd plv xetpakaioY idxi xtada 7 } xcjv  dyaScox l?tiSvpia xai tov tvdaifioveiv 6 /.liyidxds te xai  xoivoS HpoyS Ttavti. Adde  208. D. du IA*, olpat, vntp  dpsxi/S aSaxcttov xai xoiav xij$ do&rjS evxAsovS 7t dxxeS  itdvta itoiovdtx . Nostrae verborum explicationi Schleierma cheri conversio favet : u n d d ieserhalb sind alie bereit,  die grdssten Gefaiiren zu  b este lien. In sequentibus  xdxovS itovEiv ovSXixaSovv est :  labores suscipere quam velis gravissimos, ubi ovStivaSovx non  nisi de iis laboribus intclligendum est, qui snnt gravissimi.  Contra minus probem Plot. Apol,  Socr. 22. A. &ec &if vpix xtjv  ipijy nXxxvijv ixiSel&ai Gjsrttp  itdvovS xixds noiovvroS, quo  loco pro xixaS scribendum esse  videtur tixds.   "AXxiidxiv vnip *. 'A6p ?/•  tov x.x.X. Exhibentur eadem,  quibus Phaedrus usus est, exem4  8 avtiv, TCQoaxo&avuv rov vfisreQov Kodgov vxlg rijs  (i aci 1 Atiu$ rov ncddav, (irj olofiivovg  aSavcctov pvypTjv apertis   «£ qI avtav Etisadcu, yv vvv tjfius J'j£0{t£v; IIolAov yt  dtt, Stprj, uAA’, olycca, vittg ctQttfjg a&avazov y.al roitwtt ] g So^rjs evxAsovs navus itccwtt xoiovOiv, 0 Oa Sv  E afitivovs tofo, xocSovrcp (idAAov * rov yag d&avdrov  pla ; ut respici indicetur etiam ad  eas orationes, quae ante Socratis atque Agathonis orationes  habitae essent. Sed quoniam  Diotima loquens inducitur, quae  orationes in Agathonis convivio  habitas non audivit, ut casu vi-,  cieatur exemplis illis usa esse,  tertium adiungitur, Codri regis  interfectio. Audi Scholiastam,  qui de Codro haec tradit t  oS  nal V7t\p xijS narpidoS attiSave  t porca) roupde. voXepov roiS  JcopievdiY qyxoS itpoS 3 J5tjyaiovS, ixpt}6ev 6 $eo$ totS  JatpievfSiY aiprj6eiv xds ’A5ij*  vaSy ei Ko8pov rov fta6iXia / it}  q>ovev6(M>6f yvovS 8k xovxo 6  Jjfodpo? 6xeiXaS kctvxdv evreXei  tixevy coS ZvXidtTjv xal SpertavoY XafioaVj izl rov xdpctxa  rdov 7toXepicjY icpoyei, 8vo Sk  averi d7tctYxy6dvxcdv 7 toXepicoy  tov pkv &va 7tardB,aS xarifta^  Xev, V7td 81 rov hxepov dyvotf SeiS, otixiS 7 /y t * Xtjyc\S dvi$avc, yaraXivcoY Xtjy dpxtfY  Medovxt xri vpetifivxipoa xgoy  T taidcoY v. x. X . Hutus facinoris  memoria superbiise Athenienses  videntur, ut si quis peregrinus  ipsis adulari vellet, rov v pete pov Kodpov diceret. Male  vulgo rov yphepov legitur, quæ  lectio prorsus aliena ab hoc loco  est, ubi Diotima, mulier peregrina, loquitur*    vvlp apextjS aSctYcctov . Hæc verba cum non satis apta reperiret Diotima ad  mentem suam exprimendam, alia  addidit, quibus hæc explicarentur. Kai igitur explicativum  est, cuius exempla laudata habes in Judicibus. Verba convertenda sunt: der unsterblichen Tugend balber d. h*  wegen des herrlichen  Ruhms der Tugend. Nou  licere igitur opinor aperi} S nomen hoc loco virtutis laudem interpretari, quæ Riickerti  sententia est, qui frustra annotat: Non magnum discrimen esso  inter dpexijS d^avaxov et 60 Ep]S EpxXeovS, sed aliquod tamen, quodque maius etiam videri potuisset Platoni propter alterius vocabuli sensum latiorem*   d$dv axov pvypr\Y apeTtjS. Hæc verba, hexametri  versus fragmentum a ceteris verbis seiungenda curavimus» . Hv  vvy rpieiS t x°P €v i ta dictum est,  ut aliquid supplendum sit, quod  his verbis opponatur; futuro  tempore posteriores habebunt» Paullo iufra etiam verba  eis rov iiteixa XP°vov a prosa  oratione secludenda curavimus,  quod quo iure fecerimus, io propatulo est»  IquSiv. ot fiiv ovv lyxvfiovtg, stata Ouficaa   ovtcg XQog tag yvvalr.ag pallov tQinovzai xui tavtg  tQomy.oi d<Si, Sia stuiSoyoviag u%uvu6lav scca pvrj(iT]y  suci tvdai[iovlav, wg oiovtca, avtoig  iis x oV bcetta xpovov  xcivta xogi^ofiivoi' ol Se scuta tyv ^vfl\v  tloi yaQ £09  ovv, '£<pri, di iv xaig il>v%aig scvovtiiv eu ftaAAov    scal ev 8 axfioviar, c is  olovtai . Cornarius pro coS  oloviat scribendum esse censuit  coS olov xe t quam coniecturara  Iliickcrtus, quamquam in textu  coS olovxat posuit, probare videtur. Nobis non dubium est,  quin Plato co? olovxai scripserit, quo adhibito Uiotima indicatura fuit: eroticos, qui liberis  procreandis immortalitatem sibi  comparare studeant et felicitatem  æternam, falli posse sæpenumero. Non iniuria. Nam moriuntur interdum patribus superstitibus liberi, interdum impietate parentes lædunt, ut illi pro  immortalitate exoptatissima magnum malum sibi acquisivisse  videantur.   eidi ydp ovv, rdp ovv  particularum eadem pæne SIGNIFICATIO est atque ydp apa particulis, quæ exempli causa. B. reperiuntur: dq>eXovxtS  ydp apa xov ipcotds x i eldoS  oYopd^of.iEY x 6 rot> oXav iirizi$ivxeS ovopct Spooxa. Non  promiscue autem his particulis  Græci scriptores usi sunt. Ubi  demonstratum aliquid est exemplo, ydp dpa poni solet ; ubi  non nisi indicatum est, yap ovy  particulis locns datur. Nostro  loco simpliciter commemorator  in præcedentibus : esse, quixaxa  ipvxijv procreare cupiant, contra B, poeseos exemplum affertur, ad quod, quæ deinceps  dicuntur, diriguntur. €eterum  quæ post eidi yap ovy leguntur, inceptam verborum structuram nou mutaut, sed prorsus destruunt. Nibil enim reperitur in  sequentibus, quod cum illis verbis consociari possit. Iucepta  sententia verbis absolvitur; x ou*  xoav 6’ av oxaY xiS h.x.A.,  quæ verba cum illis nullo modo  couiungi possunt. Sunt autem  huiusmodi figuræ dicendi, gratæ uegligeutiæ indicia, præcipue in familiari sermone haud  infrequentes. o? lv iai$ ipvxaiS xvov6 iv. KvovdiV valgo legitur;  aliquot Bekkeri codices xvavdiv  Labent, quod ipsi Bekkero probatur et Dindorfio et Riickerto.  Illud Stallbaumius aliique in textu  posuerunt. Buttmanni indicium in  Gramm. arapl. 177., quod ct  Stallbaumius probandum censuit, (  lioc est: Den Gebraucli festzusetzen von hvcj und xveco ist  scliwer, da es in den hauligst  vorkommeudcn Forinen nnr eino  Accentverschiedenheit ist, tvie  xvei, xvil u. s. w, Bei Flato  indessen, wo der Accent sonst in  allen Handsclmfteu schwankt nud  Tbeæt, 151. B. auch dic  Schreibart xvoYta und Hvqvy- TJ Iv Tols Gt0[ic(6iv, a Ipv%ij XQOgrjxa xai xvijGai xai  xveiv. zl ovv XQogrjxu ; qQovrjdiv %e xai rf/v cekbjv  u qeztjv' dv S>j eidi xai oi jcoiijzai xavtes yewf/votpes  xai zav StjfuovQycjv 0601 Xtyovzai bvqezixoI tlvai.  nolit de (leyiGzjj, eqirj, xai xaV.iGzt] trjs tpQovytieas f\    %a, itt an folganden Stellen in  allen Handschriften Theæt.  210. A. xvovftev Symp. 206.  E. xvovvxij 209. C. ixvei,  wodarch, wie mir scheiut, fiir  diesea Schriftsteller dei: Aus scMag gegebeo wird.   itpo Zyxet xai xvijdai  xai xveiv . Ficinas verba  convertit : Hi sane concipiant ea,  quæ animæ et concepisse  et concipere convenit. In  Schleiermacheri conversione legitur: was der Seele ziemt z u er-»  zeugen and erzengen za  w o 1 1 e n, Schulthessius yerba  reddidit: dena fiirwahr, es giebt  solche, die rælir mit dem Geiste  ais dem Deibe zeugen und  erapfangen, Haud dignoscas ex bis verborum conversionibus,  quo iare boc loco et aoristi et  præsentis temporis infinitivi ponantur eiusdem verbi. Aoristus  autem non nisi notionem exprimit  actionis in universum spectatæ j  præsens tempus actionem cum  efficaciæ notione coniunctam describit. Sensus est verborum:  quorum procreationem animus et cupere debet et  revera efficere.  ti ovy itflQfjjxet; De interrogationibus medio sermoni  interpositis, quibus ad rem attentiores auditores redderentur,  supra diximus annotat, 60.   xq\v' 51 peyiGtr]  xai    yaWiixr) Xv s q>povrjGegjS. Hæc e Græcismo quodam dicta sunt, ut adiectivo  præmisso sequatur substantivum  nomen com illo proprie per nominativum casum coniungendum, casu genitivo. Vis huius structuræ hæc est, ut adiectivnm extollatur atque potestate augeatur,, Verba convertenda sunt:  Die grosste und schonste  Erscheinnng der YVeisbeit,   diaxotfpifdeif. Vulgo 6iaXodfirjdi^, quod ab eo profectum  yidetur atque in textum illatam  esse, qui insequens pronomen  relativum ad præcedens nomen  pertinere censeret.   tovrcov 6 ’ av qxav rts  Xx t. Magna est difficultas  horum verborum, quæ vario modo a viris docti» sollicitata sunt.  Quæritur %£iq£ cov verba atrum  cum præcedente %l}v ipvxqv coniungi oporteat necne, deinde  ipsum jllud SeioS miram   quantam displiceat. Quod sequitur xai t eo melius careremus. Primus H, Stephanus n)v  Ipvxtfv $eio$ &v coniungendum  Censuit. Contra Stallbamniq*  monet, tyxvficpY rrjy Tpvxrjv  hic dici oppositionis ergo, cum  eorum i& superioribus mentio facta sit, qui corporis auxilio immortales fieri studeant, SeioS  V>v rrjy i/ivxijv nos etiam eo  pomine improbamus, quod SeioS Jtfpl rag Tav itoltav te xal olxy&Eav diaxoa/iyUsig,  y Stj ovoua lott, CatfQodvvy te xal dixatoOvvrj. tovr cov 6’ ai orav ug Ix vtov lyxifiarv y TijV ilwpjv, B  ftuog <3v xal yxov6tjg rijg yfoxiag xixtuv te xal yEvvav  ySy Itcl&vueL famil Sn, oi[ica, xal ovrog uspudv to    tvv to dcopa ne cogitari quidem  possit. Heusdius scribendum censuit Tovtcov 8* ctv orctv r iG  ix riov iyxvpcov y rr}v ipvxyv,  tr/v <pv6iv j&cZoS’ qjy x, r. A.,  quibus verbis verborum difficultas non removetur. Kai ante  7/xovdr/S positum Stallbaumio  videtur non copulandi, sed intendendi potestatem habere, neque  ad participium tantummodo, sed  ad totam enuntiationem pertinere. Sensum ait totius loci  esse: Horum fgitur si quis  a puero prægnans est ad  animum, quippe divinus,  etiam appropinquante ætate, quæ 'pariendo et  generando idonea est,  parere gestit atque generare. Alia via II. Stephanus xai explicandum censuit  scribens iitiSvpy* qua coniectura efficitur, ut apodosis non a  tovtgjv 8 av terbis incipiat,  sed ab insequrnte enuntiatione;  etyTEi 8i/ x. r. A* Probatur hæc  explicandi ratio Astio et Riickerto. Ficinus verba reddidit:  Quisquis ergo virtutum huiusmodi natura plenus et gravidus  est ideoque divinus, ætate debita imminente parere iam generareque affectat. In Schleierroacheri conversione legitur : fFer  7 iun diese ais ein gottlicher schon  von lugend an in seiner Seele  trdgt, der wird auch, wenn die  Zeit heran kommt, Lust haben  zu befruchten und zu erzeugen.    Nobis xai indicium est, ante  ijxovdr/S aliquid excidisse, quod  quid sit, facilius indicatur, quam  qui factum sit, ut exciderit, cfr.  208. E. ol jtkv ovv iyxvfioveS,  icpr/ f xaid 6 capax a ovteS npoS  taS yvy alxaS pdXXov xpkTtovrai xal ravty ipcotixol  tldiv, quibus verbis edocearis,  quid sit id, quod nostro loco  .exciderit. Dicuntur enim, qui  ad corpus præguantes sunt, iidem ad femineum sexum natura ferri, atque corporis auxilio immortalitatem sibi quærere. Qui ad animum prægnantes sunt, num verisimile est, eos  ætate appropinquante tam nude  dici et pariendi et geoeraudi cupidissimos esse. Nonne dictum  oportuit; eos etiam ad animam ferri atque animi auxilio immortalitatem sibi quærere? Scribendum igitur coniicio : tovtcoy 8 av oxav tiS ix  vtov iyxvpcov y tt/y ‘ibvxrjv,  g ov, xal xara rt/v tf)v xf}Y yxovdi/S r jjs yXixLaS tixrciv  TE xal yEvvdv i/8 ?] ixi^v/tEl,  Sensus est: horum, inquam,  si quis est a puero prægnans ad animum, is,  quippe divinus, etiam  animo, si ætas advenerit, pariendi atque generandi c upidus est. Verba  autem xara ipvxtfY nou intellexerunt, qui xai copulandi potestate positum censerent. Hinc  ea expunxerunt.    298    HA A TS1N02    xcdov iv tp uv ytvvtjautv’ Iv t<p yuQ aiGxQtp ovSi-^  XOTE ylwijOH. tu TE ovv 6 wuuta tu xuXu (luV.OV Ij  tu cd6xQu uexut,txai ats xvav, xul luv Ivtvxy 4'vxij  xuXy xul ytvvulu xul ivrpvH, nuvv Sy uSTta&tui tb  fcwtXUtpotlQOV, xul 3CQ0S tovtov tov aV&Q(07t0V EV&V?  tvxoQU Xbyav Mgl uQttfjs xal jciqI olov xQ’l ^ val    C tov uvSqu tov ayu&ov xul  XuiSeveiv. amo/ievo g yug,   P,rftit St) to xuAov,  Iv m x. T. A. Primo obtutu  sciiptum exspectarem Spjrei 6//  xaAuv ti, Iv oj av yevvijdeiev. Sed optimo habet TO xa\bv %  Sensus est: Quærit igitur  etiam hic (ut alius, qui ad  corpus prægnans est) multo  cnm studio pulcrum illud,  quod aptum esset, in quo  procreare at^ue generare  possit,   it a v v 8 rj d 6 Tt d% et cti.  Tum rero plane utrumque, et corpus et animum  pulcrum amplectitur. Neque enim 87 } in his est scilicet, nempe, ut putabat Astius, sed positum est nt in formulis  iv$a 8 r), ivravSa 87 /, rore 8 rf,  atque refertur ad prægressa illa  £dv hvtvjft ipvx y 7ta\y*  8 tali b .   xal Ttepl olov XPV  vat tov av 8 pa. H. Stephanus vitii aliquid in his verbis  odoratus scribendum esse censuit xal nepl tov olov XPV  vat x. T. A. Bekkerns præpositionem nucis inclnsit, Astius etiam  xai vocula adeo odendit, ut eiiciendam censeret. Stallbauraius  olov non masculinum, sed neutrum genus esse contendens ver  u BTUtqdsvHV, na i hti%UQ&  oi[iat,, tov mlov nal opi /horum sensum hunc esse ait: quale sit, in quo tractando versari debeat is, qui  boni viri nomen et dignitatem ohtinere velit.  Riickertus improbata hac explicandi ratione Bekkeri exemplum secutns itepi præpositionem uncis inclasit. Nostro arbitratu neque delendum aliquid est neque  addendum. Articulum solent quidem haud raro scriptores in hulusmodi enuntiatis addere, sed  necessitas additionis nostro loco  nulla est* Proprie Diotima dictura erat: Ttepl apeti/S xal   olov xfiV tlvai x. r. A., quibus  verbis nihil inest, quo offendaris. Sed noluit ea hoc modo  exhibere, ne parum explicatam  sit, utrum de uno an de duplici  disputationis argumento nunc agatur. Præpositionem igitur repetiit, liberiore dicendi genero  usa, quod in familiari sermone excnsabile censebis. In hoc nimirum dicendi genere aliquyl tribuendum est pronuntiationi verborum, quatenus consentaneum est,  Diotimam prolatis verbis Ttepl  dpetijS xal Ttepl linguam paullulum repressisse, post verba  olov xprj elvai tov av8pct x.  r. A. ita pronuntiasse, ut auditor  intelligeret, eflicere ea unum argumentato disputationis, et qaasi  luiv ctvttp, a italai Ixvei, r Ixtei xal yewa, xal itagcbv xal  dxdv (isfivypivog, xal r 6 yswTjfrsv tivvtxTQttpzi xoi~  vrj fiet’ Ixeivovy Sgre tcoXv xowmrlav tfjg rc5v   Ttaidcov rtQog ccAkrjAovg ol xoiovxoi ifjxovtii xal cpiHav  fofiaLOTeQav, dts xakhovcov xal d^avatatigcov ncddov XBxoLvavrjxotBg. xal ndg dv depacto iavtq) r oiovtovg itaidag paXlov yeyovevai rj tovg av&Qanlvovg, xal D  $lg "0(itjQOV ccTtofitiipag, xal 'Htiiodov xal xovg al- unam notionem ut præcedens   dperfjs.   xal 7tapa>v xal aitcjY  /i Epvij /x£roS . Neminem fugiet, alterum participium, napcov,  superfluum esse. Cave id prorsus otiosum censeas. Etenim au-?  gendo orationis vigori inservit.  Satis notum est Latinorum nolens, volens; quo iure,  qua iniuria, simii. Paullo  infra legitur, 215. C. T a ovY  ixelvov idv re dyaOroS av\  Ti)s avXy. iav te tpavXr) avArjtpif, pova xatkxE6%ai noiEi  xal SijAol x. r. A. Huius dictionis vim nou assecutus est Astios,  qui xal expungendum censet,  quod in duobus codicibus ante  to yEvvijSiv omittitur. Eidem  ' Kiickertus adstipolatur. Quid  enim, inquit, sibi vult pulcri invenis recordatio dum præsens est? At  procreati in eius pectore  fetus, recte mentionem faciat, cuius facile potest  fieri ut obliviscatur,  certe si voluptati magis  quam virtuti sit deditus.   trfi T dSv naiScov sc. xoivcoviaS. Frustra Bastius scribendum ceusuit tg&v naiSovS vgov vel 7 Cai 8 o 67 c 6 paov. Stallbauraius xoivcoviav tqjy rtaldoov esse censet coniunctionem  ex liberorum procreatione oriundam, Respici  consentaneum est ad maris femiuacque coniunctionem, quam  sæpias Diotima tetigit in præcedentibus, v. c. 208. E. ol  plv ovv iyxvpovEf, £<prj, xard  dcopara ovte* icpoS taS yvval xaS fiaAXov rphtovrai x. t. A.,  ut h. 1. consentaueura sit coniunctiouem commemorari, quæ  procreandorum liberorum caussa  inita post, procreatis liberis, auctior atque firmior evadit.   ola Ixy ov a havtdjv xa~  r aA$iit ovdir. Olo ? et 060 S  haud rjjiro pro on T oiovtoS, oti  T odovtoS poni, exemplis demonstravit Mattii. Gramm. ampl. $.  480. 3. P* 899. Pronomeu relativum o S in sermone familiari eadem potestate adhiberi interdum, supra annotavimus 263.   xal eis “Opijpov djco /3 A hf)aS  ZijAujv. Participia interdum exhiberi copula  addita nulla, sapra indicavimus  annotat, 94. Ibidem, qua po-^  testate participia ddvrSETcHit ponantur, explicatum ieperios. Ea  potestas quoniam hoc loco non  exprimitur, admodum nobis displicet participiorum ratio. Neque tamen Astii medelam verXovg itoirpcag Tovg aya&ov g fyXiUv, ola ixyova iavtljv xataXiMvrSiv, a ixtivoiq a&uvaxov xXiog xal  fivijfujv 'Xttfjiyira.i ama roiamu orna' el 81 flovXsi,  icpij, olovg Avxoiifyog n alSag xarsXixsTO Iv AkxeSaifiovi. OaxiiQag trjg AaxeSa!(iovog xal, ag Img. d7 tdv, Trjg 'ElkaSog. ti/«os 8s tcccq’ vyiiv xctl EoXcov  E Sia rtjv Tuv vo(i(OV yivvrjOiv, xal aXkoi aXXo%i xoXf.axov uv&Qtg, xal iv "EXXrjOi. xal iv (iag^agoig, %oXXa. xal xaXa axorpyvauevoi iQya, yevvrjtSavrsg Xav%qiav aQitrjv' (Jjv xal uqci icoXXu rjSi] yiyovB Sia tovg    Eorum probamus, qui Sr/Xolr)  pro S,r)X(Sv soribendum couiecit.  Stallbaumius verborum structujram ait esse: TtaS av SiUaiTO  t avtd j xoiovtovS itai8aS jj.cc AJtoy ytyoyivoLii r t rovs avSpa)nivov* Zrjk&Y xal r ' Ofirjpoy xal  ' Hi>io8oy xal x ovS aAAo.v? 7totrj T uS xovS ayaSovS, eIs ixelvovS  (tizofiXaipaS, ola Ixyoya kavTgjy xata\Eiitov<$iY' Nemo negabit, hæc Yerba optime se habere } sed nura eo ordine, quo  PlntQ ea exhibuit, eum sensura  habere possint, quem StalJbuumius putat, alia quæstio  est, quam certe addubitare licet. Ruckertus commate post  'JitilodoY posito prius membrum  enuntiati esse censet xal elS  "Ojityjov d7tofi\h{>aS xal 'Hoto8ov, alterum xal xovS dXXovS  1 taij]T<}s tqvS dyaSov? Z?jXd>v.  Quamquam hæc explicandi ratio  admodum nobis placet, tameu  esse aliquid censemus, quod merito vituperetur. Non recte enim  dici arbitramur xal eIs" O pijpov  ct7tof3XixJxaS xal 'Htiiodoy pro  xal Eis "Ojirjpov ccTtoftMipaS xal  .tls 'HtiioSov* Igitur post aito~  (3A.£lJ>a$ comma ponendum curavimu«, quo efficitur, ut cum    admiratione aliquis dicatur  ad Homerum respicere,  atque Hesiodum ceterosque poetas bonos cum invidia quadam prosequi»   ei 8 e fiovXei, Hcprj,o?ovS Avxov pyoS . Brevius  hic locuta est Diotima quippe  supplenda auditoribus relinquens,  quæ facillime suppleri poterant:  ei 8 ftovXei, ZjjXtkiy Avxovp yov, otovS nalSaS x. r. A. Ceterum assimilatiouem generis, dc  qua supra dictum est annotat, p»  286., hoc loco admissam arbitror. Primitus neutrum genus  relativi Flato in mente habuit,  cui TcalSaS odiungeret appositionem. Post elegantiæ studio genus relativi mutavit, idque ad  sequentis nominis genus direxit»  Pro xaxeXbzexo vulgo xate~  fehzEzo legitur. Recte illud recentiores editores e codicum auctoritate in verborum ordinem  receperunt.   &y xal lepd TtoWd. cfr»  Wachsmuths Hellen. Altertbumsk» xavxa p\v ovv  xdv  6 v pvTj $ elrjS h. e. quæ  hucnsqne dicta sunt de  roiovtovs nalSaq, Sia de rovs uv%Qani^ovg ovSe*  vog na.   Cap. XXVIII.   Tavra (ilv ovv ru iganxa ”<Saq, m Xaxgarig,  xav Ou fivtj&ihjs ' tu da relta xai Inontixa, av tve* 210  xct xai Tavra lonv, luv rig og&us fisruj, ovX oid \  tl olo s t’ av tfys- iga fiiv ovv, £<pr ), iyiS x al ngo*  Qvfiiag ovdcv unoldipa' nuga SI txiaftca, av o!o$  ta ys- dat yag, rov og&ag lovra ini tovro  Erote, cornm tu quoque  mysta iactus es fortasse*  Iam iis, quæ Diotima protulit,  t d reXsa xai izontixd opponuntur, ut facillime intelligatur,  quid sub verbo Tavra intelligendum sit. Nimirum cum illa  verba ipsa arcana significent,  ad quæ spectanda, qui mystæ  esse cupiant, non admittuntur,  nisi ante quinquennali purificatione, quam xaSapCiv Græci  vocant s. xaSappov, ad rem  idonei facti sint, tavra ipsam  illam xaSapdiv denotare consentaueum est. Qninque autem  fuerunt, ut Theo Smyrnæus narrat Mathem. p, 18. initiationis  gradus, quorum primus xaBap~  f.ioS vocatus est, secundus tJ rijS  teXerr/S napaSoCiS, tertius inonreia, quartus avaSetiif xai  Crappareov btiSsCiS, quintus ro'  SaocpiXls xai Seotf Cw8iairoS  evSaipovla. Harum graduum  verisimile est singulum quemque  annum unum sibi exegisse,   ovx ol8* s el olo St* av  eItjS. Hic quoque e mysteriis  similitudo petita est. Haud raro enim, qui mystæ fieri cuperent atque arcana spectare, ^priusquam quinquennium præterlapsum esset, impatientes moræ  consilium mutabant atque a proposito abhorrebant, cfr. Piat*  Phæd. p, 69. C. eIcI ydp 6tfr  <padv ol Ttepl rat r eXard? y vap%rjxoq>6poi plv izoXXol, paxXoi Se re rcavpou Ut autem  melius intelligas, quo iure doctrinam de Erote Diotima cum  mysteriis comparet, pergit Socrates 1. c. : ovroi 8 ’ elcl Xard  t tjv i/iTjv 6u£av ovx dXXoi ij  ol 7tE<piXo6o(pyxoTES Op3(ZS.  gjv 6jj xai Sycaye xara ya ro  dvvaruv ovSlv dniXinov iv  rui pico, dXXa itavrl t porceo  npovSvpijSiiY yevtCSat. eL 6 e  opSdiS TTpov^vpij^tfV xai rl  7fvv6a/i?fv, IxeICe IXSovteZ ro  Cæpi S aldupaSa, idv SiuS ISeXy, oXiyov vdrapov, coS i pol  donat. Comparat igitur Diotima  rei iosequentis difficultatem cum  quiuqueunii illius molestia, atque, ut mystæ impatientes moræ, ita ne Socrates difficultate  rei ab audiendo deterreatur, vereri se indicat.   TCEip GJ 8\ E7C SC$ ctl. "&71E CSat verbum sæpissime adhibet  Plato, ubi auditores excitari siguifieaturus est, ut attentius aurb xgayfia %q%e6&iu (ilv vsov ovra levui 1x1 x «  xala CtoftarK, xal XQatov y.iv, luv oq&ws fjy^rai 6  xjyov/isvog, ivog avxbv Cioftarog igav xcel ivzuvda  diant accuratiosquo, quæ doceantur, percipiant. Petitum autem hoc verbum est e mysteriis,  ubi ducentibus ad arcana spectanda iis, qui itept t aS te\er aS erant, mystæ sequi iubebautur.   p\v v e ov oV“  ra. Hecte Ficiuns verba reddidit: Oportet eum, qui ad hoc  recto sit tramite progressuras,  statim ab adolescentia pulcra corpora contemplari, et primum  quidem, si modo recte ducatur,  unum corpus amare. Ceterum Sydenhamius, quem Wollius laudat,  optime annotat: Der Grund  hiervon ist der, weil das  innere Auge sich zur E mpfindung der Schonheit  eben so offnet, ais zur  Erkenntniss der Natur. Unsere Seele fangt immer bei einem einzelnen  sinnlichen Gegen stande  an, geht da nn zu einem  andern fort, vergleicht  beide, und siehtiniedem  das, was beidegemein haben, So fiihrt sie fort,  sammelt und vergleicht  mehrere andere Individuen dieser Gattung, bis  sie in allen diesen Individuen einerleildee, eine  und ebendieselbe Natur  wahrniinmt, So gelangt sie endlich zu einem vo11standigen Begriffe dieser  sowohl de ii Arten ais der  Gattung selbst gemein schaf tlichen Natur, iener ewigen und un veriinderlichen Idee, die eine und  ebendieselbe in allen ist.  Inseqnentibus singuli gradus percensentur, quibus initiari debeat  is, qui ceteram pulcri ideam  concepturus sit. Itaque Diotima,  Stallbaumius inquit annotat, ad  b. 1., primum ait initiationis  illius gradum esse, quo ad unum  nos applicemus corpus pulcritudiiie insigne, ex eoque virtutem  et bonorum sermonum fructum  procreare studeamus. Secundum  esse hunc, ut non unum aliquod  corpus amemns, sed omnia, quæ  emineant pulcritudine, corpora  amore complectamur. Tum progrediendum esse ad consectandam  animi pulcritudincm, præ qua  corporis forma omnino contemnenda sit atque id agendum, ut,  quod iu moribus, legibus, institutis pulcrum sit, id animadvertatur atque diligatur. Denique  perveniri ad sapientiæ atque  philosophiæ studium et amorem,  quo qui incensi sint, eos demum  ait intueri pulcritudinis veræ,  constantis atque æternæ divinam formam atque imagiuem.  hv 6 S avtOV dcbpLCtTOS  ipav. Bekkerus e quinque codicibus edidit b>o$ avt&v  yiaroS Ipav, quæ scriptura, nt  Stallbaumius atque Ruckertus iam  monuerunt, nullo modo ferri  potest. Pronominis repetitio primo obtutu molesti quid habere  videtur in verbis iittiTCt ouroV x. T. A., re accuratius perpensa repetitam videbis, quo vaycwav Xoyovg xcdovg' Exuta 6tl avtov xotavoijaui,  ori to v.aXXog zo ixl ougovv Gci/ian ra> Ixl triga B  0Bfiau aStXqjov lari, xcd tl bu dicoxuv to Ix’    lidias graduum enumeratio emineret, alterque ab aitero significantius discerneretur. Et quum  in huiusmodi singularum rerum,  quarum altera ab altera accurate  seiungcnda est, usitata prope sit  verbi finiti repetitio non dubitavimus præclaram Stallbaumii conjecturam, quæ et a facilitate  commendatur, in ordinem verborum recipere, atque dei pro  de exhibere: ineita dei avtov  Xatavoijdai. Verba autem quod  attiuet: kvoS avtov CcdpazoS  £pav, quoniam præcedentibus adiuuguntur, nontanquam novi gradus SIGNIFICATIO iisdem opponuntur, avtov pronomen nobis quoque admodum displicet, ut Bekkero displicuit, ex cuius scriptura  eruimus, quod unice verum esse  videtur: kvoS av toiv dcopazoov  ipav. Av particula, ut supra  indicavimus annotat, 209., e  superioribus aliquid supplendum  esse docet, ut expletior oratio  audiat: rtpajtov /Av dei rov op$qqS lovta ini tovto td npdypa ivoS zcdv (jojpdtcjv ipdv.   ori t d y d XX o S ad e A(p 6 v i6tt. AdeXqjov rarius  cum dativo casu coniunctura reperitur, quam cum genitivo ; in  caussa hoc esse arbitror, quod  rarius tropico, quem vocant, quam  proprio sensu exhibetur. Substitutum h, 1. est ddeXqjov nomen  in opioiov s. d/ioiotazov verbi  locum ideoque eius casum adscivit. /   to in eldei xaXov. Wytteubachius ad Eunap, Yol, II,    247* h. 1. dicit to in* eT8ei xaA ov dialectice dici pulcrum in  specie, quæ generi opponatur. Gai assentitur Stallbaumius.  Male, si quid video. Est enim  pulcritudo, quæ in forma est atque sensibus percipitur» Hinc etiam ei dei dicSxeiv  dictum vnoSezixdiS. Ruckert.  Schleiermacherus verba reddidit :  und es also, wenn er dem in der  Idee schdnen nachgehen soli,  grosser Uuverstand wiire cet,  Schulthessius ; uud weil doch das  Schdne der Gesummtgattung angestrebt werden miissecet. Recte  Wyttenbachius et Stallbaumius  verba ceperunt. Ficinus habet :   Et si sequi decet, quod in specie pulcrum, absurdum est cet,   yai eI det diGJXEiv X a AA o S . His verbis tertius  gradus continetur, ut quinque  etiam eroticæ initationis gradus  nominentur. Vide annotat, p,  3f)l* Sed hæc verba tauquam  alicuius gradus significationem  Flato non attulit, ne nimia, opinor, singulorum membrorum similitudine oratio laboraret. Proprie scribendum erat; eneixa dei  avtov Zv te xai tavtov ?}yei6$ at to ini niidi toiS dot/tadi  xaXXoS xai dicjxeiv avto ov  in* eldei xaXov. Sed quoniam  hoc gerius dicendi præcedeut| enuntiato simillimum est, verens  scriptor, ne nulla varietas esset  orationis, condilionali particula  addita id genus dicendi exhibuit,  qi/od in libris comparet. Quæ  uutem sequuntur > tovto 6* £v~    1 tiSst xalov, x oXlf/ avo icc (irj ov% tv re xal r avrov  cjyeiG&ai ro Icci ctaGi roig GiojiaGt xalAog • rovro 8 ’  IvVoijGccvrcc xaraOtfjvai ctavtav rav xaiwv Gafiarcov  iQaOrrjv, hos 8 e ro GqjoSga rovro %a)JcGai xaracpgovrjGavra xal G/uxgov tjytjGafiBvov ' ftsra da ravta ro  Iv raig pv%ais xaAlog ti/ucattgov rjyyGaG&ai rov iv  tfii Gajiau, agre xal, av btcuxrjg cov rqv us  VOtjdavttt xara6ri]Vai rursuni  ad verborum præcedentium bt etra det avrov xarctvoij6ai exemplar conformata sunt, quartum gradum eroticæ initiationis  exprimentia, ut expletior oratio  audiat : httira 6ei avrov ivvorj->  Cavra xara6ri]Vai x. t. A.   bvos db ro dtpodpa rovro. 'EvoG sc. xaXov tiooparoG.  Sensus est: nimium autem  illum unius corporis amorem, (quo de supra dictum est  210. A. xal TZpcorov pbv  IvoG av r cov 6copdxcov ipctV  et quem qaotidie videre licet,)  cum contemtu remittere  oportet. Minus apte Ruckertus annotat ad b. 1.: quod autem rovro posuit, eo factum f  quia cum > Socrate loquitur Dio tima f est enim eadem ilpoove.iA t  quam ubique Socrates usurpat  Platonicus j ut ad amorem puerorum propensiorem se esse simulet. Tantum enim abest, ut  propensiorem Socrates se ostendat Diotimæ bis verbis laudatis  ad puerorum amorem, ut potius  cur non sit, et esse nolit, eius rei  rationem indicatam habeas. Prorsus autem rei intelligeutiam Riickertus pervertit, de puerorom fimore hic cogitans, *EvoG ro 15<po Spa rovro potius ad utrumque sexum pertinet, atque sive femina sit  sive puer qui ametur, unius amor (die ausschliessliche Liebe ei nes Gegenstandes) vituperatur c Ii Sr e xal dv xal 6 pixpd v avSoG i XV’ Vulgo iav  additor ante Cpixpov. Annotat  Stallbaumius ad h* 1* : Horum  verborum constructio quam valde  laboret, etiamsi non observaverint interpretes, tamen vel mediocri animi attentione neminem  potest latere. Quum enim doGre  Xai referendam sit ad igapxetv  avrqj, apparet eorum verborum,  quæ interiecta sunt, rationem  iav bis illato mirifice perturbati. Neque tamen medicina longe  petenda est. Deleto enim altero iav omnia sarta tecta erunt. Nam ita xal tipixpoV positum,  ut Piat. Criton, c. V. extr. et  n xal 6pixpov ypcoV ocpeXoS  7/v et sexcentis aliis locis. Idem  de hoc loco nnper visum esse  Astio non sine animi lætitia video, Sententia igitur hæc est: si quis proba sit animi indole et vel tantillum  pulcritudine corporis floreat, Multo probabilior et,verisimilior hæc coniectura est,  quam Sommeri commentum, qui  cov participium in y immutandum censuit. Pro iav, quod  ante irtietxjjG positum reperitur  inultis in codicibus, vulgo txv  legitur, quod Bekkerus iu oidi—  nem verborum recepit, quem    xnl [lav] 6juxQov av&og lyy, eiagy.nv avrco xal tgttv C  xal xijdiaitca xal xlxxuv koyovg r oiovrovg xcd t^ryriiv,  omveg jtoiijaovOi fiO.rlovg rovg veovg, Uva avayxaod fi  av &taoua&ui ro iv rolg ixirrjdevfiatii xal rolg vofioig  xakoi', xal zovto ISnv, ort jcav ai no avu5 fcvyytvig  tduv, tva to siegl ro Ouaa xa/.ov tiiuxguv n %yrfii]rai uvca ' (tstic 6« ta tTti,xr t Sivy.ara Isti rccg ixiOrrjfias    secuti sumus, nt esset, cnr acribæ uon intelligentes huius vim  particulæ ante tijuxpov idv  inseruerint.   xal t Ixxeiv \6y ovS t oi OvzovS x al ?,7/z etv. Verba  xal ZtjzeIv Astius ineptnm glossema habet, neque quiequam post  rixxsiv \6yovs xoiovtovS locum  habere arbitratur, quam xat ix T pl<pEir, Quod verbum si compareret in libris, a nemine non  probaretur; sed habet etiam # 7teiv, quo sese lectori commendet. Stalibaumius ctTjxsiv verbi  patrocinium suscipiens, Diotima,  inquit, hoc dicit: talem amatorem uon modo ipsum parere quasi  et ex se procreare, sed etiam  aliunde quærere et investigare  eiusmodi sermones, qui iuvenes  reddant meliores. Quibus verbis significatur maxima hominis  contentio et stndium, qni niteri  omnibus rpodis prodesse cupiat.  Recte.   oltiVES It Oli} dovtfl. Iland  raro Græci scriptores futuro tempore utuntur, quo significent,  aliquid haud dubie futurum esse  atque fere necessaria de caussa :  welche die Iiingliuge besser rnaclien m ii s s e n .   tva dvayxa.6$i/ ivct  x 6 n spl x. x. A. "iva particulæ repetitio hoc loco sutis molesta est. Huiosmodi repetitiones admittuntur quidem a scriptoribus, sed eo fiue, qui a nostro loco alienissimus est. Nimirum quando cum gravitate  singulæ alicuius rei actionisve  partes enumerandæ sunt, haud  raio scriptores voculis npdoxov  pkv  insita s. insita 64  utuntur. Hæ partes, ubi per  Runles particulas inferuntur, haud  raro etiam illæ voculæ omittuntur, atque particula finalis repetitur. Vide lud. s. v. Repetitio. Quam aliena hæc dicendi ratio  a nostro loco sit, sponte intelligitur. Hinc Astio assentimur, ivct  posterius expungenti, quod quomodo ia ordinem verboium irrepserit, facillime potest indicari*  J*rnecedit enim idti, quod»' itpsAxioxixov dnte interpunctionem  assumsit, cuius vocabuli syllaba huulis iucuria scribarum duplicata ansam dedit corruptioni.  Totum Jocum Astius sic scribi  iubet: iva avayxa6$EiS av   SsacSaCSai to iv tois Inixr}Qsvpatii xal rois vopoiS xaXov xal xovt* i6slv, oxt ndv  avxo avxcp ZvyysvsS i6xi, ro  mpl to 6 copa xaXov 6/Jtxpov  . xi tjyjjorjxai slvau Neque probamus Stallbauraianum argumentum, quo dicitur admissa conjectura Astii totius sententiæ ratio  perversa esse. Quippe ita, Stati 20    t    t,   uyayuv, f 'vct TSy av ixusrtjfuSv xaiUos, xal fifJxav  D XQos nohv fjdrj r. 6 xaKov, (irjxtri ro xuq evi, montq  olxttrjs, uyaxwv, xutduyiov jkUAos V uv&qwxov uv os    banmius inquit, ea par* enuntiati, quæ continet rei longe  gravissimæ significationem, participio indicatur, altera, quæ  rem minoris momenti denotat,  per verbum finitum exprimitur. De hoc verborum structura vide  ludiccs 8 . v. Participium,   pera 8i x a kn iXTf Ssv para  ay ay eiv, Hic ut  taceam tot verbis interpositis denuo novam periodum ab illo detV  in principio posito suspensam,  nonnihil offensionis habere, illud  vix excusare possum, quod sublectum etiam mutavit Plato, atque ab eo, qui ducitur, transiliit ad eum, qui ducis et magistri personam agit. Est enim  plena sententia: Ssi Xov 7/yovp£vov dyayeiv avxov x. r. X.  Hoc Riickerti iudicium est, quod  esse suspicor qui probaturi sint. Nobis neque 8« verbi omissio  incommoda est, neque vero sobiecti mutatio excusatione indigere videtur. Suut enim verba  magis ad sententiam, quam ad  grammaticam subtilitatem conformata, Atque mirari non possumus, hoc loco pro eo, qui initiandus sit, eum commemorari,  cui iuvenilium animorum initiation sit commissa, cum idem etiam  in præcedentibus commemoretur*  cfr. p 210. A. 8ei yap, £<prj,  xov opSdfc lovxa btl rovro ro  irpaypa apxtdSai piv veov  ovra levat irci ra xaXa 6(dpata r xal npcorov piv, iav  opScoS 7\yr}tai 6 r\yox>pevof, kvoS av x. x. A.  prjxixt xo 7tap * ivido Sf tep oixirrfS dyandov. His  verbis inesse quod minus bene  habeat, statim lectores inteliigent.  Bastius SovXevgov ineptum glossema habet, quod oixkxTjS verbi  explicandi caussa margini olitn  adseriptum post in ordinem verborum irrepserit. In aliquot codicibus pfo ptpte xt xo legitur  pyjxit* ha), uude Bekkerus atque Schleiermacherus scribendum  ceusuerunt pTjxezi rw. Astius scribendum couiecit: prjxexi xo  7 tap* ivi, QoSnep olxixifS, dyartGov xaXXof, y avSptanov xivoS 7? ijtitTjdsvpaxo $ IvoS, x,  r. A. Vulgo verba hoc modo  interpunguntur : 7£poS noXi) ijSjj  ro xaXuv, prptkxi xo nap - ivi,  ddsnep oIxext}? ayandov naibapiovy xdXXoS, t} dv$pGD7tov x 1 YOS X. X. A. Stullbaumius ad h.  1. Nihil, inquit, mutandum videtur præter interpunctionem,  quam nbi emendaveris in hanc  modum: xal (iXincov npds noXv  7/drj xo xaXdv, pTjxizt xo nap’  ivi, doSitep oixixTjS, ay vendor  itaibapiov xaXXoS x . r. A., haud  scio au omnia satis expedita futura sint. Nara ad ro nap*  ivi, quod connectendum est cum  dyaitdov, rursum intelligas xaXov, Apto vero additur c Zsnep  oixknfiy quoniam, qui unius tantum admiratur polcritudinem, is  ei tanquam servus quasi emancipatus videtur. Porro nihil habent offensionis, quæ deinceps  sequantur: naiSapiov XaXXoS   iittXTfSEvpaxo » ivoS, quæ nemo est, quin videat, apposita esse  *o  \  y imTTjdlvfiaros {vug, dovktvmv (pavXog y xal 0 /jixqqkoyog, cAA’ tal ro nokv nikayog xecQamiivog rov xakoii xcd &taQdov xolkovg xcl uaXovg ivyovg uai (it  præcedenti ro nap* kvl explicationis gratia, ita ut pro to xaX uv nunc dicatur nuiverse xaAAoS\ Denique nec participiorum cumnlatio quidquam habet,  quod ab loquendi consuetudine  alienum sit. Nam fiXbroDV npoS  noXv ro xaXov arcte cohæret  eam pipiETi ro nap * kvl dyanckiv f atque indicat modum et  rationem, qua fiat, ut amator non  amplius unius tantnm admiretur  pulcritudiuem, 4ov\evgjv autem  reiereudum est ad q>avXo$ y xal  6p ., ita ut idem sit, quod dia  Tu BovXeveiv* Quocirca sententiam verborum sic fere reddiderim: post studia illa   ad scientiæ genera adducendus est, ut sapientiæ intueatur pulcritudioem, atque eo, quod latissimum puteri campum spectat, non i a m unius,  sicuti servns, admiretur  pnlcritudinem eaque servitute vilis existat et  pusillus, sed ad immensum pulcritudinis.mare  conversus etc. Iloec egregia verborum explicatio est, qua et  codicum lectionem servatam fet  Platonis ingenio haud indignam  gententiam repertam habes. Unum  tantummodo est, quod in hac  verborum explicatione minus nobis placeat, oixBTt}? nomen. Satis apertam esse reor, Platonem,  si servilem conditionem eius  describere voluerit, qui unios  hominis vel rei udmiratidne atque AMORE captos teneatur, 6 o d\oS non oixittjS nomen ad  hibiturum fuisse. Sic infra  219. E. xctTatdefiovXayiEro? re   DfCO TOV CtV$(XO7t0V G)S OvStlf  V7t ovSeyqS d\Xov icfpiya . k, cui innumeros alios locos  addere possemus, quibus proburetur, ad servilem conditionem describendam Platonem nusquam o fxkxyjS vocabulo nsum esse. Scribendum est autem pro oixixtjS  nomine 6 IxitrfSy quæ vocabula  passim confusa esse Iacobsins  monuit annotat, ad Meleagri  epigr. XXXII. v. 2. De Initr/S  vocabulo amatorem unius hominis  describente, vide Excurs.   &it\ to noXv niXayoS  tet pappivoS rov xaXov .  Picinus verba convertit: verum  in profundum pulchritudinis se  pelagus mergat. Stallbaumius exhibet: sed ad immensum pulcritudinis mare conversas. Videtur nemo ioterpretum verbis offensus esse to noXv niXayoS,  qoæ sane, præsertim cura præcedat xal ftXbtcov xpuS noXv  ydij to xaXov t nimis ponderose  prolata snnt. Satis erat dixisse  ini to niXayoS rov xaXov  vel ini ro noXv r ov xaXov Utrumque verbum h* 1. adhibetur prorsus eodem modo, quo aX AofT cum nomine aliquo coniungitur. Ceterum apte conferri iubet> Stallbaumius Plut. Quæst,  Piat. 1001. E. ro piyi6rov y ccdtoS iv Svpnodtco Sidatixoov, rttoS 6si toIs ipoarixoir xpydZaij perdyovra rrjv  i>vyt)v ano tcov afoSyrcov xaXdjv ini ra votjrd, napeyyvd  pijrs CooparoS tivoff pyz’ im20 •   ‘yaXoitQtxtig rixrij xccl duevotjfuna tv rpiioGotplct atpftovto, eag av ivrav&a QGXS&alg xal avfy&fls xattSij  tiva bu&truirp (ilav Toiavrrjv, fj loti xaXov toiovSt.   E IlHQa 6s ftot, hffj, tov vovv XQogt%uv tSg olov  r t (laXitita.   Cap. XXIX.   "Og yuQ av (lifflt ivruv&a XQog t « iQatixa xaiSaya  tijSev/icttoS fitjr’ btttirijftriSxaXAft fiids v7totErdx$cn xal 8ov~  A eveiv, aXX* dnoOtdvxa xij$  itepl xavta pixpoAoylaS ini xo  noAv tov xaAov itiAayoS xpi7te<$$ai.   $e&)pG)v  rixrxj xal  8 tay 01 } p at a x. t, A. ricina*  exhibet ia conversione : abi ipso  iutaita multas præclaras atque  magnificas rationes intelligentiasque in philosophia abunde  pariat. Attius, dqiSovGQ verbo  oifeusas | acpSova scribendam  eoniecit. Nobis transpositione  verborum opus esse videtur propterea, quod præcedens 3en>pcjy participium sequente accusativo, qui ad id non pertineat, satis inepto loco positam videtor. Supplendum censent ad $£(u)p(k)V interpretes avzo, sed supplemento illo ordo verborum ^eoopGjy noAAovS xal  xaAovS A oyovS xal peyaAonpeneiS haud excusabilior redditur. Scribendum igitur videtur  esse: aAA* btl td noAv nekayoS ZExpappeyoS rov xaAov  xal SEwpobv zoAAovS xal xaAovs AdyovS xal 8iocvoi}pata  xixxy iy <piAo6ocpia dq>$ovaa.  Seusus est: sed ut conrsrs o s a d 'im m e n sam pulcritudiui.s copiam atque intuens pulcrorum atque præclarorum lermonnm  immensam materiem (vide annotat, 333.) pariens sit  in philosophia ditissima. De verborum transitivorum absoluto usu, quo nostro loco xi~  XTQ dicitur pro tixxoDV y, sæpius iara diximus. Vide Indices.  tiva initixrfprfv piav  x oiavtrjv h. c. scientiam  eam, quæ est ideæ pulcritndinis, ad quam cognoscendam Socratem Diotima adhortatur ut animo attento essa  studeat. Ceterum xazidy miuus  apte Schleiermacherus reddidit:  bis er erblicke; xaxiSel-y est  potius: mit dem Blicke erfassen,  agnoscendique notionem videndi  notioni addit. Sic 172. A.  legitur roJv ovv yycopipooy r/J  oxiCSe xatidcSy pe xdfipcj&ty ixoÆde x. x. A. h. e. : einer  meiner Bekanntcn, der mich von  hiuten sali and erkannte. Paullo  infra 210. E npds riAuS ySff  icoy t&jy ipasTixcdy i^aitpyr/S  xaxdip ex ai xi SctvjiaCxov  x. x. A.   piypi iytav£a. Sic libri  meliores omnes pro vulgato //iXptS, Quod enim Phrynichtu  6., Herodian. Philet. 451.,  alii grummatici veteres, pdxp* el  axfn tanquam Atticam probant, fttG>ntvo$ i<pt*fjs ts xal oq9& s ra xaXa, srpog  riAog fjdy iwv zuv igauxiJv t^alcpvyg xazvipizui n ftav(iciGzov tijv tpvGiv xaXov, tovto txiivo, a £ioxQccceg,  ov 8rj tvcxEv xal o£ ZfixQoo&iv zcavzig novot zjaccv,  ngarov (tiv ccei ov xal ovts yiyvofisvov ovts utzoX!.v(1£- 211  vov, ovts av^avofisvov ovts qp&ivov, ezcaza ov zy (ilv  tcaAuv, zy 8’ alOxQov, ovds rora [ilv, rora 6 ' ov’, ovds  arpog (ilv ro xcdov, sgog da rd uIoxqov, ovd' Ev&a    filxpiS antem et axpiS improbant, id verissime dictum esso  testantur Platonis codices meliores omnes, qui tanto consensa  tuntaque constantia ea de ro  consentiunt, ut vix sex septemvo  apud Platonem loci' reperiantur,  obi altera forma communi firmetur librorum consensione. Nam  quæ Heindorfius ad Piat. Gorg. collegit, ea nunc omnia  ex codicibus emendata suat.  Stallb.   Secj/isv o$ i<pe£ijs re  pcal opS-d)? h. e. die Grado  des Schdnen in seiner 1'olgp und  Richtigkeit. De tl pronomine  indefinito, adiectivis nominibus  vel præfixo vel postposito, Matthiæus disseruit Gramm. ampl., ubi et noster locus laudatus est.   iCpoS tiXoS y$tf ioov. TIpoZ tiXoS ikvcti dicebantur ii,  qui superatis gradibus tandem ad  spectanda arcana admittebantur.  Hinc factam esse videtor, ut ipsa  illa arcana, quorum caussa multi  labores suscipiendi erant, TfiSv  teXcov nomine insignirentur. Rectissime Wachsmuthius Hellen.  Alterthomsk. I, 1. $24. annotat: Die Grnndbedeutnng des vielsagenden VVortes tiXoS ist  niclit die des Endes, ais der eintretenden Nichtigkeit voo etvas Vorhandenera, des Eintritts  einer Leere statt der friiheren  Fiille, sondern vielmehr, kraft  der Ableitung von tiXXca (zum  Dasein kommen, hervorwachsen,  reifen) der Bcgriff, dass etwas  •ich verwirkliche, eu dem Stande der Reife kumme, sein Ziel erreiche, seinen Zweck crfuUe,   rouro ixeivo sc, idrlr.  Diotima nunc de pulcri idea locutura, cuius caussa tota oratio  suscepta est, rouro pronomine  demonstativo recte utitur. Exeivo addit, ut significet, eiusdem  pulcri ideæ iam prius mentionem factam esse. Hinc rjdav  explicatur, imperfectum tempus. Significat enim : cuius caussa esse  diximus labores omnes. Ut  Græci tovto Ixeivo, ita Latini hoc illud adhibent hand raro,  atque interdum satis cum acrimonia; cfr. Terent. Andr. A. I.  sc. 1. .   Quæ sit, rogo. Sororem aiunt  esse Chrysidis.   Percussit illico animum. Atat  hoc illud est,   Hæc illæ lacryinæ, hæc illast misericordia. it pdotov æl ov xat  o t’tfi x. X. X. Satis notum est,  atque eti«uu vernaculi sermonis (ilv xcdov, iv9a 8s alcSynov, <5g rtfil (ilv ov xcekcv,  ual Se alexQoV ovS’ av q>avxa09^<Stvai avxo [16 xalov]  olov TtQoganov tt ovfis jjfipfj ovfis alio ovStv ov  (Swfia [itte%sL, o vd£ xtg koyog oi)6a xtg btasximij, ovSi  jtov ov ev iteQa nvl, olov Iv £w<a rj Iv yjj rj Iv  B ovgava > jj l'v xtp aXXtp, alia avxo avxo fit&   ttinov (iOVOuSeg a et ov, r a fia alia navra xala Ixeivov (texixovxa xqoxov uva xotovxov, olov ytyvofievav  te xov allav wtl dzollv(dvav p/Siv exetvo (ii/xe te    probatur exemplis, duas res, quarum altera alterius explicatio sit,  copula adhibita haud raro arcta couiungi. Huius usus exempla  si quæris, ludices adi 8. r. xat  explicativum. Sententiam quod  attinet, cfr. Cic. Orat, c. 8* Has  rerum formas appellat ideas Plato, easque gigni negat, et ait  •emper esse, ac ratione et intelligeutia coutiueri, cetera nasci,  occidere, fluere, labi, nec diutius  esse uno et eodem statu.  ovdfc npoS plv T 6 xa \6v. Hæc verba ut vulgo ex*” bibentur, articulo gravi iusignito, aliquid iucommodi habent}  quis est enim, qui non censeat,  si ro nocXoy exhibitum est, articulum cum nomine subsequente  coniungendum esse? Idem cadit  in verba to aidxpov, quæ paullo  infra leguntur. Gravem igitur ia  acutum immutavimus, quem etiam  exigit pausa, quæ, si recte bæo  verba recitaveris, post ovSfe TtpoS  plv ro comparebit. Ceterum TtpoS  plr to, npoS TO duplicem  rationem indicant, qua res terre*  strea spectari licet, ideam pulcrl  spectari non licet,   ot>d* av <p avta<$$7j de *•  tat avxo [r o xaXov]. Bekkcius, quem Dindorfiu* et Riickertus secuti supt, e codicibus,  ut videtur, avT(fi pro avxo edidit, Hoc avTcJ, Stsllbaumius  inquit, probare uoli. Idtelligitur  enim ipsa puteri species et forma. Recte; sed mious nobis  placet To xaXov, quod, quam facile potuerit ab eo, qui avro  recte iutelligeret, in ordinem verborum inferri, statim apparet.  Avxo nutem prorsus eodem modo  positum esse videtur, ut 210,   E. TOVTO IXEIVO, OV 6f) £VEHEV   xat ol tyjcpo6$Ev TtavTES no voi rfiiav. Uncis igitur inclusimus verba ro' xaXov,   a XX' avxo xu$* avxo  peS* avtov. Apte Schleiermacherus verba reddidit : sondern an und fur sich und in sicb  liberali dasselbe seiend.   t a Sb aXXa narra 7cadx et y ptfdiv* Dicuntur  emuia, quæ in terris pulcra vocantur, sensibusque subiecta sunt,  non ipsa ideam esse pulcri,  sed cum ea cohærere tautummodo, ut cum hæc oriantur atque intereant, illa neque augeatur, neque minuatur, neque ulli  ' mutationi obuoxia sit. Hæc pizijf ideaS quomodo intelligenda sit, a Stallbaumio explicatum habes annotat, ad h. i.; 4 nXiov (irjtt (Xctrrov yiyveidai (it]d's natixuv (itjdtv.  orav bt/ rts ano rmvSe dia r 6 oq&us naiScgaoniv  Inaviav Insivo to xaXov aQ%i}un xaQoQciv, 0%eSbv civ  ti antoiro tov reXovg. tovto ' yrcQ Sr) ian ro bgftug c  ini ra iganxa livai $ vn aXXov uyso&a i, ciqxoiibvov  ano ravds tav xaXwv ixeivov tvixa tov xaXov clil  inavdvai, togneg tnavafia&ftolg XQwficvov, uno tvog  ini 6vo, xal uno dviiv Ini narra ra xaXa edficcra,  xal ano tav xalav Oafidzav Ini ra ' xaXa InmjSsv- Quæ bona, pulcra, honesta sunt,  ea putabat Plato bona, pulcra,  honesta facta esse eo, quod referrentur ad ipsam bonitatis,  pulcriludinis atque honestatis  speciem, eiusque quasi partem  aliquam in se continerent.   olor yiyvopevoov re  tcov aXXoov x. r. X. Dc olor  sequente infinitivo vide Matth.  Gramm. atnpl. $. 535. Laudat  Btallbaumius Piat. Apol. Socr c.  18. iyoo rvyxtxfc* tov toiovtoS,  oloS vTto tov Seov r y itbXei  8e8o6$ai. Adde Piat. Protag.  1 >. 330. C. Msttv apa toiovtov  t} SixaioOvvy olov Sixaiov lirat. Ibid. n. 330. D TCoTtpov  tibvtovto avto ro itpdypd (pate toiovtov tCKpvxlvat olov  avodiov elvat y olov ouiov ;  ibid. 831. A. ovx apa icSzlv  odtorrj $ olov Sixaiov elvat  rcpaypa, ad quem locum Stallbaumius rectissime, li. c inquit,  toiovtov Ttpdypa, olov dixatov  elvat, Pro ixtlVOf quæ optimorum .codicum lectio est, vulgo  exeivoo legitur, quod et Ficinus  tuetur: cetera vero omnia, quæ  pulcra sunt, illius participatione  pulcra, ea scilicet conditione,  ut nascentibus et intereuntibus  alus nihil subtrahatur "illi aut    addatur y neque passionem ullam incurrat . Beue dativus haberet ixeivoo y ai verba abessent  py8h nadxetv pySiv, quibus  additis pleonasmus oriretur hoc  loco non ferendus. Igitur Ixeivo  Unice probandum ducimus.   ozav 8y ziS asto zdovSe Vulgo  legitur ozav 61 St} nf, quod  Biickertus retinuit, quia defendi  posse videatur» Illud Bodleiani Codicis lectio, Vatie, unios, Vindobonens. unius, quam Bekkerus,  Stallbaumius, alii intextum receperunt. Rem hic tangit Diotima, quæ iam in superioribus  commemorata est, cfr. p 210. E.,  ut nullo modo ferri possit Se  particula. *dteo tcdvSe autem ad  præcedentia respicit yiyvopk voov ze tcov aXXcov xal ctnoX Xvpsvosv, resque describit, quarum natura mortalis cum immortali idea pulcri aliquam communionem habet.   tovto yap 8 y itinv.  His et sequeutibus verbi* ratio  agendi summa lim repetitur, qua  uti «debeat, qui verus AMATOR esse  velit. Eam agendi rationem  cum scala comparat Diotima, qna  ab imis ad suprema ascenditur.  Hinc enaviivat verbum positum  et draPaH poiS nomen. Iu Flo(itera, scal ano x av xaXiov Inixtjdev/idxatv in l ta scala  (ia&y(iccta, igr’ av ano xav (ta9t](idxav ts t ixtivo   x 6 (idditfia xtievxytfy, o laziv ovx dlXov y avxov  ixelvov xov scaloti (id&tyia, scal yvoi auro xeXevxmv o  D Voti, scalas/, tvtav&a xov (iiov, a qitte Zcoxgarfg, itptj  rj Muvuvixr) | ivij, el' n I q jcov aXXoth, 0mo xov ctv&Q<ancp, 9eco(itv(p auro xo • scaldv. a tdv stors ’ftys,    rentinis aliisque libris non paucis avafiad/iOiS reperitur, quam  scripturam etiam Phrynichi iudicio probatam habes, qui  824. fiaSfxoS, inquit, ' IotKov 8ict  *ov 5, 8td xov 6 *Axtixov. Sed  ut vulgatum retinuerimus, Lobeckii annotatione factum ad !•  c. Prorsus igitur asseutimur S tali—  baumio et Biickerto, qui ava fiaS/xoiS in textu posuerunt. Ceterum ne parum accurate et initium, a quo exordium facere, et  finem, ad quem teudere debeat  verua amator, descriptum atque  explicatum indices : numeri diversitate verborum aico xoav6e  tg ov xaXcov ixtivov i vena xov  XaXov efficitur, ut de Diotiroæ  voluntate vix dubitare possis.  Quæ enim in terris pulcra habentur, quoniam multa sunt, plurali numero, contra, quoniam una  est eademque semper, idea pulcri  singulari numero descripta est.   $$t’ av rtXsvTt/dp»  Primus Stallbaumius monuit, nostrum locum si exceperis, nullam esse Platonis, iu qno &V*  av reperiatar Hinc sane oritor aliqua voStiaS suspicio, quæ codicum nonnullorum auctoritate  augeri videtur. Etenim Rodlciatitts, Florentini, aliique libri m»u  pauci pro £ft av habent xai,  quam voculam u« propter sequentia minus aptam iudices, pro  teXevxiJujf in aliquot codicibus  TtXtvxiftSei legitur. Hinc Stall-  baumius scribendum esse suspicatur, xal ano xc5v fiiaSijudxoov in * ixetro xo jiaSrjua xtXtvxrjdtt. Sed cum hac scriptura prorsus nou convenire videntur, quæ sequuntur: xal yvoS  avxo xtAtvxdUv o l6xi xaXov,  quæ si velis in xal yvoSdtxat  avxo x, o l6xi xaXov immutare,, monendus es, ne iu uno quidem codice aliquam yvo o scriptnræ varietatem reperiri. Verba  convertit Stallbaumius: atquo  ad extremum cognoscat  ipsam pul critudinis id e av, quod præcedente xal  xtXtvrijdei qui probare potuerit,  non video. Licet igitur ist* av  præter nostrum locum nusquam  apud Platonem reperiatur, tamen  iu textum recipiendum est. KaL  autim, qaod pro iSx* av in aliquot codicibus comparet, ab iis  profectum esse putandum est y  qui ist* av alias apud Platonem  non reperiri intellexissent. Ut  nostro loco £sx* av, ita 191.  E. T ioof relative usurpatum habet, quo offendat; neutrum exceptis Jouis illis 'apud Platonem  reperitur, utrumque autem servandum est. quo magis a Platonica dictione alienum < st, co  studiosius. Ceterum xtXevtuv ov xtrccc %qv6iov te xal ia&rjrct xal tovg xakovg xal6dg te xal veavicSxovg 56 |ei eoi tlvai, ovg vvv vgav  ixxixfojgca, xal eroiuog el xal 6v xal aU oi xoUol,  ogcovteg ta xacdud xal twovreg æl avtoig, tf ncag  oiov t’ r/V, (itjte ia&ieiv [irjte xlveiv, aU.a fHdo&at  fiuvov xal jiweivac. xl drjra, Irprj, ' olo(it9a, el tat  ytvoLto avto xo xakov ISe Iv elhxQiveg, xa&agov, E    < '.ni tt enatam est tx Epxc<S3ai  tcXtvruvia ini Tt, quod contractionis genus apud Græcos scriptores irequeiitissimum,  SeGopivaj avto xo xaXov. Recte hæc verba a præcedentibus addita interpunctione  seiunguntur, continent enim accuratiorem ivravSa x ov /5iov  verborum explicationem. Sensus  est: Si usquam alias vita  vitalis. eat homini, tum  est, quum ipsum illud pol*  erum in tuetur.   ov naxa XP vtiiov h. e.  non ad aurum, vestimentum, al. comparandum illud iudicabis. Nam nata  præpositio ia talibus similitudinem indicat. Vide Piat. Apol.  Socr, init. opoXoyohjv av ty <*•  ye ov nata xovxovS elvai (bjta>p. Stallb. Diximus supra  de hoc nata præpositionis SIGNIFICATV annotat, 4l. Ceterum memorabilis locus est  propter verba TtaiSaS xe nai  veavidxovf. TIaidcov enim nomen Attico usu loquendi sufficiebat ad pueros iuvenesque significandos. Nemo autem mirabitur, veaviCnovS etiam commemorari, qui reputaverit, Diotimam, feminam peregrinam, hic  loqui. Eadem quæri potest cur  x di yvvalnai taS naXaS non  commemoraverit.  Ot)f VVV O p GJ V ix7t£Verba eflectum animi  judicantia aoristo tempore plerumque ponuntur, de quo usu  vide annotationem. Alia  tempora admittuntur tum, quum  non de re vere facta sermo  est, sed animi commotio inmmaita tautummodo commemoratur,  ut fieri posse vel solere indicetur. Hoc in nostrum locum cadit, ubi præcedente oparv participio conditio expressa est: quos  ut nunc res* se habet, si  vides, animo percelleris  atque paratus es et to et  alii multi, amasios semper videre semperque cum  iis esse, si unquam id fieri  possit, neque edentes neque bibentes cet. Vides igitur, participia infinitivorum loco,  infinitivos participiorum loco positos esse, cuius dicendi usus. exempla indicata reperies in Indicibus s. v. Participium.   a\\a $ ea 6 Sai fiovo t  nai B>w eiv ai. Hæc verba  grammaticam verborum juncturam  ai spectas, e præcedente na\%tot• po$ el nai dv nai aXXoi sroAA oi apta sunt; quibuscum, si ad  sententiam respicis, minus ea  cotiveoire senties. Non enim  amatores parati promtique sunt  tolo amasiorum adspectu atque  eorum societate delectari, Sed    ¥  I1AAT&N02    afuxrov, «/Urc (irj tivanlmv «JorpxiSi» re avftQaittvtav  xal % Qcofidrcov xcd aXk.rjg Ttoklijg tpXvaQlas rjg,   ukk’ avto ro &ciov xukov dvvairo (xovoudis xazideiv;  aatis est ipsis amasiorum societas et adspectas. Igitur liberiorem verborum stracturam Plato hic admisit, quam et alias ia  familiari sermone haud raro reperias. Eius originem putare  possis participiorum usum opaovteS xal HwoyxeS, de quo modo diximus. Nam cum dictum  esset xal ixoipoS el xal 6v xal  aAAoi 7 C 0 XX 0 I opdSvxtS   xal B,vv6vxe5  M 7 h £ i-GSieiv  pi/XE itivEtv f illaque participia  pro opdv ct Zvveivai posita essent, facillime scriptor infinitivis  uti potuit SeadSai et B,wiivai  in dictione, quæ præcedentibus  infinitivis itiSUiv et itivEiv opponitur. Ceterum de illorum  verborum absoluto usu vide Iudices.   d\\a py dv ttitXzwY .  Astius aWa abesse cupit. Contentus esset, opinor, ai xal ptj  scriptum esset. At Græci, ubi  nos dicimus and uiclit, ita ut  prædicatum prædicato opponatur,  pariter xal ovh et aAA* ovh  usurpant. Riickert. cfr. Piat.  Protag. 841. D. 7 roAAod ye  6 eI, £<py, ovxcoS $x Blv ' et IJpoSixe. aXX iyoa ev 016 dxi xal  2 ipovi 8 ijS xo *«A«roV E\eyev onep ypiit ol dWot, ov  to xaxov, aXX o dv py jbdSiov  y, d\\d 8ia zoAXcov icpaypa -•  Tvv yiyvyxai.   xal dWyS noWijs q>\vcr p laS 3 v tj x i} S’. I 11 Piat.   Phædone, quem Stallbaumius laudat annotat, ad h. 1. 66. C.  legitur: ipojxoov xal £ict2v- picov xal epoftcor xal eA8ooXgov  itavxoSaizMV xal q>AvapiaS ipninXyCtv rjp&S jroAAt/f, ubi Olympiodorns : cpXvaplaSxaA el 6 TJAdxcov nav to it£pixxdv t  ov povov xo iv \6yois, aA Ad  xal xo iv IpyoiS. Convertit  Schleiermacherus (pAvapiaS nomen: nnd andern sterblichen FJitterkrames. Aliter nobis de huius  vocabuli significatione statuendum videtur. Schol. ad Apoll.  Rhod. 1. 275. habet: cpAv ?,E iv  xvplcDS xovS Aifirjxds cpaptv  xaiopivovS avafidAAsiv xo vdop. Duplici igitur significatu  tpAvapla, quod cuui illo verbo  cohæret, videtur a scriptoribus  adhibitum esse, ut aut rem significet, quam aliquis, qui commotiore animo est vel vesanus  pvofert, aut nugas denotet resque expertes veritatis, quæ strepitu vel splendore quodam insignitæ sint. Priore significatu  ipsum (pAv&iv usurpatum habes  iu Meleagri epigr. 119. 5.   iroAAd 5 ’ 0 TtixpoS  aloxpd xaS 9 ypExipyS i<pAvde  nap^EviyS   'ApxtXoxoZ.   Adde Piat. Apol. Socr. 19. C.  xavxa ydp tapdxe xal avxol  iv t?J *Api6xo(pavovS xcopcpdto ; 9  2 cjxpdxy xivd ixtl itEpzpepopevov (pcxdxovxd te dipafiaxeiv xal dAAyv 7to\ Ayv q>Avapiav q>\vapovvxa, quo loco  non nugæ commemorantur, sed  vesaui hominis deliramenta. Altem significatu positum habes  £q’ oTst, tcprj, tpavXov ptov ylyvt6&itl Ixtids (Ittxov- 212  x o$ avdQtoxov xal ixuvo Srj fteafievov xal £vvovxog avta ; ij/ ovx Iv&vfisi, icprj, ou ivxav&a aura    Piat, de rep. IX. 581. D.   h ctTtvoY xal (pXvapiav.   d AA* auro xo Setov xaA d v 6v v air o pov o eidis  H. X. A. Abesse posseut sine  a! Ia sententiæ mutatione verba  fitVairo et xariSetv, quia præcedit cf rw yivotxo ISeiv,  Posita autem sunt haud dubie,  atque si ita dicere licet, e præcedentibus repetita, quod præcedentia a nostris verbis interposita aliqua enuntiatione nimis  remota sunt. Sed mireris, si particulam non item repetitam esse,  cuius abseutiam nemo interpres  aliqua excusatione indigere ceusuit. El Platonem revera omisisse certissimum est. Iluiusmodi autem omissiones in sermone  familiari haud infrequentes sunt,  ubi et pronuntiatione verborum  et habitu loquentis excusantur.  Ceterum Sydenhamius annotat  ad h. 1. laudatus a Wolfio : So  lange der Mensch in dieser Welt  lebt, und noch die Fesselu des  Korpers an sich tragt, ist er  selbst nach Platons Ideen uicht  fahig, sich zu einem so erhabenen Anblick in die Geisterwelt  erapor zu schwiugen. xal ix e tvo 8 f} $ e GD/iev ov.  Vulgo legitur xal ixeivo u 6ei  $£QOpkvQV i quæ lectio, quamquam non prorsus inepta est  possis eoim de necessitate dictam interpretari, qua, qui via a  Diotima monstrata incedat, divinum pulcrum non possit non  videre,  tamen admodum languet frigetqæ. In codice Bodle t   ia no pro o Sei reperitur oj Sei;  hinc Astius, quem Stallbaumius  secutus est, oj 6ei scribendum  coniecit. Speciosissima fit hæo  coniectura verbis intra positis  opaUvti gj opaxov: sed ut gj  dei scribatur, qnoniam opajvxi  oj opaxov paullo infra legitur, necessitas nulla est. Vulgatum autem o, quam facile oriri  potuerit syllaba finali ixeivo vocabuli forte, ut fit, duplicata,  facile iutelligitor. Id in cj immutavit, qui iutelligeret, o admodum frigere ; correxit fortasse  etiam, quod in sequentibus legit opdovxi oj opaxov . Iam pro  Sei in tribus codicibus, Paris.,  Vatie., Palat. Vat., legitur fit/,  quæ formæ sexcenties commutatæ reperiuntur. Hinc Schleiermacherus scribendum coniecit xal  ixuvo Srj $£GJ/i£vov, verbaquo  convertit: Me in st duwohl,  dass das ein schlechtes  Lcben sei, wenn einer  dorthin sieht und ienes  erblickt und damit umgeht? Hæc coniefctura Bekkero adeo placuit, ut in ordinem verborum reciperet. Id et  nos fecimus eius exemplum secuti.  In Ficini conversione legitur:  Jtfum vitant huiusmodi parui facis ? hominis videlicet ipsius t  qui illuc suspicit, qui tam præclarum spectaculum contuetur,  qui illi cohæret . Ex quibus  verbis colligi, potest, Picinum  quoque 6rj t non Sei, legisse.   ( f iova%ov ytvtjOtTiu, Sqcjvti a 6q<xtov to xuXov, zlxzuv  ovx tiSala agetijs, ars ovx tiSm^ov hpaxzofiivco,  akV dky&rj, et re zov dfoftovs iqiamoftiva, zexovzi   £s dgcTtjV ahftij xai Qg^a^iiva vitaQ%ii %£ 0 <pi?.ti yevto9tu xai, eixeg toj di.ho av&Qunav, d&avazn xai  Ixelva ;   B Tavzu Srj, <J Oax&gi zs xai ol dXloi, Hcprj (tiv  Aiozifia, 3 linueuat, d’ iyu' Tttnuaatvog di iteigafica xai rovs aXJ.ov s ittiftEiv, ozi -zovzov zov xzqfiazos    are ovx eiSeSXov Itpasrtopev co x. r. A. Prorsus eodem modo Pausanias 183- E.  xai ydp ov6h povipoS i6tiv y  axe ovdh porlpov ipcov npdyfiatoS. 6 rov t/SovS   Xprj6Tov dvroS ipatiti}* dia  fiiov pivei, are povipoa 6vv taxeis. Ceteram colligere licet e  nostri loci verbis, quomodo Diotima vel Socrates Orphei mytilum sibi explicaverit, cui ex  Orco redeunti <pa6pa ostenderant dii. cfr. p, 179. D.   aAA’ d\rj$ij t Sæpias iam  monuimus in superioribus, repetendum esse haud raro e præcedentibus verbis, in quibas compositum verbum contineatur, non  compositam, sed simplex. Vide  annotat, 89. et 290» Eadem dicendi norm^ etiam in nominibus interdum admittitur ea  lege, ut ex prægresso nomine,  quod rei notionem cam epitheti  alicuius notione coninnctam repræsentet, sola notio rei repetatur. Cave igitur eldoaXa et  ttXrfSi} sibi opponi censeas hoc  loco, ut somniis falsisque imaginationibus, quæ uno verbo cldooXcov comprehenduntur, veræ sc»  imaginationes opponantur. Hinc explicabis pluralem numerum  aXrj^ij verbi, quem Plato nou  fuisset admissurus, si illam dicendi normam adhibere coluisset. Sed alia etiam explicaudi  ratio adest, qua ccA. 77 .Sj 7 singularis numeri accusativum interpretari possis atque e prægressi»  apettjv supplere; futuros esse  iam prævideo, qui illam explicandi rationem inclumaturi, neque oisi faciliorem hanc probaturi sint. Utraque explicandi  ratio nostro arbitratu vera est;  utra verior sit, dijudicari nequit.  Res ex accentu orationis judicanda est, quo singula verba Diotima exornavit. Si pronuntiando  £i'8cj\a extollitur, prior explicandi  ratio verior est hand dubie; contra posterior rectior erit, si accentum orationis ita posueris, ut  et eid&Xa et apetrjS præ ceteris verbis emineant. Quamquam sequitur infra apetrjv aXrj$ 1 7, tamen inconsultius cave indices atque præpostera cara alterum genas explicationis alteri  præferas.   tiitep rc 0 dXXoj arSpo')7(0) v. Ex huinsmodi locis satia  docemur, Græcos accuratissimos  fuisse verborum pronuntiandorum,   - t'   rf/ uvftganda <pv<su ewcgybv cciidva "Egenos ovx av  rCg gaSUag lafioi. Sib Si/ ?yays (prjfii ygijvai narra  avSga rov "Eguxa npav, xal avrog rigui ra tgatixcc  xal Siaftgovtag aOxto, xal roig «AAotg xagaxilivofiaiy xal rvv rs xal a*l iyxcofiulta tijv Svvag.iv xal  dvSgdav rov *Egenog xafr’ odor olog t’ tlfil.   Tovrov ovv rov Xoyov, «J 0cuSgt, tl (ilv jiovXu, 0  ibg lyxcofuov tlg Egena vofiioov tlgrjo&ai, d 61, 3  rt xal oxi j x a ‘Q £L G bvofiatav, rovro ovofiafe. quandoquidem toj a A Aoo et roo  ctAAcp pronuntiando discreta esse  certissimum est, Pro aVS-ptJTtoov, quæ omnium fere librorum  lectio est, vulgo dvSptdiu * > edebatur. Falso. Nara sententiæ  gravitati gravior verbi fornia  convenit magis. Ceterum haud  raro huiusmodi enuntiationes,  qualis est Einsp rea aAÆa dvSfjcjxcov, Græci scriptores adhibere solebant, quibus sententiarum prolatarum vim augerent  atque quodammodo amplificarent.  Sic supra reperitar 211. D.   ivrotvSct rov /UoVf ElTttp   itov aAXoSi, fiioarov avSpcanea  x. r. A.   lq>r) jt\v  n in ei6 jiai  6 * i y eu' h. c. utilia dixit.  Ita ego credo. Quæ sequuntur ite7iei<5p&.voS 6 l neipco jxai xal tovS dAAovS nei^Eiv  cum Aristophanis verbis couveniunt 189. D. iyo» ovv 7tEi~  pdoojiai vjj.lv ElSr/y/fGa<S$ai n}v  .Svvajuv avrov, vjleIs 61 rdiv  aAAaor 6i6a6xaA.oi ioEtiSe.   ry av$ p con eiot q>v6ei.  Sæpius iam annotatum est in  superioribus, <pv6iS cum adiectivo aliquo couiunctum nominis  periphrasin efficere, quod eius  dem est atque adjectivum radicis, Ty dv^peansia tpv6n igitur idem fere sigmificat atque  xoiS avSpeoitoiS. Ceterum cuna  gravitate dictum existima ty  avSpaamlx q>v6si, ut humanue naturæ debilitas, noa  solum humana natura, periphrasi illa significantius indicari significetur. ei ‘61, o rt xal oity £a/petS. Consuetius dicendi genus præcedente sl jiiv est eI 61 jirj,  Quod cave hoc loco ponendum  censeas ; neque perinde est, utrum  eI 6e an eI jtrj legatur. Exhibetur autem ei 6i h. 1. ita, ut  utrum Phædrus facturus sit, hoo  Socrates sibi placiturum esse promittat, quasi diceret: sive pro  laudatione Erotica orationem  meam acceperis, sive non acceperis, perinde est. Si accipis,  laudationem eam nomina, si  noa accipis, quo libuerit nomine appella. Ceterum conferenda  cum nostro loco verba sunt Piat*  Protag. 358. A. site yap yjSO  elre rspTtvuv AiyeiS sire %aptov, e ite oitoSsv xal oxgoS X°d~  psiS ra rotavta ovopa^oav  rovro jiot jcpoS d (1 ovAojioa  dxoxptrixu    t . - Cap. XXX.   Elxiytog 5h zavta xov Ecaxgatovg rovg fisv txacvtlv, zov dh 'AQuJxocpavTj J.iyuv ri hu%uguv, on    rovS fi\v drttitretr. Hæo  et sequentia rursus obliqua oratione proferantur, quod ab Aristodemo relata finguntur. Supplendum est igitur etpij 'Apidxd677 / 10 ?. t ov 61 *Api6xo<pdvrj x.  r. A. Cum Socrates Aristophanicum mythum tetigisset vel «otasset potius verbis 205 E.,xa\ Xiyercct pev ye rtf, £<pij,  XoyoS, cJ? ot dv x 6 fjjttdv tctvzpjv Zrfxu>6tv, ovxot iftoodiv x.  T. A., nihil certius est, quam Aristopliauem aliquid contra monere voluisse, quo vel suam de  Erote sententiam tueretur, vel  Socraticæ orationis veritatem  impugnaret. Quo . consilio quid  proferre* -potuerit aut voluerit,  prorsas nescimus ; neque ipse  scriptor habuisse videtur, quo  loquentem Aristopliauem induceret, Cur igitur illam Aristophanis voluntatem commemoravit? In huiusmodi locis Platonis artem scenicam admirari licet, qua hic efficitur, ut  tpvrjS verbi notio non solum  verbo posito indicetur, sed re  ipsa vividissime exprimatur. Vides enim, Aristophanem iam indicasse externis quibusdam signis,, se aliquid contra Socratem,djctqrum esse ; ium paratos convivarum animos j^abes ad eius  rverba percipienda: cum subito   .pulsatæ fores sonitum ederent,  tibicinæ clangor audiretur, tujnultus strepitusque quasi comissaturum oriretur.   trjv avXeiov Svpav.    j   Harpocr. s. v. avXeioS 7  dito xijS 060 v npuixrj Svpa xijS  oixtaS, ad qnem locum Valesii  annot. laudat Bremius ad Lysiam  9.; avXeioS $vpa sunt fores vestibuli, quæ aulam clauduut versus viam; aulam autem  si quis permea rat, veuiebat ad  pixavXov Svpav, per quam ex  aula introitus erat in ipsam domum. Qu; igitur domo exibat,  ei primum erat per /xixavXov  Svpav transeundum, tum per  aulam et per avXeiov Svpav la  viam.   Svpav xpox ov pivtj,  Hæc vulgata lectio «st, quam  codicum lectioni Svpav xpovo plvjjv potiorem ducimus. Schol.  ad Aristoph. Nubb. v. 133. xis  €($$’ 6 xoipaS xrjv Svpav ; docet : ini jikv xcov ££a)Sev xpov ovx gov xonxeiv Xiyovdiv^ ei  6 fc idc o$ev (sc. xpovovdiv ) tyo<peiv. Ex his verbis patere opinor, xpoveiv xijv Svpav de  utroque pulsandi genere obvaluisse, Niiiil igitur habet, quo  displiceat hoc loco xpoveiv verbum. Sed num ideo rectius sit  et verius, quain xpotetv, quod  h. 1 . vulgo legi supra indicavimus, alia quæstio est. Quid, si  verbo insolentiori ( xpoveiv )  pulsandi insolentiam qualis est  comissatorum, scriptor indicare  voluit ? cfr. Meleagri Epigr.  CXXV. v.3.   apti yap idnepioi vvptpaS ini  dixXidtv dxew   Aturo!, xal SaXd/AGov inXatayevvxo Svpa t     31 «    avrov kiyuv 6 2,'<axp«rj?s xeqI tov loyov, xcci  t$cti(pv>js rrjV kvXelov Qvqov XQOrovpivyV itoXvv fo (pov xacMtildv «as xafucCuiv,  uv. tov ovv 'slyu&uva,   ad qnem locum Iacobsius annotat Comment. Vol, 1. 1.  140. ixXatayevvto de saltantium ad fores strepitu accipiendum, qui proprie xpoxoS. Hesychitis nXaraytiv idem esse docet, atque xporelv. Igitur nostro  loco tantum abest, ut xpoTovpivyv  minus aptum censeamus, ut potius' verissimum iudicemus atque  rei descriptæ apprime conveniens. Sensus est verborum I  Pldtzlich sei an die Thiir  angedonnert worden, und  sie habe gedrdhnt, ais  wenn nach11ich e Schwar mer davor waren. Ceterum  Stallbaumio praceunte post itapa6x&y comma delevimus, quod  Bekkerus in textu posuit. Illo  annotat ad h*. 1. a»? xcopa6 1 <3 v connccteudum est   cum itoXvv ifjocpov napa hoc sensu; vestibuli ianuam pulsatam ingentem fecisse strepitum  quasi comissatorum n. e. quasi comissatores eum  excitarent. Recte. Prorsus  conveuit etiam cum h. 1. Schol*  Aristophanis ad Plut. v. 1097. ed.  Bekk. Vol. II. 256.: xontEiv; jpotpely xal xXavouir ri}v $vpav 6ia<pip£i‘ xortteiv plvyap  Xsyerai, oxav eistiroct ris pi\Xy yta\ njv Bvpav iB>( j$ev  nXytxy cos* rit i6$’ 6 xd^aS  xijv Svpotv ; ifMxpeir orrav iZtpxontv 6s nf au*  x t}r vicaroiyoi xal yx<>v  % ira oltc o xeXy. o rotovx os yap VX oS iJj 6 <pos nancti avlytgidog cpcovyv axovdeg> qtccvuL, ov (Sxeiptti&s ; D   Xeixai, Zxctv 81 vx' dvir  uov xirijxai portj xal ?}*oi'  riva, ix rovrov artor eXi), o  roiovtoS i /xoS i} r pitipuS xXavOiav A eyexau   xal avXyx pl 8oS tpcovifv  dxov £iv . cfr. Melcagr. Epigr.  LXIV. v. 1.   w A6xpot xal r) q>i\£poo6i xaXdv  (palvovda SeXtfvy  xal NvB,, xal xodpcoy 6vpnXavov dpydviov, . . .  ad quem locum Iacobsius: Sivo  tibiam, iuquit, sive facem  iutelligit. IIoc probabilius,, Lectis nostri loci verbis itate animatum seutias, ut  de tibia poetam cogitasse censeas. Ceterum recte Stullbaumius eos vituperat, qui <ptay?ir  hoc loco de tibicinæ voce iuterp retarentur. Certissimum est  enim, tibicinam tibiæ souos edidisse, quibus se* commendaret  intus sedentibns. Ceterum miro  modo 7tapa<$x£v præcedente,  quod subiecto suq non caret, positum sine subiecto legitur axoVElVFacit autem subiecti omissio ad  describendas turbas, quas, qui  ante fores vestibuli starent, excitant ut. Neque r tr£s supplendum  est, uam omnes sonitum tibino  audierunt, neque itetvzaS satis  aptum videtur, qno hic supplemento utaris. Sed indefinite dicitur dxQveiv ita, ut Latinorum  respondeat auditum esse,   ov (SxiipadSei Aoristum,  quem iu dictione r/ OW O v   ytjOco vidimus p» 173» R» ut non  xal lav ptv rtg rav Intrrfidav y, xalelrs • el (ir/ t  ktysTE, on ov tcivouev, a).lu dvanavofit&a ySrj. Kal  OV Jtoltl VOTEQOV ’AXxifluxdoV X>jV tp(OVt]V dxovuv Iv  xy avly OtpodQU lU&vovxog xal fiiya fioavzos [ £(wo  admittendam, ita non omni ex  parte spernendum ducit Rtickertus. De aoristo cum negatione  coniuncto in interrogationibus supra diximus annotat, p 11., ibique eius usum a nostro loco alienissimum indicavimus. Male igitur in aliquot codicibus ov 6xiif;a6SE ; Vario autem modo futuro tempore veteres in interrogatione usi sunt, ut indignationem, iram, clementiam exprimerent. Vide annotat, 26.  Hoc loco quo sensu verba dicantur ov <5xeif>e6$E f dictu haud  difficile est. Agatho enim audita ante fores turba ut illico  Irent, videreut, vocarent vel remitterent, servis mandat. Verba  igitor convertenda sunt: seht   sogleich nach.   xal iav plv xaXeixe.  KaXsixs hoc loco absolute positum est nt 175. A. xctpov  xaXovvxoS ovx iSeXei tlsikvai. Exstat autem hoc et illo loco aliquid discriminis inter xaXaiv et  xaXalv. Nam in verbis xa/iov  xaXovrxoS verbum illud nihil  aliud significat, quam quod nos  dicimus rufen : ond ais ich rief.  Nostro loco xaXalv invitandi notionem habet, de qua vide annotat. 17. ad verba axXrfXoS  ini Ssinvov. De iav eI  prj vide annotat, 128. ct 124.  Verba convertenda sunt: Und  solite es etwa einer der  Erennde sein, so ladet  ein, wo nicht, so sprecht,  dass wir nicht trinken cet.    xal ov noXv vdxe pov-.  Servi Agathonis dicto obedientes statim ubiisse cogitandi snnt,  atcjue aula superata xrjv avXttOY  Svpav aperuisse. Quo facto  illico clamor Alcibiadis audiebatur.   xal pkya fio&vxo?,  [ ip <w r gjv rof]. Vulgo legitur piya (iodjvzoS xal ipGzxajvr oS. Copulam e melioribus codicihus interpretes fere omnes  expunxerunt. Sed hac ratione  non ab omni labe hunc lorum  liberatum putaverim. *Epa>xd5vX OS enim participium, quomodo  probem, non habeo; quin magna  suspicio adest depravationis, siquidem facillime fieri potuit,  ut aliquis, quo fioGovxoS verbum paullo insolentius a Platone positum explicaret, IpGdXgjvxoS margini adseriberet, quod  deinde nimia scribarum sedulitate in ordinem verborum receptum est. Haud raro fioav vino gravatis ita attribuitur, nt  addito quodam eorum dicto dicendi vel iuterrogandi verbum  non præmittatur. Sic legitur in  Asclcpidæ Epigr. XIX. v. 5.  xy 6s xo0ovx’ ifioijtia fiefipeypivoS' axpi xivoS, Z ev ;   Z sv tpiXs, 0iyrj6ov, xavxoS  Ipav ijiaSEf.   quo fidelicet loco non potnit  metri caussa aliquid inferciri,  quod ip6r}6a verbi significatum  illustraret. Ad nostrum locum  ut revertar, sunt alii quoqne vel  færunt potius, quibus ipurtcov  ZTMI10ZI0N. 321   tavxog ], oitov ‘Ayd&av, xcd xe&evovtog dyuv nag  ’Ayafrava. dyuv ovv avxov netoa <5<pdg rijv ts a vXtjtglSa vitoXafiovtiav xal aklovg tivcig rav axolovfttov,  xal tmazfjvcu bil rag. dvyccg iotupavcj/xtvoV avxov rot participium displiceret. Certe  dao (iotnvxoS, ipcjtcjvro^ participia iuxta posita displicuere iis,  qui xal, quod vulgo legitur, interponendum censuerunt. Quominus ipcDXGJvxoS participium prorsus expungeremus, recentiorum  editorum auctoritas impedimento  fuit, quorum ne uni quidem depravationis suspicio in mentem  venit. Igitur uncis verbum inclusimus.   oxov 'AyaSav > xal x&Xevo vx o S dy e iv n a p* A yaStnra, De industria hoo  loco Agathonis nomen repetitum  est. Scia’ quam ob caussam? Infantes, quod concupiscunt, id  unum solent variis membrorum  gestibus appetere, neque hilo  unquam ab eo abstrahi» Infantibus ebrii cum aliis nominibus, tum  etiam eo similes, quod rem, quam  desiderant, vario modo proloqui  solent, neque ab ea nominanda  prius absistere, quam ipsam sint  consecuti. Itaque Alcibiades vino  plenus, magno clamore, heus,  inquit, ubi est Agatho, ducite ad Agathonem. Ceterum cave xeXevovxoS arctius cum  sequente ayhV infinitivo coniungendum censeas. Plato enim  rem ita proponit, ut quasi ipsa  Alcibiadis verba tradere videatur.*  oxov *Ayoi S gdV; ayEiV (h. e.  ayere) xap* 'AydSoova. KeXevoVtoG StyEiv igitur non convertendum est : ducliussitad  Agathonem, sed servis imperavit! u dncite «d Agathonem**    l   vn o Xaftovda y, vxoXa/ipdveiv est sublevare, brachio supposito sustentare  cfr. Piat, de rep. V. 453. D*  ubi e codicibus hodie legitur:  ovxovv xal ijtiiv vevGxeov xal  XEipatior dGjgetiSai ix rov  XoyoVf lftoi dsXqjivd xlv * &xi^ovxai 7}paS vxoXapsly ar  oi) xtva aXXrjy dxopoy <Storiy  piav. Ruckort.   xal litt6trjy at ixl raS  SvpaS, Hæc verba convertit  Schalthessius J und stellten ihn  eu ihnen vor die Saalthiir hin.  Minus apte. Fores enim, quæ hic commemorantur, fiiravXoS  $vpa sunt, qua de re supra dictum est adnotat. p» 318. Io  Schleiermacheri conversione legitur: Er sei aber in der Thtir  stehen geblieben. Ut accuratius  reddatur Platonicum ; ix l ra$  SvpaC, verba convertenda sunt i  er habe sich aber ia (s. an)  die Thiir gestellt. Sic haud raro  rectiore verborum conversione  præpositionum casuumque cum illis coniunctorum structura commodissime explicatur. Pari modd Grammatici Latini præcipiunt, ponendi collodandique verba in præpositionem cum ablativo coniungendam assumere, cetera verba  motum io aliquem locum significantia in præpositionem et accusativum casum requirere* Prioris illius præcepti neque ipsi  tradunt, necjue lectores iutelligont rasionem. Ea optime o  recta collocandi ponendiqne verborum conversione perspicitur. E xmov x i xtvi Gtirpava) dadst xai fmv, xai taivlag  rovxa ini rijs xcqiaXrjs naw noklas, xai tinuv • “Avfiofg, jraiptrs ' fie&vov ra tivSQct adw Otpodga dt&adt  Ovyndxjjv, tj dn.iay.tv dvadtjOavxtg yovov ‘Aya&ava,  Ponere enim et collocare  non significat, quod nos vocamus : setzen, stcllen, logeo ; ridicula enim foret, si hacc ipsis  significatio esset, i n præpositionis atque ablativi casus couiunctio ; sed denotant: fest ste1len, fcstsetzen, befesti*  g e n. Quæ significationes ubi  discipulorum animis inhærebunt,  haud verendum erit, nc 'quis  nuquam in ponendi collocandi ve verbis in præpositionem cum accusativo casu coniungal,   xai raiviat %x° yr01 *  Timæus s. V. r aiviaS avaSovpivoi * toiS vixijtiadi ara Srjtiat ratvlaS. Annotat Stallbaumius nd h. 1, : Mos erat, incinit, capita hominum vel publice bene meritorum, veluti victorum, vel amicorum et familiarium lætis diebus ac solcmuitatibus coronis, vittis, tæniis redimiendi et ornandi, vide Ruhnkenium ad Tim. Gloss. 246 seqq.   "ArdpsS, xaiptte. Alio  loco de hac salutandi formula  dicturi sumus. Huiusmodi formulæ ex quotidiana vita petitæ  si accuratius spectantur, mirum  quantum faciant ad populi, qui  iis utitur vel usus est, ingenium,  mores, naturam oranemque habitum cognoscendum. Eodem  modo præcipue de bis formulis  Goethios egit io Opp. Tom. 27*  125. Guto Nncht! So konnen  vrir Nordlamler zu jeder Stunde  sagen, wenn wir im Finstcrn  seheiden: der Italianer sagt : felicissima notte! nur einmal, und  ewar, wenn das Licht in das  Zimmer gcbracht wird > indem  Tag und Nacht sich seheiden $  und da heisst es denn ganz etwas auderes : So uniibersetzlich  siud die Eigenheiten jeder Sprache: denn vom hochsten bis eum  tiefsten Wort bezieht sich ulles  auf Eigentluimlichkeiten der Nation, es sei nuu in Charakter,  Gesinnung oder Zuslauden.   biSiEdSt 6v J.i7t utrjv. Ilæa  Bodleinui codicis lectio est aliorumque paucorum librorum. Vulgo 8£Za6$E legitur posito post  7}\$OfXEV puncto pro v. signo interrogandi. Illud recentiores editores ad unum omnes probant.  Quod ne male se habere censeatur: sententia est: Einen Mann,  der schon getiunken hat, miisst  ihr, wenn er mit euch triuken  soli, recht freundlich aufnehmen, oder cr gcht wieder fort,  wenn er nur den Agathon bckrauzt hat, wozu er gekommen  ist. ardpa haud raro poni pro  pronomine personali ipi, tragicorum potissimum poetarum lectoribus notissimum. Tragicis  avrjp ote, avSpoS tovSe x. t. A.  pro iyo&i ipov admodum usitatum est.   iyco yctp roi. Cum nemo responderet Alcibiadi, neque ipsum,  ut accederet accubaretque, vocaret,  omnesque tacide hominis erroniav admirarentur, illo adventum suum excusaturus loqui per }rp’ oitSQ “il9ojitv ; lya yczQ roi, (pdvca, jjQts (i'ew  ov% olvg t’ lytvoatjv dq>tXB6&cu, vvv da yxm tnl ty  xecpaly lyav rclg xcavlag, iva thto rljg fuiys xtfpalijg  tt]v tov Gocpardrov xai xa/.Udzov xitpaXyv iav    git. Heri vocato sibi ab Agnthotie, quominus veniret, certa  quædam impedimenta fuisse. Venisse se nuuc Agathouem tæniis  ornaturum. Ilisu exorto consivnrum Alcibiades excusationem  suntn quasi fictam derideri putans vera se loqui affirmat. Post  interrogatione illa satis impatienter atque inclementer repetita  abitum paraturus erat, ni omnes  convivæ consurrexissent, atque  ut maneret, ipsum rogassoat. .   iav ei7tco ovt u>dl. Ilæc  non dubito, quin corrrupta sint  ab imperitis librariis. Nam quod  Wolfius ea dixit significare ut  ita dicere liceat, itu ut Alcibiades putandus sit ceterorum  convivarum invidiam his verbis  amoliri voluisse, eam interpretatiouem non fert loquendi consuetudo, quæ postulabat ovtgd6\  tlneiv. Itaque Astius scribendum ccnsuit : TtetpaXTfv dvadijdcj.  dpa, iav £LitcJ ovioj6i t naxayeXcttietiSE pov n. x, A., qua tamen coniectura vereor, ut omnes  tollantur difficultates. Certe quidem transpositionis audaciam nemo probaverit, qui meminerit, divam criticen ferrum et ignem  odisse. Quid mihi de hoc loco  videatur, iam satis declarare opinor uncos illos, quibus hacc verba  u reliquis seclusimus. Nam quum  grammaticus aliquis ca in margine aut inter versus adseripsisset, quo explicaret proxima illa :  dpa HaxceyE\d6E6$E ueSvoyTOS ; postea temere in conteitadi    orationem recepta, et, ut fit,  alieno loco interposita sunt,  8 t p 11 b a u m. Rene quidem Vir  doctissimus de aliorum, quos laudat, vel interpretatione vel emendatione egit, sed quam ipse iniit  sanandorum verborum rationem,  ea milii quidem prorsos displicet. Perscripsi nutem totam eius  annotationem,, ut facilius lectores de ea iudicare possent. In  libris nulla varietas est lectionis  præter quod Vindob, et Plorent,  unus inverso ordine verba exhibent: ovxcd6l n&pcikxjv avet6 t}6gj, qua mutatione doceare satis, ctiara librarios iuhisce verbis offendisse, eaque transpositione adhibita aliquo modo explicare studuisse. Risisse convivas verbis indicatur apa naxaye\dtfe(j5i pov cJf f.te$vovxoS j  quam risus caussam Alcibiades  sibi finxerit, supra diximus et  verbis indicatur fiov cJff //ej&tforToS, h. e. quasi ego ebrietatis caussa meras nugas  narrem. Hinc addit iycJ Sij  Ttdv v/fEtS yeXdxE, ojivti ev  ot8 *, oxi trA?/3j/ X6y&> Veram  risus caussam nemo interpretum  aperuit. Videamus primum huius  loci conversiones. Ficinns habet :  Heri quidem interesse nequivi J  hodie veni vittas ferens, ut a  meo capite sapientissimi pulcherrimique caput, si ita prædixero,  circumligarem, an me quasi ebrium deridebitis ? In Schulthessii  conversione exstat: Denn gestem  koimte icit micli nicht einl/ndcn J  jetzt aber bin ich da 30 mit Bin21 * '  E    tinca ourool dvadycJa. ctQtt xcttaytAdcSed&i jiov d>s  213 (is&vovrosi lydi de, xdv v/tag yeldte, oucag ev o'S\  on dAijfty Xeyca. dU.a f coi Uytxt ccvrotiev, h tl <5>;tofg  tisico, y M j <J vy.itlt6&£, y ov ; Hamas ovv dva&ogvpycSca xcd xiitvuv tlsdvai xcd v.uxaxXiveciitat,, xal  xdv 'Aydftava xciXuv ctvtov. xcd xCv levat dyofisvov  vnn xdv dv&QCJTtGiv, xal j tegiaiQOVfisvov ana tus *«»via s tog uvaSydotna, InhtQod&tv x m> drp&cdficav exorna    dcn nmwnnden, damlt icli voti  meinem Haupte her daa Ilaopt  " des nllerweisesten uml schonsten  wenn ich so sagen darf  bekrauze. Lacht ihr etwa meincr, weil ich tranken bin ? Mecum iutelligaut lectores, nihil in  laudatis Fucini Schulthessiique verbis contineri, quo, cur convivæ riserint, explicetur. Neque  apud Schleiermacherum explicatam illam caussam reperies : Denn  gestern, habe er hinzugefiigt,  war es mir nicht moglich za  kommen; jetzt aber bin ich da, aul' dem Haupte die Rander, um von meinem Haupte das Huopt  dieses weisesten und schonsten  Mnnncs, wenn ich so sagen darf,  eu uimvinden* Wollt ihr mich  auslachen ais truuken? Causam putare possis, quod Alcibiades  bene potus ab bibendum veniat,  sobriosque ebrius ad vinum hauriendum excitet. Uoc sane est  aliquid, neque tamen nobis nuno  sufficit. Ridiculum latet iu verbis iav eIltcco ovroodt, quæ miro  modo depravata sunt. Verba hoo  modo scribenda sunt: iav elnov,  ovtcjOI ayad/fdco. Quæ correctio ne audacior censeatur, prO  iav facillima accentus mutatione  acriba aliquis edidit iav, quod cura alius deinceps legeret iav  elrcov ovroaol avadtjdco, corruptura habuit rectissime, sed  vitium in verbo sauissimo deprehendisse sibi visus, tinov in  ebeoo mutavit. Nimirum cum ad  iostar ebriorum Alcibiades, quod  facturum se esse ostendit, id gestibus expressurus esset, sustentari se a tibicina servisque noluit, qoo facilius, quod veJIet,  faceret* Igitur iav Etnov dixit  hoc sensu: Dixi iam sæ pius, mitti me velle liberum a vestris manibus*  Servi autem dicto audientes, cnm  herum misissent, qui itn vino plenus erat, <Zste pjfdl toiS  idioiS itodiv idxadSai (vide  Athen.  ) lactum est, ut  verba proferens ovtcodl avaStfdcj vel concideret vel titubando  ridiculos gestus ederet.   aXXa poi A kytxE avtoSey. De his verbis iam  supra dictum est annotat, 3^3*  AvtuSev autem dupliciter adhiberi solet, partim de loco, partim de tempore, ac de tempore  quidem, quoniam loci temporisque ratio haud raro commutatur*  Recte igitur h* I. interpretes  avro^Ev stati m, illico significare annotant*   ini fitjrolf. Spectant hæc  verba ad 212. R. pB^vovrd  dvdfja tcavv 6<po$pa 6a- i   ov xanSuv rw SaxQiat], cfvUa xa&l&a&cu nuQti tov  Ayd&covu Iv pioio Suxqutovs ts xal Ixilvov • itaQuXaQificu yuQ tov ZaxQaxri c5g IxeZvov xu9ifciv. nctQa- B  xa&e^ofuvov 6 s ccvruv denatea&at te tov 'Aytxftcova.  xui dvaSclv. ilnuv ovv tov 'Ayuftava ‘ 'TnoAutre,  aaidtg, 'AUxiftiddijv, Zva ix tqitcov xaraxttjrai. Jlaw  yt, (hceZv tov ’AXxi(iuZ8t]v' d.Xkd xtg i)(tiv oSs tqitos  pvpjiozus ; t£ai app fUTuatQEtpditivov avTov ogav tov    SedSt 6v finoTTiv, tj ait icar   ptv H, X. A. Siguificaut enim:  Sed illico mihi respondete: Vulti • n e mciutroiro sub conditione supra indicata,  an non? Atque no quis se male  intelligat conditionis illius haud  memor, statim addit : <jv/i7rl£6%B  y ov ; Male Ruckeitus ad h. 1.  Reddunt, inquit, sub ea conditione, quam dixi, At  nullam dixit adhuc \ videtur que  omnino hoc dicendi genus ita  usurpari, ut sequatur conditio,  non ut præcedat, quæ h. 1 . incst interrogationi subiectæ Ovji7[U(j2e y ov ;   tj;ro‘ xdov avSpGJTtGDY. Intelliguutur servi, a quibus sustentatus Alcibiades ad Agathouein venit. Miro modo autem horum  verborum pluralis numerus convenit cum nostratium loquendi;  usu, quo dicimus: die Lcute,  ministros atque ancillas significantes,   ov x axid eiv tov Scoxpaxy, Vide de xaxiSeiv  verbi significato annotat.  Aute oculos habuit ct vidit Socratem, sed eum non agnovit.   vjcoXvaxr  fvct&nxpix cov xaxaxkyt at. cfr.p. 175.  A. xal E plv F.(py dnoviZEiv  xov nou6a, tva naxaxloixo.    lilio xo inoXvitv, hoc loco r 6  anoriPyeiv omissum est, neque  videntur ullo loco scriptores  utrumqua verbum ndbibuis&e. Unum enim ad utramque uctiouem indicandam satis erat. Ceterum non nisi ea de caussa ira  ix xpiTGor commemorasse videtur Agutho, quam ut Alcibiades  statim eum agnosceret, qui iusta  ipsum tertius sederet. Sed alia  etiam caussa est illius dicti. Veteres euitn non sedebant ad rneusam, sed eidem occumbebant.  Ubi duo convivæ mensæ accumbebant, illa calceorum solvendorum pedumque lavandorum cura  minus necessaria erat. Poterant  enim ita duo convivæ mensæ  accnmbere, ut neuter neutrum  pedibus tangeret. Tertio accedente conviva, qui, quorsum pedes protenderet, versus unum  convivarum non potuit non pro  tendere, uecessaria erat, ut calcei solverentur pedesque lavarentur, ne forte aliquis convivarum  macularetur.   aAAti xis ypiv xpltoS  u 8 fi. Hæc vulgata lectio, quam  in ordinem vcrboium recipere non  dubitavimus ideo, quod Alcibiades præcedente Agaliionis iliclo  atqnu præcipuo verbis ix Xpiroov commonefactus r p ix o £  JOaxQnrr ], ISuvta avaXTjdfjGai xa\ thtilv' '£l r HqaxA«g, zovzl zl rjv ; 2ZaxQccTt]s ovzog lAi lo^tov av fis  <? Ivzav&a xaztxtiGo, tZgxtQ thl/ftus i^alcpvt] g avatpalvtG&ai qtcov tyd (pfirjv ijxusza Ge HotG&ca. xal rvv  tL Tjxsig ; xal ti av ivzav&a xaztyJ.lv/js, <og ov na qd   nomen priori loco collocare de- diiti. De ovroS pronomine in  buit: tertius iste, quem allocutione liaud infrequente viile   commemoras, qnia est? annotat, 4. Quæ sequuntur  In Bodleiano codice aliisqne per- verba : (Zsnsp eltoSeif i£ai(prJ/S    paucis legitur vpuv ude xpixoS,  quem verborum ordinem Bekkcrus, Stallbaumius, alii probarunt.  *- *i2 *H p a x\e i S, xovxlri   ? /v. Alcibiades averro vultu do  eo, quod modo oculis conceperat et quod non videt umplius,  quid vidi ? exclamat. Huius dictionis vim atque imperfecti quidem potestatem non expressit  in conversione Scldeicrmacherns 2  W as ist nun das? quibus verbis prorsas deleri senties exclamationis illius vigorem omnem. Cur Herculem nominet Alcibiades Socratis adspcctu quasi  attooitns, haud facile nesciri potest. Veteres enim eum deum  semper nominare solebunt, cuius  auxilio maxinie indigerent. Herculem scimus fortitudinis atque  roboris deum esse $ robore autem  ac virtute ei opus est maxime, Cuius animus inopinato subitoque  adspecta percellitur. Ceterum sex codices Bekkeriani pro xovxl xi  tjy exhibent xovr ehteir, quod  moneo, ut intelligatur, interdum  etiam complurium codicqm consensu, quæ falsissima sunt, tueri. -2Sgj xpatijS ovroS tAAoX&v otv  xare xeitio.  Magna cum acerbitate participium  præponitur verbo finito in allocutione; Nempe rursus mihi iuaidiatus hio c 0 n t, e - dva<palv£6$cct x. r. A. satis docent, iu præcedentibus ivxavSa  vocem orationis accentu insigniendum esse. Schleiermacherna  adhibito interrogandi signo post  £6£<5$a.i verba convertit : Da Socrates, liegst du mir auch hier  schon wieder auf der I.nuer, wia  du immer pflegst plotzlich zu erscheinen, wo ich atn weuigsten  glaube, dass du sein wirst ? Sed  minusplacet propter interrogationes insequentes imec ratio explicandi, Alcibiades enim cum non  sine acerbitate Socratis studia  illa convivis aperuisset, non tanquam rerum suarum incertus sequentes interrogationes profert,  sed ut vera se dixisse Socratis  responso convivæ docerentur. Igitur VVY in verbis xal vvV  xi f/XtiS eam vim habet, ut  quæstio explicatior audiat:. Atque nunc responde, quid  veneris? Av vocula, qiintri  sæpius iam annotavimus supplementi alicuius iudicium esse, (vide Indices,) hunc sensum fundit:  Et nunc confitere, Uie  quid consederis cet,   ov itctp a *Api0x o (parti. Stallbaumius ad h. 1. inquit, est quippe, nam,  ut mox in verbis cJs' » ipol o xovrov HpoaS ov (pavXov itpdy pa yeyovtv, et <&S lyco x i/v   'AgiOtotpuvH obi5 ' h ug «AAog ytXoiog Fort re xai  fiovAttai ; akka dicfitjxavtjau, ojrog nayu tm xcdXlOup  ttov Hvdov xaraxelaci. Ku\ rw ZaxQaxti, '& 'Ayccn>MV, cpavui, oQct, fi' (ioi bcapvvtls' ug fjuoi 6 xovxov  fpug roi5 af&gusrw ou tpccv Aov HQccyfia yeyovev. an  tovrov parcar 1 ufifiooSao. Nobis iuterrogaudi signo, quod post  TtarexXirTjS legitur, transposito  post (iovÆrat verba hoc modo  convertenda esso videntur : Uhd  nuu sage, warum setztest du  dicli grado dahin, ais zum Bcispiei nicht nebeu Aristophanes,  aocli niclit nebeu irgend eineu  undern, der uitzig ist and witzig  au scio Lust liat ? Ad fiovÆrat  supplendum est yeAdioS tlvai. Vide annotat, 200. Ceterum  J Miror t Riickertus inquit, /i. /.  yf.Aol.ov et H(xAAi6tov tibi opponi. Attamen vereor, ne sit  audacias, de Aristophanis forma  inde aliquid colligere. Nihil hia  verbis oppositionis iuest. Miratur  autem et indignatur Alcibiades,  quod non apnd alium Socrates  consederit, v. c, apud Aristophanem, hominem plenum festivitatum, sed dedita opera ex pulchris pulcherrimo se adiunxerit.   a A Ad biapT}X ay V^  'JAAit vocabulo magna est vis ironiæ; id cave cum præcedente ov negatione cohærere censeas. Per se enim positum  est, atque veram rei statum  describit. 4tap?}x<xvd(S5ai verbum fortunæ notioni opponitur, qua quis vel hunc vel  illum socium biaosciscitur. Sensus est : Aber naturlich, da hat  deiue Schlauigkeit es so einznleiten gcwusst, dass da nebeu  den Schonsten von allen, die  Lier siud, dicli setzcn masstest. opa, ei poi fatapw  Valgo opa, tf pot inapvvetS legitur; quod quamquam non falsum est a t-rnen band scio, au  «ion rectius sit atque verius, quod  reuentiores editores, si Riickertum exceperis, de H. Stephani confectura dederunt ihtapvveiS. Probatur idem Ficini conversione;  vide, ai quo pacto mihi  succurrere potes. Riickertus autem concedit quidem, ia  huiusmodi dicendi genere faturam tempus usitatum fuisse Græcis, neque omnino negat, Platonem id tempus h. 1. adhibuisse :  verum necessarium non esse existimat; cur enim, inquit, non  possit præsens tempus adhiberi,  frustra quærimus. Latini : vide,  an me defendas. Nos : Sieh zu,  ob du micl) vertlieidigst. Lecta  hac V. D. annotatione mireris,  ipsum apvvetS in texta posaisse  tamen. Nobis autem præsens  tempus in hoc dicendi genere ita  a futuro videtur dillerre, ut illo  adhibito de voluntate agatur eius,  qui alicui opitulari rogatur, futuro tempore ad eventum illius  actionis respiciatur. Vides igitur, futurum longe gravius esse  in illa dictione, quam præsens  tempus. Illud est: Vide, an  mihi opitulari velis. IIoc  est: Vido, an possis mihi  opitnlirri, h, c. omni virium contentione mihi  o p i t n 1 a r o.   ov (pctvAov itp&ypa.  txilvov yctQ xov %qovov, dtp' ov xovxov ^qdo^t/v, oi5xD In lt,iOxl (loi’ ovxs TtgosftJ-Eipca ovxe diatez&ijvai  xcif.iS ovSivl, i) ovxool fcr^.oxvTtdiv fts xal tp&ovuv  &av(ia0xa tgyd&zcti xal koitjoguxal x( xal xd %hqb  ( toyig axi%t uti. oQa ovv, ut/ tl xal vvv ipydot/xai,  ctXXu diaXXa |ov tj/iag, tj, idv lm%EZQy fhtx&G&cu, htd~  pwE, <x>s lyd xr/V \qvzqv /laviav tj xal q>UEQaoxiav Ficinui: Amor quippe hoiuj ho~  mini* haud iove quiddam mihi  exsistit, Schleicrmæherus : Deno  dieses Menscheu Liebe hat mir  tchoo zu gar uicht wenigem Ver**  druss gereicht. Schulihessius ;  Demi die Liebe dieses Meoschea  ist fur mich kein kleines Leideo.  De hac notione npaypa verbi  etiam in aliis dictionibus vide  lodices s. v. jtp&ypa,   r) Q$%o6\ grj \QTV7t(k) v s  Prorsus eodem modo nos Joqui  solemus. Recte Stallbaumins H.  e., inquit, aut, si id facio,  præ æmulatione et i n t  Y idi&cet. Conferri iubet Riickcrtns annotat, ad h. i. Piat,  Theæt. p f 173. E. xov%6 ye  6 <po6pa v? ntiyveixo leavzGov 8iaq>£peiv avxoS. 2. Nt) dia, gj  • rj ovdsfa y * av <xvx<3  &ietey$xo r   tijr xovtQv paviar re  fca\ <pi\$ patitiav. Schleiertnacherus ; denn seine Tollheit  ' nnd veriiebtes Wesen, soloeca  pro und sein v. Wesen. De  tpifapatfxlaS significatu vide annotat, p, 174, Mavlay antem  eius esse 1,, qui nimius sit  in amando, annotatio docet verbis subiecta 173* D. xal ohq *  $ev itoxl xavxtjv trjv tnwvpiav iXafttf, ro pavtxoi naleuSSai r, A, p, U, Ceteram  vix o'pns est, qt moneamus, fiidZe6%ai verbuin, quod in superioribus legitur, absolute positum esse, ut significet; vim  adhibere, >.   jr dw O fi fi 60 6 o3, Ex schol,  Aristoph, ad Plut. v, 122, liate  depromam: o fi fico 8 do itdvv,  ofifioodd) Xeyexai xo <pofiovpai  £x pexaqjopaS xo ov Zgogoy xgov  8td x ijS ovpaS detxvvvxcov x d  deoS, efoSe yap xavxa <pofirjSevxa 6wayttv % rjv ovpdv tvX oS xcov pijpcov. Ridiculum autem ac ne verum quidem est,  quod sequitur: 1 / oxi rc5y <poftov->  pivcov efaSev d dfifios TtpcoxoX  l6po\)v. Aliis iudicandum relinquo, nam verum sit, quod apud  eundem scholiastam legitur: xal  xvpicoS pkv i#l xov rdiY a\oycoy dfovS,   d\A* ovx l6xiv. Cogitandum est, Agathonem ad resistendum se parasse; qood cum animadverteret Alcibiades memor fortasse proverbii, quo ne Hercules quidem duobus aptus esso  dicitur, futuro tempore, ubi rursum peccaverit, etiam buius criminis poenas Socratem Initurum  Osse profitetur. trjv x q v % o v xavtrjvl  T7jv. Iteratio hacc articuli non  caret idonea ratione. Nam verba  aio connectenda sunt; Xtjv xov mxvv <5<5(5raflw. 'Ali’ ovx ton, (f avea rav 'AlxiflidStjv,  Ijiol xal Coi diallayrj. cilia zovvojv fiiv elgav^tg as  nfioQC/aofiai' vvv di fioi, 'Ayd&av, cpdvat, [istuSog  tcov zaiiH mv, iva avad ifia Steel rrjv rovrov ravrtjvl E  TTjv &av(iaatijv x«palr)v, xal fuj /tot [d[i<piytai, ore ea  /isv avidrjOa, avtdv ds vlxiovtu iv loyoig mxvzaq avVgazovs, ov fidvov ZQuajv, agztQ Ov, «Aii’ «ai, Inuxa    tov xetpaljjv Sav/iadrrjy. cfr,  Mattii, Gramm. $.278, Stallb,  Flora huius structuræ exempla  StallbaUroius collegit ad Piat.  Gerg. 502. B. : rl 81 7$   tiepvr) avt)f xal %avpa6xr\ 1 }  t i}S rpaya)8LaS nolrjtiiS. Herodot. VII. 196. o' vavxixds 6 xcov  papfiapoov (SxpaxoS. Thucyd. I.  25. xal 7 } ovx X}xi6xa fi\aipaocr 7j AoipGo67]£ vdtioS, Piat,  de rep. V1JI. 565. D. xo iv  'ApxaSia xo x ov dwS xov Avxalov lepor. Hoc autem 11011  prætermittendum est, edici hoo  geuere dicendi, ut quicquid verbis contineatur, id gravitate quadam augeatur. Atque nostro quidem loco articuli repetitione summus Alcibiadis araor indicatur  ita, ut verba cum Latinorum comj arari queant; te volo, tc  ipsum, vir admirabilia,  coronare.   avxoy dfc vix&vt a i v  jidyotf. Libri Florentini aliique avxoy t quod in textum recepit Ruckertus, crvXQV hic non logeum habere contendens. Frustra.  Illud Bekkerus atque Stallbaumius  exhibent. Ac Stallbaumius quidem Non dixit, inquit, awtov, sed avxoy propter  oppositionis rationem.  Nobis ita videtur statueudum  esse, nt indicium Alcibiadis de  Socrate etiam tauquam em ipsa    Socratis mente proferri dicamus,  qui ita rem cogitare posse fingitur : ixeivov pbr dviStfCy&v,  i ite dfc riKavxa ovx dvi8rf6ev. Quam sententiam Alcibiades si e Socratis tantummodo  animo proferre voluisset, dixisset opinor: xal fnj poi pifitptftat, oxi tfk piv dvad?}6iupi t  avxov 8h vixcorxa iv Tioyois  icuvxaS avSpGOTtovS ovx  ava8ij6aipi. Si ex sua tautumtnodo sententia eandem rem idem  edicturus fuisset, non avtov, sed  avxov exhibere debuit. Habes  igitur hoc loco coufusionem structurarum duarum, quæ quantum  habeat in se venustatis, eos non  fugiet, qui hunc locum satis accurate examinaverint.   Ineixa ovx av e8i]6 a • Eiteixa in hainsmodi dictionibus  semper ad præcedens participium  refertur, atque proprie præmittitur ei, quod /actiouein,  quæ participio continetur, sequi  debeat. Usu loquendi deinde  factum est, ut satis cum ironia  consequentiæ notio cum contrario, h. e, cum eo, quod actioriem participii nou sequi debeat, coniuugeretur. Et cum latior sit participiorum significatio, fieri potest, nt e, c, vt xcovxa sit postquam vicit  ac vincit; possis igitur inttta  tamen convertere.    330    nAATaNO£    ovx avcdijOa. Kai ccya avtov laftwna x tav tcaviwv  avadeiv xuv 2J(oy.Qatrj xctl xttTuxkivEG&cu. InuSq di xaxtxkivt], ibcilv.   Cap. XXXI.   Eltv Srj, 6v$Qeg ' dozftrs y&Q po* rijgxiv o ovx  btiTQtnxlov vtiiv, ct/Aci ntrtiov ' (5poA<5)fijTai ycip xav&’  iiy.lv. clcQ%ovza viiy (xltjovym xjfo jtoGeag, iug $v vytis  ef er 61 /, avSpeS, So~  xeixe ydp. Hiximas de hoc loco annotat, 265., quam ride.  Verba quod attinet GjpoXdyTfxat  ydp x av$' ijpiv, cfr. 215. A.  a\ Aa poi A iyere ccvxoSet, ini  fiyxotS eIsIgo, tj jiTj ;, 6 v/i 7 tls 6 $E t  ?/ qv ; navxaS ovv dvaSopvfli}-*  Oai xat xeXeveiv eIsieycci x.  T. A. In æqueutibus post ovx  intxpEnxiov vulgo legitur ovv . Recte id ex optimorum codicum  auctoritate delerunt Bekkerns,  Staltbaumius, alii. Eo addito  sententiæ vigorem admodum refrigescere senties atque propemodum evanescere.   d pxovta ovv alpovpai  tifS n 6 6 E ga S. Vide annotat,  43. Adde Wachsmulhs Hellen. Alterthumsk. II. 2. 28.  et 29.» ubi Christius laudatur de magisteriis veterum in poculis. 1745. Non elegerunt autem,  Stallbuumius inquit, antea convivæ regem, qui bibendi leges  ediceret, sed constituerant, ut  suo quisque genio, quantum vellet, iudulgeret.   aXXd <pipE t nat, (pavat,  xdv ipvxxij pet ixEiv ov ^  Schol. ad h. L $vxxi}p, inquit,  OxevoS' IvSac diavlctovtii xci    noti} pia, i) noxrjpiov eiSoS, g*s  E vpinidrjS TrjXiqxa. Timæus  ed. Ruhukenii 278. habet  ipvxxrfp • noxT/pwr fiiya xai  nXaxv e Is rjjvxportotiiotv rtapEOxevaOpivov, Laudat præterea  Ruhnkenias Gramm. Ms. :  xxijp* OxevoS, iv (o xdv olvor  Hipvxov t x 6 xoiygjS XeyofiEvov  .upvcoxijpiov. . Vides, TpVHXTfpec  vas nominatum fuisse, quod usui  convivarum non ita destinatum  erat, ut ex eo vinum haurirent.  Hinc non mireris, Athenæum  huius loci respectu habito IV. 27. dixisse: napd rc3 nXaxcovt  xovxgov ovSlv iifijiExpov, aXXd  ttivovdt p\v xodovxov, coSxe  fi7/8k xols IdimS noOlv l6xct6$ai.  dpa ydp *//A xifitdSrjv o>?  dOxtfpovEi, ol 61 «AA oi xdv  dxxaxdxvXov rf> vxxijpa nivovOt  npocpaOEGoS XafiofiEvoi, in tine p  avxovS npoEiXxvOsv UXxtfiui6i/S.   l8ovxa avxov nXiov i}  X. x. A. Alcibiades Agasonem  rogat, ut maius poculum atterrr  iubeat, post, conspecto aliquo vasi,  quod refrigerando vino inserviebat, magnitudine eius delectatus  sententiam suam mutat, idque  afferri iubet. Ad verbum xoxvXaS Schol. anuotut : rplzov  faavco g jchjzi, l(i«vzdv. dkka qtgiza ’Ayd9av, ff zi  lOziv (xxu(iu [itya, iiakkov 81 ovSiv Sei, aAAa q>£gt,  nai, tpavcti, zdv tlivxzijQa IxiZvov, ISovza avzdv xkpov 214  ij dxza xozvkag yaqovvza. zovzov l(ixkr]6d(iEvov zcgazov  filv avzdv Ixititlv, licaza za EaxgatEi xeXevelv lyyfiv,  xal aua eiittiv ITqos [Uv Saxgdzq, cS avdgeg, zo  C.6q>i6(td (ioi ovSiv ' bitoGov ydg av zikevg zig, zoGovzov IxTtimv ovStv fiakkov (iij jrors (iidvG&rj. Tdv (ilv  ovv ZoxQurrj iy^tavzog rov ttcudog xLvuv ' zov 6’ ‘Eqv  fiepoS 7/ xoxvXrj trjS xoivwoS.  Yido Wachsmuths Hell. Alterthum.sk. II. 1. 78. Annotasse  liic suilicit, immensa muguitudiue ifkVXTrjpa fuisse.   i pnX7/ 6 d per ov. FICINUS:  Cum vas implevisset. Astius :  implevisse. Immo implendum curasse. Quæ vis est  medii; neque verisimile, ipsum  fecisse Alcibiadem, quod statim  post, ut Socrati fiat, imperantem audimus. Riickert.  Tu 6 6 q>i6 n a jiot ovd iv.  h. c. in Socrate ars mea  inutilis. Ludit Alcibiades ia  dofpidpa nominis cum if}7j<pidpa t  ut videtur, similitudine. Hoc  enim dicturus est : Bibendi magister frustra se exercebit, ut  Socratem ceteris convjvis similem  reddat h. e. ebrium atque Baccho plenum. Quantum ipsi aliquis imperet, tantum bibens non metuendum, ne unquam magis ebrius  factus sit. Pro xeXsvfl, quoil  Bekkcrus et Stnllbauinius in textum receperunt Bodleiani codicis  oliorumque pauciorum auctoritatem secuti, vulgo xeXevtiy legitur, quod Riickertus edidit. Utraque lectio bona est sentontium si spectas, quam Alcibiades prolaturos erat. Certe non dispiciendum est, cur dicere non  potuerit : quantum ipsi aliquis imperaverit cet. Difficillimum igitur ad diiudicundum,  quid Plato scripserit. Sed tnnta  tamen nobis, qnanta debet, Rodleiaui codicis auctoritas fuit, ut non  dubitaremus, præsertim cnmVV.  DD., Bekkero et Stallbanmio  placuerit, xeXevtj in coutextam  orationem recipere. Sententiam'  quod attinet, cfr. 220. A.  iv r* av xaif EvGoxUn? puro*  anoXaveiv oloS t * 7jv, x d x*  aXXa xal iclveiv ovx i$£Xmr,  6 nox 9 dvayxa6%ei7j, ndvtaS  ixpaxei xal o navzGDV 3avpadxoxaxov, ^cjxpdxr/ vovxa ovdelS nojitoxe ieopaxev  dv$poo7ta)v.   x ov 6 * 'EpvZipaxor t  II(£s ovv noiov/iEv. Cur  Eryximachos potissimum hic prodeat, statim intelliget, qui loci  meminerit 177. B. C. atque  inprimis ibid. D. i/iol yap dt)  tovto ys olpat xcctd8tjXov yeyovkvai ix xijS latpixijS, ori  XaXenov xotSdvSp&noiS t) pc$rj itizi* xal ovxe ctvxoS iScXrjdaipt dv itielv, ovxe dX X<p  CvpfiovXEvdatpi, dXXcjS te xai    m   jfyiOKOVj Ilag ovv, g?<ma, cS 9 AAxc{$ux6r], noiovfiev.  B ofrrog ovr$ rt Æyopev htl xy xvkixi ovr* Inadops v;  &IA' &xe%vag c3 gneg ol diipcovTBg Ttiout&a j Tov ovv ’AA oapiudtjv elnelv, *&l 'EQV^tfiaxB, /3 HxlGtb fieXxlOxov naxgog xal (SacpQOVBOtatov, %cdpe. Ketl yap 6v, <pdvai  zdv 1 EQV%iyM%ov * cUAa r£ noicopev,* w cv <5i)   itjxpoS ydp avijp xoXXojv avxd£io$ dWoov.   Intreme ovv o tt- fiov/Ly, yfxovdov §rj, dntiv xbv   xpctntaXdvxa Ixi ix xijs rtpoxepaictS. Do verbi* Eryximachi  medici h. i. laudatis : tigoS ovv,  tpdvai, cj 'AXxifiiddtj, xoiov ptv uon recto Stallbaumius :  JSt quis, inquit, coniunctivum  requirat, qui est deliberantis:  eodem modo nos : IV i e nun   thun wir, habe Eryx ima c/ius gesagt? Eryximachut  cum bibendi molestam necessitatem feliciter evitasset.  B., ne nuuc ad bibendum cogeretur, et Alcibiadis immoderatione indignatus, quam omnino  pestiferam hominibus supra ceusuit, Quid nunc facimus verba  ita profert, ut explicatius andiant:  qua insania nuuc agimur,  tantumque abest Eryximachu», ut,  quid faciendum sit, roget, ut potius præsentia satis acriter reprehendat, Quod qno facilius appareat, interrogaudi signum in puuetum immutavimus. ovtoS ovxe ti Xiyopev  ixi xy xv X ixi, OvxgjS, at  in præcedeutibus redis, plenum  indignationis atque acrimoniæ.  Sensus est: liac igitur ratione,  b. e. hac igitur insania allectis  neque sermo ullus . neque cantus  iuler pocula erit? Ceterum ixd6optv ia textu posuimus, quæ  Bodleiani codicis lectio est. Valgo ovte xi adojMY.   xov ovv  yaipE. Alcib i a(|ls Eryximaclii admonitione  tactus cum statim, quod responderet, uon haberet, ut non negaret id, cui contradicere non posset, neque probaret, quod probare nollet, Eryximuche, inquit,  optime fili optimi patris atque sapientissimi, salve. Sed non  delinitus hac re Eryximachus,  salve tu quoque, respondit, nam  et iu te cadunt omnia ea, quæ  super me modo dixisti, sed quid  vis faciamus ? His auditis Alcibiades satis gratiosus omnem rem  ex Eryximachi arbitrio iudicandam propinat,   IrfXpoS ydp ctvr} Versas Homericus est petitus ex II,  A. De scriptura insequentium  verborum ini di£>id, vide annotationem p. 50. Vulgo enim  etiam li. 1. et paullo infra imSiB,ia legitur. Structuram autem quod attinet verbornin xctl   XQVIQV xal OOTGO TOVS dXA jOvS, Stallbaumii indicio subscribendam est annotanti V: Accusativus ponitur, ac si præcessisset dixaiov i<Snv, huquc  'EqvUimxov yfitv y jiQtv ah dgtlfitiv, Wo|« XQ^cu Ini  ds|t« exaGtov iv ftion koyov sicgl "Erjazog tlnsiv rag c  dvvraro xdkkiGTOv, xal lyy.au.wGai. ol fitv ovv cckkot  xarzts VfitTs thppwfuv ' Gv 8’ ixsiSij ovx eiQrjxct; xal  mximaxag, 8ixaiog tl tlnuv, tlnav 8’ imrce^ai ZaxQatu  o tl av (iovhj xal Tovtov ro Ini 5t£ut, xal ovr a rot)g  akkovg. 'Akkd, tpuvai, u ’EQV$ifict%e, rdv 'AktupidStjv,  xakug fitv kiyuq, (ttOvovt a 8h uvSqcc } tagcl vytpovtav  kuyovs izaQctftdkkuv fit) ovx 1% Igov y. xal afia, a verba sic interpreteris : nai tovtov dixaiov itfnv intrdUat   T(b ini 6 e£,kx. Structuræ variatio nec per se ingrata est>  et per sententiæ rationem pro—  pemodum necessaria. ol p\v ovv aXXoi. Apollodorus, nt ipsius verbis docemur p. 180. C» quoruudam hominum orationes, quas memoria  non teneret, non retulit. Hoo  moneo, ne quis miretur, non  nisi sex orationibus relatis Eryximuchum nunc loqnentem induci : ol piv ovv dXXoi nav TeS elpijxapev,   aXXd, gravat, ca *Epv%lpax e, t 6 v ! 'AXHifiiadrjv,  Vefba aXXd  oJ *EpvB,ipax&   xaX6oS piv XiyeiS dubitanter Unguntur ab Alcibiade pronuntiata esse, qui verebatur, ne  hominis ebrii oratio sobriis auditoribus satis displiceret vel  etiam ridicula censeretur. Indicium est huius rei verborum  dispositio, quæ ita comparata  est, nt intermixtis gravat et  tdv AXxipidSrjv verbis orationis  initium co modo distraheretur,  quo ab Alcibiade pronuntiatum est.  Simile huius artificii exemplum  reperitu» p. 175. E. vftptdT7j€el, tgnj, eJ 2 coxp aTEt,  6 AyaScov, quæ verba AgathoUem ita pronuntiasse consentaneum est, ut illudi sibi magno  cura pudore sentiat eumqne pudorem atque confusionem animi iuterrupta voce prodat,  ÆSvovTa 6i dvdpa nap d vrjgrovTtov X 6 y o v S.  Vario modo sanissimum hunc locum  viri docti couiectnris tentarunt. Eas hic repetere longum. Astitis  verborum sensum esse contendit:  Æquum non fuerit homineme—  bnum cogere, ut inter sobriorum  hominum sermones habita oratione fiat ridiculus y quam verborum conversionem nemo probabit, Stallbaumius verba hoc modo interpretatur: Ebrium virorum componere cum sobriorum orationibus haud sane æquum,  (quod breviter dictum est pro)  ebrium virum provocare, ut æmuletur sobriorum orationes, haud  æquum fuerit. Sed ne hæc quidem interpretatio satis nobis nunc  placet. Notum est Homericum illud xopai Xapitsddiv opoiai,  quæ dicendi brevitas haud rara  apud veteres scriptores. Exemplo  noster locus est, ubi pro pe&vovros dvdpos Xoyov dicitur D fiauuQis, xtt&e i xl 6» Zcixquttis u>v vQtt ilitzv ; ?}  oitsQa, oxi xovvavxlov Igt'i itciv i) o iisyev ourog ydg,  hxv riva lyw InaivLaco xovxov jtagovxog q &sov ij dv&Qcoxcov dU.ov rj xovxov, ovx utptiixai fiov xio %£iqe,^  Ovx evtpijtiijoiig ; (pava t toti Eoxgdxrj. Mu xdv IIoouda, dntlv xdv 'Akxifiiddijv, (iqdht liys xgdq xavxa,    / tcSvovxa avSpa. Sensu» esi:  Aber die H e d e ei nes trnnkcnen M an nes in e i no  R e i h e mit den Reden  niichterner Manner zu  stetlen, mochte wohl nicht  nns dem glcichen h. e. nicht  passe nd se in. Iliickertus eodem fere modo: vereor, no  parum sit æqua conditio,  si homo ebrius cum ora*  tione sua sobriorum cum  orationibus componatur.  Ceteram cum hoc loco conferri  potest Piat. Gorg. 455. E.  oltiSat ydp 8rf nov, ori ra yego~  pia ravra xai ra reixy rddv  f A^7]vaicDV xai t} rdov Xiyevcov  xaradxev?) bc r rjS OepidroxXeovS dvpfiovXrjS yeyove, ra  d’ ix rijS TlepixXiovS, d X X*  ov x ix r g5v 8r) yiovpy 6ov y  quo loco consentiens vox esc codicum omnium in verbis ix rdov  dijpiovpydov. Buttmannus et Heindorfias scribendum coniecerunt  ix tijS djjpiovpydov 5 Schæferus  ed Apoll. Rhod. Tom. II. 141.  ix rrjs rdov 8rjpiovpyd/v maluit. Sed nihil opus esse mutatione,  instituta cam Symposii loco comparatio docebit. Adde, quæ verbo  infra legantur 217. D. dvenavero ov v iv ry ixopevy  ipov xXivy h. e. in lecto,  qui meo lecto proximus erat.   xal aua, cJ paxapts,    xelSet ri di x. r. X. Alcibiades verbis prolatis xat dfut proprie dicturns erat : Et simul ne  possem quidem, etiamsi vellem,  Erotem laudaro Socrate præsente. Sed mutr.to consilio ita  perrexit: Num tibi quid quam eorum, quæ modo  locutus est, Socrates persuasit? Sensit enim homo sagacissimus, verbis contra Socratem directis fidem prorsus defuturam esse, nisi illius dictum  aute oppugnatum sit, atque in  mendacii suspicionem vocatam.  Recte igitur Stnllbaamius annotat. ad b. 1. Alcibiadis interrogationem ita interpretator, nt  sensum eius este dicat: Noli  quid quam eorum credere,  quæ modo dixit Socrates: nam plane contrariam verum est. Ceterum ad  verba hic respici consentaneam  est 213- C. T jfa 'AyotS cov, dpa, el poi iitapvvEiS. cos i/ioi  d rovrov ipcoS rov dvSpoonov  ov <pavXov npaypa yeyovev.  an* ixeivov yap rov xpdvov,  aq> ov rovrov ijpddSyv, ovxexi i&edti poi ovre npoSfjXeipat ovre SiaXexSffvai xaXdi  ovSevi, i} ovrodl ZrjXorvrtdoy  //£ xai tpSovGov Sav/iadra ipya<$erai jcal X oidopeltai re xai  reo x&f J£ jidyiS anlxEtai x.  r. A. Satis lepide autem iisdem  fere verbis hic utitur Alcibiades, tog lyio ovd’ c'v svn ulhav fauuvt<Sruju Oov JtaQuvtog.   owrca ao In, gravat rov ’EQv£lpa%ov, el fiovlei'  Ecoxqcixt] InaLvtOov. litos Atyttg { dxtiv rov ‘AXxt(iuxdijv' doxei XQ*i vttl > ® 'Egv^ifiaxt ; ijci&cofiai rei E   kvSqi xal Tt[iugT]6to[iai vfiav Ivavtlov ; Ovtog, tpuvcu  zov EcoxQa.tr], 1 1 h> va £%h$ ; Ini tu yiXoiotEQti fit    quæ Socrates 1.1. exhibuit, <*oepi&eral pov tca X^P £  ovx ei) epij ptj det$ $ Negatio cum futuro tempore couittncta quam potestatem habeat,  supra dictum est annotat,  26. Eveprjpetv verbi significatum quod attinet, explicatum reperies annotat, 246.   taS’ iyco 0v5* av iva a AXov h. e. nam dc me ita  cogitato, ut qui te præsente prorsas neminem  alium laudaturus sim. tctoS XiyetSj doxel  Xpr/rat, oJ *Ep v^ipax^i  Supra 21B. D. Alcibiades impediebatur, quominus iniuriam,  quam a Socrate sibi illatam putabat, ulscisceretur j nunc data  ultionis occasione magna cum  animi lætitia atque huius rei necopinatam opportunitatem miratus, Quid ais? inquit, censen’ me etiam debere hoc  facere? Accentus oratiouis in  Xpijyca verbo ponendus est, quo  facto, quod antea, ut faceret,  non licuerit Alcibiadi, id nune  idem etiam d e b e re facere judicatur.   iit i rei yeXo tore pa pe  i Ttcx.iv id eiS ; Duplici modo  Rtickertus putat yeXoiotepa compafativuiti explicafi posse, tfel  ut admissa dicendi brevitate dictas sit pro za yeXowzepa 7 }  aXi/SedzepeZj vel ut significet:  ita laudare, nt quo sint quæque magis ridicula, ro laudanda  sumas studiosius. Neutra comparativi explicatio probari potest. Stallbaumius ad h. 1,, ifi  talibus, inquit, quæ sit vis et  significatio comparativi, neminem, opinor, fugiet. Neque sane  difficile est indicatu, quid significer. Primum loci meminisse  iurat 189. B„ ubi Aristophanes hæc profert: coS' iyco epo pov pexi Ttepl tgov /teXXdvzaov  firjSj/dedSext ov n, p?) yeXolot  eiitea), rovzo p\v yexp av xip 60S eii} xal zijs rj perspexi Mov OrjS ijtixodptov, «AAa pi) xa~  rayiXadza. Ad quem locum cum annotatum sit 149. >  yeXoia ea significare, quæ risum  moveant, xazayiXadza contra  fatuitatem denotare eius, cui  xaxexyiXexdta convenire dicantur, dubitari nequit, quin nostro loco comparativus yeXoiov  vocabuli nihil aliud exprimat,  quam quod illo loco xazayk Xadta vocetur. Ceterum Bekkerus edidit: ini rit yeXoio  X£p(t pe iitctiv&det, quuo scriptura ex errore euata est olim  disseminato : iitaivelv verbi faturum tempus noa iitaivedco sed  iitaivedopcei audire.  tmavidng ; rj x l jron}<Jj(-g ; TuXrj&rj Igm. aXX’ 5p«,  tl magiris. ’AXXu fitvroi, qxtvca, x& ye aXrj&rj n agfajfU x«l xeXeva Xlyuv. Ovx Sv ip&avoifu, tlnslv  rov 'AXxi^iddryv. xal fitmoL ovxaol molt]6ov‘ idv tt  fu) dXrj&es Xkyar, /.ata^v h tiXafiov, av fiovXtj, xal  215 tlju, uri zovto tl’Svdofiai. extnv yag tlvai ovbtv feveofiau idv (itvroi dva(u[iv>]0x6iuv os dXXo lilXofttV   ov yag tl §ud iov xryv Otjv     xaXrjSij ipc J, Vide de his  Verbis Comment. de Platonis Symposio. Quæ sequuntur verba,  aXX' opa, el izapb/f, ludibrii  caussa addita suut, quasi rogari  oporteat virum eum, qui per  omnem vitam veritatis amorem  profitebatur, utrum vera dici velit necue. Monemur autem hoc  loco de verbis Piat. Apol. Socr.  17* C. ; xal piv tot nat  rtavv y G) avdpes *A^i]vaiot >  xovro vpc ov diopai xal napie pai. Phavorinus napisoBai rov to, inquit, Soxel rov napai xtldSai dvvapiv £*«*'. Timæus  L. V. Pl. 207. napisiACti'  napaitovpai, ad quem locum  Ruhokenius: Huius rarissimæ, inquit, notionis ratio nondum, quod  aciam, explicata pendet ex indole  mediorum. Ut irjpi et itphjpt  est mitto, %Epat et itpiepat  mitti mihi volo, i. e. cupio, peto, sic napirjpi admitto, napiepat ad me admitti volo SIGNIFICAT, h. e,  precor, deprecor. Speciosa quidem est, sed, quoniam  usu ioquendi non probatur, neutiquam probabilis rtapiepat verbi  explicatio. Neque Socratis ingenio, qui, ut virum sapientem  decet, fortiter atque viriliter iudicibus' respondit, rogandi verbum duplex positum satis Convenire videtur. Significant potias verba xovto vpcov diopeti  nat xapiepat : hoc vos rogo  mihique indulgeo. ovx av q>5.dv oipu De  signo interrogandi post hæc verba non admittendo, atque de  huius dictionis significatu supra  diximus annotat, p, 125. Quæ sequuntur verba, xal pivxoi ov TOJdl noir/dov, aliquid vitii contraxerant, quod miror a nemine interprete deprehensam esse.  Schleiermacherus verba convertit: nnd da thue so, quod  ita dicitur, ut, dum Alcibiades dicat, si qaid forte minus  recte dixisset, Socrates iubeatur  id corrigere, lloc modo etiam  ceteri interpretes verba acceperunt. Sed duo sunt, quæ displiceant. MSVXOI CUm OVTGOdl  noirfdov vix videtur commode  ooniungi posse. Deinde 6v pronomine haud careas in enuntiatione, qua quid Socrati faciendam  sit, præcipitur. Facillime unius  litteræ mutatione locus sanatur.  Scribendum est xal pivxoi ot$x cedi noitjddov idv x i pij aXrjXiyco, pera%v iniXaftov  x. x. A. Sensus est: Et si hac,  qua dixi, ratione acturas,  falsi quid forte dixero,  interpellu, si placet, 1 orlromav ud’ ?yovu tvnogag y.al Itpt^fjg xccraQt9(iyaat. ZcoxQuxy 6’ iyu htcuvtiv, oj ardqtg, oiitag iTtiyuqt]dco, 8t’ dxov av. ovxog jiev ovv ’i6ag olyasxcu tirl  rcc ytXotaxtQa, taxat, 8’ y tlxcov xov aAi;&ovg tvty.a, ov  xov ytkolov.   Cap. XXXII.   yaq 8rj ofiototcnov avxov tlvat xotg UstJLijvotg  qoentem atque falsa narrantem redargue.   kxav y<*p elvoti, Dc infinitivo in huiusmodi dictionibus  vide annotat, 40. Sensus est:  quantum ex me pendet,  mendacium non dicam.   ov yap xi j) adiov. Cave  pronomen indelinitum cum fa(idzov aTCte counecteudum censeas. Pertinet id ad negationem  atque ov tt apprime respondet  nostratium: denn es ist gar  nicht etwa leicht. Quæ sequuntur verba cjd* ix^YXi duplici modo explicari possunt. Aut  enim ad Socratem referuntur aut  ad Alcibiadem» Ad Socratem relata Alcibiadem ita animatum  ostendunt, ut qui diflicillimum  esse putet, Socratici ingenii miras virtutes coram Socrate sobrio expedite atque ordine quasi  in digitis enumprare. Jl 18 ' %x ov ~  roS", quod fortasse sunt, qui desiderent, prorsas alium sensum  funderet, atqoe axonictS Socraticæ inserviret veritati describendæ ; esset enim idem cj 8 $x ov ~  XoS atque xtjv 6i}v axoniav gqS  £££ 1 ?. Sed possunt etiam coS  1-XOYXi verba ad Alcibiadem referri,' ut homini ebrio Alcibiades dilficillimum esse censeat Socratis axoTtlav expedite atque  ordine referre. Quamquam eadem via est sententiæ, hoc an illud  explicandi genus magis probaveris, tamen cum recentiorihus  interpretibus de Alcibiade verba  coS" Ixoyxi dicta accipiam.   ovx gdS St* £ 1x6 v cov.  Addita verba habes 61 * elxovoDVy  quibus quod præcedit ovxcdS vocabulum accuratius defluitur. Vide  annotat, 43., ubi et hic locas laudatus est. Ad sequentia  oltjdexat iizl x a yeXoioxepa  Stailbaumius supplendum censet:  me ipsum laudaturum esse.  Non recte. Meliora docent sequentia verba H6xai 8* 1} e  XOJV XOV aXl]^OVS LVETiCL X.  x. A., ut igitur ad illa verba  suppleudum sit: 81* eixov cov  pe imxEip&Y htaweiY. Fortasse etiam plaue nihil supplendum est, siquidem cogitari potest, Alcibiadem iici xa yeXoioxepet verba quodammodo ex sententia Socratis repetiisse. Verba  igitur convertere possis: Er wird  wahrschcinlich bei sicli denken  )t inl xa ye\owxepa lc : des Bildlichen bediene ich roich indess  nur der Wahrheit wegen, nicht  um zu verhdhnen.   xoiS 2 ei\l]v olS rouxoiS xots iY x 01S k p /t o y\v<peioiS xaSTjpeYoiS.  Schol. nd h. 1 . 2i\tjvo\ Jio22    B tovtoiq tolg Iv tolg tQUoylvcftiotg xadypivotg y ovg  rtvag lgyut,ovtca ot drjfu&vQyol Ovgiyyag y avkovg  l%ovtag'’ di ftgadfi dtOL%&tvr£g tpaivovtat tvdofrtv vtyak  vvdov xopfvral napa ro rftAAofivttv y u l6xt 6xojitxeiv  Atyopevoi [jtapd xovS TtotovS].  Adde Schol. ad Aristoph. Nobb. xi pe xaÆiS, g) '<p>}~  pepe. gj avSpcDire. iXiyeto  6i d Stoxpdrr/ff xrjv uifuv 2etArjvcp itapeptpodveiv. 6 1 po S xs  y dtp tux \ (paAaxpd $ i)V. xepieSyxev ovv ctvxcp olov xov  napo. JJtvddpop SetXtfvov cpcov)}Yx. x. A. Patet autem o uostro loco, nam nusquam  «lias rem commemoratam reperias statuarios capsulas, quibus  artificia reconderent, ad Silenolum formam effinxisse, eorumque  sedentium quidem, nt latius  intus spatium artificiorum recondendorum daretur. Hæ capsulæ  felicissime cum Socrate comparantur etiam eo, quod externo  cultu minus conspicuæ erant atque negligentius elaboratæ Athenæus L. I. c. 15. C. statuam  Thebis exstitisse narrans Cleonis cantoris hæc addit : vito   xovxov xov dvSptavxa, oxe  AAiZardpoS x cis QtjfiaS xaxe(Sxanxsy <ptfC\ noÆparv, <pevyovxa xtva xpv6iov eis x 6 ipaxiov xotXov ov ivSitiSai • xal  6vvoixt2,oplvr}? xffS itoÆaS ixaveASorxa evpeiv ro' xP v< *i° v  pexa hy Xpiaxovxa. Sed nihil  habet hæc narratio, qnod aliquo  modo possit cum nostri loci verbis comparari. Hoc tantummodo  ex ea discimus, magna religione  illis temporibus homines artium  operibus pepercisse.   o? 6ixa8e 8ioix$£y*£f.  H. Stephauus 6ixa6e verbo offensus, quod nusquam alias apud  Platouera reperiatur, 8ix<* scribendum couiecit, quæ correctio  fuerunt quibus admodum placeret. Recte receiitiores editore!  8ixa8e reposuerunt. Verba converterant Ficinas : qui si bifariam dividantur y reperiuntur intus imaginem habere deorum.  Schleiermacherus; ia dei, en man  uber, wenn man die eine Halfte  wegnimmt, Bildsaulen von Gdttern erblickt. Schulthessius ;.  Schiebt man sie auseinander, so  erblickt man inwendig Gotterbilder. Rem intellecta facillimam fecerunt interpretes difficiliorem. Res sic se habet: In  contrariis Silenorum lateribus duobus duo foramina erant, quæ  epistomio quodam claudi poterant. Iam si qnis artificia intus  j^econdita spectare vellet, non  opus erat, ut singulæ partes  Sileui solverentur. Ex altero  enim Sileni latere, ex utro aliquis vellet, per alterum foramen  spectatio erat, ex altero lateris  parte per alteram, quod in cg  erat, foramen lux incidebat. Sensus est verborum: Di ese zeigen, da sie auf beiden  Seiten nach deu Durchschnittspuncten hin OefTnungen haben, in ibrem  Innem die Gestalten von  Oottern. Ceterum non sino  magna vi ultimo enuntiati loco  positum hahes $£G)v ‘nomen,  nt significantius indicetur, res  summæ gravitatis vili atque pæne ridiculo tegumento h. e. Socratici cojpoiis turpitudine ob\i  I   ftam fyovtes ftecov. v.a.1 cprjfii av loitdvai ccvtov rtp  2.'ax vQip, ra Magaba. ou fiiv ovv xo ye eidos fifioiog  tl tovtois, a Ewxqox fg, ovd’ avrog dij xov d(upLCj}ri vnlutas esse. Nostrum locum  imitatus est Iulianus Orat. VI.  184. A., sed memoriter atque  mitius accurate, ut carendum  sit, no quis ad eius exemplar  Platonis verba emendare studeat:  <pypl yap dy njr xwtxrjv  <piAooo<piav opoioxdxyv eivai  xolS 2 eiAtjyoiS xolS iv xolS  EppoyAvqjeioiS naSypEVoiZ, ovSxivaS ipyaZovxai ol dypiovpyoi 6vpivyaS rj ariAoris Exovxas, o? 61? dioix^Evxes Evdov  tpaivovxai dydApaxa ExovxeS  SecZv.   xai tptfpt xcri 2 ar ripa), tcj Map6vot. MapcriaS,  Schol. inqnit, otriArjtl /ff, ’OAvpitov vloS, oS xoris ariAoris *A$yvaS /jnpddt/S dia xd iva6xypovEiv avxoiS drtAoptvoS rjpt (Siv 3 AitoAAcovt itspl pov6txijS t  xal y xxy$y, xal itoivyv didcoxe x 6 dlppa dapetS. Docemur hac Schol. narratione, Marsyam formam faciei minus curasse, utpote qui tibiis canendo excelluerit, quas, quoniam faciem  deturpant, repudiavit Minerva,  cfr. Appulei. Florid. I. 8. Eo  (Hyagni) Marsyas cnm in artificio patrissaret tibicinii, Phryx  cetera et barbaros, vultu ferino,  trux, h spidus, illutibarbus, spinis et pilis obsitus fertur pro  nefas cum Apolline certavisse.  Thersites cum decoro, agrestis  cum erudito, bellua cnm deo. Ceterum quid Marsyæ mytho veteres exprimere voluerint, statim  intelligitor. Musica nimirum orte  hominum ferocitas deliuilu morumque asperitas- deposita est,  sicut pellis Mursyæ spinis atquo  pilis obsita, quam Musarum indicio Satyrus deposuit,   orid 9 ari ro ? dy itov dp<pt6fiijxi/dais. Ilæc est lectio vulgata, quum duorum auctoritate codicum- in dpqjiCftyTr/tiElS immutarant interpretes»  Ac potuit quidem Plato' ita scribere, non scripsit revera. Etenim quæ certissimu sunt atque 11 *  luce clariora Alcibiadi, ea idem  quasi dubia ex Socratis mento  aptat, non ut incertus esse rei,  sed ut simulare tantummodo videatur irooiæ caussa aliquam  dubitationem. Unius optativi exemplum, quo satis acerbe aliquis aliquid, quod compertam  habet atque perspectum, tamquam  dubium ex alius mente aptat,  apud Meleagrum reperitur Epigr.  LXIII.   "Eyv&v, ori p* EA a$£S. r i Seori?-,  ori yap pe ÆA yBaS.  "Eyv&v * prjxixt vvv opvw  irdvx* EpaSov.   Tavx yv, xavx iitiopxe ; povy  6v itaAiv, povy vitvoiS  t oApyf xal vvv, Vvv Ext  tpydl povy.   Aliud exeipplum a Reisigio laudatum reperies in Commentat. de  vi et usu av particulæ 131. *  Theocr. Idyll. XVII. v. 60.   <prjs poi navxa douev * xax&  6 * v6x epov orid * dAa doiyS>   quæ verba a puella pronuntiari  Reisigius censet, quæ AMATORI AMANTE AATO 22 o  1  3-WI    T^dBig • uig de xal ralla Eoixt/g, fina rovzo axovs.  'rfiguirr/s et ' ’>] ov ; irtv yccQ f uj oito loyjjg, (iitQrvottg  nKQtto[icn. all’ ovx Kvh]rrjSi noli) ye Sw/ttttftcorfpog  C Ixtivov ' o fitv ye dt ogycivav exijlu rov g av^ganors  tij r< jio zoy CTofiazos dvvujiei, xai En vvvl og ccv r a  Dinlta pollicito hyperb<pl i cum  fere aliquid et incredibile imputare lepide confiteatur. Ilis verbis, Reisigius inquit, si uv vel xe adderes y vah,  quantum periret Veneris . Lasciva  puella, quod ipsa minime credit, loquitur, nec vult videri  serio se credere, sed tentat dissimulare tanfum : qua ironia eo  fit amabilior, et auget amoris  flammam. Tale fere quiddam  est in nostratium more, ubi dicimus; am Ende : v eluti, am   Ende giebst du mir gar nidus. SimiMus Reisigianum exemplum Platonis verbis est, quam  quod supra laudavimus exemplum  Meleagri, quamquam id accuratius examinatum eadem dicendi  ratione gaudero iutelliges.   v fip 1 6 r y S ei' y o v ; Hæc  verba Schleiermaclierus reddidit :   . Rist du ubermiithig, oder niclit?  Sed magnopere displicet, quam  V, D. secutus est, verborum interpunctio, neque verisimile est,  eum, qui testes adhibere possit,  quibus rei prolatæ veritatem  probet, sic locutum esse: vfipi6ti)S el y y ov ; Sententiam verborum quod attiuet, prorsus eodem modo Socrates vfipuStyS vocatur ab Agathone 175. E.:  TppitiztjS el, £<py, gj ScjxpateS 9 d *Ayd$(ov. 'TfipiOx&v  autem nomine omnes insigniuntur, qui aliquam rem ita torquent atque volvunt, ut aliam vel speciem vel notionem potestatemque repræsentet, eatnque  quidem contrariam ei, quæ primitus ipsi inest. Sic et vfipiS,eiv verbum de Homerica pioverbii corruptione adhibitum legitur 174. B. "OpypoS jttv  yap mvSvvevEi ov puvov Sta <p$ttpO(.iy d\\a xai v fi pluat f.ls  ravryv tyv napoiplav, ad quæ  verba vide annotat, 19. Ut  autem Sileni in artificum oiricinis sedentes aliud in se habmt,  aliud externa forma ostendunt,  quod illi maxime contrarium est,  ita Socrates haud raro cogitationes suas obtegens aliud quid,  quam quod sentiret, verbis -exprimere solebat. Hinc institutæ comparationis et, Socratis ct  Silenorum expendas veritatem. i av yd p fii } o poXoyy  Tdp particulæ potestatem recte  intclligcut, qui interrogationis  præcedentis significatum cognoverint. * II ov ; enim verba ita  proteruntur ab Alcibiade, nt rem  a Socrate negari posse negaret  quasi diceret: Rem negare   non potes. Paullo aliter Stallbaumius de yap particula disseruit annotat, ad h. 1. : Particula  yap t inquit, referenda est ad  sententiam ex reliqua oratione  facile supplendam : el fikv ovv.  Utra rectior sit atque naturæ Joci accommodatior explicatio, lectores ipsi videant.   crAA* ovx avXyzy S- t Re  Ixtlvov ttvXjj. a yag "OXvfixog ij vXei, MuqOvov liyco,  rtivtov didcct-avTos. r a ovi) ixtlvov, iav re dya&og  avXtjrrjs ciiiky, edv re qiavXrj avXtjrglg, ( wva xcccij reti&at itoLSL, xal Sijloi rovs tcov &ecov te xal reXeroJv  dtofiivo v$ 6 ut to &tla etvau oi> d’ ixtlvov roOovrov    ctissime H. Stephanus, quod ia  editt. valg. omittitur, post avXvrtjs signum interrogandi posuit. AAAa autem e licto Socratis responso repetitum est, qui  vfipi6xijv quidem se esse confiteatur, avAtftfjv se esse non  concedat : vfiptuTJ/S y* tipl,   Oj IA* ovx avAtjxrfc,   xal ixi vvvl oS ctv x u  ixtlvov avAy. Docemur his  verbis, Olympi harmonias etiam  Platonis ætate superfuisse, quibus tantum veneris attribuitur,  ut sane pulcherrimas fuisse inde  couiicias. Phrygias harmonias  fuisse ivSovdiafyiov procreantes Boeckhius docet ad Piat,  Minocm 26.   M apCvov Mycoj xovi ov 8 i5a£, av x uS. Consentit  Schol, «d Aristoph. Eqq. v. 9.  &vvavAux. ZwavAla xaXtixai,  otav 6vo avXi/Tixl to avro Ai-.  ycjdtv. 6 ” OXvpTtoS povCi xoS Tfv, Mapdvov pa$7)rifi.  iypcnjxt Sk avXrjrtxovS xal  $p?/vyxixovf vopovS. Yopoi 8e  7 ( 0 tXovvxat oi tis $toi>S vpvot  x. x. A.   iav te aya$uS aJA i/rpis. Etiam tibicinarum cur  hic mentionem faciat Alcibiades,  si quis quærat, nihil ab interpretibus annotatum reperict. lloc  certissimum, neminem olferisurum esse iu verbis iav xt uya5uS avXt/xj/S avAf/y iav te ipav  Ao?. Ut nunc verba se habent,  de artis dexteritate dicta accipere possis, ut non nisi viri in  arte tibiciuaria boni dicantur,  mulieres autem artis expertes tibicinariæ non nisi mediocritatem  quandam teuere. Sed hanc non  fuisse scriptoris voluntatem, nobis quidem persuasissimum est.  Alcibiades proprie dicturus erat :  iav xs avAr/r ?/?, iav re av A ijxpiS y iav re ayaSuZ ns,  iav xt tpavAoS, sed brevitatis  studio oppositionem ita instituit, ut non substantiva solam  sed etiam adiectiva sibi opponantur. Ceterum vide annotat. ubi huuc locum landavirnus.   pova xaxexz6S at  xal d ij Aoi. Frustra hæc verba emendare studuit Orellius ad  Isocratem 333* Scribendum  enim coniccit puvovS xarix^d^c ri  7ruit2 xal xtfAtt. Hæc correctio  cum alia de caussa, tum co nomine nobis improbatur, quod  harmoniarum Phrygiarum vim  admirabilem minuit atque urctioribus finibus iucludit. JMovvt  plane eiusdem potestatis est atque (tvxd, eamque illarum harmoniarum præstantiam describit, quæ sua vi emergit, neque  ullo artiiicum adminiculo indiget, quo emineat magis elficaciorque evadat. Recte inde colligas, simplicissimas illas harmonias luisse.  (torov SittcpiQt ig, on avsv 6 gyccvav, ipdotg loyoig ravD tov rovro noieig. r/fiug yovv orav fitv rov ullov dxovcoI uev Ityovrog xcd itavv dya&ov grjtOQog cA kovg Xoyovg,  ovdlv ftfAft, ag £'xog tlxtlv, ovoivl' inuSuv 5e fiov avev 6 py a v ody, rptXol?  Xoyoi?, Comma posuimus post  opyaycoYt quo tautologia verborum facillime vitatur* IFiAol  Xoyoi enim h. 1. ajipositum est,  ut clarius indicetur, quid significent veitoa : avev dpydvoav   TavTuv rovro notel?. Ceterum  notandum est, alteram etiam  significationem Alcibiadem tecte  indidisse verbis iJnXoi? X oyoi?,  WiXoi? enim idem fere sonat  atque diXXoi?, ut satis lepido  ad Socraticam illam ironiam alludatur, qua virum sapientissimum usum esse acerbissima nemo  nescit.   ov 6% v jiiXei 9 oa? in o?  eineiv, ovSevl. De vario  ordine, quo Græci gJs - ino? el~  Ttnv verbis usi sunt, vide annotat. 127. Significatum quod  attinet huius dicendi figuræ, annotationem adi 63- Latiore  autem significutu serioribus temporibus, ut videtur, hanc formulam adhibebant Græci, angustiore, quem ipsa verba exprimunt, antiquioribus. Nam si quis  autiquitus verbo aliquo usus esset, quod rei describendæ minus  convenire intelligeret, ut id intelligere videietur, verbique veniam peteret, illam diceudi figuram adhibuit. Perinde autem  erat, utrum Q)? ino? eineiv diceret, an &S eineiv Itio?, Utroque enim verborum ordine uti  licuit in dictione, quæ nihil  aliud significabat, quam quod ipsa  verba exprimebant. Serioribos  temporibus loquendi usu factum    est, ut scriptores eadem dicendi  formula adhibita veniam peterent  uou unius verbi minus accurate  usurpati, sed complurium, ueque  verborum solum, sed etiam seutentiarum. Iam quo magis nptio, quam usus loquendi alicui  formulæ indidit, a proprio verborum significatu recedit, eo debiliora verba fiant necesse est,  nt quasi torpore quodam teneantur, qui ordinis mutationem non  facile admittat. Exemplo proverbia snnt, quorum verba singula eodem ordine plernmque recitantur, Exemplo etiam formula  est d>? Ino? ehteiv, quæ simulatque latiore significatu adhiberi coepit, liberiore verborum  ordine gaudere desiit.   xdv navv q>avXo? %f o  A eycov. Potuisset etiam h. 1,,  si oppositionem adhibere voluisset, Alcibiades dicere xdv ndw  aya$o? o} xav ndvv <pavXo?  6 Xiycov, de quo dicendi genere supra diximus annotat,  299., et cuius exemplum paullo  sapra legitur, 215. C. Idv re  dyaSo? avXrjr?}? avXy, idv re  (pcwXrj avXrjTpi?. Quod moneo,  ut recte varba explicata credas  209. C. dnropevo? yap, oipai,  rev xaXov xal opiX&v av roJ,  d ndXat ixvei, rixrei nui ysvVijc, xal n aped v xal anco v  pejivjfpivo?, xal r 6 x, r. A,   idv re yvvrj - xareXopeSa. Omnes Socraticis  dictis percelli ait Alcibiades atque teneri quasi vinculis sive fe- ug axovfj fj zb5v GiSv k&y av, akkov kiyovzog, xav tzuvv  q>avkog y 6 ktyav, la v te ywtj dy.ovtj lav tt arrjff i dv  t» ftuijaxuw, lx7Ujtkrjy(itvoi i<5fihv xal xaTE%6(i.Eda. lyety  ovv, <x> avdffEg, ti p} Sfukkov xofuSy du£uv (u&velv, eimina sit, quæ ea audiat) sive vir,  sive adolescens. Hæc dicta quoniam comparantor cum Olympi  harmoniis, quæ addito artificio  nullo, ipsa per se animos audientiam capiant, merito verba  mireris illic addita: xal SrjXot  xovS xcov Sedov te xal xeXcxcjv  beopivovS 8ui x 6 2 Eia elvai .  Neque placet, quod Riickertus  annotat ad hæc verba : Non  omnes hac harmonia ad  divinum furorem excitati  sunt; qui autem essent,  cos ad divina mysteria  percipienda factos esse  hoc ipsum declarat* Nolo  pluribus huius sententiæ axoniav y quæ manifestissima est,  perstringere ; persuasum autem  habeo, verba Platonica vitio aliquo laborare. Pro 8i]Xoi xovS  xt ov $egjv scribendum esse videtor: SrjXoi SvijtovS xav Segov,  quæ scriptura quam apte hoic loco conveniat, statim intelligitur.  Quid enim aptius est, quam mortales una commemorari, ubi sermo est de arctiore cum diis per initiationes coniunctione? Neque carent verba corruptionis verisimilitudine. Primæ enim ONHTOTC vocis litteræ quam facile in OI mutari potuerint, apparet. Cum autem 8ijXot verbum, quod proxime præcedit, in OI exeat, fieri  facillime potuit, ut ulterunl OI  absorberet alteram. H autem expunctum ab iis est, qui ACCADEMIA scripsisse arbitrati sunt,  quod hodie in omnibus editionibus legitur: 6?jXoi r ovS.    Eyooy' ovv, cJ av6peS.  Iiæc vulgata lectio est. Iu tribus Bekkeri codicibus paucisqur  aliis iyco yovv comparet, quod  haud scio, an non probandum  sit. Nam si io priore alicuius  enuntiationis parte aliqui commemorantur, quibus, qui ia posteriore enuntiationis membro loquens inducitur, non est adiunctus, iyoj 6* ovv vel lywy'  ovv poui solet, utrumque pio  oppositionis vel exceptionis ratione, quam scriptor indicare voluit. Contra ubi in priore particula enuntiationis alicuius aliqui commemorati suat, quibus  adiunctus est, qui ia altera particula loquitur, uou lycoy ovv  sed ly<6 yovv locum habet. Iloc  Bekkerus probat Comment. Cril.  in Piat., idem A&tio  placuit atque Riickerto. Stallbaumins in altera Symposii editione lycoy* ovv reposuit.   el /i)} HpeXXov xopi8y  66 B, E tv. Schol. ad h. 1. wopi8q, inquit, xvplooS pev xo  impeXuS, o$ev xal opEoxopoS  xal yEpovxoxopoS * i 6 o 8 v v ajx ei Sfc xal x c3 6 <p 6 8 p a  xal xeX£a)S t xopi8y dpixpd 6(po8pa 6pixpa. Ceterum  sensus est verborum huius loci:  Ego certe, o viri, nisi viderer præ nimia ebrietate meras nugas narrare,  dicerem vobis loramento  interposito, quæ mala  in me ab huius orationibus pervenerunt et quæ     rtov vftocag av vfilv olcc Srj nticov&a avzog vito zmv zovtov J.vyav xal ndayco Ixi xal vvvl. ozav ydg axovo), itokv  E fioi (idllov tj tcov xoQvfiavzicovrav ij tb xagdla irtjda  xal ddxgva lx%tizai vi tb zav l.oyuv zav zovzov. oga  de xal akkovg ita/utoXXovg zcc avza itdayovzag. Ilegixbeovg de axovcov xal akbcov uya&cov grjzoQav ev fiev  tjyovfirjv beyeiv, zoiovzov d ’ ovdev ixaGyov, ovdi zttiogvfiryzb fiov % t^vyrj ovd’ rjyavaxzei ag dvdgano  perveniant etiam nunc.  Annotat Riickertas: Non dicerem tantum, uti nunc dico, sed iusiurandum adderem. Satis nobis  liæc explicatio displicet. Quasi  si quia mira narret ebrias, addito iuramento ebrior esse,  indicetur. E hcov ojjodaS av   nihil aliud SIGNIFICAT quam: dicerem dictu mque iuranænto interposito confirmarem, Ut autem rectius  Alcibiadis verba intelligas r homo  ebrius, quæ perpessus sit, ea  ita mira esse sentit, ut a nemine facile credantur* Igitur ne  vino prorsus immersus indicetur,  ai illa retulisset atque eorum Veritatem affirmasset, rem silentio  præterire apud se constituit.  Post autem non tam mutato consilio, sed quod res ita ferebat  atque loquacitatis, quam vini vis  indidit, libidine ductus, quicqui^l  perpessus sit, aperuit tamen.   V * &v no pv fi av x i oov~  tcov. Annotat Schol. ad h. l.j  iv$Ol)6lG)VXGt)V ?/ riva opX7}6iv  ippctv)}' opxovpivcov, ano tgoy  K opvfidvxcov, oi xal x potpeiS  xcu (pvXccxsS xal 8i8ddxaXoi  xov 4ioS eivat pv$oXoyovvTai,  TiveS 8 e rovS avxovs roiS Kov ptjtiiv etvai tpadiv. elvai 8e  xal x ijf ‘PeaS vnadovZ, ano xgjv xov JioS Saxpvcov yeys~  vrjpEvovS’ ojv apiSpov ol ptv  3*, ol 81 i Xkyovdiv. Timæus  habet xopvfiavxtav' 7tapepj.iaiv£6$at xal ivSovtiiadxiHuS xi~  YEtdSai. IldSoS autem rcov xo pvfiavticovxcov vocabatur xopvfiavriadfioS, Quo morbo qui  correpti erant, tibiarum cantum  audire sibi videbantur ad saltationem excitantem, neque temperare sibi poterant, quin saltarent. Vides igitur, quam apta  hoc loco sit xciov xopvfiavxicjvxcov commemoratio, cum Socrates cum Marsya tibiis canendi  peritissime comparetur, cfr. Piat.  ‘Crit. 54. D, xavta, ai (piX&  ttaipE [ Kpixcov ], ev ?b3z, oxi  iyco Saxei) axovEiv, &)Szep ol  xopvfiayriGivTES tcov avX&v <$o~  xovdiv axovEiv. Adde Piat.  Phædr. p.227. B. dzavtijdas 8h  rd v o 6o v vx i zspl Xoycov  dxorfv, iScov phv, 18 odv 7/<537/,  ori eB,ei xov dvyxopvfiavxicovTa  x. x. X.   ev jtlv xjyovfirfv Acyetv. Piæterito tempore Alcibiades bic utitur, quod Pericles  eo tempore iam obmortuus erat,  quo Agathonis ixivixia celebrata sunt. Ceterum ipsa verba  docent ev pbv rjyovpijv Xeyeiv,  quam necessaria lormala coS EizoS    'irillgteed   /\r «•' • Sadwg dtaxEiplvov. cxXX’ vito tovtovX rov MciqOvov  stoXXaxig drj ovta Ster idrjv 9 Sgrs poc do^ca prj fiica- 212  rov elvat l%ovn log 1%©. xal ravtcc, o Uiaxga reg,  oix Iqels cSg ovx aAq&ij. xal Eu ye vvv £vvoid 9 Ipavrq>, ori, ei l%i). oipv TtaQeyew tu ara, ovx av xaQtSQTj<faipi> cMa tuita av itdG%oipt . dvayxd&i yaQ pe  opoXoysiv, ori vtoXkov tvde^s av avtdg En Ipavtov  fikv dpeXc5 > tu 6 9 'Afojvuiav itQaztco. fila ovv, agitEQ    elneiv verbis sit 215, D.  ijpeis yovv otav pev rov aAXov dxovtopev Xiyovzos xal  navv ayaSov /)7fzopoS aAAouS’  A 6yovS t ov8ev pe\ei  ovSevl.   De pov pronomine nomini  sao prælixo, quo dativi commodi, quem vocant, vel incommodi notio exprimitur, vide Quttmanni annotat, in Indic, ad Piat,  Dial, IV. BeroI, 1822.   •$X oyrt Satis   usitata hæc dicendi ratio tragicis poetis, quam rov evtprjpelv  ergo adhibebant miserrimam vitæ conditionem indicaturi. Sensus est: Ut mihi miserrime  viventi vita non amplias  vitalis videretnr.   ovh ar xapr epij C atpi. Conscios mihi sum, Alcibiades ait, me etiam nnnc, si vellem  aures præbere illi, eius illecebris non restiturum esse, sed  eadem, quæ antea, experturum  h. e. dySpano8co8d)S diaxEiCeCSat.   dvayxd^ei yap pe opoA o y eiv x. r. A. Argumentum  his verbis expressum habes eius  libelli, qui Alcibiades primos  inscribitur. Eum libellum negant hodie viri docti a Platone  conscriptum esse. Ac lieri potuit facillime, ut aliquis ACCADEMIA AMATOR AMANTE AMATO, qui hæc verba legisset, de hoc argumento ad ACCADEMIA dialogorum exemplar  dialogum conscribere apud so  constitueret. Quæ autem verba infra leguntur . B. ?}rrrfpiva>  ti)S npijs rijs vito,rojv jroAXgjv, comparari possunt cum Alcibiade I. 1S5. fin. ftovXol prjv dv Ce xal 8iaxeX/:Cai' o’/3ficjScj 6l, ov n xyj 6ij cpvCet aniCrcSv, aAAa rr}v rfjs no\ ecoS  fiuprjv, pi) ipov re xal Cov  xpan/Cy.   fiiot ovv, cosnep ano  z&v Setpijvcav x. r. A.  Abreschius Lect. Aristæn. 147.  cum fiict commode explicari posse  diffideret, fivcov scribendum coniecit : (Uvoav ovv dsnep ano  r&v Seipijvoov iniCxopevot ra  tora oixopat tpEvycov . Recte  Stallbaumius hauc correctionem  improbat etiam ea de canssa,  quod illa odmissa verborum iunctura existeret legibus elegautiæ  orationis coutraria. Quis enim,  Stallbaumius iuquit, ferat ita loquentem: Obstruens aures,  tanquam ab Sirenum canta cohibens aures, fugio  virnra. hia cum olxopai  tpevycov Stallbaumius coniungendum censuit, quæ verborum iunctnra nullo modo probari potest. ano uSv Uuprjvav, tni<3%o(itvo$ rct iura, ofyofiat qjtv•yav, iva (irj axrtov xa&ijyivog napa rovuo xaraytjQaB Oa. ntnov&a ds ngog rovrov fiovov av&gconav, o ovx  av rig oiot.ro Iv Ipol Ivtlvat, ro alojfvveo&ai ovnvovv. iya da rovrov /rovov alo^vvoficu. | vvoiAa yttQ    Satis notum est exemplisque per  multis probatur, oixopat tpev ycov eam fugiendi rationem describere, quæ celerrima sit atque subitanea. Iam cum hac illius dicendi formulæ notione  quomodo (5i(t conciliari possit,  equidem non video* Nam quæ  fihp aliquis facit, h. e. ut apud  Homerum legitur btriv æxovzl  ye is cunctanter agit at que animo minus obfirmato. Dubitari nequit, quin / Via ad liti CxoptVoS referendam sit, ut Alcibiades vix ac ne vix quidem a  Socrate quasi a Sirenum cantu  dicatur aures cohibere posse, eo  facto autem in celerrimam fugam  ee couiicere. Ceterum' ad Hom. Odyss. hoo loco respicitur M. v.  59. et sqq.   iva ni) avxov xa$rj utros itapa tov rw xazayripdooj. Summam laudem hia  et præcedentibus verbis contineri Socraticæ facundiæ, nemo  non videt. Eam enim Socraticæ orationis vim esse Alcibiades contendit, ut omnes ea audita per omne vitæ tempus eius  auditores esse cupiant. Eius laudis eo maior vis est, quod ab homine proficiscebatur, de quo Nepos in Vita Alcib. hæc tradit:  disertus (fuit), ut in primis dicendo valeret, quod  tanta erat commendatio  oris atque orationis, ut  nemo ei posset dicendo resistere. His, adde verba illa, quibus Pericle Socrates dicitur plus in dicendo valuisse.  Periclem autem peritissimum dicendi fuisse accipimus, cfr* CICERONE (si veda),  de Orut. III., 54* In eius  labris veteres comici,  etiam cum illi maledicerent, leporem habitasse  dixerunt, tantamque in  eo vim fnisse, ut iu eorum mentibus, qui audissent, quasi aculeos quosdam relinqueret.   o ovx av xi$ otoixo iv  Ipol iveivoti. Probatam habes bis verbis levitatem Alcibiadis supeibiainque eam, quam scriptores Veteres passim tradunt Ceterum cave eodem significatu  dici censeas iv rivi ivttvai et  elvai Zivi. Conferri possunt  hæ dicendi formulæ cum LATINORVM: alicui inesse vel in  aliquo inesse et esse alicui. Ut elvai zivi ita Latinorum esse alicui adhiberi solet, cuhi alicui aliquid esse dicitur non addita, quæ inter possidentem et rem, quæ possideatur, intercedat, ratione. Evtivat  contra iv rivi et Latinorum in  aliquo inesse de eo plerumque dicitur, cui aliquid est, quod  cum ipsius naturu, ingenio, indole artissime sit coniunctom.  Platonis verba Schleiermacherus  reddidit : w os einer nickt in mir  suchen solite. Hæc nostratium  dicendi formula apprime respon- tfiuvTtp avullyuv fih> ov Svvafilvcp, mg ov Bel noaiv  u ovtog xsXevh, £xh8ccv 8's &sc£l& cj, tijg   Tifiijs t% vtio zav tzqVjSv. dQajzsrsva ovv avtov xal  qisvya, xal ozav Z8a, alGyyvouai za wfiokoytj^iva.  xal itoXXay.Lg fiiv IjfSiag av i'dotiu avtov uij ovza Iv C  det ACCADEMIA sententiæ, sed verbi  ivetvat iv tivi nativam vim  non exprimit. Ea ut emineat  magis, verba sic reddiderim: Was  einer wohl nicht leicht meinem  Wesea eigentliiimlich glauben  mochte.   xij 5 ttftijs xrj s v it 6 xgjv  7t o X Xco v. Nequis forte scribendum censeat trjS aito xeov 7toX~  A cor, ut honor signiiicctur, qui  a populo proliciscatur : amant Græci substantivorum passivam, quam vocaut, notionem ab activa  discernere atque, ut exemplo utar  XifiijS vocabulo, accurate disiuugere honorem, qui ab aliquo in  uliquein confertur, ab honore, quo  aliquis aliquem dignatur. Ti/S xiji)}S igitur idem significare atque  tov XifiadSat addita vjto præpositione indicatur. Sed liberior  etiam huius præpositiouis usus  est. Haud raro enim cum verbia  neutris coniungitur, quæ verba  possuut aliquo modo, quoniam  per se spectata neque actionem  indicant, neque itaSoS aliquod exprimunt, cum nominum ambiguitate comparari. Hæc nomina enim utrumque significare  possunt et actionem et itaSoS,  ut recte dicautur per se spectata neque hanc neque illam   uificarc. Sed ita ditfert vn 6  præpositiouis usus in nominibus  substantivis et in neutris verbis,  ut illis addita notionem, quæ  ipsis inest, extollat, cum his coniuncta notionem novam quasi pariat, quæ notio no utris verbis  proprie non inest. cfr, Hora, II.  319.   iv$a xtv avxe TpdoeS dpifi(piXoov vtc *Ax<xtG>v  " IXiov eiSavEfiTjticcv avaXxeiXfit Sajievxs? Adde II. S36.  cridooS pkv vvv ySe y dp?ftqjiXoav vn *Axai(vv  "IXiov eteavafiijvoa, avaXxeiy6i SafievxaS.   His locis, quibus alia addi possunt innumerabilia, edoceare, liberiore vno præpositionis usu  elfici dicendi brevitatem, quæ  sane gratissima est et venustissima. Ad nostrum locum ut  revertar, statim intelligitur, quid  Alcibiades confiteri cogatur a Socrate, et cuius rei pudor illum  hoc conspecto subeat. Nimirum  qui rtoXXov ivdei/S convincitur esse (vide 216. A.), is  se percolere debet, non administrare civitatem, quod fecit  Alcibiades populi aura delectatus.   ij 8 £o)S dv i8 oipt h. e.  rfSoifi7\v dv avtov ISqjv. Vides  igitur, magis ad adverbium, quam  ad optativum modum IStiv verbi av particulam pertinere. Id  probatur etiam eo, quod omisso  adverbio dictio existeret prorsns non ferenda: xal izoXXaxiS  ptv i&oifi dv avtov pp ovxa avftQQMtois' tl 6* av rovto yivoito, sv old\ on itokv  fiel^ov clv «%9olgif]v, cj^tb ovx b%g) S xi XQrjGttpa t  Tovtcp r (3 dvftQcina. xcd vito piv di] xav ccvArjfidtav  itat lyco occa dAAoi itoXAot xoiavxa it BTtov&aOiv vnu  tov 8 b rov 2 <xxvqov.    iv dvSpcditoiS. Nulla enim adest caussarum cohærentia, per  quam fieri possit, ut Alcibiades  Socratem inter vivos non videret. Adest, ubi gavisurum se  esse Alcibiades dicit, si non videret Socratem inter vivos. Itaque quid de Platonicis verbis  rfdicjS UV VSoifii statuendum sit,  iam vide. Brevitatis studio t/SkcoS  i8oif.it ita positum est, ut duo  liæc verba unam notionem efiiciant, quacum av particula commode consocietur. Simul supplendum aliquid relinquitur,  quod quid sit, ex ipsis jjSkcDS  av iSojfii verbis elicitur. Oratio enim expletior audit r tjSkcoS dv  i'8oiftlj tl idotfit. Similis verborum structura in Piat. Lachete  occurrit 182. c. V. fin. AaXtjtoS 8’, tl n napa xavxct  Akyei, ndv avxoS ijdkool cotovCaifUy quæ verba explicatius  enarrata audiunt : ndv avxol ?}6kcoS dnovdatju, tl dxovuaifii  AaxrjxoS, tl r i Ttapd Tama Afyti. Satis autem docet hæc enarratio verborum, quæ tl dupliciter atque diversa potestate (wcnn,  ob) posito satis ingrata est, quantum orationi admiss? illa verborum structura suavissimæ brevitatis accedat.   no Ai) pti2,ov dv dx$oi*  fiijv. Pro fitigov scriptum exspectaveris fiacAAov. Iliickertus  nd h. 1. : ut piyotj inquit, verbis  iuuctum est valde, v. c, Hom.   II. /i. 2u.    A.oS 81 roi ayytXol et/u  oS avtvSev £aj v, fit}' a   7tjj6ezai 7] 8* lAtaipu  et v. 333.   gjS icpccc. *Apytioi 81 ftty  iaxov K t r. A.   sic etiam fiei^ov magis, vehementius. Dictum pro fitiZov dv &x$oS txoifu, Frustra rationem quæras, cur apud Homerum fikya verbis iunctum valde significet, et cur  nostro loco fitigov dv dx$oiftrjv non tam positum sit pro  fitigov dv dx^oifiijVy quam potius idem atque illud significet.  In caussa hoc esse reor, quod  Græci haud raro verba co significatu adhibebant, quem satis inepto nomine, vocant Grammatici  prægnantem. MkyaK w)8txea igitur non tam est : v ai 1 d o  providet saluti tuæ, quam  magnam tui curnm agit.  Eodem modo 9 Apyttot fiky  Iaxov explicandum est : Sie   schrieen gross h. e. sie erboben  grosses Geschrei. Plura huius  usus exempla laudata reperies  anuotat. 87,   coite ovx ott XPV  dcofiai. Pro xPVoMfiai libri  omnes XplfeOfLat exhibent, quam  lectionem lluchertus, nimis rcli^  giose, ut solet, in textum recepit. Sed quid facias in contexta oratione scriptura, quam  ipse, qui eam recepit, explicaCap. XXXIII. "AXkct de epov axovGccre,  tyto aixatiu avrov, xal ryv    oSg 3 (loiog re tCziv otg  dvvcc[uv io s %avpc(Oiav    bilem atqne rei describendæ accommodatam negat ? Certum quidem est, scriptores haud raro formula dicendi nsos esse gjSts  ovh Hxv oti xPV^o^ioctj cuius  exempla Stallbaumius laudavit ad  Piat. Gorg* edit. 85 ( ., sed  haud perinde est, coniunctivo an  futuro utaris. Ac nostro quidem  loco si xPV<S°M<xi scribitur, nescire se præsenti hora  Alcibiades confitetur»  quid cum Socrate faciat,  facturum autem aliquid  sese esse uua promittit*  Quæ sententia quam inepta sit  atque ab huius loci .sensu aliena,  nemo non videt. Contra coniunctivo adhibito penitus nesciri  ab Alcibiade, quid in universum  dc Socrate consilii capiendam  sit, quæve eligenda ratio hominem tractandi, exprimitur. Quæ  sententia, quoniam aptissima est  huic loco, quid xpfo&M&i vel contra omnium auctoritatem codicibn non recipiatur, XPV^°M°^  autem ineptæ sententiæ lectio  non reiiciatur, caussam equidem  non reperio.   neti vito j.tlr 8 y tcov av\y p dz w V7C 6 tot j Se  tov Sazv pov. Av Xypaxa  Socraticos sermones significare,  Satyrum Socratem, nemo mirabitur, qui Socratis cum Marsya comparationem legerit. Ordinem  verborum quod attinet, proprie  dicendum erat xai V7cd ply Si }  tgov otvArjpdrcov tov tov tov  2£aTi>pov. Sed de industria Alcibiades hacc verba verbis compluribus interpositis seiunxit, ut  maiore vi afficiantur verba rovSe  tov Scnvpov . Vide de hac   seiunctione verborum annotat,  59., 129., al. Ceterum imo  præpositionem non sine vi repetitam habes. Nam cnm ea   eius potestas sit, nt cum Ttd $ovS notione plerumque couiungatur, ideoque ipsa quasi colore  imbuta sit notionis illius: dupliciter posita haec praepositio  non quidem 7td$oS duplex exprimit, sed ndSov ST vehementiam,- qualis descripta est 215*  E. noXv pot paXkov y td>v xopvfiavTicdyrcjv y re xapSia nySqi xal Sdxpva ixxeltat.  aWa 5 et i pov ctxov6 at e. Vulgo aAAa Sy legitur;  praeterea codices nou pauci pov  pro ipov exhibent. Riickertns  inde di pov edidit annotaus ad  h. 1. Nobis, inquit, nulla in  pronomine vis esse visa est,  propter quam codicum lectionem mutaremus. Itaque Si pov dedimus :  Miror, Biickcrtum ita  iudicare potuisse. Etenim qnao  hucusque narrata sunt ab Alcibiade, ea, siquidem homini fides habenda est, et aliis acciderunt* Ea igitur satu nota esse  Alcibiades contendit, adeoqne nihil facere ad Socratis indolem  accurate cognoscendam, nt prae- i%H. tv yag la ts, ori ovdilg vficov r ovtov yiyvaOy.u'  D dXXu tyco drjZadn, tjielxsQ vgaxs yag, on  ter Re neminem censeat ipsam cognitam perspectamque habere.  Quod igitur none Alcibiades probaturus est, id se tautummodo  expertum' docet atque se esse  unum, ex quo audiri possit vera  Socraticae indolis atque naturae  descriptio. Nihil igitur certius  est, quam ipov scribendum esse,  non fiov. Et quoniam mala modo commemorata etiam alii perpessi sunt, haud dubiam est,  quin nova quaedam relaturus Alcibiades dXXct dixerit, non aX.Xci ; ea autem mala, quoniam  malis supra commemoratis opponuntur necessario, etiam di recte  habet, non 8t}, Nobis quidem  de scripturæ veritate aXXa 6k  ipov y vel aXAct 8* ipov, quod  Bekkerus habet, ita persuasum est,  ut etiamsi omnium codicum deesset auctoritas, verissimam censeremus. Sed adminiculo suo non eget scriptura illa. Florentiui  enim codices aliique libri pauci  quidem sed non mulæ notæ eam  repræsentant.   ev yap idxe. Qui ad verha 208. C. xal r/, u>S7tep ol  xeXeoi dotpidxcA, Ey tdSi, iqrrj  sophisticum orationis colorem,  quem Plato verbis cu Sittp ol do<pidxctl indigitavit, in verbis ev  id$i deprehensisse sibi visi sunt,  Wolfius, Astius, Schleiermacherus, ii in verbis ev Idxe nihil,  quo Sophisticam artem odoratos  esse coniicias, annotarunt. Concedimus quidem, heri potuisse,  ut sophistæ 1 insto sæpius illa  dicendi formula uterentur, sed  non ideo sophista sit vel sophisticam artem imitetur, qui hanc formulam exhibet in oratione,  præsertim cum id facit, ut fecit  Diotima . semel,   d XXd iyta dyXcodco, $neinep ij p&a prjv. Cum emphasi verba pronuntianda sunt  dXXa iycj 8yXGD6co sc. oloS  id nv atque inprirais iyoS pronomen, quod ue exhibuisset quidem Plato, si in præcedentibus scripsisset aXXa de pov axovdaxe, Ceterum supra annotavimus ad verba 2 15. D. iycj  yovv, co ctvdpeS, ei p>) ipeXXov xopidy 8o£,eiv peSvetv, eiTtov opodaS d v vpiv olat 8?)  jciitovScL X. T. A*, Alcibiadem noluisse primum, quid ipse perpessus sit atque adhuc patiatur  Socrate auctore malorum, enarrare, post consilium mutasse loquendi lubidine abreptum. Ea consilii mutatio ne forte artiheiosior  videatur atque minus ex humanæ naturæ indole petita: omnium  rerum difficillimum esse solet initium. Eo superato gaudium cor subit, quia superareris atque animus olterius progrediendi. Post  ne infectum relinquatur, iu quo  aliquid operæ consumseris, totum  opus perficiendum suscipitur. Subit animum dulcissima memoria  versuum e Goethii Fausto petitorum, quos cnm Platonis verbis iiteiitep ijpBtdprjv comparare  possis:   Das Mogliche soli der Entschluss   Beherzt sogleicb am Schopfe  fasseu   Er will cs dann nicht  fahren lasse n   Und wirket w ei ter, tveil  er must. HaxQatyjs (gauxtog diaxtirai rav xctXi 5v xai «eI x&ql  rovrovg EOzl xai butiickipam., xai av ayvotl mxUz a xai    i/jmrixojf Sidxeirat  roov xa\djv. Annotat Ruckertos ad h. 1.: Genitivus tgdv xa\65v pendet ex ipooTtxdjS e more  Græcorum vocibus derivatis eundent casum addendi, quem verbum secum habet . Eodem modo  de hoc structuræ genere Matthiæus disseruit Gramm. ampl. Possis etiam  ita tibi rem explicare, ut ipeoxixvS SidxEttiSai unam notionem if^xv verbi efficere censeas  atque eius structuram assumere.  Ceterum nemo non videt, ipeoTixcoS StaxEitiSai multo graviore SIGNIFICATV esse, quam ipav  verbum. Apprime enim Latinorum  perdite amare respondet, qua  formula dicendi inprimis comici  Latini usi sunt. Mirari autem licet Græcæ illius et huius formulæ  diversitatem. Nam quod Latini  adverbio, Græci verbo expresserunt, quod Græcis adverbio, LATINIS verbo indicatum est,   xai av ayvoel itavxa  xai ovdhv o 16 e v, coS 1 6  uXVM a a vx o v. Vulgo hæc verba ita edebantur, ut nulla  post avrov interpunctione posita verba r 6 6xi)f*ct avrov   ad subsequentia traherentur. Quibuscum ut aliquo modo convenirent, H. Stephaniis scribendum  coniecit : ci? x 6 <$X*/M a avrov  ov deiXffYGoSeS, Hæc scriptura  Fischero probata est et Bastio  et Wolfio; recentioribus interpretibus merito ea displicuit»  Longum est, omnes ingenii coniectnras repetere, quibus hunc  locum docti viri sollicitaruut.  Stallbaumius omnes loci difficultates sublatas putat recepta, quam  Bekkerus et Schleiermache rus post  avrov posuerunt, interpunctione.  Videlicet, vir doctissimus ait,  csf xo <$XVl l0C carro v significat;  quemadmodum eius forma  et habitus est h. e, queoadmodum ipsa eius forma  et habitus prodit. Eadem  Riickerti sententia est, quæ cur  nobis non placeat, paullo infra  dicetur. Priusquam enim singula verba adeamus, totius loci  sententia paullo accuratius examinanda est. Omnis Alcibiadis  oratio in duas partes dividitur:  altera res continet convivis satis  notas, sed quæ ad cognoscendum Socratis ingenium haud multum faciunt, in altera commemorantor, quæ ex Alcibiade solum audiri possunt fefr. 216.  C. «?AA a 81 ipov axovdars) e®  quibus solis ad Socratici ingenii indolem cognoscendam auditores ducuntur. Ac de posteriore illa orationis parte infra  dicetur; prioris initium verba  sunt opaxe yap. Quæ verba  præcedentibus opponuntur ; tv  yap fdtE, oxt ov8e\s vpdov rovx ov y ty y ai 6x Et. Tangi igitur videtur opdxE verbo incogitantia convivarum, qui, quod  oculis cernant, id credant, cum  non debuissent credere, contra  quod debuissent, nou videaut.  Iam ad particula, quæ in verbis repentur xai av ayvoEiy  indicatur et hæc et subsequentia verba eadem conditione, quam  præcedentia, poni, ut expletior  oratio audiat: xai o par e, oxt  ayvoE i x. r. A. de qua vi av  particulæ vide annotat. Nura cum hac orationis confm(XvSlv ocdsv, log to (>XW a ocvtov. tovto ov Gcifoivcj*  6sg; Gqjodga ye. tovto yag ovrog negLpapAyTcxi,   cogiteg 6 tykvppivos 2J6ifa]v6$' kvdo&ev 6s avorfitig  n otiijg, ofetfte, ysuti, iJ ccvdgtg <5 v[ix6tcu, aacpgodi Jmationc satis convenire censes verba cjS to <SXVl ia clvtov,  quemadmodum ipsa eius  forma et habitas prodit?  Sed hoc ut mittam, turpi vultu  protervoque Socratem fuisse accipimus, fatuo a nemine scriptore  traditum est. Neque cura turpitudine atque protervitate vultus  fatuitatem coniunctam esse necesse est. Recte autem inspectis  Platonicis locis, ubi inscientium  Socrates et vero etiam fatuitatem  quandam animi ostendit ( cfr.  annotat, 290.)» doceberis, verbis atque libera rei confessione,  non forma et habitu vultus corporisque id fieri. Nemo igitur  oculis cernere potnit, sed auribus tactum percipere inscitiam  Socratis, ut male xal av (opdTf)gd$ to 6XVM a ccvtov  verba coniungi censeas. Verba  autem ayvoei TCavia xal ovSev  oldev etsi aliquo modo defendi  possunt, tameu habere, quod offendat, prudeus lector intelliget*  Deleta autem litterula una et  tautologia nobis quidem ingratissima removetur, et commodiore  sensu coS To 6xtyM a ocvtov verba  afficiuntur. 'Scribendum nimirum  esse censeo : xal av ayvoei   navTa xal ovSh oldev, cJs" to  ( 5XVM a ocvtov. Iam sensus est  totius loci: Oculis vestris  videte (atque credite), Socratem iuvenes pu1cros perdite amare semperque iis se adiungere  eorumque summa admiratione teneri, et rursas  omuia nescire, ac ne scire  quidem, qui ipsi sit habitus externus h, e. ne curare quidem corporis cultum et vestitum. Olim coS  to 6XW& avrov convertendum  censebam: wie cr sich das  Ansehen^giebt, quæ conversio optime conveniret cum  opdre verbo. Sed Alcibiades  hoc loco narraturus, qqge in Socrate oculis cernantur, cum pulcrorum iuvenum studium commemorasset, quod revera simulabat  Socrates, et inscitiam, quam interdum vel gloriabatur, incuriam  corporis, quapi immunditiem vocare possis, nullo modo silentio  transire potuit. Satis notum enim  fuit, Socratem raro lavasse, rarius  capillos compsisse atque omniuo  ceteram corporis curam adeo neglexisse, ut v. c. Aristodemus  cum lotum conspexisset atque  calceatum Socratem, insolentiam  rei meratus ex eo quæreret:  quonam iret ovteo xaXoS yeyevrj pivoS . Vide Sympos. A. Ceterum dxt/poc vocabulum de cultu corporis atquo  de vestitu significando Græcis  in usu fuisse, satis docere possunt Plauti verba Amphitr. Prol.  V* 116.:  Nunc ne hunc ornatum vos  xneum admiremiui  Quod ego huc processi sic cum  servili djjqpa Veterem atque antiquam rem novam ad vos perferam:  Propterea ornatus in novum incessi modum. v>;g; iGxe, oxi ovx’, tl rtg xaAos loxi, jitXti avxaJ ovSev,  kU.u xatacpgovtZ xoOovxov, o6ov ovd’ av tlg olrj&tit], e  ovx’ tl xi s irkovOLog, ovx’ tl alXr\v xivd xijirjv iyav  xuv vito itkrfiovg jxux.uQitoy.ivav. ijyuxat 8i itdvxa    Sequentia verba rovto ov (SeiXtjvc38eS ambigua potestate dicuntur, ut iis ad alteram partem  orationis paratum aditum habeas, qua verum de Socratis ingenio iudicium continetur. ^SsiXrfVco8eS enim de externa figura ita  dicitur, ut Socratis vultum indicet similem fuisse Silenis; et ad  cetera, quæ præcedunt, verba  tractum Socratem similem Silo  norum perhibeat. Iam iudicare  possis de verbis (Sqpodpa ye, quibus titramque 6ei\ijvaoe5 vocabuli relationem Alcibiades sibi  probari indicat. Sed alteram  tantummodo verbis sequentibus  exprimit hoc agens, opinor, ut  subita novæ rei commemoratione,  ud quam rem audiendam animi  convivarum minime parati essent,  acutissimi iudicii admirationem  et gloriam certius atque celerius  assequeretur.   rovto ydp  7tepifl&pXijrat, rdp particula duplici relatione hoc loco posita  est, ut et ad rovto GeiXtjvg)8eS pertineat et, ad notaudum  convivarum errorem, qui Socratem talem esse putaverint, qualem oculis viderint, ad verba referatur 216. C. ev yap fore,  Zri ov8elS v/uav rovtov yiyvojtixeu Sensus est: Namque  miram hanc Silenorumque  protervitati atque immunditiei consimilem formam ille induit Silenorum instar, in artificum  officinis sedentium, qui    intus reconditas statuas  deorum pelle x sua contegunt.   7to6rj^ f oVe6$e t ye/tei.  Haud raro mediis interrogationibus verborum interponuntur secundæ personæ singularis atque  pluralis numeri, quibus provocantur, qui rogantor, ut ipsi uua  rem interrogatam iudicent, atque quid ipsis videatur, aperiant.  Hic dicendi usus Græcis haud  infrequens, neqæ a nostratium  more alienus est. Duo autem  snnt, quæ verbis hoc modo interpositis efficiuntur: gravitas augetur interrogatæ rei, et alacritas interrogationis amplificatur. Compluria huius structuræ exempla apud Græcos scriptores  Stallbaumius attulit ad h. 1.,  Ruckertus ad Piat. Symp.  202. B.   d A. A a nat aqxpovEi  oX. r. A. Hæc proYsus conveniant cum Diotiinæ præcepto  laudato a Socrate . B.  &vo? ro CcpoSpa rovto^arXdtjoti xauxppuvijdavra xa\  tfptxpov 1 /yTfddj.iErov. Quæ insequuntur verba ovd av tiS  scribæ alicuius imperitia in ot;dfl? dv mutata sunt, quam lectionem unus exhibet codex Bekkeri. Alibi notavimus ovSs tls  significare prorsus nomo,  de quo significatu  sub v. ou6£ ei?. Hæc verba  etiam ibi exhibere amant scriptores, ubi allectatam orationis gravitatem rejvacsenUut. Possis ea   23  ravrcc t d xzyfiaza ovtisvdg «|t« xal qpag ovdlv tlvat,  tlgavEvi^uvog Se xal icai^av nonna w filov itQog tovg  av&ganovg duratei. tSxovSaOavzog de avzov xal avo iZ&tvzog ovx olda, fi ug e ai pax e tu ivzog dyalfiaza' a te'  lyto ijdi] noz’ tldov, xal fioi 1'do^ev ovza titia xal  SI 7 jjpvtfa «&>» xal ndyxala xal tiavfiudza, Sgzt nouy    h. 1. convertere: nemo gentium. Verba convertit Stallbaumius: quantopere nemo  quis quam crediderit.   xal i/fiaS ovSlr elvat,  Ileusdins Spec. Crit. pro r/puS  scribendum censuit XlpaS. Non  recte t neque placet verborum  conversio Stallbaumiana : atque  nos, qui talia appetamus»  nullo in numero habendos censet. Verba convertenda sunt potius : atque nos,   qui talia possideamus, flocci  pendit. Loquitur enim Alcibiades, homo ditissimos atque oxnoium rerum honore, quas multitudo admiratur, abundans. Qui  cum se contemtum a Socrate  vidisset (cfr. 219. A. seqq.),  insuetæ rei experientia motus  verba proTert xal rjpaS ovSkv  elvat. Sed ne ingenuitatem Al-,  cibiadis forte non agnoscas, animique nobilitatem, TjpaS ovdlv  tlvcn verborum magis etiam, quam  nos fecimus supra, lenienda est  interpretatione asperitas. Significare igitur contendimus: omnes, qui talia possideamus iisque gloriemur, flocci pendit.   tlpovevopevoS Si xal  7t algor, cfr. Cic. de Orat. 2.  Urbana etiam dissimulatio est,  cum aliter sentias ac loquaris.  In hoc genere Fannius in annalibus suis hunc Æmiliaoum fuisse et cum Græco verbo appellat eYpojya, sed uti ferunt, qui  melius hæc norunt, Socratem  opinor in hac tlpoveia dissimulautiaque longe lepore et humanitate omnibus præstitisse.  Adde Cic. de off, I. c. SO : de Græcis autem dulcem et facetum festivique sermonis atque io omni  oratione simulatorem, quem rfpoora Græci nominaverunt, Socratem accepimus, v   ta £vt of dyaXpata.  Respicit Alcibiades ad Silenos in  artificum officinis sedentes, quos  idem dixit 215. B. 8tj (aSe  8totx$ivraS ostendere ayaXpaxa J&ecav. Hinc explicatur facillime, qui fiat, ut cum drtovSctuai verbo avoix$yvai verbum coniungatur. Sileni eaim  cum aperiuntur, fraus detecta est  Silenique nihil nisi capsulæ esse  reperiuntur rerum divinarum.  Recte Ruhnkenitis ad. Timæi L.  V. Pl. ayaXpa proprie dici monet quodeunque grata sui  specie oculos delectet.  Recte igitur Stallbanmins annotat : ra ivtoS ay aXfiat a  intelligi species illas virtutis in animo Socratis  conspicuas. Præter alios,  qui Platonis locum imitati siut,  scriptores, idem Ciceronem laudat Legg. I. 22. Qui se ipse  norit, aliquid se sentiet  habere divinum mgenium  xiov elvai Iv Pqcc%bl o n xelsvoi EaxgdtrjS- yyov[itvos  de avrov ionovSaxivai iit l r y Ifiy aga Sgficuov yyyadfnjv tlvai xtu £vTv%Tffia Ifiov &avfiaUTov, cjg vxdg%ov [tot %ttQiaa[iiv<j Etoxgdrct nave’ ccxovGai, oGan cg ovrog fjdct. itpgovovv yccg drj ini ty i aga &av(idoiov ocJoi/. zavxa ovv diavoy&als, ngo tov ovx    que i n N s e sunm sicut simulacrum aliquod dedicatum putabit.   nai jioi ido£ev. In aliquot  codicibus pro pol legitur Ipoi,  quod Bekkerus in ordinem verborum recepit* Iniuria, ut videtur. Ey g> pronomen in præcedeutibus verbis necessaria de  caussa positum esse, videlicet ut  aliis, qui forte dyaXpaxat io  Socrate latentia spectaverint, Alcibiades se opponeret, extra dubitationem positum est. Sed ideo  non necessarium est, ut et in  sequentibus verbis pari gravitate pronomen exornetur. Plane alio  verbo accentus orationis ponendus est, quem si tenaciter in  pronomine posueris atque ipoi  scripseris, vide, ne sensus efficiatur ab huius loci natura alienissimus. Diceret enim Alcibiades holi ipoi i6o&£Y non alio sensu, ac si opinaretur, esse posse  illorum dyaXpdxoov spectatores,  quibus ea non divina, aurea, pulcherrima et summa admiratione  digna videantur.   <2sta itoirjr kov  o tt  xaXevoi 2ajxpdtrjS h. e.,  ut illico Socrati me emancipatum censerem, neque  quid ego, sed quid ille vellet, faciendum putarem. Pro xehevot vulgo xetevst legitur. Illud ex optimis  codicibus recentiorum editorum  consensa receptam est.  Zppaior fiyrjtfd prjv elV au De Zppdtov vocis significatu vide annotat. 88. Ceterum Schol. Bodl., quem Kukkertus laudat, hæc habet : ippaiov ru dnposdowfxor nipdoS  ano xcov ir xalS oSoi X anapX&r t aS ol odoinopot xare65lov6i t 7ta\ yap iv xaiS odols  ZSoS ijv ISpvoSai tov * Eppijv,  itap o xa\ ivodioS \iyexai.  Quod sequentia attinet noti evrv Xrjpct ipov SavpadTov, ud hæc  verba Riickertas, Duplicem, inquit, video pronominis explicandi rationem y vel ut in ipov  vim inesse dicas, quod Alcibiades sibi hoc, non aliis contigisse  gaudeat j Socratis ut amorem excitaret: eximiam meam fortunam; vel ut pronomen possessivum pro dativo usurpatum interpreteris: eximia mihi hoc  fortuna contigisse . Quarum utram præferam, nescio.  Neutra nobis placet. EvTV£ipACt  ipov eodem modo dictum est,  quo nos dicere solemus: meiu  gutes Gluck.   v   itppov ovr yap St/. Pro  Sij vulgo r/drj legebatur. Illud  fiekkero debetur, qui id ex optimis codicibus restituit. De ironica 6rj particulæ potestate vide  Indices sub v. 6i/. Rem quod  attinet, iuprimis conferendus est  locus Piat. Alcib. 1, 104. A.  xa yap vndpxovxd tSoi peyaAxt  23 * EiaQcog ccvtv axol.ovftov fiovog fisz’ avtov ylyvEG&ai,  tote dzozk^zav tov axbkovftov fibvog (SwEytyvof tyv.   B Ssi yap zgog vpag zuma r afai&ij eItcelv. alia ZQoge%ete tov vovv' neti tl ipEvSofiai, ZwxQccTEg, l£tisy%sCWEyLyvo^rjv yap, avdgtg, pbvog povco, xal (pjirjV  avTLxet diakli;E<f&at, avtov poi, cczeq dv Igatityg zaiducolg iv igrjpla diaXz%%Elri, xcd tyaiQOV. tovtov 6’  oi3 pdl.cc lylyvETo ovdiv, alti uszeq zlvjftzi, Scateri vai, gq$T£ jiijSevoS SettiSaif  ano tov dcopazos dp&apsva xsÆvtgovtci eis xrjv iftvxrfy ' olei  ydp 8 i/ elvat npootov per xaXkitixoS te xal pkyi6xoi* xal  xovxo fic v 8 ?} navxl drjXov  iSalv, uxi ov ipevSy.   07 *x eImSgoS dv ev cixoXovSov povos per* awxov y. Hæc verba ne falso interpreteris) Alcibiudemqæ forte  statuas solum Socratem ita convenisse, nt semper tertius adesset: Athenienses ditiores domo  non exibant, quin servam sccum  ducerent, qui, si quid opus esset  in via, id curaret. Hinc factum  est, ut Alcibiades quoque tum ad  alios, tum ad Socratem nunquam solus accederet, sed semper pedisseqnunt una adduceret. ansp.dv  SiaXsxS  Opinabatur Alcibiades, Socratem  talia sibi dicturum esse, qualia  soleat, ubi solus sit cum amasio, umator dicere, atque vehementer gaudebat. Gaudii caussam expressam habes verbis p,  217. A. 6 j? vndpxov poi x<*pitiapkvco 2coxpdz£i it dive axov dat, udanep ovxoS y8et. Solebant enim amasii amatoribus gratificaturi obsequii præmia sibi  expetere, neque se dare, nisi,  quicqnid expetiexint, consecuti    t   essent. Cfr. Piat. Menon, 76.  B., ubi hæc leguntur: M. aXX f insi8dv uot <Sv  tovt 9 tinyS, oo 2rixpateS, ipdS 6oi.   2. xdv xaxaxExaXvppkvoS nS  yvotr/, oJ Mevgjv, StaXeyo pkvov 6ov, oti xaXoS ei,  xal ipadxal 6oi hi eldiv .  M. tl 8?};   2. oti ovdlv aXX* rj inirarteiS iv roiS XoyoiS' unsp  noiovdiv ol t pv<p<5vTES, UTE  tvpavvEvuviES, ccdS dv iv  g opa &)6iv. aXX* c SfnEp eIgjSei, 8ia\£X$£ } iS [av] poi  ctmc ov. Annotat Stallbaumins ad h. 1. :  Pertinet, inquit, dv particula ad  universam sententiam ideoque  connectenda est cora verbo principe enuntiati coxeto, ita ut indicet actionem sæpius repetitam:  solebat identidem discedere, de quo loquendi genere  optime disseruit Rostius Gramm. Itaque non  est quod cum Astio corrigamus  arra poi, aut cum  uno cod. Yiudob. dv deleamus. Perscripsi integram viri doctissimi annotationem studioseque legendam Symposii lectoribus commendo. Nobis quid do sr.  jrfolg [ av ] fwi 6vvt]{iiQtv<Sag (yycro (\xiav. (itra  ruvra GvyyvfivafcGdcu trgovxaj.ov/ujv avzov xai G wt- c  yi>y,va£6[t>]v, Sg x t ivrav&a mouvcov. Gvvcyv(ivatcro  ovv (io i xai XQogimi/.aic itoXlaxis ovSsvog nuQovzog.  xca tl Su kiyuv ; ovSev yccQ /tot itltov ijv. InuSi/ dh  ovSccfiij ravTij tjvvtov, ido^i /tot tzi&txiov eivctt rei  ctr6pt xaza ro xagzeQov xca ovx avtttov, lnu6i)xtQ  iy/.iyiiQr[xr}, akka iaziov IjSt], ti ian ro 7CQayua. tcqo o hoc loco videatur, si quæris,  hoc est: Contra Alcibiadis voluntatem contendimus esse istud :  solebat identidem discedere, quem haud verisimile est,  cum, quod speraret, sæpius non  evenisset, quoties cura Socrate  congrederetur, toties exspectasse  avtixa SiaXeZedSai avrov x.  t. A. Etenim quem sæpius spes frustrata est, is sensim sensimque ei diffidere solet atque lætissimam, quam antea habuit,  exspectationem ex animo removere. Igitur si sæpius rem illam factam accipias, vereor, ut  etiam xai ixaipov verba satis  bene habeant. Verborum ordinem quod attinet, dv particulam  eo loco positum habes, quo minime exspectaveris, Iam cum necessarium non sit, ut res ab Alcibiade narrata sæpius facta esse  cogitetur, eius autem repetitio cum singulis ALCEBIADE verbis no  conveniat quidem satis, nihil veriti codicum auctoritatem, quos  in falsissimis interdum consentire vidimus, av particulam uncinis includendam curavimus.   tivyyvfivacledS at itpo vHaXov pijv avrov . Vide  quæ annotavimus ad verba xai  7 } ye <ptXo 6 o q> ia ed.p. 101’.  Rem quod attinet, semel fastam esse contendimus. Nam quod  paullo infra legitnr TtpoZfitu.A ais ito7(\axiS ovdevoS napovroS, ita intelligendum est, ut,  dum GYMNASTICA cxerceicnt Socrates atque Alcibiades, sæpius  non aff uisse docearis, qui una se  exercerent aut luctantes spectarent.   xai ti deiXiyBiv, IJac  formula dicendi uti solent, qui  sunt animo commotiore, remque  sibi injucundissimam quam fieri  potest paucissimis verbis enarrare cupiunt. Accentus autem  orationis in Xkysiv verbo ponendus est, quod prægnanti significatu positum idem fere denotat atque doXtxov xataxtl VBiv tdv A oyov. Quæ sequuntur verba ovdlv yap poi : nXiov  rjy, recte Stallbaumius interpretatur: nihil enim pro ficicbam.   xa\ ovx iit e tSijit e p  lyx£X&ipVxy. Hæc prorsus  conveniunt cum verbis supra lectis 216 0 aAXa iym 6yXadcJ, izeinep i/pbdptjr, ad quæ  verba vide auuotut. S50.   aXXd idt iov IjSrj ti idti  to itpayya. Solent haud raro  Græci scriptores commemorato  eo, quod faciendum sit, additoque, quod non faciendum sit,    358    nAATSINOS    xcriLovfiai Stj ccvtov ftQog zo GvvSukvhv, dzc^yag togitCQ ipadzrjg itaidixoig ImflovtevQV. xat fioi ovSe  D zovzo za%v vnfjxovGtv, ofiag S ’ ovv %Qova indaftrj.  ixudrj da atplxtzo to xquzov, Semv/jGag andvai  Ifiavltzo. xal tote fiav ai6xvv6iuvog dcprjxa avzov.  av&ig da ijctflovAtvGctg, httiSt] idcdiixvyxu, SisXsyofitjv 7 to(i$o) ztZv vvxzav, xcii IzEiStj tfiovhEzo ajrta  quasi, quid faciendum sit, non  commemoraverint, id verbis paullisper immutatis atque aXXa particula adhibita oppositionis augendæ gratia repetere. Idem  igitur significant verba £8o£ii pot  iniSexkoy elvai rw avdpl xat a  to xapzepoy et IdxkoY i)8tj t L  idn to itpaypa, Exemplum est  huius structuræ 210. O. pexa  Sk toL imrrfdsvpocxa hei xaS  iiet6xt}paS ayayeiv, %ya i6y  ctv imdTrjpcjy xaXXoS xai  fiXkncov itpos txoXv i/Stj  to xaXdv pijxkrt to nap M Qtyanory  d A A.* liti to  txoXtj itkXayoS xexpappkvoS x. T, X . Wyttenbachius  Bibi. Crit. V. I. I.  scribendum coniccit aXX Itiov  hti to itpaypa, quafc scriptura eo nomine nobis improbatur, quod cuiu præcedentibus  verbis, quibuscum convenire debet, poi iitiSerkoy eirat   rcJ dvdpl xaxa rd xaprepov,  multo minus, quam aXXa IdxkoY  t/St}, tI idn to itpdypa f consociutur. Idtkoy verbum quod attinet, ub Idtiv derivatum esseceoseut iulcrpretes, ut seusus sit;  videndum est, explorandum est. Vide Butttnuiini  Grarnm. ampl. Nobis «b tidkycn semper derivandum cs»e videtur, neque tamen  sciendum e * t recte converti.    sed faciendum est, nt sciam.  Vide annotat, 207«, 169. al.   vSitep ipadxijS  7 t aid txojs kitiPovXevcov.  cfr. 213. C. xal xov 2coxpaTTjj do 'Aya^cov, cpavai, opa,  et pot InapwiiS' ce? ipdl o  TOVT0V ipcoS xov av^pooitov  ov (pavXoy Ttpaypct ykyover x.   T. X. t quæ verba nostris expiicautur. Xpoyco, quod sequitur est: multo tempore præterlapso.   rd TTpdoxov, dsinvifdaS.  Olim posita ante T o TtpdxTOY distinctione hæc verba cum sequentibus iungebantur . Quod ita  recte fieret, si semel venisset  Socrates atque tum initio quidem  abire post coenam voluisset, postea vero a proposito destitisset .  Quum autem tum revera discesserit, fuit utique ita distinguendum, ut Jactum est inde a Bekkero, llitckert.   It 6 (i f> 00 TQOV Y v X T 00 V h. C.  in multum usque noctem*  cfr. Piat. Protag. 310. C. xai  Ixi per iyextlprjda evSvS napd  dh levat, 'intixd poi Xiav nopfacd £8o£e zdoy vvxxuv elvai,  ad quem locum Stallbuumius laudat p, ed. 24.1 Æschinem adv.  Ctcsiph. $. 122. for} 6h 7tO{5()u  rijS r)pkpa$ ovdrjS* Ceterum ne  vcu, <Sxt]m6(iEvos, ou otiis tirj, XQOSTjv&yxaGa avtov  fiiveiv. avtnavtro ovv iv rjj ixo/iivy ijiov xMvy, iv  yitfQ IStinvu, xai ovSslg iv ta olxrjfiau tiklog xa9tjijSsv rj ijfis ig. ^XQ 1 ovv Sij Ssvqo tov bbyov E   xaXas ccv %ot xai tcgog ovuvovv Xtytiv tb 8 ’ ivttv&ev ovx av nov rjxovGcns Ityovxog, tl (ir/ xqwtov  ( iiv, tb Xsyofievov, otvog avsv ts acudcov xai fisxa    pluralem numerum mireris, vvhteS non noctes sunt, sed horæ  nocturnæ, de quo significatu  vvxxeS yocis vide Stullbaumii  annotat, ad Piat. Phileb. 158.  Quod sequitur xai inEtdi) ifiovXexo dnikvat, eodem modo, ut  præcedens amkvai ifiovkEto non  convertendum est: abire volebat, sed velle se abire  dixit. Vide annotat., * t   dxrjnx optv of, ori  eXrj. Timæus habet L. V. Pl.  ^MjittOfiEvoS. npoq>adi^6pevoS.  Kecte. Etenim qui ipse non habet  in se, quo aliquid probet aut excuset, eum niti oportet in re  extrinsecus petita, h. e, npotpadet rivi iv ty lx» /tcvy l)iOv  xXivjf. De horum verboram SIGNIFICATA supra dictum est annotatione. ct 334. Præter locos illic commemoratos confer etiam R. Kubnerum ad CICERONE, TUSC. DISP., ubi laudantur Pind. Olymp.  I. init. prjd' 'OXvpniaS ayaya (pkpxepov avdddopev ibique  Boeckhii annotat, 104., CICERONE (si veda)  T. D. I. 1. $. 2. : quæ tam excellens in omni genere virtus  In ullis fuit, ut sit cum maioribus nostris comparanda ?  xaXtiS aif A kyetv. Scriptum exspecta  veris primo obtutu naXdjS av  Hx<n ojSte npoS ovuvovv Acxxkov elvai, Kai pro gjSxb posito vario modo verba explicari  possunt. Facillima explicandi ratio videtur ea, qua post xai,  Eivat verbi optativus subintelligitur. Optativum autem sty recte  omitti posse contendimus tura,  quum antecedit, ut hoc loco, alius  verbi optativus modus, ex quo  ille facillime eruitur. Explicatius igitur enarrata verba audinnt: pkxpt pev ovv 8r) Ssvpo  tov Xuyov xaXdtS dv %x ot C°  iX eyov) xai eltj npoS ovxtvovv  Xkyeiv . itp&xov filv, olvoi  avev x £ naid&v xai pexa  ital8a)V r/v «A tj $ r}$. Vetus  proverbium : olvoS xai aXjfSeia,  ad quod hic respicit Alcibiades,  Cfr. Athenæus II. 37. E,  $i\6xopo$ 8k tprjdLV, oxi ol niyovxeS ov pdvov havxovS kpipavlB,ov6tv ol xivkS eldiv, aXXa  xai xgjv dXXoav txadxov dvaxaXvitxovdi, na/ifiqdiav ayovxes. oSev Oivof xai d\?}$eia  Xkyexai . Idem II. 38. B. Anr  tiphanis versus laudat hos:  Kpvtyai, $eidia,  anavxa xaXXd xiS dvvatx* dv,   nX?}v Svoiv   olvov xe nivoav eis ipoora t*   kpitEdQJV. 1   itaiSav jv dXy&js, imita &<pa V l<Sai ZaxQutovs %ov  vKQfoavov el s imuvov U&ovza &6ix6v fiot tpalvezui. apcporspa fiTjvvEi ydp dito tc2v   (3\EUpd.TGDV   7ca\ to5v A oyaov rav$\ g)$te  tovs dpvovpivovS  fia\l($TGL roVTOVS XatCKpaVEiS  avrovs iroieiv . Schoh præter notissimum oivo S  Tioci aXrjSsia, quod dici ait £n\  t<uy iv fteSj/ x t}v ciXt/Seiav Acyovrcov, alterum proverbium laudat : ro £v ry xapSine rov v?jq>ovroS ini ry yXd>66y rov pt&VOYTOS, Illud proverbium nostro loco ita laudatur, ut verba  addita sint dvtv re naldcov xal  pexa Ttotidooy, quod additamentum vera crux fuit interpretum  omnium, Ficinus habet: Vinum  «t cum pueritia et sine pueritia  est veridicum. In conversione Schleiermacheri legitur : Bis hierher nnn kdnnte man die Sacho  noch unbedeiiklich iedermann ersahlen ; das folgeude aber wiir—  det ihr wohl nicht von mir  Jioren, tvcnn nicht zuerst nach  dem Spriichwort der Wein  mit o d e r ohoe Kinder die  Wahrheit redete. Prorsus eodem modo Schulthessius verba  reddidit hoc tantum a Schleiertnacheri discrepans conversione,  quod naidoov nomen Knaben  convertit. Stallbauniius verborum sensura esse ait: vinum  efficit, ut verum dicatur,  sive PUERI epuli s intersint, sive noa intersint;  h. e, virium non pueros tantum, sed alios omnes n d  verum proloquendum s uC1 tnt. Aliter nobis videtur de  limus loci explicatione statueudum'esse. Accurate tenendum  quæ hio narret Alcibiades, ea ita proferri f ut errores exponantur auditoribus, in quos ille  olim inciderit, et quibus præsenti tempore non amplius obnoxius sit; Colligitur hoc cum  ex «diis locis, tum e verbis p,  217. A. yyovpevoS 8'e av rov  £<jnov8axivai fnl ry £py d/pa  Bppaiov ?}yrj6dp?/v elvat x. r.  A. fieri autem solet haud raro,  ut aliquis, quem dirus error olim  vexabat, ubi ab eo 'liberatum se  sentit, ipse in errorem illum quodammodo illudat. Neque pugnat hoc cum æstimatione ea, quam, qui  nunc vivant, significantius quam  rectius, egoismum vocant. Nam  qui erravit, errorem autem agnovit atque correxit, is magna cura  hilaritate animi alium, atque fuerit antea, se nunc esse intelligit. In errorem igitar illudens aliquis, cui olim obnoxius fuit, non  tara in se illudit, quippe ab errore  liberato, quam alteri illi, qni errore  devinctus fuerit atque qaasi obcæcatus. Non mireris igitur,  Alcibiadem ipsum sibi illudentem  induci verbis 217. A. Itppovoyv yap 8 rj ini ry copæ 5avpadtov u6ov y neque mirum, eundem etiam verbis olvoS av ev  re 7t ai 8 cov x al pera itai 8 cjv tjv uXrjSpS gravius in se  invehere. Respicit enim ad errorem illum Alcibiades, quo existimabat, fore, ut servo remisso,  quem secum habere solebat, Socrates opportunitate loci gavisus  ad AMATORUM modum secum colloqueretur. A. ravra  ovv SiavojjSets, xpd rov ovx  eIgjS&S avtv axoXox>$ov pavos  pet avrov yiyvEdSai, tore  unant pnw %av dxoXovSov poht bl to rov 8q%&tvtog vito rov cos sea9og v&\£i  t%u. (patii yaQ itov rcvcc rovzo itu&ovza vix iftiktw    voS Cweyiyv6f.n]v. tivveyiyvoprjv yap, jiovoS juovWfXal  difirpr avxlxa StaAl^euSai avxov ficn aizEp ctv ipatinjt naidixoiS iv iprjpia diaXexSeirj,  nat Hxaipov. Ad hanc igitur  rem respicieus, cumque errorem  tatis lepide taugeus, Nunquam,  inquit, hoc ex mc audituri  essetis (j&v vxovtiart) si  proverbio illo vinum,  quod neque præsentiam  neque absentiam servorum curat, non esset veridicam.   litEixa a<p av l6ui   epalv erat. Cum præcedat eI  pi} Trpwzov pev r\v, scriptum exspectaveris btElxa  aStxov /tot itpaivero. Cavendum est autem, ue quis loquentis scribentisvc uegligentiæ imputet, quod augendi sententiæ  yigoris caussa commissum est, ut  incepta verborum structura relinqueretur. IlpGJTov plv iVrczxcl hoc loco Lat. vim habet: c u m  tum potissimum, istud  potissimum autem mutatione  structuræ efficitur. Ceterum  dtpavidai verbum minus «apte  8ch)eiermacheras reddidit: verbergen, neque rectius Scholthessius: verhehlen. Aliud quid Alcibiades atpavidoti verbo  expressurus erat. Facinus illud  nemini nisi Alcibiadi atque Socrati notum, neque verisimile erat, Socratem quidem cuiqnnm eius narrationem facturum esse. Intolligit igituf Alcibiades, rei memoriam prorsus perituram esse, nisi ipse  eam divulget. Iam dcpavtunn  verbum quid significet, inteliiges. Est enim, quod nos dicimus, etwas der Kenntniss der  Welt giiuzlich s entziehen. Ad  V7CEprj(potvov Uuckcrtus ; vnepij<pctvov, inquit, voci h* 1. grata  quædam ambiguitas est ab eaque persona, quam hic Alcibiades agit, minime aliena. Homo  enim, qui sentiret quidem veritatis vim, quæ ad morum honestatem spectat, at uon agnosceret, ne se cogeretur accusare,  nonne Socratis hoc facinus poterat pro superbissimo habere?  immo debebat, qui tantam suam  pulcritadinem tam foede contemaisset. Ne multis hanc sententiam perstringam, quæ meo quidem iadicio falsissima est, ct  qua prorsus pervertitur scriptoris consilium, verba laudare sufficit 217. A. i<pp6vovy ydp  tir) ini xjj &poL Savjiddwv  odov.   iri 6'e r 6 rov drjxSirXoS x. x. A. Triplex caussa  est, cur Alcibiades cum convivis  impertiendum censet, quibus modis Socrati sit insidiatus. Vini  hausti vim veridicam iu superioribus commemoratam habes atque augendæ Socraticæ laudis  studium. Tertio loco viperæ  morsus commemoratur, quo ct sd  laborasse Alcibiades narrat. Nescimus quidem, quid facere soleant atque loqui, quos Vipera  momordit. Non dubium est autem, quin Alcibiades eos iusuniu  quadam corripi significet, qua  circumacti et agant et loquantur,  quod sanis hominibus non possit  non mirum videri. Et qneniam  ipsum se gravioris viperæ morsu 218 Uyuv olov r\v itXrjv roig SiSr^y^ivoig, wg f. tovois yvaOofitvo Jg ze xal OvyyvatSoutvois, el itixv izoXfia &quv  rs xul Xiyuv vito rijs odvvtje • ly® ovv Stdtjyu,tvos ts  vito ttXyuvoziqov xcii ro aXyuvozczzov wv av ttg  Sij%9sli] z rjv xaqdtav yug r; ipv^tjv tj o zt Sei avzo  vvouaOta xXtjyels zs xal S>ix&tls vad zmv Iv (fiXoColæsuro indicat, vehementiore insania se circumactum describit,  qua fecerit atque locutus sit,  quod paullo infra exposituro habes. Morbo igitur, cui obnoxius  fuerit, facta et dicta excusatum  iri sperat convivis, quippe qui  eosdem illius morbi dolores perpessi sint. Qui si non perpessi  essent, nunquam se commissurum fuisse, ut ipsis illorum narrationem exponeret,   iyoS ovv SeSijy pivoS" x.  r. X. Stallbaumium audi egregie  de horum verborum structura disserentem : Anacoluthia, inquit,   prorsus egregia et rei ipsi accommodato, quippe quæ loquentia impetum animique commotionem, qua de illo dolore loquitur, plane exprimat et veluti  imagine aliqua repræsentet. vxo dXyetvor ipov xal  ro dXystror arov, Suspecta  nobis est xai vocula, quæ quamquam explicari potest, tamen, quod  vehemeutissimæ orationis impetum paullo impeditiorem reddit,  huic loco minus convenire iudicamus. Amant autem veteres  commotius loquendi genus edituri  copula addita nulla verba iuxta  ponere, qualia sunt vno aXyeivozepov ro dXyeivozazoY. Interposuit, si quid video, >caL, qui  desiderabat, quorsum præcedens  re referret. Dicturus autem Alcibiades erat: iya o&v 6e6rfy  pevos re xal nenXtiyplroS vno  dXyeivozepov ro dXyeiYOtazov  X. r. X.j sed mutata inter loquendum voluntate xal nenXijypevoS vetba reticuit, atque iis  sequentibus exhibuit nXrjyeis re  xal An fortasse rectio rem verborum juncturam censes  esse : iyco ovv bedrjypevoS re   xal  nXi/yeis re xal 8rjx$ets ?  Non crfdo equidem, ideoque, ut  quid rectius esset, interpunctione  rectiore legeutium oculis indicatum sit, post ovopadai comma  ponendum curavimus, xi] y xapdiav y a p ovo patiat. Sensus est: Die  Worte des Socrates erregen einen unerklarbaren, heftigen  Schmcrz : man weiss nicht, ob  mati korperlich oder geistig oder  wie sonst leidet: gewiss ist nur  das Geftihl der Verletzung und  der Zerrissenheit,   o*l ^ovrat x. r. X.*Exovrat verbum ne careret casu suo,  Rostius V. D. comma delendum  censuit post dyptcozepov, idque  post aqwovS ponendum curavit.  Quo facto vide, ne orav XdfiooYtat verba' admodum frigeant.  Neque necessarium esse contendimus, ut Ex £( 5$ at verbum, ubi  firmiter inhærere SIGNIFICAT, rem, cui inhærere aliquid  dicitur, semper adiunctam habeat. Græci eodem modo atque nos : Welcheschreck(pia Uyav, o'l fyovm i%i8vt]s aygiditEgov, vlov Iwyjs  (ii] acpvov s oxav Adfiavtcu, xal itoioiiai i)gdv te xal  Hyuv ortovv  xal ogcSv av QcdSgovs, ’Jya9covas,  ’EQv£iud%ovg, JlavGavlas, 'jQiazodrjuov? te xal ’Aqi- u  crocpuvag' EaxQar rj fil avrov r t SeI xal Xiyuv, xal  oooi aAAoi ; xavces yag XEXOWavqxcnS xrjg qwloOocpov lichcr ais Nattern haften,  w e d n sie einmal orst an  einem iugendlichen Herz e n Anhalt gefunden habe n .   xaVApidxoqxxv aS. Vulgo  'ApidxotpdvEtS legitur. Illud cod.  Bodl. habet, idque cum Grammatici præcepto convenit in Bekheri Anecdot. III. 1131^1  81 xal xovxo yirudxEiy, Zti ol  \ Axxixol iiti xd)V Eis 7/?, eis  ovs i*oVr cor x ?}v yEvixrjy,  xal iic\ xqdv xcqjct x 6 E$oS  8ia x ov a icoiovdi tfjr alxiaTixrjv xooy nXrj^vyxixcoy, olor  6 Ar\yLOd^brt\S, x ov drjpod^ivovS, xovS drjpiodSiyaS, o  ’Aptdxo<pdvrfS, xov *Apidxotpa yot;?, xovS *Aptdxo<pdvaS .Nomina propria prorsus eodem  modo plurali numero poni censet Engelhardtus ad Piat. Menes',  ed. 204., quo nostrates haud  raro de singulis viris loquentes  plurali numero utantur. Hoc  recto quidem annotatum, sed  inde nou iuteliigitur, qui factum sit, ut et Græci et nostrates singulorum hominum nomina plurali numero exhibeant.  Neque tamen diu quærenda est  huius dicendi usus caussa. Brevitatis enim studio ut Græci, ita  nos pro: indem ich Manuar sehe, wie Agathon, Eryximachu» cet.  dicimus omisso verbo, quod plurali numero positum est, atque ipso illo uumero ad nomina propria translato : indem Ich Agathone, cet., sehe,   Scoxpdxrj 8% avtovXiysiY. Ne mireris, cur Socratem hic commemoret Alcibiades, nbi non nisi eorum mentio  erat facienda, qui eodem modo  atque Alcibiades Socratici sermonis aculeis læsi sunt : Alcibiades hoc agit, ut ostendat, se  nou nisi cum iis mala, quæ perpessus sit, impertire, qui ipsi  iis obnoxii fuerint. Iam cum recenseret omnes, quos sibi socios  putaret morbi illius, Socratem  forte conspiciens, quid istunc,  inquit, commemorem, morbi auctorem? Ceterum versus laudare  iuvat petitos ex epigrammate Meleagri, quibus Diopysii alicuius  amator non nisi eos alloquitur,  qui ipsi amoris flammam senserint ; Meleagr. Epigr,   "WvXpOTtOtai 6vSEpCOXES, vdoi   <p\oya x r/y cpik6%ai8a  of3are, xov mxpov yevda. flEVOl flijLlXOS,   Ipvxpoy vdcop yiipaif ifryxpoy,  xaxoS t ctpxi xccxEidrjS  lx zioroS xy ‘MV æpl  xpaSiy. Quibas auditis omnes, qui non  auiant, hominis insaniam ridebunt videlicet frigidam sibi circa  præcordia circumfundi iubentia.   tijS <pi\o6oipov pavias  XE xal ftaxxdaS. Hæc verba  fiavlag te mu (iety.ydag' Sio ftdvtES uxov6e<S9e. avyyvioOEO&E yaQ Toig rs tote tcqc<x9eIoi xat roig vvv  Xeyo[tivoig. ot da olxircu, xcil il' r tg «AAos toti /ti-fiqP.og te ) icti dyQoixog, avlag nuvv fisyteXag roig wtfiv  fatl&tif&t. 'EheiSi] yaQ ovv, io kvSqeq, o ts kvyv og  C xei, xal oi nalSsg a|(u rfiav, ?do|s' ftoi XQtjvai fit/div  xomU.Eiv noog avzov, akV tAao^aowg eixeiv d f wi    præcedentibus explicantur.   A. nXrfyeis re xal fo/jfSeis' vito  rav iv <pi\o6o(pioL Xoycov,   ol SI ohikx cli x. r. A. Cum  in superioribos dixisset Alcibiades. E, vinum veridicum  esse sive servi narrationi intersint, sive non intersint, nunc  rursum servos iubet aures occludere, ut ne verbuqi quidem audiant, Num forte sibi contradicere censes hominem ebrium ?  Non credo, # quamquam contradictionem verbis inesse non negamus. Notum euitn fuit Alcibiadi quoque, quod Ovidius ait:  Nitimur in vetitum semper cupimusque negata,  atque ut magis pateat, vinum  etiam servis præsentibus veridicum esse, servos, quos tibi finge  arrectis auribus adstitisse cupidissimos audiendi, ne audire velint iubendo, ad audiendnm alacriores reddit atque paratiores.  IIoc efficitur etiam eo, quod ad  versum Orphicum Alcibiades respexit : cpSeyZopai ols SifiiS   fori • S vpotS S* iitiSetiSt (tiftrjAoi, qua re animadversa quantam omvuiuin ctuses luis .e exspectationem futuræ narrationis ?   yijSlv TtOtxiXXElY itpoS  avtov. Vide annotat,  tibi de icoixiXoS nominis significatu dictum est. Possis itotxiXA elv li. 1, explicare : non obscure, quod Stallbaumio probator, sed ambigue loqui,  quaudoquidem varii coloris oratio ita comparata est, ut quem  colorem habeat, nescias, et quouiam huiusmodi oratio comploret colores, qui cum significationibus comparantur, repræsentat, complures significationes habere h. e. ambiguam esse recte  dixeris. Facile autem iotelligi  potest, qui colorem cum Significatione orationis veteres comparaverint. Ad consuetudinem  enim respexerunt AMANTIUM, qui  floribus arte consertis sibique invicem missis exprimere solebant,'  quod claris verbis indicar metus prohibuit aut pudor. Non  obscure anlem floribus missis,  sed ambigue, quid vellent, exprimebant, vel nihil omnino, ut  videtur, exprimebant, sed e modo atque ratione, qua, cui miserunt, is flores exciperet, missos 'm    idoxn. xal UTtcrv xivyGag avzov. UtixQaz tg, xcc% tvdn$ ;  Ov drjza, ?; d’ osOlo&cc ovv a (101 6 tSoKica ;  Ti (laluSza ; i'ipy. £v ijiol doxus, >}v d’  iyto, ifiov igaOrris a^tog ytyovivai (lovog, . xal (ioi  (palvu oxvstv /avt;(>&t]vtu xqos fic. lyd> 81 ovxaoi i/to'  mxvv dvoryzov yyov(iai tlval 601 fiij ou xal zovzo  XaglfcO&ai xal tl' xi alio fj xtjg ovGiag xrjs tuijs dtoto  y xav (pllav xav Ifiav. ifiol (ilv yccg ovdtv lou, xge- D  GjivxeQov xov a>s oxi fiilx usxov ifis yivLo&ai, zovxov  8 ’ olfiul (io 1 OvllrjitzoQa 0 vSivu xvquozcqov ilvui Gov.  iya 8y xolqvuo avdgl itolv (idllov dv (iy %uql£6[ie  qæ interpretaretur, voluntatem  eius explorare solebant»   xal einov xivf/das avxov. De xiveiv verbi sicnificata vide annotat, 29., ubi  etiam hic locus laudatus est.   xi paXidx a ; Itpr/. Ma Xtdxa interrogationi additum efficit, ut is, qui interroget, curiositatem prodat sciendi,  quid sit id, quod modo audiverit, aut quo sensu dicatur, cfr.  riat, Menon. D. 2. 7tcf  vovpyoS e 1, cS Mlvcjv t xal 6X iyov iZTjTtdxrjtiaS pe. M. xi  pdXidxa, c3 2ooxpaxt5 ;   xai poi tpaivei oxvelv  pvT/dSijv ai icpds pe. cfr*  Alcibiad. I. init. 2. nai KXei viovy olpaL <Se SavpaZeiv, oxi  7rp(Zxo's ipadx?js dov yevope~  voG y xcjy aAAcov nexccvplvcDVy  povoS ovx ctnaXXdxxopai, xal  oxi ol plv dXXot 8t o^Aot» iyevovxo 6ot SiaXeyopevoi, iyaa  xodovuov ixcov ov8l irpoZ~  einov.   iy co 81 ovxcodl  7t:dvv avo?/ xov . Præclare  Stallbaumius ad h. I. : Quæ inserviunt, inquit, explicandis verbis ovxcodl &X 60 j ea de more  advvSixcoS adduntur. Quam loquendi rationem, quum nou tenerent grammatici, pro  scripserunt, quod in vett.   editt. migravit.   6v8iv Idxt xpedfl vxep ov . Mihi nihil antiquius est, proprie : nihil,  cui malim primi loci honorem concedere, quam huic.  Vide annotat, 128.   xovxov 8’ olpal pot  dvXXi/itxopa x. x. X. Sensus  est : neminem esse rcor,  qui mihi integræ huius  reiadiutor te sit potior.  In oinuibus fere codicibus pov  legitur pro poi, quod Stallbaumio unice probatur propter structuram dvXXtxpfiavEiv verbi*  Coniongitur enitn plerumque cum  genitivo rei atque cum dativo personæ. Hiickertus dativum  pronomidis cum elvai verbo cohærere censet. Dativus pronominis commodi potius, quem vocant, dativas est, atque recte ad  totum verborum complexum refertur. Apposite Stallbaumius  vog al6yvvotfirjv tovg (pgovipovg, rj %agi^6pBvog tovg  tb itoXXovg xal acpgovag. Kal ovtog axovdag pdXcc  tlgovtxmg xal Gcpodga lama slco&otag IXb^bv * f Sl  {pile ’AXxifhadr] 9 xivdvvivug ta ovrt ov (pavXog dvai 9  E bixeq abj&ij tvy%avsc qvxcl a A iysig xegi epov, xal  t ig i(tv* iv ipol dvvaptg, <5V qg dv dv ytvoio dfislvav,  dfirjxccvov tb xaXXog ogarjg dv Iv Ipo i xal vijg xaga  dol BvpLOQ(plctg itapnoXv dcafpegov. il dfj xa&ogriiv avto  xoivaGadftai %b poi im%eigeig xal aXXd£aGftai xaXXog  dvxl xiXXovg y ovx oXiycp pov xXbovbxvbiv diavoeZ, iXX    laadat Xenoph. Memor. II. 2. 12*  ira ctyaSov doi yiyvrjxca  dvAXt/nz&p* i   dprjxavov te xdWoC op gStjS a y . Locus admodum  salebrosus, quem sine novorum  codicum accessione nunquam ita  restitutum iri puto, ut, quid Plato  scripserit, legere tibi videare. Ia  Bodleiano cod. aliisque perpaucis  pro re legitur roi, Aid. Bas. alii  non pauci rl exhibent, quod Bekkerus recepit colo post a/uivGov  posito. Aliam rationem Schleiermacherus iniit, qui dpijxavdv  te cet. verba cum præcedentibus 8i’ rjS dv dv ykvoio ajxeivgdv connectenda censet hoc sensu:  wenn das wahr ist, was  da von mir sagst, und es eine  Eigenschaft in mir giebt, durch  welche da besser werdea konntest, und dann eine gar aonderbare Schonheit an mir erblicktest, die deine Wohlgestalt um  gar vieles ubertrifft. Stallbaumius veterem lectionem, h. e. zl 9  retinendam ceoset eamque distinctionem singularum orationis partium edidit, ut verba dpTjxavov  te cet. e prægresso ehtep aptentur. Sententiam verborum hanc esse ait: videris profecto  non contemnendas esse,  si quidem vera sunt, quæ  dicis de me, hoc est, si in  me vis quædam inest,  quæ te reddat meliorem  atque cernere in me potes et conspicere immensam p ul cr i C ud i ne m tuaque formositate multo  præstantiorem. Recta Stalibauraium via incedere mihi quidem persuasissimum est, sed est  tamen, quod me male habeat;  av particula cum ei potest quidem coniungi, uti docueruut,  quos /itallbaumius laudat, Schæferus Melett. Critt., Apparat. ad Demosth.,  Schneiderus in Addoud. ad Xenoph. Politic. 472., Heindorfius ad Protag. 535., Hermannus ad Vig. 830., sed admodum dubitari potest, num ea hoc  loco Plato usus sit, ubi verba  præcedunt 6i' tfS dv dv yivoio apeivov. Quis enim non  videt, av particulam, quæ in his  verbis comparet, facillime ad nostra verba transferri potuisse ?   avtl 6 6 $tjS aXr}$ eiav  HtzXcovh. e., Stallbaumius inavr\ tioJ-rjg aAqfteiccv xuAcov xx aoftai iiti%siQBig, xal 210  tg) ovrt %qv 6sa xaAxetav dia{ts[ps6ftca voslg. &AA’, cS   fiaXCiQLE, ttflBLVOV tiXOTCEL, (ITJ 6 £ AavftaVG) Ov 6 iv G)V.   ij rot rrjg diavoiag oipig aq%ttai o£i fiAixsiv, oxav tj  tixiv dppaziQV tijg dx^iijg Aqyuv liuxsLQy* <5v di xovrav Hxi Jto$QCO. Kayco axo v<Sag> Tct fiiv tcccq* Ipov,  i(prjv, tttvz 9 Itixlv, ©i; ot5(5«> aAAag Bifnjxai tj cog diavoovfuxi ' 6v di avxog ovxgj (IovÆvov, o n OoL xs  &qi(5xov xal ifiol rjyBt. *Ak A f y £cprj y xovxo ys sv AiyEig.   Iv yCCQ TG) IsUOVU ZQOVCp POVÆVOIIEVOL TCQa^OyLBV o Sv    qnit, arx\ xaAdav, a 8oxd xa *  A a elvai, xxadSai imxeipels xa A*r, a l6xiv aJs aArfScoS. In  proximis alludit ad Ilom. II, «?.  t. .   m Ev$r* avte FXavxcj KpoviSjjS  (ppira* i&iÆxo ZevS  ds npoS Tvdeidtfv 4i o/u/Sea  xevx** upsifie   Xpvdea x a Axei&v 9 hxaxopfiot  ivveapoicov.   r\xot x ijs dtavoiaS oif>iS  X» X. A. Errant interpretes, qni  potant, verbum reperiri vernaculum, quod xoi vocabulo respondeat. Neque probem, quæ  Stailbanmii sententia est, ailirmandi vim et significationem habere xoi vocabulum in sententiis  communibus. Significat potius,  sententiam, cni additum sit, communem esse, eamque ideo et alias et  nunc valere. Rectissime Schleiermacherus spretis vocabulis, quæ  xoi particulæ respondere arbitrati sunt interpretes, j a, j a  doch, aliis, verba reddidit: Das  Auge des Geistes f ii n g t  erst an scharf zu sehen,  wenn das leibliche von  seiner Schiirfe schon v e rlieren willj minus apte, quæ sequuntur, hoc modo annectit:  und davon tiist du noch welt entfernt. Fines enim sententiæ  communis hoc additamento sublatos habes atqne omnem seutentiam cum reliqua oratione male  commixtam. Recte in contexte  oratione colo præmisso scribitur  6v 81 xovxaov hi xoffyao. Restat, ut verbo commemorem Rtikkerti opinionem censentis, xoi  h. 1, argumentationi inservire,  cuius loco etiam ydp particulam  poni licuerit. Qua ratione Rtikjcertns vehementer errat, si Promethei verba in Æsch. Prom*  Vinct. r. 700. explicanda censet,  A iy\ ixdidadxs' xois vodovdl  xoi yAvxv (   ro' Aotuov akyoS npovZeni(SradSat xopcoS.  cZ>v ovdlv a AA«? efpqxa ix. X . A. C. :UdoiU yoi xpijvat itoi xiAÆir xpos avxov, aAA' iÆvSipcoS eindv a poi idonei. Sensus est: Dixi, quæ dixi,   neque quicquam eorum  aliter, atque sentio, edictum est.   6v 8 i avxoS ovtoo ftov Ævov. Verba convertit Fici-*  B tpalvrjxai vav xcsqL ts xovtcov xal xeqi xdv aU.uv  uqlGzov. ’Eya (ilv 8t] xavtcc axovOas re x«l tlmav,  y.al dtpilg Sgnsg ficXt] xizgaG&at avxov Ojirjv. xal  dvciGxdg ye, ovdh Ixizgtipas rovtio tintiv ovdtv Ixi,  K[icpd<Sas xo iy.dxLOV xo ipavxov xovxo  xal yug ijv    nus : tu autem ita dei i b era, ut et tibi et mihi m elius fore censes. AvxoS  vocabulum reddere omisit, iu qua  positus est acceutns orationis.  Alcibiades enim cum dixisset,  quid sibi videretur, ne ulterius  progrederetur atque nimiæ audaciæ crimeu fugiens : tu autem,  inquit, quasi meam sententiam non aperuissem, ad  meam voluntatem prorsus non respiciens, ipse  te cum delibera.   axov6aS re xal e Iit id v.  Exspectaveris fortasse inversum  ordinem participiorum, quem revera in conversione exhibuit  Schleiermacherus ; Nach dieser  E ede und Antwort. Felicius rem  expediit Schulthessius; Das war  die Antwort auf meiue Ucde.   xal atpels &S7tep fiiXy,   ' Inteilige x ovS Xoyovf. Solent  enim ^ verba Stallbaumii sunt,  quæ vel acute vel acerbe in aliquem dicuntur, cum telis comparari. Similiter Latini dicunt  verba iacnlari, vibrare,  torquere.  cfr. Piat. Protag. 34-2. E. ei ydp iScXei  xiS Aaxedaipovi&v tc.l cpavXorccTcp tivyyevEtiSai, x d y\v no\Arr iv xols XoyoiS evprjdEi avrov (paivvptvov, terra:, oitov  av rvxv tdSr A eyojiircoV, kvkfiaXe pijfia dt,iov Xoyov fipaxu  xal dvvedxpappkvo v ooSizep 8eivoS axortusi/js ; Similis Græcorum LATINORVMque dicendi usui formula est, qua nostrates ntnntur de bullis paparum: deuBannstrahl schleudern. Ceterum pauciorum codicum lectio est pkXij,  vulgo fitXet legitur, quod emendandum esse Abreschius Lect.  Aristæn. 207. primus vidit.   d p <pti 6 aS rd Ipdxiov  xo i p avxov xovxo. Librorum plurimorum lectio est X ovxov j vulgo xovxo, quod et Ficiuus habet iu conversione: surgensque ue verbum quidetn ulterius loqui permisi: et hunc amictum, quem videtis,  circumdans (erat enim liiems )  snb strato huius pallio veteri recubui. Vulgatam lectiouem reieccrunt editores, quod non verisimile esset, Alcibiadem eodem  pallio usum esse, quod aliquot  annis ante gestasset. Sed vide,  ue præpostera hæc sit xovxo  vocabuli interpretatio. De eodem quidem pallio verba accipienda sunt Piat. Protag. 335.  D. xal Itpa xavxa elncov avi6xdpt)v cd? dniGQY. xal poo  dvioxapivov iTuXapfitxvixai 6  KaXXiaS xi}S x&ipoS xy 6et,nx t  xy 6’ dpidztpa dvzeXd/jtzo zuv  zplficovoS zovzovl, xal thcev w  verba nostri loci non item. Tovio  enim nihil aliud significare videtur, qunm Alcibiadem tum trnipoiris simili pallio indutum luisse, atque quo nunc utatur.  Quiil igitur proh.bet, quominus  yU/lUV VICO TOV TQtfiaVK XOUCjtklViig TOV TOVTOvt,  TCiQijicdiov rta %£iQ£ tovup tu dcafiovico wg txb/9ag  xai &av(ia<STtp, xartxdfuiv tijv vv/.vce okt/v. sml ov&s C  ravta w Zoixgareg, Igdg ori lpivSofiai. 7 iou)okvrog de brj Tuvtce i/iov ovrog toGovtov TCtgityLvtTo^   censeamus, pallio suo, quali  hibertio tempore uti consuesceret, iudutum Alcibiadem Socraticum tegumentum subiisse? Tovtov autem lectionem ideo improbamus, quod dubitari nequit,  quin alius verbi participio usurus fuisset Alcibiades, si exprimere voluisset, se Socrati in  lectulo iacenti pallium superimposuisse, Sin forte statuas, Alcibiadem eodem pallio, quo ipse  esset indutus, etiam Socratem  involvisse, repugnantem ordinem  verborum habebis, quatenus quidem scriptum esse deberet: vito  tov Tpiftoova xaraxXivels tov  rovrovt, a/uputia? r o ipatiov  ro ipavzov tovzov x. r. A.   vito tov Tpifiaova. Schol.  ad h. 1. Tplficjv, inquit, idrl  (StoXij TiS foveto Grpitla cj$  ypajiijiuzior Tpificovtov 81 l/tdtiov itaXatov xai zezpip/iivov.  Hoc scholion iam Fischerus impugnavit annotat, ad h. 1. rectissime, Non est autem dubium,  quin recta sit Stallbaumiana rpifSoov vocabuli interpretatio: pallium longo usu detritum,  quale solebant gestare  philosophi. Hinc iocum expeudus Aristophanicum in Nubb.  v. 175. ed. Reisig. atque risum  auditorum, qui cum audissent,  Socratem nocturno tempore lunæ  vias atque cursum ore hiante spectantem a stellione maculatum esse,  iiuuc etiytra pallio illo detrito privatum docerentur, quod ille inter docendam deposuerat. Versus Aristopliauici adhuc non satis emendati, ut videtur, ab interpretibus hoc modo scribendi  snnt :   M. ix$eS 6£ y* tjph> 8a7itvov  ovx tjv hCntpaZ .   2. elev • zl qvv npos xa\<piz   inaXapydaTO ;   M. xaxd xijs rpait&tyS xaranadaS Xenxijv t ecppctv  xdutftaS ofteXidxov, eira  diafitfirjv XafSoovZx tiS itaXaidrpas Solpatiov vipdXezo. Quoniam autem sentit Strepsiades, a discipulo aliquo pallium  ablatum esse, pa^TjTUVy inquit,  h. e. discipulus esse cupio Socraticus, ut eodem modo aliquid  furari discam,   xa\ o v 8 £ T a.v x a, do 2 coxpctx£& Bekkerus post zavza  posuit au, quam voculam vulgo  edi solitam Stallbaumius ex plurimorum codicum ' auctoritate tacite expunxit. Eam reposuit in  texta Ruckertus. Iuiuria. Nam  si scriptum exstaret : xai ovx  ipels av, gJ 2boxpaxa $, ozi  zavza ifievSopat, illa particula  vix csrcre possemus. Oude zavza  autem cum legatur, ov6i vocabulum illam particulam in vicinia poni nullo modo patitur. todovtov itepieyiv et o.   Ia his rodoviov dictum est 8aixzixuS et per quandam exclama- ts xa\ xaTS<pQ 0 VT]as xid xaxtyikaæ xijg l(t!jg agas  xu\ vfigioe' xaljteg ixsivo ye $(ir]v xi elvat, a SvSqis  Sr/MOtai' dixocaxal yag laxe xrjg Eaxgaxovg vxsgr t tpavictg. tv yag Xaxe, (id 9eovg, fid &eag, ovSlv  £ xtgixxoxegov ‘ xaradedagdxjxdg uvtaxqv fiexd Eaxgaxovg ij tl (iexcc nsngbg xa&?jvdov ij &8ek<pov xgecsflvregov. tionem, ut sigpificet: mirum  quantum me vicit. S t a 1 1 b.  Dubito, nura huias structuræ exempla reperiantur apud scriptores. Ut nobis videtur, aliam  verborum structuram camque legitimam quidem Alcibiades in  mente habuit, qua altera quædam enuntiati pars per «oSfce particulam præcedentibus annexa effectam tov iCeptysvid^at describeret. Fortasse ita dicturas  erat : noiydavxoS 8 'k x avtct ipot 1  ovxoS rodovrov leepieylvexo,  <3 sxe xal xaxatppovydai xal xaxaytXdoai xrjS if.njs &paS xal  % 'fipidai. AMAT autem interdum oratio concitatior legitimæ orationis vincula spernere, atque  prout in buccam venerint, verba  verbis adiungere, id quod nostro loco factum est.   xalitep ixeivo <ppyv n  ttvai. cfr. 217. A. ig>pdvovv yap 8rj ixl xy upa $avpaOtov odor, quibus verbis optime expositam babes, quid sit,  quod nostro loco adhibitum est  rl slvai . Discas autem ex  huius loci sententia repetita,  quanti olim Alcibiades formositatem suam uestimaverit, CeteTum ne mireris, Ixetvo vocis  neutrum genus positum esse, non  femininum : exeivyr nihil aliud  denotaret, quam xyv cjpav> ixeivo coptra paullo latioris SIGNIFICATAS est atque cum emphasi ad  verba refertur : # ipy wpat.   f)v8lr itepixt ot£pov,  Colon ponendum curavimus post  itepixxdxepov, quo vigorem oratiouis incredibiliter augeri senties, atque quoniam fortiora sunt,  quæ sunt breviora, sententiæ  vim maguo opere corroborari.  Scitote etiim, Alcibiades inquit, nihil præterea. Quæ  sequuntur verba, præcedentibus  verbis explicationis caussa addita, de more adwdtXGjS annectuntur. y el pexa icatpoS. Nepos ad hunc locum respiciens,  Vit. Alcibiad. c. 2, In e ante,  iuquit, adolescentia AMATVS AMANTE AMATO est a multis more Græcorum, in eis a Socrate,  de quo mentionem facit  Flato in Symposio. Nsmque eum induxit commemorantem, se pernoctasse  cum Socrate, neque aliter ab eo sarrexisse, ac  filicfs a parente debuerit.  y aSeXipov it ped fivripov. Ne mireris, hoc loco iratrem natu maiorem commemorari, cum possit sola fratris notio ad rem sufficiens videri :  npedftvxipov non ideo additum  est, ut significetur, quod de fra- . To St] (lixa rovr o riva o&is&e fie Siavoiav £%uv,  ^yovfuvov fiiv otjrifuxo&ai dyct/ievov de xi)v rovrov  tptioiv re xai eocpQoOwijV xai avdQilav, lvrtxv%riitbzct  dv&Qejncf) roLOVtu, oZ » eyw ovx av afirjv note Ivrv%elv tlg <pqom]0lv xai elg xaQrtQMV ; wg re ovff’ oza>g    tre natu maiore valeat, id non  item de fratre natu minore valere, sed ad Socratis ætatem  Alcibiades respiciens, cum cum  patre atque fatre natu maiore  comparat.   riva ofedS- £ jie 6ia voiav De interroga tionibus mediæ orationi interpositis sæpius iara diximus. Vide  annotat, 60. Paullo supra eodem modo 216. D. legitur  SvSoSev 8k aroLxStkk TCoOrjS ote6$e ykfiEi f a avtfJES Ovpnotat, 6<*)<ppo6vv?]S ; Efficitur autem his dicendi formulis, ut attentiores ad rem auditores reddantur, aut, quod in nostrum locum cadit, ut rei narratæ vis  amplificetur.   xrjv xovtov (pvdiv. Verba  convertit Schleiermaclierus : und  doch aucb an des Manues Natur  mich erfreute. Dubito, num  vernaculum nomen Græco nomini  satis respondeat. Solent Græci commemorato nomine aliquo, quod  totam aliquam rem in se contineret, per xi  Ticd  nat eas  eius partes annectere, quæ inprimis extollendæ sint atque urgendæ. Igitur verba convertenda censuerim: da icb mich  verachtet glaubte, und doch des  JY1 annes ganzem Wesen besonders  seiuer besouuenheit und Charakterfestigkeit mit aller Liebe zugethan bin.   olo) i yco ovh av gj p r) v  nox\ iv xvxeiy. Proprie verba hoc ordine proferenda erant: olco iyco cjprjv ovh av nox E  ivxvXElV, quod moneo, ut facilius iutclligas, quorsum av particula referenda sit. AMANT autem Græci verbum dinitum, o  quo alia quædam verba apta sunt, mediis illis verbis interponere haud raro, quo ordine  verborum vis enuntiati magnopere  augetur. Ceterum ut eximiam  laudem Socratis, ita non parvam  æqualium vituperationem his verbis contineri senties. on&S ovv 6 pyiZoiprjv.  Prorsus eodem modo ovv IN SVSPENSA ORATIONE reperitur in PJat,  Protag. 322. G. ipeara ovv  *EpyfjS Aia, xlva ovv xponov  doitf SbtTfv nal aioc 5 av$pco~  7l0iS. Noli, Stallbaumius inquit  annotat, ad b. 1., Ovv sollicitare,  quod Stephanus vacare iudicabat.  Indicat enim ratiocinationem loquentis, qui quasi secum consilia pectore agitans inducitur.  Quippe ea est virtus linguæ græcæ, ut multa, quæ alii populi  nonnisi oratione recta possunt  enuntiare, ea etiam oratione obliqua exprimere valeat. Quod  quid sibi velit, hoc uno exem- *  m   ouv vQyt£ol(i>jV Ei%ov xai uaoan(jTjd'th]V Ttjg tovrov  <Swov6tug, ov$’ o Tty trQogttyayolftr/V avrov tvxvgow.   E tv yt':Q ySij, ori XQt//icc6i re Tto/.ii (tullov rcrparog i]v  Mivtuxij rj CidijQCJ 6 Aiug, «a te difiijv avrov fluvio  ixAcotiEO&cu, SiankpEvyi fit. tjnoQovv &>], xaraSiSov^a(dvos ts vito tov dv^gunov us ovSels vn' ovdsvog    p!o satia patet. Recta enim oratione dici aic debebat ; irroS ovv  opylgGjjjai nat ctnuOzrpTj^co rijS  rovrav dvvovtiaS ; quomodo  igitur ei irascar ei usque  consuetudine mc abstineam? Quæ convertens Alcibiades in suspensam orationem  eleganter retinet voculam igitur, quæ animi consilia agitantis gravius indicium facit,   ov6’ ony itpoSayctyolfl 7J V ac V TOV Evito p ovv .  TlpoSctyeiv riva sensim sensimqne aliquem sibi assuefacere, lente aliquem  sibi conciliare prætentis quibnsdam illecebris  significat. Hinc iudicabis de  <x7C0(Srepri^Eii]v verbi significatu,  quod illi oppositum est» Ceterum opyiZoifiTjv verbum primo  obtutu habet, quo ollendaris,  quandoquidem haud verisimile est,  Alcibiadem ob repulsam a Socrate acceptam eidem non iratum  fuisse. Fortas sq o pyrgo iprjv xa\  dno6rep7f$eirjv positum accipere  possis pro dpyiZoptvos anodzepijSelrjv y nt sensus sit totius  loci : »o dass ich weder weiss,  wie ich mich in hochster Aufwallung seiuer ganz erledigen,  noch wie ich mich seiner allgemach bemaclitigen soli. His adde,  quæ supra leguntnr 216. B.  ^paicEttvco ovv avrov xal <psvyco et quæ sequuntur.    ev ydp ori xpy)padi re. Vulgo ye legitur pro re,  quod e septem codicum auctoritate, quorum in numero Bodleianus est, Bekkerns, Stallbauxnius, alii iu ordinem vetborum  receperunt. Riickertus ye vulgatum reposuit annotans : Non   hæc est sententia: Et pecunia  eum capi non posse mlellige banij et quo solo cet., iramo potius hæc: quomodo eum mihi  conciliarem, non videbam, Probe  enim sciebam, pecunia quidem  eum nullo jpodo capi posse ; quoque solo eum captum iri putaveram, id ejju gerat . Vereor equidem, ut præcedente  Xpr/padi ye non w re o opyv ponendum fuerit, sed qj di, cuius  scripturæ nullum iu codicibus  vestigium comparet.   arpGoroS rjv navraxy  7f dldlfpa) 6 AlaS . Aiacern  Telamonis lilium invulnerabilem  fuisse, compluribus locis narratur. Vide Nitsch. mythol. YVorterb. Ortam puto inde fabulam,  quod in Iliade Aiux non vulneratur; pugu&Ds licet fortissime cum  fortiss.inis. Riickert. Ad rectiorem verborum interpretationem navraxy verbum spoute ducere videtur, quo) verbo de scuto  immenso monemur, quod gerens  Aiax ab omni telo tutus erat,   8 tau i<p evy i //£. Hæc  paucorum librorum lectio est,  i r iun 0110 a t . 373 rj.kov iteouja. 1 rartd rt ydg /toi ctncivta Ttgovytyovu,  xnl f utcI T.rtvTu (Irganiu tj/iiv dg JlotiSaiav lyivvto  Xvivrj } cal (JvvtffiTovfisv txd.   Ugcoxov /ih' ouv xou; itovoig ov fiorov fuoiT ittQtijv,  tlkf.d stal tav iiXkav ujidvtav. ojcote yovv avayxccO&dqftev axokeup&tvtes stov, ola 8tj dtQaxBtctg, 2Jo  '« quam editores immerito reiecisse  videntur. Plurimi 8iene<pevyei pe  exhibent, quod Stallbaumius, unus  Siatetpevyei pe, quod Bekkerua  iu textam recepit. Nolo, quod  dedi, tanqaam certum atque extra omnem dubitationem positum  lectoribus commendare, dedi tamen, quod Alcibiadis animo apprime convenire videbatur. Ille  enim rem actam neque quicquam  spei sibi relictum esse docens  hæc ait: Experientia do ctas sum, eam pecunia  inalto minas commoveri  posse, quum Aiacem, scuto immenso tectam i‘erro  vulnerari, et qua re sola  eum capi putabam, eam  eludeus elapsus est,  tavtd te ydp poi. Nemo  interpretum de ydp particula  quicquam annotavit, quæ quo  iure h. I, posita sit, non statim  intclligitur. Schleiermacliems in  conversione eam prorsus non reddidit: Dies nun war alles friilicr gesebehen cet. Dubitari autem nequit, qnin verbis, ad quæ  relationem habet, præmissa sit,  de quo usu loquendi vide Indices s. v. ydp. Consuetior ver-*horum ordo foret, opinor: Jial  pera tavta tavtd te ydp poi  uTtavta npovyeyovai <5tpateia ijfiiv eis Tloridaiav iyiveto n. r, A. Potidæam urbem  quod attinet fttqno bellum, quem    contra incolas eius gesserunt  Atheniensis, andi Riickertum annotantem ad hunc locum: Potidæa Corinthiorum colonia in Pallene pæninsula ad sinum Thermæum postquam Atheuiensiuin  dominationem pertulit cum ceteris illius oræ civitatibus aliquamdiu, defecit 01. 86. 2. a*  Chr, 435. belloque pressa per  quiuqueiHiiuni iterum in ditionem venit 01. . 3- a Clir. In horum igitur aliquem  amiuin incidunt, quæ hic ab  Alcibiade narrantur.   o jr <5 r e yovv ar ay xct •  6 3 e i?j per. Rursum locum habes, in quo edendo novorum codicum auxilium maxime desideratur. Quam edidi, Stallbaumianæ editionis lectio est, quæ meliorum codicum auctoritate nititur. Sed cum vulgo legatur  ondtav yovv avayxatiSefo/pev,  quis audeat, præsertim cum exempla reperiantur apud bouos  scriptores onotav cum optativo coniuncti, vide Mattii. Giamm.  ampl, $. 521. Aun. I. 1007.,  quis aipl eat, inquam, utra lectio  verior sit, cum aliqua certe veritatis specie dijudicare ? Tovv  in codicibus melioribus, quorum  auctoritate nititur 6 itote lectio,  omittitur. Quod, quoniam vix  abesse potest, si receperis, co  ipso oitote lectionis auctoritatem  infringes. Optime autem yovv  ciSiTBiv, ovdtv ijeav o£ (ikkoL n gdg tu xagregeiv. tv r  av r uls tvcoyfaig (i6vog dnokaveiv ottig r’ rjv, td %  akl.a, xcd nlvtiv ovx t&tkav, unor’ avuyxuGfrtlti, n dvrag IxQ&t ei, xal i 6’ ndvtav dav/xatirutarov, 2kaxgart]  (itfrvovra ovSslg noinot’ icogaxtv civftQoiJtav. rovrov  fitv ovv it oi doxei xcu avrlxa 6 %ksy%og i'<fe<S&ai. ngog  6 i av rdg rov %iL(iuvog xagregijGsig 0uvol ydg av- Stallbnmnius explicat: Confir mat yovv, inquit, ut Latinorum  i certe quideui, antecedentia  cum aliqua restrictione, hoc est  ita, ut indicet, hoc certe, quod  nunc commemoretur, veritatem  s eorum, quæ antea dicta sint, satis testari ; sed nlia etiam posse  afferri^ quæ tamen nunc reticenda esse videantur.   dn o\ e i cp % k v x sS 7tOV,  Astius drtoArfipSiifxeS scribendum  coniecit, quod hodie ab editoribus omnibus ia ordinem verborum receptum est. Sed codices  miro consensu ditoÆi<p$ivxE$  exhibent, quod, quoniam explicari posse arbitramur, in textu  retinuimus. Rectum quid esset,  Heusdius vidit, qui scribendum  coniecit dnoAsup^ivxES Cixov ;  sed mutatione nulla opus estj e  sequente enim afStxetv infinitivo  6ltov genitivus facillime ad ditoAtupSiv T£$ suppletur, FICINO  habet ; et si quo in loco,  ut accideresolet i u bello,  ccfro meatus deficeret*   iv r* av tais ev G>xiaiS. Ad hæc quoque verba recte referuntur, quæ præcedunt; ola  6q ini dxpaxeiats, h. e. pro varia fortuna belli. Militum  enim ea fortuna, ut nunc omnium  rerum felicissima copia abundent,  nunc no habeant quidem, quæ    ad sustentandam vitam necessaria suat. Huiu? rei fortunam  nemo Socrate melius perferre  potuit.   navxaS in patet. Rarior  structora est npatEiv verbi cum  quarto casu ea de caussa, quod  Græci hoc verbum sæpius prægnanti, quem vocant, quam proprio significatu adhibere solebant, Kpaxelv ttvoS enim idem  fere est atque npaxovvxa elvai  XtvoS, victorem esse alicuius, de quo SIGNIFICATA vide  annotat, 87. KpcciEiv xivd  contra proprio significatu adhibitum prorsus dicitur ut LATINORVM vincere ali que ni.   ov 8 eIs nd nox e hd pane v. Codicum auctoritate motus, in quorum numero Bodleiauus est, Bekkerus kapdxei in  textum recepit, quæ lectio item Riickerto probatur. Non placet.  Non enim hæc est mens Alcibiadis, Socratem tum temporis  a nemine 'visum esse vino gravatum, sed nunquam gravari vino dicitur in universum, eiusque rei luculentissimum indicium  mox convivas habituros esse Alcibiades promittit,   Seivot yap avxoSi x ei ~  p dives. XEipwveS articulo suo  privatum latiore significatu accipiendum est, ut verba, couver <S   zo&> yup&veg ftav padia elgydteto xtx te $ AAa, xai fs  itote ovtog Tiayov oTov Suvmutov, xal xavtav y ovx  1'iiivtov EvSo&ev, >], d tis ittoi, i)p<piEOpivav xe  &av(icc6xa Sij ooct xal vxoSsSepivGni xai IvEikiypEvcov  xovg xoSag Eig xikovg xal uQvaxlSag, ovtog 6 Iv  xovtoig 11] jei lyav [pclt iov ptv totovrov, olov xeq xal  XQortQOV eIoj&ei <poQUv, awnoSrycog Se Sia tov xqvtcnda sint : denn W i n t e r in  dortigcr Gegeud sind fiirchterlich.   ra te aXXa, xai itote.  Hæc dicendi brevitas etiam paullo supra in verbis conspicitur tu  re dXX a, xal itlveiv ovx  Xgov, quæ explicatius audire  Stallbaumius docet annotat. ad  lu 1. t a re aXXa, xal 8t} xab  rovto, ori nireir itavta S  ixpdtei. Alias breviloquentiæ  exemplum in sequentibus verbis  continetur xai itote ovtoS nayov olov 8 eiv ot dt ov, ubi.  explicatius verba enarrata sonant: xai note ortos itayov toiovroUy oluS biti 8eivbtatoS, de  quo loquendi genere vide Mattii.  •Oranira. ampl. §. 473- Ann. 2.  885. Ceterum vulgo legitur  ortoS tov nayov. Bodlciani cod,  aliorumque paucorum auctoritatem secuti Bckkerus, Stallbauinius alii articulum e textu reiecerunt. Utramque lectionem  commode explicari posse, nemo  dubitabit, atque sententiam si  spectas, perinde tere esse censemus, utrum addatur an omittatur articulus. In huiusmodi locis codicum auctoritas cum maxime valere debet. Igitur et nos  articulum omisimus, quem Riickertus in textu reposuerat.   t) ovx l Bti 6 v to)v £ v 6 o -$ev «c. e tabernaculis, quorum notio facillimo mento suppletur. "Ev8oSev Scliieicrmacherus convertit hinaus. Recte  quidem e nostra loquendi consuetudine; aliam Græcorum fuisse, H.v8o$ev vocabuli notio docet, Etenim Græci quicquid scripserunt dixeruntve, eius quasi  imagiæm quandam ante oculos  habuerunt prius, quam scriberent loquerenturve. Dicturus igitur Alcibiades : neminem militum  e tabernaculis exiisse, rdm ita  proponit, ut imaginem ante oculos habuisse coniicias militum o  tabernaculis exeuntium. Hinc  HvSoSev vocabulum Explicabis,  Convenit cum nostro loquendi  usu, quod legitur. E. ol  y\v ydp evSvS n<n8d uva IV8o$ev dnavti\6avta dytiv x.  r. X. Innumerabiles autem loci  opud scriptores Græcos reperiuntur, quibus illa ingenii indoles probatur. Cfr. præterea an ->notat, ad verba TLxpr\ ydp ofc  ScoxpatTf . 16., eis niXovS xal apruni 8 a S. Schol. ad h. 1. nlXoS  Ipdtior IB» ipiov ntXrjdecoS yivoperoVy eis vetav xal *«/*<»“  VGor afxwav . dpvccxideS 8e  apvGov HotSia. Suidas, apvaxlS t inquit, ro' tov apvoS xqd8tov, to pefd xvv ipicov 8eppa r.   dra/.AOv quov Ijcoqbvsxo tj ol akkoi vitoSstisfiivoL oi   dl tiTQCCTUJTCCl VTttfikeitOV CCVtOV UQ XCCZCC(pQaVOVVTCC   c (Stpiuv. xai ravta plv drj tccvzcc.   Cap. XXXVI.   Olov A’ av tu 8 ’ ipeUs xal ixX r/ xapTEpoS avi/p    Nostrum locum frustra, ut videtur, Valckenarius ad Herod. III»  199. 95. Musonium imitatum  esse censuit apud Stob. I. 17.  51., cuius verba laudare invat  tamen : ov8a/icuS xaXov ovte  iuS/fusdi noAXai? xaTadxinEiv  TO dGOpa ovts TOLlviaiS XOCXElXeiv ovre x f tpttS te xal no8aZ  nepiSidEt niXoov rj v<padpaTGyv  tivgjv paXaxvvsiv. Quod sequitur, ovtos 8* LATINORVM respondet: hic, inquam, quo verbo  pronomini addito, ut 8i particula,  vis augetur pronominis et filum  orationis verbis interpositis compluribus dissectum rediutegratur.   V7Z £ fi\E7t OV CtVTOV (Di   xotr atp pov ovyt a d<pav .  Limis oculis eum intuebafitur, quum eos suæ  ipsorum mollitiei puderet, odeo que Socratis p atieutiam et fortitudinem  moleste ferrent, quippe  quem ipsos despicere opinarentur. Ceterum Socratem  algoris ct caloris fuisse patientissimum testatur etiam Xenophon Memorab. ct I. 6.  2. al. Stallb* Conferri Riickertus iubet annotatione ad h. 1»  Piat. Criton. 53< B. xal odoi 7CEp XljdoVTOLl TtoV aVTGDV TCUXeoov f vuopkbfrovTai Ce 8 ia~  tpSopta yyov/uvoi r uv vegov,   olov 8* a v  l’ p £ £ e   X. t. A. Versus Homericus est,  culus initium Alcibiades immutavit, ut versus cum cetera oratione melius consociaretur. Legitur autem in Odyss, IV. v. 245.   dk A* olov to 8 * lpz£,E xal  irXrf xapTEpoS dvrjp   SrjftGj ivi TpoSaov, uBi nu&X € T£ nt/par ’ Axaioi .   ixei ini drpar e laS,  Solent Græci, quando cum gravitate aliquam actionem descripturi sunt, huic præmittere vocabulum, quod actionis rationem  in universam indicaret, post actionem ipsam accuratius definitam exhibere. Sic legitur p»  177. E. ndyrcfS /tt/ 8id piSr/S  nou/dad^ai Ti/v iv tgj napdvn  dvvovdlav . dXX ovra>, nivovtaS TtpoS ?}6ov)jv, ad quæ verba vide annotat, 43. Idem  valet de locis, quorum mentionem graviorem ita faciunt scriptores, ut præmisso verbo, quod  iu universum locum aliquem significat, accuratiorem loci descriptionem exhibeant. Sic igitnr  hoc loco ixsl  ini drpaTtiaS  legitur, quo docearis, ad Potidneam gestum esse, quod nuuc  Alcibiades narraturus sit.   £vvv 07 } d ctS e\6t )/ xci  2,7/TCk jv, Socrates aliquid cum  animo suo reputans a primo maue  narratur meditabundus constitisse, atque re non feliciter proccdeute, quasi defatigationem   exe! norh Eithjt (StQcctslag, fil-iov axovdca' £wvcy<5ag  yccQ avtofh Sa&bv n e[6x)]xei 6xojtcov, xai insidi} ov xqov%(6qsi avtcS, oyx aviti, (Md efotijxti  %7)t&v . xai rjdy f\v iiEtirjuPQla, xai av&QCMiot, ycftavovtOy xai &av^d^ovtsg aXXog dkXco tksyEV, oti Zcoxganjg iafhvov (fgovrltcov ti eOrrjTce . teXsvTMvzEg corporis sentiret nullam, in stataria meditatione perstitisse. Huius consuetudinis mentunem facit etiam Apollodorus, qui cum  Agatho servos iussisset Socratem  vocare 175. B. laxe avxov,  inquit, £3of yap n xovx* £*«.  ivloxe aitodxcis o7roi dv xvxv  %6 xmiev. Quæ addit verba ijtiei  81 ccvxlxa, &s iycjpat, non ita#  accipienda sunt, quasi Apollodorus revera opinatus esset, Socratem mox venturum esse. Qui  enim Heri potuisset, ut compertum habuisset Apollodorus, quo tempore Socrates meditationum  Unem reperturus sit ? Neque nesciebat, quippe doctus experientia, Socratem, si constitisset semel meditabundus, iuterdum multum temporis meditando consumere. Nihil igitur aliud voluit  ij£,ei 8i avxixcc, ck* iycfypæ verbis efficere, quam Socraticæ meditationi consulere, ne forte servorum acclamatione turbaretur.   icccl i} 8 r\ y6$ av ovxo.  Non verterim cum Stallhoumio: und schon war es Miltug, ais  mau es er st merkte ; corrumpitur enim, ut ego existimo, vera  sententia addita voce erst, quæ  in Græcis non repentur; iromo  »*nd schon war es Mittag, und  die Leute fingens on zu merken  (malim: und den Leuten fiel es auf ); non enim quautum temporis ante præterierit, quam sentirent homines, ALCIBIADES SIGNIFICAT [cf. Grice: “What do you signify?”], sed quam diu steterit,  et quid acciderit, quod partim loco movere Socratem debuerit, partim rei augeat miraculum.  Idem verba significant, ac si  narret Alcibiades: Iam meridies erat; attamen perseverabat;  iam sentiebant homines; at non  discessit. Hanc Riickerti annotationem, cum idem indicare intellexissem, atque quod ipse seraper de huius loci explicatione  statuendam censerem, viri doctissimi assensu gavisus, integram recepi.   Zajxp axi]? l&> IgdSiv ov  q> p ov x l % a v xi $ d x tj x e . Hæc tanquam ipsa verba laudari  censemus hominum Socratis axoTclctv mirantium. Hoc colligere  possis e structura verborum, quum si forte ad firmaudam sententiam  nostram facere negas, ei certe  non repugnare concedes. Hoc satis nunc nobis. Suhest enim gravius aliquod argumentum, quo  ipsa hominum illorum verba laudari probemus, tppovxi^GJV participium. De quo quoniam pau!lo fusius dicendum est, longiorem autem explicationem plagellæ huius angustiæ non capiunt,  in Comment. de Piat. Symposio  disseremus.   xeXe vx g 3 vxeS 8k xtves  Xt ov 'i&YGor. Consentaneum  est, non Athenienses, quibus mas  «78   6i uves «w 'Javtav, htuSt) ttiniga Suxvrfiavtts,  D nal yctQ &{qo s rore yi rjv, yctutvvia i£evtyxu[itvoi  tlfia (itv iv Z(p i)v%Ei uct&ijvSov, a(ia 8s ItpviatTov  avzov, st xal njv vvxza t<5r>;|o4. 6 <5a e ianjy.cc fitXQi  eas lytvixo xal tjkioe dvioxtv hiutu c>xtz ’ amdv    ille Socraticus notissimus erat,  nunc observatum ivisse e tabernaculis atque sub dio lectulos  stravisse; sed Ionum, qui una  cum Atheniensibus Potidæam obsidebant, aliqui narrantur, cum  ex Atticis militibus de more illo  audissent, nt oculis viderent,  quod fando audissent, sub dio  pernoctasse.  xal ydp SipoS tote y$  T/r. Annotatione SI* indicavimus, solere haud raro scriptores Græcos partem orationis eam,  quæ caussam alicuius rei contineat, parti orationis rem ipsam  describente præfigere. Exemplum  est huius loquendi usus 175*  C. xov ovv 'AyaSojya, rvyxdveir ydp £6x aToy .xaxaHtipevov, jiovov * devp, £<pt/ (parat, 2fcjxpattS x . r. A. Sed  huuc locum cum nostri loci conformatione non recte conferri,  vel obiter instituta comparatio  docebit. Quæritur, quo pacto  xal ydp StpoS tote ye i}v explicandum sit. Tacent interpretes, quo silentio non nihil unimus commovetur mens. Num verba tam plaua sunt, ut explicatione non indigeaut? Schleiermacherus in conversione exhibet;  Eudlich ais es Abend war und  n an gespeiset hatte, trngeii  einige Ionier, denn dama Is war es Sommer, ihre  Schla fdecken hinaus, theils  um im Kulilen zu schlafen cet.,  qua couversione mitigatam habes mutato verborum ordine difficultatem loci, non item explicatam,  SchuUhessius vertendo; es war  eben Sommer, explicaudi genus  admisit, quod sane levissimum est.  Dillicultatem enim vdp particulæ ita, ut ydp reddere omittas,  noa expediveris. Scriptum autem  exspectabamus : 6ei7ivr t 6av teS   xal, SepoS ydp tote ye ip',  4Xapevvia i^evEyxdpEvoi. Sed  cave non rectum ceuseas verborum ordioem, quem libri exhibent. Participia §EWVi]($avT£Z,  l&tYEyxdpEVOi, de more advv6 etcjS posita suut, in verbis autem xal ydp StpoS tote y£ ?/v,  caussæ indicium præ ceteris verbis scriptor, eminere voluit, idqirt)  ideo in principe loco enuntiati  posuit, h. e. in initio. Cuius loci quoniam suapte vi non potest  caussalis particula sustinere gravitatem, xal explicativum præpositum est, quo illa eodem  modo susteutatur atque Latinorum enim, addito e t (etenim)  fortius iit, atque principi enuutiati loco idoneum. Vide de xal  expletivo annotat 6. cfr. præterea 219. B. ap<pt?<SaS ro  IpecTiov ro ipavtov tovto xal ydp 7/v x £l M ( et v r » A .  Contra ubi verbum aliquod in  enuiitiatione parcuthetica continetur, quod significatus gravitate  ceteris verbis autecedit, id principe loco poni solet. Sic legitur  220. A.Seivoi ydp av TuSt  rtQogEvldtnvos rw yllco. tl SI (iovktfi&e Iv retis f*«%aig ' tovto yceg Sij Sixcuov yt avrc5 dxoSovvat. ort  yctQ i) ftfczv 'h v i VS f/td xal zagiOreict 'iSoiSav oi  evQomjyot, ovSbIs aklog ifii laaow dv&gmxcav y ovrog,  rs tgafuvov ovx i&tkav azohntlv, a).ku GwSdauGe E eiSiffov \s<S$s iv ratS  /udxttiS. Bene Stallbmiroius  orationem hoc modo explendam  censet j ei 61' (3ovA.e6$e axovCai, oloS iv x ais puxaii V v %  ifjui xal x ov$* vpiv. Nollem  tamen per aposiopesiu verba explicanda esse dixisset. Certum  esse reor, tl particulam aposiopesin nunquam admittere» conditionalis enim enuntiatio ex ordi e temperatiorum dictionum est»  quæ cum aposiopeseos vehementia non conveniunt. Possis etiam  verba ad præcedentia referre  220. C. xal xavxa plv Si/xavccr  oiov 6 ’ av x 68* £pt£,e xal izXrj  XQtptepoS dvrjp ixel noxa iitl  OTpaxtiaS, aB,iov attovdai. Quæ  verba cum Alcibiades hoc modo edixisse sibi videretnr: ei (iovA e6$e dxoveiv, olor 8* av  xo8 * UpeB,e xal £rA?/ xapxepos  avtjp 9 nunc ita perrexit: ei 6fe  fiov XetiSe (sc. dxoveiv, olov 6*  av x 68 * Bpe&e xal ix\rj xapxe - opo$ cevrjp ixel xoxh) iv xal?  paxaiS, (sc. ipa xal tov$’  vplv. y   oxe yap fj fiaxv V v - Hia  pugna. Ponit euim rem pro  certa otnnibusque nota. Narrat,  quorum hic meminit Alcibiades,  Plutarclt. Alcib. p 194. C. F., sed  ita, ut aut omnem materiem ex  hoc loco hauriat, aut studiose cum  in narrando respiciat. Riickert,   i B, ys i po i xal xdp i6 X e ia. Ex præpositio hoc loco temporali potestate posita est,  quod moneo contra Riickertum,  qui annotat ad h. 1. : Secundum quam. Caussam euim  pugna præbuit, cor darentur Alcibiadi virtutis præmia. Sed  bene monitos lectores velim, ne  ix quovis loco temporali potestate  poni posse opinentur. Ponitur  tum tantummodo, quum temporis indicio simul adhæret notio  quædam, quæ ix præpositioni  propria est. Minus accurate  Schlciermacherus : hei welchem   ( Gefecht ) mir die Heerftihrer  deu Preis zuerkanuten ; non rectius Schulthessius: dena in der  Schlacht, wo mir cet.Restat  ut de xal vocula dicamus, quam  u nemine interprete explicatam  video. Supplemento aliquo opus  est, quo advocato, quid xal significet, statim intelligetur: ure  yap i/ paxv rjv, y avry, i£  r/S i/ioi xal xdpuS^ua ISoOav.  denn ais ieue Schlacht wnr, diesclbe, ais die, nach wclcher die  Heerfuhrer mir deo Preis zuerkannten.   x ex pat fiiv ov ovx i$iA cdv. Vulgo hæc verba inverso  ordiue exhibentur) codices plurimi atque optimi texpcofiivov  ovx iSiXtov. Vehementer errant,  qui uter verboi*um ordo rectior  sit, e sententiæ ratione dignosci  posse arbitrantur. Nam uterque,  quo se commendet lectori, habet.  Sola igitur meliorum codicum au n a at a no r   xai T a ZnXa xai avtov l[it. xai tyul /xh’, w £(6xgrtTfg, xai T('m Ixtktvov Coi didovac zagtOzt ia tovg  Ozgazrjyovs, xai zovzo ys (ioi oiizt [itfiipH oiks igsig  (In t luvSojiai ' dkXd ydg tmv tizgazr/ywv xgog z<> i/wv  iit ioifia dzojV.ixuvzeJv xai (iov/.vulvcjv ifiol dtdovca  ctoritas respicienda est, quorara  lectionem Bekkrrus, Stallbaumius  alii in textam receperunt.  a A Ad tivv 8 ikC a> Ce xai  t it onAa xai avTov i fi i.  Priori loco xd oicAa commemorautur ea dc caussa, quam expositam habes annotat, 63.  De verbrs cum 8ia præpositione  confundit annotat, adip. 7* Verba converterim; und er braclite  WaflVn und Menschen, beides,  retteod hiudurch. Ceterum iucst  aliquid his verbis, quod si abesset, omnes uno ore Græcismum laudarent atque locis ex  Homero inprimis petitis confirmarent. Nullum in codicibus vestigium depravationis, nihil igitur mutandum, præsertim cum  negari nequeat, non minus Græce  dici, quod nunc legitur, quam  quod milii in mentem venit dAAa  CvvSikCcoCe xai xd uxAct xai  avtov.   xai rore. Annotat Stallbaumius ad h. 1. Ne quis, inquit,  in his hæreat, xai «d universam sententiam, non ad solum xoxe  referendum est, at respondeat  proximo xai in verbis xai tovxd  ys pot ovte fitjjipei. Veritatem huitu sententiæ Ruckertus  agnoscit; nobis aliter de explicandis ual tore verbis statuendum videtur. Meus Alcibiadis  hæc « st . Non solam præsenti  tempore se ita iudicare, ut Socratem dignissimum censeat ptæmiorum Hlornm, sed etiam tum  temporis ita se censuisse atque  tussisse quidem, nt duces Socratem pruefniis illis dignentur.  Quæ sequuntur verba pepibei atque ovn ipet* ijxi Tpf.v6opai  nostrum explicationem confirmant.  Mkptpei enim ad præsens Alcibiadis iudicium referendam est,  qno Socrate negatur præmiorum illorum aliquis dignior esse,  verba autem ovx ipEiS oxi ijjEvSopai recte ad verba retuleris  ixkÆvov Coi SiSovat rapior eia  x ovS CrpaujyovS.   itpoS T 6 ipov dZi&pa.  cfr. PJat. Alcib. I. 104* B.  Ineixa (sc. (p?}s elvai') veavixcDtdxov yivovS Iv xy Ceovtov  itoÆi ovCy pcyiCty xaSv 'EA^ArfvidcDV' xai ivxavSa itpoS  narpoS xk Coi (piAovS xai B,vyyeveis tcÆICxovS elvai xai dpi 6x ov£, ot, et xi 8kot, vmjpexoiev  av Coi . xovtoov 81 Totif xpoS  fitfxpoS ov8\v xdpovS ot56* iAaxrovS ' Zvpitdvxarv 81 mv elnov  ptiZoi) otei Coi Svvapiv vitapTlepixAka xov AavShtnov,  or 6 Ttaxrjp iitixponov xaxkAmk  Coi, oS ov povov iv xy8e  xy icoÆi dvvaxai itpaxxeiv o n  av fiovArjxaiy aA A* iv naCy xy  'EAAddi, xai tqjv fjctpfidp&v iv  noAAolS xai peyaAoiS ykveCiv,  Mutre nsus est Alcibiades Dinomache, Megaclis filia celeberrima, patre Clinia, cuius virtus  in pugaa ad Artemisium pugnata     zTMnozroN.    881   xdgtGxHa, avxo g noo&vtioxiQog lyhttv xwv 0TQCtrr t y{Zv  tui /.ajitiv jj GavTuv. Ixi xoivw, <J avdgtg, cchov  9/i' tituGaGftca ZaxQclxtj, oxe ano /JgMov qnyf/ ave- £21  Xoigei xo OxQCtronedov. £xv%ov yag nagaytvofievog innov .  l'zarv, ovtog <5 a onAa. dvtyoigu ovv iaxtdaouivav f    inclaruit. Non sine caussa igitur Socrates in Piat. Alcibi&d. I.  init. Alcibiadem allnquens dicit:  ' 11 7tcti KXetriov, Vide, quæ  de dicendi formulis rtaxpoSev et  nal? xivo? docet Wachsinnthiua  in libro: Hellen. Alteithumsk. L  I. 320. Beil. 10.   i ph Xafielv i} tiavxov.   Nihil certius est, quam Platonem   aveo? scripsisse vel ovx avToS, uUi oppositionis rationem  habiturus fuisset, quæ quantopere angeatur tiCtVTo? scriptura  nemo est, quiu videat. Alio loco de  hac structura oppositionis augendæ caussa admissa locuti sumus.  Vide Indices s. v, Accus. prou.   - uf£ ano J //Aio v tpvyy  ct r exGjpei. *Avaxeepeiy proprie  est : in locum altiorem se conferre, iuprimisque de piscatoribus obvuluit, qui undis ora superantibus celerrimu iiiga altiora  loca petierunt. Hinc ad rem militarem tranr.lutum verbum lugam  militum describit, qui e peregrina terra, tanquam undas mare,  hostes evomente quasi iu altiorem atque tutiorem locum, in patriam terram fugif^es se conferunt. Deinde, quMnam, qui naves relinqniiut atque mare, cum  patriam terram petituri sunt, altiores regiones petuut, factum  est, ut redeundi verba plerumque cum ara præpositione coniungercutur.  Schol. s. v. drjXtov • x Q opLov xjjS LouaxiaS,  Athenienses ad Delium urbem a  Thebanis^prorfio victos Thncyd. \  narrat IV. 76 seqq. Proelium scimus fuisse Ol., 1. Idem proelium u Lachete commemorilnr in Piat. Lach. 181.B. xui ptjv, go Avtiipaxi, p?}  atpUoo ye- xavSpoS' gjS iyos  &XX oSl ye avxov iStacdptji'  ov povov tov naxlpa dXXd  xal xi)v Tzaxptda’ opSovvxa. iv  ydp xf/ and Jr/Xiov <f>vyy pix  ipov cvvavexcjpiti xayaZ <5ot  Xiyco, oxi, ei ol aXXoi iJSeXov rotovxot tlveti, dp$j) av ijpwv  7 } TtoXi? r,r xal ovx av initia  tote xo xoiovxov nxdopa. De  re ipsa Engelhurdtus ad h. I. ed.  14 : Cum Boeotorum, inquit,  nonnulli imperium Lacedæmoniorum ægre ferentes ope Atheniensium democr&tiam in Boeotiæ civitatibus instituere ctiperent, inter eos atque Atheiiieusium duces Demosthenem et Hippocratem convenit, ut ipsi Atheniemibus urbes Siphas ad sinum Ciisuenm, et Cbæroncam prope Orchomenum Minycum traderent,  Athenienses nutem eodem «lio  Delium Apollinis sacrum iu finibus Boeotiæ et Atticæ vernus  Euboeam situm vi occuparent.   Sed ct Demostheni ad Siphas occupandas profecto res Boeotis  iam prodita infeliciter cessit, et  Hippocrates, qui serius, quam  convenerat, Delium pervenit,  postquam vallo præmunire atque  præauliu instruere contigit, Boeo- *t a  4 ijdrj tcov av&Q(07tG)v ovtos n apa xal Aaxrjg * Xfti  2yw 7 teQitvy%dv et, xal Ida tv ex>ftvg vtagaxefavopuL rs  avTolv ftaQQeiv xal SXsyov, art oi5x djtotefyco avzoj.  Ivzavfta St} xal xdkXiov l&EaOuprjv EttXQazrj ?;  JTozidala • avrog yap ^trtn/ Iv gro/xo 7} dia ro Ig^’  ' wnrou £itm* jrpwrov juv otfov ntQiijv Aaxrjzog za  B HpxpQCov sivat * Sjtsiza Zpoiye idoxsi, oJ *AQi6zocpavsg   to tfov 6'ij rovto xal .&cct diajtoQ£v£<S&ai (Sgzeg xal tis fere omnibus interca ad Delium collectis, turpi clade in fugam conversus est. Quos autem  Delii relinquerat Athenienses, castello die post proelium XVII.  yi expugnato, partim interfecti,  partim capti sunt exceptis iis, qui ad naves pervenerunt. xal iyco ns pixvy xdv p»  Nota præsens historicum, quo  incredibiliter orationis vigor augetur. Exempla huius dicendi  usus Matthiæus collegit Oram ni.  ampl. $. Eo  tempore Alcibiades etiam.  C. utitur: npoxaXovpai 8t) avtov 7tpuS x 6 dvvdeizveiv, dxe~  Xv&S ooSTCEp ipa6xt/S nai8ixoii  inifiovXevGov Hoc tempore utuntur, qui narrant aliquid, non nt  rem de industria tanquam præsentem auditoribus exponant, sed  narratoribus rei memoria abreptis  res tanquam præsens obversatur,  tanquam præsentem igitur exponunt. Sed inter loquendum  sæpe ad se rursum redeunt et  ad auditores, atque temporis rationem agnoscunt, quo lacto ad  præterita tempora verborum subito recurrunt, ut hoc fit loco  nostro: xal idcov ev$vS napaxeXEvopai te avxolv Sapptiv  xal £A syov.  insita ipoiys idoxez  ro* <Sov 6 7 } tovxo. Verba ro 6or 81 f xovto lineolia  adhibitis a præcedentium et nb  insequentium verborum iunctura  seclusimus, no quis forte haco Verba ex i8oxei apta censeat. Ad iSoxst enim o JSa?xpdr?/f  supplendum est ; Xo 6ov 81} TovX O autem absolute positum est  prorsus nt ro' Af yopevov et aliao  huiusmodi figuræ dicendi. Versus, ad quem respicit Alcibiades  in Nubibus Aristophanicis fcoutinetur 561.   oxi fipEvSvEi x iv xaitiiv 080IS  xal XM<p$a\pGo napapaXÆiS,  ad quæ verba Schol. annotat:  fipevSvEt * anotispvvvEiS 6eavxov iv ro3 6xppaxi xal xavpij8ov opaS. xopitdBftiS xal  yjtEpoizxixuS fiaSifyiS. Idem ad  Aristoph. Pac. v. 25.  xovxo 8* vito <ppovi]paxo£ ftpsvSvEtai xe xal <payEiv ovx  a£,ioi   annotat: ro fipsvSvEXai avii   xov pkya (ppovEi. ol pb* ano  (IpivSovS rosi cpvxov, ol 6f,  (iique ialsisflpi quidem, ut patere opinor ex annotat, p.4. et  5.) pvpov E1S0S, c5 xpi ° v a 1  ywaixES xal in 9 avxcp piya  <ppovov6iv. Timæus L. V. Pi.  fipevSvopevoS • yavpovpivoS  xal uyxvXopsvoS pexa fidpovS.  Recte igitur Stalibaumis f ipev- Ivftads, Poev&viifitvog xal t(3q>9ak(id> xaQafidlkov,  ygifia jrapafJjtojrcw xal tovg '<plkov g xal tovg xoki/ifovg,  Sijlog <dv ttavt l xal 3taw it6$ga&ev, ort, «l Tig atpetai  xovtov rov dvdgog, ftdXa i^gauivag apvvti tai. dio  xal doqiaXag dstysi xal ovrog xal 6 etegog. a%t8bv ydg  ti tav ovxa Siaxufttvav Iv tm ttoUfia ovdi axroytai, dkbx tovg itQoigaxddyv ysvyovta g Siuxovo:. C  xokld (uv otw L > tig xal cikkcc typi Ecjxgaty Izm SveCBcn est, inquit, superbire  maguoque cara fastu i u »  cedere. Minus recte, at videtur, tcotp^aXfito napaftdX\oov  esse ait torvo vultu oculos  huc et illuo coniiciens,  Recte Scliol. x avpT/dov dpti?.  Bobus torvum vultum esse nemo concedet, qui huius animalis oculos  accuratius inspexerit. Tavpqdov  autem Scliol. dixit, ut esset, quocum tranquillitas vultus compararetur rov fipivSov. Exprimitur autem illa tranquillitas cum  incessu superbo, tum oculis iu  obliquum conversis, quales iu ciconiis persæpe auimad vertimus. Sententiæ nostræ verba favent  t/pEpa TtapatixoTzeiov, quibus manifesta continetur proxime præcedentium explicatio. Miror autem, etiam Stallbaumiura probusso  coniecturara Bekkeri, 7t epitixoirdjv scribentis, quæ, si quid video, e Fichii conversioue hausta  est ; deinde mihi visus est> o  Aristophanes, quod et ipse ais, ibi non aliter quam hic incedere  superbus, et o cpl is. quiete  omnia circumlustrans, cauteque examinans singula. Qui circumspicit, non providentiam solum prodit, quæ ipsa apud probos scriptores circumspectio  audit, sed etiam timiditatem  quandam animi quippe undecunque do periculo vitæ metneif. Ceterum xal dupliciter posito in  comparutione: xal Ixel duxno  peveOSai wSnep xal £v$a8t,  nihil frequentius apud scriptores Græcos.   xal rov? tpiXov? xal  xov? ito\£ fiiovS. Eadem religio, qua scribæ propter insoquens 7to\Efjlov? scripsere qnMov?, recentioribus impedimento  fuit, quominus, quod vulgo legitur, tpL\oi>? iu ordinem verborum recipereut. Yide annotat,  13.   8f/Xo? cjv  itavv n J/3fia^Er, Similiter Apollodorus»  qui Socratis incessura imitatus est  xgjv ovv yvGopljx oov xi?, inquit,  OKl6$E xaxid GJV p,E 710 P(J G0Sev ixaXs6Er, x. r. A. it por p ondbrjv . Annotat  Schol. ad h I. npoxpoitdSijv   TtpoSvflGD?, dpEXadXpETtti, /lEXtZ  nporponij? r/ eI? xovpnpooHiY.  Ficiuus verba convertit : Fer. ne  enim qui ita incedunt, nemo  eos iuvadit, sed eos, qui efl isa  fuga deferuntur. Tt pronomen  indefinitum ad perlinens, neque Latino neque vernaculo sermone reddi potest satas  commode. Efficitur autem eo,  ut ov verbi potestas paollisper imoiinuatur. Sensus est viocci xal davfiatiia • akXa t Crv fdv aXXtov iitmjStvHurav t u% uv ug xal itigl ciXlov rouzvra rfjtoi' ro  de (itjStvl civ&Qu>ituv ofioiov tivai, (itjte uxrv utaX.ttlMV UljTB TCOV VVV OVTCuV, TOVTO CC^LOV ftttV TOg &aV- ficcrog. ciog yciQ ’A%iXlivg    totius enuntiati ; Denn es geschieht ia wohl, dass auf die,  welche sich so im Kriege benehmen, fast nicht einmal ein  Angrili' gemncht wird, soudern  nur die werdeu verfolgt, welche  ia wilder Hast iliehen.   TtoXXa fi\v ov v av xiS  xal d XX a. E nostra loquendi  consuetudine Alcibiadis verba audirent: noXXci a\Xa Savpdtita'.  Vieles audere wunderbare. II cctius Græci xal vocula adhibita  disiunxere verba, qua re edicitur, ut singulum quodque verbum  suum pondus habeat propriamque potestatem accipiat. Persæpe  Luiosmodi dictionis exempla reperiuntur; interdum tamen etiam,  «]uue cum nostro usu loquendi  couveniant, reperias. cfr, Symp,  195. B, iyoa 81 <Pai8poj xoXXd a A Xa opoXoy&v xovxo ovx  bjzoXoydi x . t. A., quo loco rovzo  pronominis vis nou passa est,  opinor, ut xai addito 7toXkct  «AA a verba validius emineant.  Jb. D. y xavxa te 6o<py  yv xal dXXa 7toXXd. Cfr. præterea Matth. Gramm, ampl.   22a>xpdxy inaiv e6 at.  "Vulgatæ lectioni 2(*>xpdxouS  præferendum ducimus meliorum  librorum scripturam) exquisita  **uirn dictio est neque multo usu  protrita inaivetv xivd xi, quam  recte comparavit Astiu3 cum formula A dyuv xiva xi. Etiam io-tyivtxo, (i7C£ixcc(S£UV av tl$    fra 222. A. e melioribus libris recepimus a iyta 2<axpdxy  InaivGj. S t a 1 1 b.  «AAa xdov p.\y aXXcov  littxydev p ctXGDV. Genitivus  cum sequente xoiavxa cohæret;  quod quo sensu dicatur ut iotelligas celerius : expletior oratio   audit : aXXa x&v plv aXXcov  Imxybevpdxwv a EÆyov, xdx  civ xiS xal 7tF.pl aXXov xoiavxa  efjroi. Huius genitivi absoluti  qui quidem argumentum indicet  sequentium verborum, multa exempla Matth. collegit Grapnm. ampl., quæ  quidem omnia ita comparata esso  videntur, ut e verbis facillime  supplendis aptentur. Dubitari  igitur licet, num Græci genitivo casu ita usi sint, ut eo posito expresserint, quod Latinis ia  asu est: quod spectat ad,  quod pertinet ad, cet.   roiro d£ibv 7cavroS  SavfxaxoS. Ficiuus vei ba reddidit : Verum illa præcipua io isto, per quæ nemini  aliorum hominum neque antiquorum neque novorum esse similis  reperitur. Quam conversionem  si recte intelligo, Ficinus sensum  verborum esse ait hunc: Præter  ea, quæ in Socrate, esse Alcibiades dixerit, alia nova esse, quæ  cum nemine comparari possint.  Sed proreus aliud quid Alcibiadem dicere arbitror. Agit nimirum de integritate hominis, quam    Di  t>- «ai Bga6l8ccv xal aXXovg, xal otog av tlegixXijg, xai  NiiSxoga xal 'Avxrjvoga, dal 81 xal txtgot, • xai x&vg d  aXXovg xara ravx’ av ug djtBLxdfyi ' olog 8e ovxodl  ytyovt. xrjv uxoidav av&gamog, xai avxog xal ot Xoyoi  avxov, ov8’ iyyvg av tvgoi ug ir/xuv, ovxs xuv    individualitatem vocant recentiores» Singala quidem ait, quæ  in Socrate sint, passim apud alios  quoque reperiri, integrum hominem autem si spectes, neminem  esse, quocum Socratem comparare possis» Bp adiS av, Brasidas rir Juvenis fortissimus, dux Lacedæmoniorum, præmatura morte exstinctus in pugna ad Amphipolin. H. e. a.- Ceterum nota iuversum nominum ordinem, quo in altero  enuntiati membro Achilles priori  loco positus est, in altero posteriori Nestor et Antenor, quo nominum ordine hoc, opinor, indicatur I Antiquitas viros habet,  qui cura nostrorum temporum hominibus quibusdam comparari possunt, rursum nostris temporibus  sunt et fuertfnt, qui antiquitatis viris similes esse reperiuntur.   oloS ovrodl ykyove  xrjv dtonlav av$ pGoitoS,  Ovxo 6 i paullo infra accuratius  definitur verbis avxoS" xccl ol  Xoyoi avxov, quibus verbis additis Alcibiades aditum paraturos  est ad ea commemoranda, quæ  in superioribus commemorare omisit» Sic paullo infra eodem modo  legitur : avxov,  avxov xal  XovS XoyovS. Laudat Stallbaumius apposite Piat. Criton. 50.  E. ovxl rpikxipoS rjtiSa $ot>Aof, avxos te xal ol 601 izpoyoroi; Soph» Oed. Coi, v, 452*    iita&oS p\v OlSlitovf xaxoixtldai   avxoS xe naidks $r* aib*.  et .   xoiyap 6l, xocvtov xal yk "vo? ro 6ov Becov   d txavxa A evddojV "HXtos doitj  filov   xoiovxov .   In hoc genere dicendi quoniam  copulam bis posuisse videantar  veteres, Riickerti industria etiam  nostro loco dupliciter poni iubet,  atque revera edidit avxov xe  xal xovS A oyovSf quæ scriptura  in aliquot codicibus comparet»  Potuisse Platonem copulam bis  ponere nemo negabit, qui exempla supra laudata legerit $ sed  cur non item dicere licuerit Græcis avxov xal xov* A 6yovS> frustra rationem quæras. OVTE XGJV VVV OVXB X CQ V  TCaXai gj v. Suspicionem moverit hæc verba depravationis, quæ fieri potuit facillime, ut e  præcedentibus verbis 221. C.  r 6 ptjdEvl avSpoditGov opotov   elvai pijtE xdrv itaXocuav fnjiE  Xgdv vvv ovxojp, huc transferrentur. Suspiciosa autem verba  sunt, non, quod cum rls pronomine indefinito coniungi debeant,  tjuo facto sane sententia existetet neUtiquam probabilis, neque,  quod nimis remotum sit iyyvs  iromen, ex quo genitivi illi pendent,  tantam autem vim habet  kyyvf principe enuntiati loco politum, ut huiuamodi structuræ vvv ovte tm> a ahxiuv, fl /w/ uga olg ly o Xeya> txxeixagoi rtg ttvxw, av^ganav fiiv /ir/devl, toij da 2,'ecXrjvolg xal EatvQoig, avtov xal tov$ Xoyovg. Cap. XXX VII.   ICal yag ovv xal rovto iv roig XQoitoig nagtiutov.   pondus facile sustineat, sed  Platonem scripsisse arbitror, si  verba addidisset ovte rc ov vvv  ovte r&v tcaXaidctv : ovdiva ovd  lyyvS dv evpoixiS ZtfXGor. Ficinus  exhibet in conversione: Sed qualis Socratis est qoalisque eius  mira dicendi ratio, nemo prope  ad eius similitudinem accedet neque veterum neque eorum, qui  nunc sunt.   el ptr) dpa. Post dpa cod.  Bodleianos aliique pauci ei habent, quod Bekkerus et Stallbaumius in ordinem verborum receperunt. Atque hic quidem ad  ei firj apa e præcedentibus repetendum censet: evpoi xi$. Admodum dubito, num cuiquam lentorum placere possit, quod hoc  supplemento edicitur, dicendi genus impeditissimum. Riickertus  alterum hoc ei e textu semovit.  Recte, ut videtur.   xal yap ovv xal. Duplex  xal ne quem offendat hoc loco :  xal yap ovv xal ex eo dicendi  genere esse contendimus, de quo  supra dictum est annotat, 5.  et 6. Recte autem nobis videmur ibi annotavisse, prius xal  in liuiusmodi dicendi formulis expletivum esse, atque particularum quarundam levitatem ita aggravare, ut principis in enuntiatioue sedis gravitatem sustinere  possint. In harum particularum  numero etiam particula caussalia  est, quam veteres nunquam in  enuntiationis alicuius initio posuere. Alteram xal diximus gravitate quadam verbum, cui præpositum sit, ornar j, quæ cum  aflirmatione sit coniuncta. Iatr»  cum supra Alcibiades dixisset  215. A. iav pivxoi dvaut fivjjdxopevoS aWo a\\o$ev A iycj, pTjStv Savpadyf, verisimile  est, eundem nunc ad ea respexisse, atque exemplo malam memoriam comprobasse. Kal yap  ovv xal verborum paullo dilficilior vernacula conversio est. In  Schleiermacheri conversione legitur l Und dies habe ich gleich  zuerst noch ubergaogen, quod  cum Græcis verbis minus convenire arbitror. Mens Alcibiadis  respicientis, quod accurate tenendum est, ad verba.  A., hæc est : Denn da ist ja  nun der Beweis, dieses habe ich  zn Anfang ausgelassen.  T oiS dioiy ojiev oi$. Sæpius iam de usu verborum annotavimus, quo omittuntur alia quædam verba, quorum additamentum, secundum nostram loquendi  consuetudinem si rem iudicas, ad  rem necessarium est. Ut exemplo utar, dioiyexai dicitur pro  8iolye65ai Svvaxai, dioiyojiivovS pro StoiyeGSai dvvaptivovSy quibus exemplis statim edocearis, qua conditione hujuscemodi omissiones Græci scriptores admiserint. Fusius (ie hoc  dicendi genere supra diximus annotat. ., al.   ei yap t5e\ei zt$. Hæc ion xal ot loyoi avxov otiowxaxot tlst xolg SuXrjvoTg  xolg dwiyofiivoig. tl yag IfthXet, xig ' xav Eaxgdxovg e  uxoveiv Xoycov, qiavEitv av itaw ytkoloi x 6 xcgmov’  xoiavxa xal ovufiaxa xal gijfiaxa ^a&ev rtegia/ixe%ovxui Zcetvgov av uva vfigiGtov dogav. ovovg yag    plurimorum atque optimorum codicum lectio est, præ qua multo  deterius est, quod vulgo edebatur ISlkoi, Diximus de ei particula cum indicativo coniuncta,  præcedente vel subsequente optativo et av 'annotat, 38. ibique potestatem huius structuræ  explicavimus. Supra Alcibiades  dixit 216. A. xal In ye'rvv  Hvvoid' ipavzoo, ozi, ei i$6Xoifit itapexwv za atra, ovx av  xapZ7fp//(Saipi x. r. A. et panllo  infra filat ovv oa?nep ano zdav  2 'eipjjvcov, inidxopevo? za aræ  oFxojuai tpevyoov x. z. A., quæ  verba ideo laudo, ut melius perspicias, qui fiat, ut Alcibiades  potissimum dicat ei yap iSehei  T i? x. z. A, h, e, denn wenn einer wirklich das Ilerz hat, die  Reden des Socrates zu veroehroen. Quivis alius, qui non expertus esset, quæ sibi accidisse  Alcibiades narrat, non dixisset  ei yap i$£\et zi? x, z. A,   2azvpov av xivavfipt6tov 6opav, h. e., Stallbaumius inquit, ol A oyoi avxov  totavza ovopaza xal firjpaza  ixovtiiv &snep av ei SZwSev  7tepiapn^x otyTO 2azvpov ziva  vfipidxov dopav : sermones  eius talibus nominibus  et verbis compositi sunt,  quasi Satyri quadam irrisoris pelle extrinsecus  amicti sigt. Porro ne quis  av particulam suspectum habeat,  verbo omisso in oppositione po  sita, sententiam hoc modo explicandam censet : oia av efrf   Sazvpov zi? ijfipitfzov 6opa .Ceterum quo magis pateat, propriam dictionem cum tropica per  elegantem quandara breviloquentiam conflatam esse, interpunctionem post nepiapnlxovzai vulgo  positam delevit* Riickertus improbata hac omissione interpunctionis comparationis significationem in ziva' pronomine indefinito deprehendisse sibi videtur verbaque convertenda censet 1  talibus nominibus et verbis extrinsecus involuti  sunt, quasi Satyri quadam pelle» Ficinus habet in  conversione; Nomina quippe et  verba exteriori aspectu Satyri  cuiusdam contumeliosi habitum  præ se ferunt. Satis nobis displicet ziva pronomen indefinitum,  neque, quomodo interpretibus satisfacere potuerit istud: Satyri  quadam pelle, intelligimus; FICINO (si veda) pronomine offensi liberior  conversio: Satyri cuiusdam  pelle; sed ne hoc quidem, si  in Græcis legeretur XiVot, setia  bene habere videtur. Respicitur  enim ad Marsyam, cuius mentionem supra fecit Alcibiades. Av autem particula admodum dubito, num recte explicari possit*  Pone recte a Stallbaumio explicatam esse: o£nf av eXrj 2a->   rvpov xi? vfipidtov &opd : hoc  certissimum est, enuntiationem  addita hac av particulæ notione  frigidiorem fieri atque languinjATaNOs  I  xav&rjXiwe Afy» xal uvag xal dxvroropoug    xal (IvQGodtipæ, xai au dia    dSorem. Itaqne non dnbium eat   nobis, quia verba dv ttva depravata sint. Scribendum est: totavtct xal 6v6f.ta.ta. xal faijfiatct  HZaoSev 7t£piafi7texovtai f 2arvpov avtixa vftptdtov 8opav .  Quam facile avtixa, cuius vocabuli usum non intelligereat librarii, in av tiva mutari potuerit, ipse, lector, vides. Adhibuere autem illud vocabulum scriptores ia exemplis argumentisque  afferendis atque in comparatione  haud raro. cfr. incerti auctoris  Alcib. II. 138. C, tSsnep tov  OiSinovv avtixa <pa6\v evB»a~  6$ai SieXidZat ta na  tpoHa tovS vlelS x . t. X. Ibid.  189. B. navtaS ovv av <pdv reS, oj AXxifiidSrj, rovS a<ppo vaS ftaivedSat, opSwS av (paitjpev. avtixa tc ov ddov 77 A 1 xtootcov et tiveS tvyxdvovdtv  acppovLS ovteS, &Snep eidi, xal  tgjv iti npedftvtipoov. Ibid.  144. C. ovxovv ol firjtopes a yrixa, ytoi eldotes &vftfiovXevetv rj obfSevteS eldivai x. t. A.  Piat. Protag. 359. E. aXXd  fikvtoi, i<prf, co 2c6xpateS, ntiv  ye tovvavttov idtlv ini a ol  te deiXol ipxovtai, xal ol av 6peioi. avtixa eis tov noXeftov ol fiev iSeXovdiv levat, ol 0  61 ovx iSiXovdtv. Piat. Gorg.  472. D. avtixa npcotov,nepl  ov vvv 6 Xoyos idrl, dv ?}yet  olov te eivai, elvat ftaxapiov  avdpa adixovvta te xal d6txov, etnep x. r. X. fii loci accurate inspecti satis docent, per  avtixa vocabulum exempla afferri talia, qualia loquentia animo illico offerantur. Quoniam autem exempla,  tov avtav ta avtct <paiquæ loquentis animo inter loquendum offeruntor, non semper aptissima sunt neque omnium  optima, quæ afferri potuissent :  avtixa vocabulum indicat, alia  exempla reperiri posse fortasse,  quæ rectius nunc laudentur, sed  loquentem, quod primum ipsi se  obtulisset, id exhibuisse, Inest  simul caussæ indicium, cur exemplum laudatum scriptoris animum primum subierit. Sic io  Alcib. II. 139* B. quoniam  cum Alcibiade loquitur So-crates, rjXixidotai Alcibiadis per avtixa vocabulum exempli caussa laudantur. In Piat. Prot. 559.  E. SelXqjv et avSpeicov nomina  ultro ad bellum laudandum loqoentem duxerunt. Rem extra dubitationem ponit, ut alios locos  prætermittam, ACCADEMIA, LEONZIO (si veda). D. avtixa npdotov, nepl  ov vvv 6 XoyoS idtiv. Neque  mirum, Socraticos sermones cum Satyri pelle addito avtixa vocabulo comparari, cum ipse. Socrates paullo ante cum Marsya  comparatus sit. Iam nostro loco  avtixa pro dv ttva ubi posueris, verba vertenda sunt: So1che  (b. e. so litcherliche) Worte  und Satze haogen auswendig durum heram, eben  eine wahresSatyrfell. Ceterum quod Stallbaumius censet  nOn opus fuisse in hac comparatione 00 S particula : coS 2atv~  pov dv ttva vftptdtov dopav,  quoniam et Græci, et Latini  scriptores haud raro eam appositioni vim tribuerent, ut haberet simul comparatiqpis significationem : coS particulam nostro  loco ne ferri quidem posse con veta* leyuv, agrs SltEigog «ai dv<njTog Sv9qox og zdg  &v tuv f.6yav xcaayeXdaus. duuyopivwg 81 Id av av 222    Undtmn>. 'ili 2atvpan> Sopav  foret : quasi Satyri peJle amicti  sint; 2axvpov Sopav autem similitudinem ita auget, ut Satyri  pelle r er er a amicti dicantur*  Recte igitur a nobis in conversione additam nomen: wahr.   Eodem modo loci explicandi sont,  quos Stallbaumius laudat annotat,  ed h. 1.: Aristopb. Aw. y. 169.  et Plat. v. SI 4. dv 6* *ApidxvXXoS vitoxddxcov ipeiS t ad quæ  yerba frustra Scliol. X sinet 81,  Inquit, to coS 6 *ApidxvXXoS aiCxpovpyiaiS nexr}vo6s. Tibuli.  ipse seram vites  rusticus, quo loco illud ipse  æram quasi rusticus admodum ieiunum foret. Horat.  6erm. I. 1. 99. hunc liberta  • ecuri divisit medium fortissima Tyndaridarum.   ovovS yap xavSTjXlovS  Scliol. s. v. navSrjXiovS * xovS  fipaSeiS, inquit, voijdai r) a <pvels ano navSavoS, oS idxiv  tvoS, elprjpkvoi, oS naXiv ano  to ov xav^njXiGov, xcjv inixiSefikvcov avtqS inindpnxcev B,vXa)v, xovxidxi daypdxoov, ovo paP t Exai ovxcoS. Idem sub T,  fivpdo8kif>aS* tovS xas fivpdaS  ipyapopkvovS nal paXazxov taS, Socraticum hunc morem, res  vilissimas atque tritissimas cum  aummis miscendi multi loci Platonis repræsentant. Sic io Piat.  Euthyphr. p, 13. legitur: 2. nal  naXdiS yk poi, cJ EvSvtppov,  <paiY£i Xkyeiv. aXXa dpixpov  rivoS ht Mei/S elpi. xrjv yap  $epaneiav (sc. rc5v Seobv) oviccd  G vritlfit rjvxiva ovopapaS. ov  yap itov Xkyeif ye, oleti nep  nal ai nepl za aXX* Sepanetai  eidi, toiavxrjv nal nepl xovs  SeovS. Xkyopev yap itov, olor (papev, innovS ov naS  inidxaxat Scpaneveiv, aXX’ d  inmxoS. r\ yap; E. navv ye,  2. r\ yap itov Innixi} Inncov  Sepaneia; E. vai. 2. ov8k ye  nvvaS naS inidxaxat Sepanev€iy, aXX* d xwipyenxds. E.  ovxgos. 2. ij yap nov nvvrjyexim } xvvgoy Sepaneia; E vai.  2. t\ 8k ye fiorjXaxim/} ^ocov ;  E. navv ye. 2. rj 81 6 q odtoxnS  re xal evdkfieia Segov c o EvSvtppov ; ovxooS XkyeiS \ E. iycoye.   nal dnvxoro fiovS cfr.  Piat. Gorg. 490. E. rov dxvtoxdpov IdcoS pkyidxa Sei vno Sijpaxa xal nXetdxa vnoStSe pivov nepinaxeiv. K. nola vnoSipiaxa tpXvapeiS ix cor; quæ  Callidis verba optime transtulit  Stallbaumius annotat, ad h. 1.  ed. 157. Was liast du nur, dass  du doch immer von Schuhen  achwazzest. Quæ seqnuntur verba xal dei 8id xcov avtcevxd  avxa (paivezai Xkyeiv optimo  probantur Callidis verbis in Piat.  Gorg. 490. E. cos dei xavxa  XkyeiS, gj 2cdxpaxeS. 2. ov po~  vov ye, cJ KaXXixXetS, aXXa  nal nepl xdev avzaov. K. vi}  rovS Seovf, dxexy&s ye æl  tinvxkaS xs nal nvatpkaS nal  payeipovS Xkycev nal ipcxpovS  ov8lv navet coS nepl xovxcoy  rpiiv dvxa xov Xoyov.   StotyopkyovS dhiScev  av xiS. Bekkerua pro av, quæ  omnium librorum lectio est, av  in ordinem verborum recepit.  Eum secuti sunt Astius et Dindorhus. Recte Riickertus videtor ttg xccl fvrog «vrinv yiyvv/isvog ngcorov pev vovv  fyorrag l'vdov (iwovg tv(n]au rav koycov, inuta ftuotdtovg xal nktloxa, ccycdjjiccta ugerrjg iv ctvrolg E%ovcag  zcd Ini TtktiOtov ttlvovcag, (idXlov di Ini jtav, oGov  ngogr/xu GxonBcv tc 3 [liXXovu, xcdco xayadqi iOECidcu.   Tavt’ istiv, « avdgeg, a lya Evxgdr-q incava’ pcv particulam etiam eo nomine improbare, quod, si eam exhibuisset scriptor, alio loco popuisset : 8iozyo/.iivovs av   idejy. Male autem {Scov av explicat : idv TiS I8y: si quis  forte viderit. Nihil enim  certius est, quam IScjv dv idem  significare atque el fdot dv, quam dicendi formulam frustra negantur  scriptores Græcos interdum adhibuisse, Alio tempore explicatius  de idv TiS fd#, eI tiS I801 dv,  Similibus dicendi formulis discemus, nunc hoc tantummodo annotare iuvat, eI particulam cum  optativo et ay coniungi, ubi  heri aliquid pouitur, quod vix  heri possit, et quod si fiat,  ex insperato accidisse putatio  dum sit.   h# 1 irroS ccvzgjv yiyvopEvoS. Hæc verba Schleiermacherus convertit: Wenn sie  aber eiuer geoflhet sieht und  inwendighineintritt. Hecte quidem verba Græca conversa sunt, sed hæc ipsa vehementer dubito, num bene se habeant. diotyojxevovS participium satis docet, Alcibiadem ad Silenos respicere in artificum officinis collocatos, Iam si quis  (jtydXjiaux in illis recondita volebat intueri, epistomio ab utriusque lateris foramine remoto ad  alterum foramen propius accedebat, non in concavum Silenum    descendebat ; scribendum Igitur  videtur esse: xa\ iyyvS Ctvtcoy  yiyvojievoS. De ivtoS, iyyvS,  al. sæpissima in libris commatatione vide aunotat.  fiOYOVS evpjjaci TGOV  X6ya)v. MuvovS Statlbaumius  eodem modo dici censet, atque  . C, pova HaTExzGSoti  ItoiEi, h. e. eximie. Sed vide  annotat, ad hæc verba.  Hoc potius Alcibiades dixisse censendus est: Solum Socratis sermonem in se habere, quod vodv  h. e. iutelligentiam fere divinam prodat. Quod ita dici ab  Alcibiade nemo mirabitur, qui  quidem legerit, quæ 215. D.  et E» de Socratico seiraone dicuntur. Ey8ov Ruckertus additum censet propter oppositionem sophistarum, quorum orationes extrinsecus quidem splendeant, magnamque veri speciem  præ se ferant, intus autem, si  quis accuratius exploraverit, omni  veritate careant. Dubito, num  hac ratione ivdov vocabuli potestatem satis recte explicatura  habeas, "Ev8ov potius additum,  Ut lector moneatur significantius,  sermones Socraticos cum Silenis  comparari, qui in artificum officinis sedentes intus in se simulacra recondita habeant deorum.   pdXXov 8 e . MdXXoy 8e  eius est, qui arctioribus finibus  circamscrih^t, quæ proxime præ- i by'Cyo<j[c  zrMnosioN .  'acu ccv, 8 (lificpofifu <Svf lul^ccg, vfiiv ilitov a fis vj}gi6e.  xal (dvtoi ovx Itis fiovov ratha nsxolrjxev, alia xa i  XccQfildtjv rov riavxuvos xal EvftvSr]fiov rov a ho xltOvg xal allovg naw xollovg, ovg ovrog l^axarov  c5g sgaGTrjs xaiSixa fiallov avzbg xu&iozutcu, dvz’  Iqu6tov. a 6rj xal Ool Isya, a ’Jyd&cn>, fitj locata  cedentibus minus accurate erant  atque latius patentia enarrata.  Vide annotat, 15.   tavx* £dtlv y qj avdpeS  v (5 pld ev* Vulgo iuterpun  ctio comparet post pipqiopai,  quam BekJcerus iu textum recepit, Stallbaumius delevit, Riickertus post dvppi£>aS transponendam curavit. Nos et post dvp»  pl&<xS et post av 3 quod cum inæquente eluor arctius coniungeudum est, comma ponendum curavimus. Sensus est: Hæo  sunt, o viri, quæ mihi iu  Socrate laude uda videntur  et rursum dixi vobis, laudationi vitupcrium adjungendo, quanta superbia necum egerit. Quam  Wolfins foci interpunctionem probavit : a iycj 2ooxpdxrf iitaivQa t  xal av a pkpcpopai. tivppl&ctf  vfiiv eItxov, a pe vfipidav, ea  ne rectam quidem sententiam  fandi t.   X a ppiSijv rov r\av xcdvoS. J)e Gharmidc. Glauco  uis lilio, vide ACCADEMIA, Charmidem,  Xenopb. Memor, Sympos.  III. 9-> IV. 29. coli. WyttenLach. ad Select. Princip. Ilistor,  411. Iuvenis fuit et genere  nobilissimo Gritiarum oriundus et  præclara animi indole præditus. Enthydemus intelligitur Dioclis filius j idem est, qui cum    Socrate colloquens inducitor apud  Xenoph, Mera. IV. 2. 40* Male  eum Wolfius confudit cum Euthydemo Sophista, cuius nomine  Platonis dialogus Euthydemus inscriptus est. Stallb.   itaiSixa fiaXXov avr of.  Socrates hominibus pulcris ita  insidiari solebat, ut eorum amore  captum se simulans ipsis vehementissimum amorem iniiceret  sui. Respicitur ad hanc rem iu  Piat. Alcib. I. fin. A. xal itpoS  tovxoiS psvxoi toSe XeyG i, oxi  XivdwEvdopEV fiExafiaXtiv xo  6]pjltu % g3 2<nxpocteS, ro plv  dor £y<v, dv Sk xovpov . ov  yap Idxiv oncoS ov itaidaya)yijdco ds ano xijsde trjS rjpipaS, dv 6* vit * ipov itaiSayayrjdEi. 2. yevvale, iceXapyov apa 6 ipoS ipnoS ov6lv dioidei 9 si itapa dol £vVEaxxtvdaS tpeoxa vitoitXEpov  vito tovtov Ttakiv $Epa7tEVdsrau /   a 8?j pr) £Za7tatad$ai vico tovtov. Bodleianus codex, in quo interdum  manifesta indicia correctoris nou  indocti reperiuutur, ttiaitaxa,dSe exhibet, quod quamquam  aptum est et bonum, tamen  recte postponitur lectioni vulgatæ. Per epexegesin enim pt }  iZartaxadSeii verba præcedenti  relativo pronomini apposita sunt,  idque genus dicendi, quoniam  i  jiaathnoz raO&cn vito tovxov, ali' dxo rov fjpexiQav Tca&yfiuxav yvovtct tvXaptj&yvai, xal (itj xotzd vqv 71uqoiuluv,  SgitEQ injTCiov, xu&bvrci yvuSvat.  Cap. XXXVIII.  C Ehtbvtog Srj xccvvu xov 'Alxifhudov, yikma ysvlaftcu Ini xy na^Qyisla ccvxov, on idoxei in Igcoxixws i%uv xov Suxquxovs. xov ovv Eaxqccxij, Ntj- suum quoddam pondus habet,  Græcia adamatam est magno  opere. Eius ut unam exemplum  alleram, legitur io Sophocl. An*ig. v. 446. 8v 8’ tini poi pfj pijxoS j  aAAd dvvxopa  ySyS xd xrjpvx^ivxa, prj  npatfætr r a8e ;   Ceterum quod relativum prono*,  mea attinet, quod ad præcedens  tia semper refertur secundum  præcepta grammaticorum, præclare Stallbaumius annotat, ad  b. 1. Plene, inquit, Alcibiades  dicere poterat sicj ex quibus  quæ consequuntur, ea  etium te moneo, videlicet ue ah hoc decipiaris, oxctxd rtjy TC a p oiplpr.  Respicit Alcibiades ad Hom, Il.   aXKd d’ iytuy dvaxooptj*  davxa xe\eva>   IS nXr/^vv liycu, pt/8’ mV xioS tdxad’ i/tuo  nplr xi xaxdv naSietv- fieX$tr di xe yi/nios lyra,   $cho]. nd Ii. 1. annotat; fiexShr  Si Xf. vyttiQf iyvay ini reo r  peia xu naSelr dvviivxajy xd  apaptrjpa. figd xd avxd txipu  papoipia' d «Atetifr n Ayyeis y ovy ipvdft. qxxGt    ydp aXiia ayxidxpevorxa, inei~  Sdy dnddtp xo 5 A Ivoo xov ix$vv,  xtf x n Pl npotayaydvxa xaxiXeir, ira prj <pvyg . xvvxo 61  dvrtjSatS noiovyxa vno dxopxtiov icXr/yrjvat' xal tine onXtiyels yovv cpvdetS, xal pr\yixt npoSayeiy ig ixetvov xtjv  Xtipa. "E<Sxi xal xpixrj opaloidv prj naSyS, ov prj p aSr/S. iXix^t/ 61 ini Tipatrof  Xov ptdavSptdnov ptjxhi npoStepirov x ovi xoXaxaS, Apud  Hesiodum legitur, quod propius  etiam videtur ad Platonis verba  accedere Opp, 216. naStdy Si  Xt vr/moS lyvat,   ini xy nafi/tr/dlce avxov. Ipse Alcibiades 217, E.  xd 8' ivxtvSttv, inquit, ovx av  pov tjxovdaxe XiyovxoS, el ptj  npdxor pb> xd A eydpeyov olyoS avev xe nalScov xal pexa  naiSatv r/v dXt/Btjs, quibus verbis napfttjdiay excusari manifestum est.   xdy ovv 2<» xpdrijt Mira  arte, quæ sequuntur, excogitata  sunt atque præcedentibus annexa- Etenim cum orationem  Alcibiades finiisset^ quæ ingentem cautineret Socratis laudem,  fieri non potuit, quin Socrates  aliquid responderet. Exspectabas  urio fer« quid responsurum esse,  %   m    q>t tv (ioi tipxs Ig, tpavai, <o ‘AhufiiaSri’ ov yctg Sv  nors ovza xouipcSg oxvxXty X£QifiaU.6[isvog utpavloai  ivt%siQu; ov evexa zavza navza dgtjxag, xal cSg tv  uaQtQycp drj Uyov ixl zetevpjs avxo Edjjxag, tog ov  navza zovzov tvtxa elfnjxag, zov £(i'e xai h fya&ava  tiucpaXluv, olofitvog deiv tfii (itv Cov Iqav xal fitjSs- o  vog allov, 'Aya%ava 6'i vxo Oov iguodai xal ftijd’  i(p' tvog aU.ov. alX’ ovx tXadtg, akla zo UazvQixov    quale, qui laudantur, edere solent, modestiæ documentum. Id  si Socratem proferentem induxisset scriptor, verendum 6aue  erat, ne rerum ab Alcibiade expositarum fides imminueretur vel  vis atque vigor infringeretur. Contra si nihil respondeutem fecisset ad laudes illas, neminem  esse arbitror, qui Socraticum silentium non superbiam et arrogantiam sit interpretaturus. Ne  igitur ad laudes Socrates respondeat atque ne superbire videatur,  finem Alcibiadeæ orationis aggredientem Piato fingit, atque a  laudatione animos auditorum feliciter deflectentem. Qua ratione id fiat, exponere nolo} ipsi  lectores verba examinent, studiose singula expendant, Platonisque artificium, quod ipsi deprehenderint perse nserintque, admirentur. ovx a xopip 00 ^ h. Stallbaumius inquit, tam scite  artificiose. Idem xo/iqfreve6$ca rectissime annotat. ad Piat,  de rep, IV, 4 36. D. de oratione festiva, arguta et ad capiendos auimos auditorum apta  interpretatur Timæi laudans L,  V. Pl. p, 154. seqq. Verba *«kAo>7 nepifiacXXopevoS esse docet  multis orationis ambagibus usus. Fortasse ad Alcibiadis verba Socrates respicit. A. iav fUvxoi dvajJtipvTjtixopxvoS aWo aWoSev XSyco,  fiTjdlv SavpdtiyS' ov yap xi  fipSiov xrjv (??jv axoxiav gj< 5  ftovn evnopooS xai itpeZrjS xaxapi%pij6au De a<pavi6ai verbi potestate supra dictum est annotat. 561.   x.al cJ s iv itaptpyop  tdi} particulæ ironicam significationem. de qua vide Indices s. v.  6rj, etiam ex hoc loco cognoscere possis. Sensus est verborum : Et scilicet quasi præter propositum at*  que consilium tuum,   r ov ipl xal 'AydSoora  § iap aWeiv . cfr. Piat. de.  rep.. C. firj 6iafiaX\e, jjv 6* lyw, i/ih xal SpaQvpayov apxi (plXovX yeyovoxaf, Qvdfc Ttpq % ov i%$pov$  ortas,   oiofteros 6elr tfil. D.  (Uiv verbi potestate supra dictum  est annotat, p, 12. Non sino  acerbitate hoc loco positam est,  simulque vanitas opinandi Alcibiadea perstringitur: indera du dir einbildest, ich miisse uuuragiinglich cet, Prorsus eodem  tpodo Alcibiades paullo infra  222- E, oiexai pov 6elv navraxi KBpuwccu \ .* I Oov dQC!(ia tovto xal OeiXrjvixbv xataStjkov lyivEto.  ' bAA’, tJ <plle 'Ayaftuv, fitjdlv ‘nUov avttp ytvrjtai,  «AAa naoa<S>isva£ov, oxag ifih xal al [lydels 6ia(id At;  Tov ovv Ayd&uva. tlmlv, Kal firjV, i b ZdxQatEq, xivdwt vug cckrj&rj i.tyuv ’ rtxfiatnouai, 5s xal «a g xateE xltvrj Iv pii 1(o sftou rs xal tSo v, Zva %aq\q jj/iag 6iuJLufiy. ovdsv ovv xkiov avtcS Sotai, «AA’ lyd xagd dAAa ro Sarvpixdv  6ov 8 p a p a tovto xal  SeiXtjvixoy. Recte intellipet hæc verba qui meminerit,  non nisi ante actis fabulis tragicis Spapaxa 2atvpixa edita  esse. Duo autem sunt, quæ iis  commemoratis Socrates reprehendit. Alterum, quod in fine  orationis Alcibiades posuerit ea,  quæ primarium locum obtinere  debuissent, si apertius sensa sua  ille depromere voluisset. Alterum, quod Satyri Silenorumque  comparatio ea taatum de caussa  instituta sit, ut orationis finis  Alcibiadisque consilium facilius  tegi possit atque velari. Satyricum illam poesin quod attinet,  apud Zenob. legitur: tqvS SazvpovSv6TEp6v 28o%tv ccvToiS npQEtsdyEiv, foce jit) 8ox&Giy liti\avSavE(5Sai t od $eov. Probat  hanc sententiam Wachsmuthius  in libro: Hellen. Alterthumslr.: Ais die Tragocdie des urspriinglichen voti Dionysos haudelnden Inhalts sich  entdussert hatte, und wie eia  freigewahltes und au den Dioliysosfesten nur ausserlich hinzugefiigtes Kuustgcbilde erschien, vrurdp, man mogte sogen aus eiucr Art von religiosem Bedenken  tmd zur Eriuneiung an die an*fftnglichc Beschafienheit des Chors  das satyrische Drama eingefiihrt,  das freilich rait seineu StolTeu auch nicht nuf den Kreia dionysischer Mythen beschrankt, und  dessen iunerer Ton und Haltung  tveder von dem tragischen Ernste  noch dem komischen Scherze  streng gesondert war, dessen eigenthiimliches Weseu daher wohl  nnr in der Wiedereinfiihrung des  ehemaligen Satyrchors zu suchen  sein mochte.   pTjdlv itXkor avTQj yk vrjxai, h. e, Stallbaumius inquit, opa, pt) te TcKtov avTGj  ykvijrai. Dubito, nui n hao  ratione veiba recte explicata sint.  Scriptum certe exspectaveris : pt/8lv tc\Lqy atheo ykm/rai, xal  xapadxF.vdctov, oizgdS ipk xat  Ce pt/SsiS 8iafid\y. Non recte  enim in eadem enuntiatione consociari videntur opa d A.A. d  itapaCxeva£ov> Mj/81y  ykvr/xai in eum potius cadere videtur, qui suarum rerum certissimus eloquitur, quod non sit  futurum: Oewinn soli er da von  tilcht huben, \  Zvct x&pl* vpds 8iaXdfty, Dictum hoc eleganter  cum amphibolia qqadam, ut et  de spatio possit cogitari et do  animorum disiunctione, Stallb.   a\X’ ei pt/ ti dAAo, g5  $ avpaCiE, Alcibiades cum  Socratem se potiorexn esse animadverteret in capiendis hominum animi;, oj SavpdCu op ztmiiozion  fi! iX&wv xccTaxhvfoofiai. Tlavv yi, <pavcu rov HaXQattj, Sivqo vnoxata ifiov xataxlivov. 'SI Xtv, cl~  mlv rov ’AXxi(iiadt]v, ola av na<S% co vxo rov uv&q<6jcov. o’uzai fiov Sslv xavzayfi «SQiBtvca * aXX’ tl (itj  n aXXo, o) &avuc((hE, Iv pioco rj(i<av tu 'Ayu&avcc  xataxslo&ca. 'A XX’ aSvvazov, (pavæ, rov JkaxQanj.   <Sv filv yccQ lui httjVEGas, 8b t fi’ i(i's av rov Ixc dt^ta    pellatione usus est, cnias potestatem aut non explicarunt interpretes, aut non satis recte*  Gav/iageiv verbum haud raro  ita adhibetur, ut rem magicam  significari indicetur. Sio in Aristoph. Nubb. v. 180.   ri 6t/t* ixetvov rov QaXrjr  Sav/HxZojxev 5   De Thalete præstigiatore sermo  est, quem axpov pr\xavix6v vocat Schol. ad hunc locum. Gavfiaxa præstigiæ sunt. cfr. Plat.  de rep. VII.p. 514. B. xap*   7jv (sc. 060 ^) TEtxlov ita  poDxodoppjnirov y coSTtep xolG  $CtVpaTQ7tOlOlS 7CpO XCk)V CLV$pGD7tG)v ifpoxeixai xd napa 1 ppaypaxa, vitlp gov t a 2avpaxa SewvvaGiv. Sic etiam, opinor, SavpadioS hoc loco ita  ab Alcibiade adhibetur, 'ut præstigiatorem significet Socratem,  quippe qui mira arte hominum animos deliniat atque vel nolentes ad se trahat.   figi 5* ij.th av rov iit\  8 b£,zol. Vulgo avxov legitur  pro av xoY, quod de Bekkeri  coniectura hodie omnibus probatur. Patet autem, a principio  ita consedisse Agathonem atque  Socratem, ut hic ad Agathonis  dextrum latus cubaret. Alcibiade  accedente, quem medium inter  utrumque consedisse rrperimus,  ordo hic erat : Ad dextrum Alcibiadis latus consedit Socrates,  ad sinistrum Agatho. Iam cum  laudasset Alcibiades Socratem, et  hic quidem Agathonem iuxta considere iussisset, patere opinor, ad  dextrum latus ipsum considere  iussisse quippe hominem laudatione ornaturus. Iam iutelligitur,  «juid verba significent iv p&6a»  7JJ.IUV, Rogat enim Alcibiades, ut  Agatho ad sinistrum latns Socratis  considat, quo facto ille medius inter Alcibiadem atque Socratem consideret. Ilaic Socrates: Vellera  quidem, inquit, tibi obsecundare, si possem; sed  non possum ego. Etenim  me laudando tu, qui es  magister bibendi, legem  edidisti, secundum quam  dextrorsus alter alterum  laudare debet. Necessitatem igitur milii impositam vides Agathonem  laudandi. Iam.si medius  inter nos Agatho consideret, me laudandi provincia ad eum abiret. Sed  non sperandum est, qui  modo a te laudatus sit,  eum alteram laudationem  ex Agathone auditurum  esse. Sine igitur, Agatho ad dextram iuxta me  considat, eiusque laudationi ne invideas.   QV 6?} 7tov i fih za\iv  iitatv i (Sex at. Supra diximus *\ (o  ixaivuv. tav ovv ino <Joi xaraxhvy 'Ayaftav, ov 6rj  nov ifih Ttctiw Incuvidtrox, nglv in’ tfiov (iaU.ov  inaivt&ijvau aM.’ EaOov, d datfi6vis, xal [l t) <p&oS33 vrjdys *<? fiBigaxlco in’ ifiov Ixaws&rjvaL • xal yag  naw iniAtvudi avtov lyxafuaGeu. 'Iov Iov, cpavat  rov ‘Jya&ava, 'AXxifiuxSrj, ovx Ead’ onag av Iv&ade  (tilvaifu, akka neturos (ia?.lov fiiravætTjOofiat, Zva  ino JEaxgaxov g Inaivs&a. Tath’ bulva, (pavæ rov  'AAxipucdrpv, ta elaftoza ' Zaxgarovg na.gov tog rem   da 67}7C0V Tocolarnm «ignifica dis fortunam commiseratos dltione annotat, p, 98. Provocat xisæ videri possit: Wchc, vrehe,  entem plerumque ad alterius iu- armer Alcibiades, ich kann hier  dicium, qni his voculis utitur, nicht blciben, soodern muss um  ita, ut rem extra dubitationem alles den Platz wachseln, damit positam esse una significet. Jif Socrates mich lobt. Diilicile est  eutem voculæ irouica potestas ad diiudicandum, utra explicatio  satis manifesta est converti con- rectior sit. Hoc unum certum  tra eum, qui forte, quod certis* est, contra Alcibiadem hæc omola  simum sit, addubitare audeat vel dirigi, qui si commiseratione manegare. MdXXov ante incagis commoveri censebitur, quam  veSijvat positum cohæret cum lætitia Agathonis, non dubium  dicendi formula ^idXXov 8£, quam erit, quin iov iov hoc loco sit  eius esse, qui ipse se corrigat, 6x*xXia6xtxdv inifjfiTjfia,  xavxct ixeiva ra tlaoSora, Diximus de xavxa i XEiva verbis annotat, p.309.,  ixeiva autem dicitur, quia ad  aliquid plerumque, quod prius est cum acerbitate respicitur,  curavimus licet commate sequente; ea enim vis est syllabæ finalis, quæ accentus vigorem paullisper infringi non patiatur., %, IOV iov Mfifana est eorum, Mn xovxo xo xaxov,   quorum animus subito com- 0 ^ cctzoXqoXexev. inoretur, lætitiamque non mi- Sed perrara sunt xovxo duplicinus, quam tristitiam exprimit. ter positi exetppla. Aliqua eaque  Interpretes lætitiam iov iov vo- perpauca exempla Matthiæus lanculis Agathonem prodidisse nrbi- dat Gramm. anipl. §o471. 11.  trantur, neque nos huius expli- Ceterum non diu quæcatiouis veritatem negamus : hoc renda fuit vernacula dictio, quatautummodo contendimus, etiam cum Græca verba comparare posde contraria animi commotione sis : Da haben wir das alte Lied.  boo loco voculas accipi posse, Satis trita hæc hominum iuferioquatenus quidem Agutho Alcibia- rem ordinum locutio, cui eadem   l Ad præsentem rem respicient  Strepsiades in Aristoph. Nubb., ait ;  supra annotavimus. Couvertenda igitur verba sunt: ante quam a me potius (rectius) laudatus sit. '   iov iov t tpdvai x 6 v  'AydSaova, *lov scribendum   xaldiv petaXafciv dSvvcnov Skhp. xai vvv, tj? evaoqo£ xal niAtavwi loyov evpev, ogTB n cap uwr<p voviovi  xaraxeuS&aa.. Tov (ilv ovv ‘Jya&ava tog xtctaxuOoptvov stupa b  ta HcoxQatei avhSrcca&ai' 'li-aifpvrjg 6s xapcttitag ryxuv  scap.stoD.ovg ixl rag fhjgag, xal ixixvyfivtuq avtaypivaig, kfciovtog uvog tig to uvtcxpvq, scoQtveti&at scapi    atque Græcis verbis ironia plerumque admixta est.   ojS evitopcj$ xal itt  vov Xoyov. Duo suut, quæ  miratur Alcibiades, unum, quod  tam facile rationem invenit, alterum, quod tam probabilem et ad  persnadendum aptam. Riickert. Tov plv ovv i£al<pvrjf. Supra iam diximus annotat. 318. de artificio, quo adhibito scriptor noster, quæ subito gesta esse narrantur, noa  solum igacicpvTiS vocabuli usu  exprimere, sed actionum felicissima iuuctura legentium oculis  quodammodo exponere soleat atque vividissime describere. Sio  cap. XXX. initio legitur: e/novxoS 61 ? ravta tov 2ojxpccrovS tovS jxlv inaivetVf tov 6&  *Api6To<pavrf Xkyeiv tl liztxetpelv, oti ipvtj6^Tf avrov \£yoDV 6 2ooHpd T7/S izepi tov Aoyov, xal iZaitpvTjS %. r. A.  Eodem modo hic lB,cd<pvr\S vocabulo actionis alicuius narratio  præmissa est, cuius exitum eodem  studio, atque illic Aristophanica  verba, lectores prosequuntur: cum  subito factum esse commemoratur, quod illius actionis tenorem  illico interruperit. xoifiatitdf Ijxeiv TCajjt  froAAovf. Grex comissatorum    nemine vocanto poetæ cabicaluin  ingressus incredibiles turbas excitat ordinemque omnem convivii  pervertit. Noli mirari, quod aliqui ipsi se iuvitasse narrantur  atque non vocati multo cum strepitu in Agathonis domicilium' !r*  rupisse. Lenæis enim Dionysio  sacris vino solebant largius se  invitare homiues, ebriique per  plateas vagari atque intrare, ubicunque fores adopertas reperireut, Neque erat, qui liuius rei  miraretur insolentiam. Viui enim  hausti virtus hæc est, ut homiucs cum hominibus arctius coniungat, omnesque sibi amicissimos reddat. Adde Agathonis liberalitatem, quam qui norunt,  eo minus dubitarunt invocati eius domicilium adire.   £B,ioytoS tivoS xo  &v nxpvs, ico p ave 6$ at.  Cum aliquis eorum, qui  apud Agathonem essent,  exire vellet, pessulo retracto fores aperiebat,  atque per ens iam exiturus erat, cum continuo turba comissatorum  intro se coniecit. Dubitant  interpretes, utrum ad sequentia  an tui præcedentia referenda sint  verba eis to avTtxpvS. Sohleiermachcrus exhibet in conversione:  iodem einer hinaosgegaogen ih 6(pag xal xataxXivtG%ai, «ai dogvflov ficata aavza  elvai, «ai mixtu Iv xuGaco ovdcvl avayxa&G&ai. nlvuv Ttafinolvv olvov. rbv fitv ovv, EgvlLy.ayov xal  tov OaldQov xal aU.ovg uvas %<pt] 6 'jQiatoSrjfios  oi%eG&ui aiubvraq, 2 <5 e vtcvov lafieiv, xal xataSag-. C ©e iv navv xoXv, ats fiaxguv uov wxtuv ovabav,  l^tygeG^ai 61 tcqos i/fiigav fidi] aXixxgvbvav aSovtav l&ygbfitvos de ISciv rovs fiiv aXXovg xa&evdov nen entgegen, waren sie eingedrungen. Apud Ficinum legitur:  nam pauIlo ante quis coutra exierat. Stnllbaumius contra elS z 6  dvnxpvS cum TtopeveCSai conjungens verborum sensum esse  ait: recta ad ipsos accessisse, quod explicandi genus  minime probamus, neque placet,  quod exhibuerunt, qui paullo supra  laudati sunt. ’EZi6vroS nvoS eis  to avzixpvS imaginem proponit  comissatorum, contra nitente eo, qui iam exiturus erat, aditum vi expugnantium» Comma igitur,  quod Riickertus post i%idvzoS  TivoS ponendum curavit, recte  expunxisse nobis videmur.   dvayxd2e6$ ai ziveiv  na pitoXvv olvov. Frustra  subiectum quæras, quod ad d~  vayxaZeGSai referas ; quare Riickertus auuotat. ad h. 1. explicandum esse censit: Se et reliquos cogi coeptos esse.  In recta, inquit, oratione avay 9ide}£6$ai foret rJvayxaZopsSa,  Non se enim solum intelligere  Aristodemum videmus ex eo, quod  aliorum statim mentio fit ita, ut  lioc quoque ad eos pertinuisse  appareat; de solo coepto accipiendum esse item docent sequentia, ubi, quibus quisque viis necessitatem aut eviturit aut pertulerit, edocemur.  Rectior loci explicatio hæc est: avayxa&6Sai verbum absolute positam  est, ut idem fere significet atque  dvdyxyv elvai. Hæc bibendi  nova lex quibus displicebat, ii  clanculum abierunt, quod moneo,  ne quis forte Ruckerti sententiam  probet censentis : de solo coepto  dvayxd$e6$ai verbnm accipiendum esse.   rov p\v ovv 'EpvgipaXOV . Eryximæhum et Phædram recte scriptor abeuntes fecit.  Conf. verba 176. D. /pol plv  yap 8rj zovzd ye olpai xazaSyXov yeyovivai ix zijs latpixijS, ori r oiS av^poS icoiS y piSy i6rl' xal ovte avzoS Ixcjv elvai noppaa iSeXy6ctif.n dv itieiv, ovte dWoo 6vp($ov\ev6aij.n, d/.XcjS ze xal xpaiTtaXaivza Izi ix zrjs nporepalaS .  JXXd pyv, £<py cpavai vno\a fiovza $aZ8pov rov Mvfifiivov6iov, iytayi 6oi etoSa nei$e6Sai ze xal azt r av   ftepl iatpixijs XlyyS.   dttiovz at, 5? dfc vtcvov  Xafieiv, Vulgo legitur uitidvzas oUxaSe vtcvov Xaftelv, Optimi codices illud habent. Ut iuter  se conciliaret utramqne lectionem,  Comarius scribendam coniecit:  aniovzaS oixade,,2 vtcvov  Xafleiv. Sed verisimillimum videtur, olxa8e glossema esse, quod  ras xal ol%ofitvovg, 'Ayaftava 8s xal 'Agiotoipavti  xai 2-axQdtrj In fiovovg iygrjyoQtvai, xal nuvtiv ex  qnulrjg [leyubjg ini da| ia. rov ovv Hay.Qazrj aviolg  HialeyeG&cu. xal ra ixiv ulla 6 AgLGroSrjfiog ovx iqyq  (isfivi}6&at. rcov loycov ovre yag t| ag^ijg nagayevitfOttt, vnovvGta^tiv re ’ x 6 {itvroi xeqxilaiov Etpij, 0  mgogavayxa&iv rov Zkoxgattj 8(ioloyelv avtoiig, rov  tcvrov avdgog elvca xofiipSiav xal tgaycpSiav ini- sciolus olim margini ad scripserit,  videlicet ut intelligerent lectores,  Eryximachum atque Phædrum  •ivisse domum.   axe paxpcov rcor rvxxoor ovdair. cfr. Schol. ad  Aristoph. Nubb. v. 2,   au Zev ftadi\e v, x 6 XPW a TGJY VVXTQdV 06OY. Aiorvdtaxov yap ortos xov 6 papctxoS dvredtaA^ai xaS rvxraS  avayxrj 6ux to xoiovxv xcnpcS  xmoniitteir xd Aiorvdta.   t/Stj dXexx pvo va>r ddorxcor. Hæc ut recte intelligantur, tenendum est, incolas terrarum versus Orientem sitarum ante  solis ortum exsuscitari solere,  qui gallorum gallinaceorum cantu  iudicatur. cfr. Aristoph. Nubb. v. 4.  xal pr\r TtaXai y dXexxpvo ros jjxovd ’ iyoj'  ol 6 olxixai fiiyxovtiiy  Igitur tardius se surrexisse Aristodemus narrat, utpote qui, cum  galli gallinacei iam cecinissent  diesqne illuxisset, somnum expulerit.   iZeypoperos di idelr.  De nominativo participii vide annotat. 22., qua explicatum reperies, cur participii structura non  ad præcedens £ pronomen directa  sit. Positum autem illud pronomen est, quod obiectum est, non  aubiectum enuntiationis»    xa^evSovtaS xal olxofilr ovS. Fipinus, quem receutiores interpretes omnes secuti  sunt, verba convertit:. Somno excitum invenisse, quod alii quidem  partim dormiebant partim discesserant. Qui sciunt, quum sæpe  xai et ?j in libris commutata reperiantur propter scripturæ compendium, quo alterum vocabulum  ab altero interdum vix dignoscitur, nimiæ audaciæ eum non accusabunt, qui forte scribendum  censuerit : xaSevdorxaS rj ofrojxevovS. Cogitari potest etiam xai  prima xaSevSorxaS participii syllaba Absorptum esse, ut integra  verba audiant: xal xa$ev8orxaS xal olXouirovS . Sed nihil  mutandum videtur. Præcedente  euim personarum distinctione,  Græci quippe orationis leniter ac  leviter procedentis studiosi actionum distinctionem non admiserunt. Quam si addideris, vah,  qnautum moræ verbis inferes!   *Ay a5 cor a xai ' 'Api  6 x.o <p a rrj xal 2. Egregie  hæc Socratis temperantiam, moderationem et constantiam declarant, qui quum per totam noctem cum hominibus epularum  amant issimis bibisset, tamen sobrius neque vino vigiliisque confectus a convivio discessit. Ne  talia quidem negligenda sunt iis,  qui de dialogorum Platonicorum  <Sxa6dai stoieTv, xal xov xtyyr) XQayuSonoiov ovxct xai  KU/iuSonoiov tlvut, xavxa dq dvayxa£ofievovs ccvrov$  xal ot5 <S<po8Qa faopivov$ wOt xal hqcoxov ftev  xaxadaQ&eiv xov ’AQi6roq>avri, ^8r/ 81 Tjiiegag yiyvo(jLtvt]g xov 'Ayddcava. xov ovv ZaxQaxt] xcczaxoLfirjdavx’ ixetvovg, avaiSxdvta aicdvai, xal avtog et gittQ  eludet, foetidat, xal eXdovxa elg Avxetov, axoviipaftevov, ugmQ dlkoxt xrjv akX-qv 7](ieQav diaTQifhtv, xal  o vra StaxQhpavta elg ttixigav olxoi avanavetidau argumento et consilio prudenter  iudicare volunt. S t a 1 1 b.   xa> ptp Siar xal xpaytpSiar initixatiSai noielv.  Facillime intelligitur, qui factum  sit, ut de hac materie Socrates  disputarit. Ipsa Lenæa aasam  dederunt de poesi ac de variis  eius generibus disserendi, et quum  Socrates cum Aristophane dissereret, comico poeta suæ ætatis  celeberrimo, et cum Agathone, qui  tragoediarum granditate nobilem  se fecit, colloquium quasi ultro  eo delatum est, ut inprimis de  tragoedia atque de comoedia quæstiones instituerentur. Ceterum frustra Stallbaumius eorum sententiam impugnat, qui e Schol. ad Aristoph. Ran. aliisque locis colligunt, Agathouem non solum tragoedias sed etiam comoedias scripsisse. Nam quod  etiam Agatho hoc loco narratur  Socrati oblocutus esse censenti, et  comoedias et tragoedias posse ab  uno eodemque poeta scribi, id  Iride, ne parum validum rei argumentum sit. Quid, si Agatho  comoedias scripsit revera, quas  ipse tragoediis a se scriptis multo deteriores esse intelligeret, nonne  fortius potuit quippe experientia  doctus Socraticam illam sententiam impugnare ?  x p ay gj$ oit oiov ovxa  xal x a pu>8on oior elvau  Vulgo TpayGoSionoiov et xgo/zcoSzoffotoV, quæ formæ ab Atticorum usu alienissimæ sunt.  Moeris habet: xoDpcodoitoioS'   ! 'Atxixg xcoptpdiojzoioS' 'ivi-\7fVlX(k>S> xal avxoS, toiitep slcoSei, exedSat. B.  xapayeyorei 6* iv xjj tivrov 6 i(f 2a)xpdTovS ipa6xj]^ dSv iv  toti /uxAtdta xdov xoxe, gJ S  ipol 6oxet.   xal ovxa eli Av Xtiov. DE LYCEO, GYMNASIO extra urbem sito vide Wucbsmuthii librum ; Hellen. Alterthumsk. II, 2. 56. Ibi Socratem versatum Stallbaumius annotat propterea, quod sophistæ in eo scholas habebant, quorum  inscitiam solebat couviucere, et  quod plurimos illic adolescentes nansciscebatur, quibuscum sermones instituere posset. EXCURSUS Scribendam confecimus 179. C. : xa\ xovx* ipyatictpivTj r<>  ipyov ovxcj xaXov £8o£er ipyadatiSai ov povov dr^pcaxoiC,  a XX a kolL Scois, goSxe noXXdav itoX Xa -noti xaXa ipyadctplvwv  evapiSyr/xoiS 81} xi6iv ZSotiav xovxo yipaS ol 3eol, IB, AiSov  nctXiv dvikvat n)v ipvxyv, aXXa xijv ixeiyrjs ctveitiav avayxad$krx e £ tgo Ipyco.   Ad hæc verba Scholiastes annotat : *AXxrjdxiS 7 } IleXiov Svycexrjp vnopcLvatiot vn\p tov l8iov av8poS XEXsvxydoct 'HpaxXkovS  lni8r]pi)davroS iv ry ©ExxaXin. Stadco^sxai fiiadapkvov xovS *5oviovS SeovS xal dcpeXofiEVOv xrjv yvvaixa. Hic mythus veras  esse videtur; quod Phædrus dedit, mythi artificiosa interpretatio est. Vix intellexit autem Scholiastes, quam utilis ille mythus faturus esset explicationi verborum supra laudatorum. Confirmat enim  fiiadapkvov participium avayxad^kvxES scripturam, Herculem autem quod attiuet, doceri possis herois mentione, quomodo olim  populi mythos genus hominum eruditius interpretatum sit. Recte  nobis annotatione indicasse videmur: Phædrum hunc mythum pro consilii sui ratione ita interpretatum esse, ut Alcestidis virtutem cum Herculea virtute compararet, alteramque Alteri substitueret. Quo clarior res fiat atque ut simul iutelligas, artifices in artis operibns haud  raro eruditorum, quam populi iudicium secutos esse magis, AMORIS imaginem gemmæ incisam infra addendam curavimus sub Nr. I,  Petita hæc imago est e Winckelmanni libro: Monumens inedits de l’antxquite, Paris. Pellis leonina, qna Amor  indutns est, et clava, quam gerit, Herculis insignia sunt. Claves  quid sibi velint, iam videamus, Winckelmannus. hæc  habet: L’Amour portait ces cies ou pourouvrir qtfermer a son gre 1’appartement de Venus, ou pour designer les plaisirs, dont il etait le dispensateur, On  peut-dtre aussi pour faire al Iasion aux cies portes»  par les pr£tres et les pr£ tresses. Horum nihil in nostram imaginem cadif, qnn« audaciam, constantiam, duritiem, non dnlce  risn» Cupidinis prodit. Rectius igitur « laves gerere AMOREM censeas  et clavam et leoninam pullem, quod Herculea vi inferos deos cogendo Orci p u r t n s recludit. De altera, quam apposuimus. Imagine Winckelmannus sio fodicat : Cette pierre gravie reprisente un petit amour avec un Jiam beau allumi, hatant sa marche pour embrasser un jeune homme  extriment afflige, et dunt on aperpoit lea efforts pour fuir. Cette al ligor ie peut assur ement a' interpreter de diverses mani eres, et prepare des torturcs a Vcaprit des savans, Pour moi 9   j'y vois tout simplement l' expression de la passion de l’amour dont le disespoir est temperi par un rayon d’esperance. La  jeune homme, abandonni par l’objet de ses tendres affectione cherche d mettre fin d ses peines. Le monte au, dont il s’enveloppe, annonce la froide humuditi de la nuit. L ’ attitude de  son corps plii en avant etait, selon Aristophane Lysistr. r.  1002, propre d ceux qui, marclrant la nuit, portaient une lanterne, et tachaient d ’ empecher le vent d J en eteindre la lumiere,   Le rocher, qu'on aperpoit, devient le symbole de V expedient 9 qiCil  a choisi pour se donner la mort. Loraque le jeune homme veut se livrer d son desespoir, L’Amour en arrete /* ejfet sinistre  en faisant briller Vcspirance d ses yeux ; son Jlambeau allumi devient le symbole du coeur de sa maf tresse, qui, blessee par V Amour,  va brtcler pour lui du mime feu, dont il brhle pour elle. Les deux  passions contraires de V espirance et du desespoir sont designees  dans ce jeune homme, d’un cote, par l’attitude de son bras, qu*il  tient iloigne de son visage, et de l ’ aut re coti, par son second  bras, qui embrasse l’Amour.   Habet hæc huius imaginis explicatio, quo admodum sese com-  mendet. Quæritur tamen, num infertilissima illa rupes non etiam  de vilitate unius rei amoris intelligi possit; fax certe elata et me-  dia in imagiue posita non spei solius symbolum est, sed etiam my-  steriorum, Iam cfr. 209, E. Tama p\v oZv x a. Ipooxixa tdaP,  gj oxpaxeS, xav 6x> pvrjSdt}?, xa xlXea xai litonrixd, cov  evena xcri xavxa Zdxiv, Iav xiS opSaiS per ovx 016’ el oloS  r* av eVtjS. A Et yap xov op^GoS lovxa liti xovxo xo itpdypa  apx^d^ai pkv vlov ovra levat lit\ xa xaXa dedpaxa, xal itpcoxov phv, iav opS goS ijyijxat d ijyovpevoS, kvo£ av xgov Oaopa-  xojv ipav xal ivravSa yevvdv XoyovP xaAovS, liteixa Sei  avxov xaxavorjdat, oxi xo xctXAoS xo liti oxgoovv dcdpaxi xgj liti  Ixipo) dofpaxi abeXtpov Idxi x. r. X. Etenim non sine caussa duo  Amores ab artifice exhibiti sunt, alter laterna, alter face insignes.  Necessitas autem illa nimium unius corporis amorem remittendi  quantos dolores amatoris animo afferat, amatoris effigie vividissime  i expressam habes» Iam ipse, lector* vide, atram imago tibi proposita aliquid lacis e Platonis verbis laudatis accipiat necne. Nos  unam boc addendum liabemas, Magna virium contentiouc opus est,  •i quis primum initiationis gradum superare cupit. Quem ubi superaveri lætius, liberius circumspectius incedet, id quod alterius AMORE AMANTI AMATO figura repræsentatum est» Flamma autem facis ventis circumagitata, mox nimium effulgens, mox pæne exstincta, superato primo initiationis gradu laternæ inclusa temperatius quidem?  sed æquabilius fulget. Legitur. A. xal itpo x ov t wSitep \£ym, ev 7/pty *  wvl 8& Sta xrjy dSixiay SicpxiC^ifpey vito xov Seov, xctSditep  'ApxadeS vito AaxedatpovicDy. Hoc loco utuntur interpretes ad definiendum tempus, quo Symposium ACCADEMIA conscripserit. Alii post conscriptum  censent, quo tempore scimus Mantineam a Lacedæmoniis eversam  esse, alii ante hoc tempus compositum potant, sed denuo editum  post 01» . 4. Concidet hæc temporis definitio simulatque est demonstratum, verba depravata esse, ad quæ illa defiuitio directa  est» Age igitur primum de anachronismo videamus verborum xa Saitep *Apxa8eS vito AaxedaipoyiGOV 9 quid statuendum sit. Anachronismos passim admisit Plato, de qua ro vide Engelhardti doctissimi annotationem ad Plat. Menex. 236. Eos cur admiserit,  daplex caussa cogitari potest. Aut negligentia fecit atque per obli-  vionem, aut de industria et assequendi alicuius finis studiosus. Atque iu Meuexeno quidem Socratem de re loquentem inducens,  quæ post huius mortem facta est, anachronismum admisit, acer-  bissimi ludibrii commodissimum vehiculum. Etenim in oratores  invehitor, scriptores laudationum locis communibus refertarum quibus data occasione facili negotio atque satis leviter rei adaptatis  ntercutor. Ipsa audi ACCADEMIA verba cap. II. init,: xot\ fiijv, <a Me-  y{£eve, itoXXaxV xiySvvevei xaXuy elrai r 6 tv noXi.fiw dito-  SrijtSxeiv. xal yap racpi/S xaXijS re xal peyaXoxpexovs rvyxa-  vn, xal iay xivtjS riS cov reXevrt/ey, xal inaiyov av Ervx xal iav ipavXoS y vx’ dvSpcov 6oq>oiv re xal ovx  elxy ijtaivovvreor, aXXa Ix iroXXov xpoyov XoyovS  xapedxev a<5 pev cor, o? ooro xaXmS inaivo v 6 1 v,  tSste xal ta hpoSoyra xal t a pij s tepl txa'6rov  XlyovteS, xaXXuSr d xai toti ovopou >t xoixlXXov-  TtS, yoqt evovdtr 1 } p <2v taS t/ivxaS x. t. X. Iam cam  dixisset Menexenus, oratoris electionem subito fieri, quo facto orator non possit non subitaria oratione uti, Socrates omnibus oratoribas orationes, napepya otiosi temporis, recondita facere conten-  dit, atque ipse huiusmodi orationem, h. e, sententiis communibus  refertam profert, quam, quo acerbius vituperiura sonet, ab Aspasia  sibi traditam narrat. Intelliges, opinor, anachronismi acumen. Ad  nostrum locum ut revertar, nihil reperitur, quo anachronismum excusare possis. Huc accedit, quod omnem verisimilitudinem Platonicæ narrationis ita pervertit, ut et habitum revera sjmposinm docearis et non habitum. Negligentiane igitur anachronismum adhibitam censeamus atque maculam artificio præstantissimo additam? Credant, qui velint, nobis nunquam persuadebitur. Sed mittamus anachronismum, comparatio per verba xaSanep  'ApxaSeS vno AaxESaipoviatY instituta quid sibi velit, videamus. Nolo ApxadtS nomen nimiam premere j fieri enim potuit, ut avijp  *A^rjvaloS de Mantineæ eversione illa loquens pro MavtireiS diceret ApxaSsS, sed, si eodem modo propter iniuriam homines dissecti esfce narrantur a deo, quo modo Mantineenses in varios pagos  distributi sint a Lacedæmoniis, merito tertiam, quod vocatur, comparationis quæras. Caussam dissectionis si spectas: hominibus dissectis iniuria, qua ipsi utebantur, perniciei fuit, Mantineen.sibus  iniuria Lacedæmoniorum; diremtum ipsum quod attinet, homines  bifariam divisi sunt, Mantineenses Xenophonte teste Hell.  TETpaxi/ > auctores diremtus his dii, illis Lacedæmonii fuere, divisi hic sunt omnes homines, illic Mantineenses. Una restat dissecandi dirimendique ratio. Utrique et humanum genus et Manti-  neenses vi et ferro dissecti sunt. 8ed num verisimile est, eius rei  describendæ gratia, quam ia prægressis expositam habes, et quæ ipsa per se intelligitur, allatam esse Mantineæ eversionem a Lacedæmoniis patratam? Ut paucis rem absolvam, scripsisse Plato videtur: yvvl 8 £ 8ia tijv adtxiav 8ia>xi6^7]pEv vno tov Seov, xa-  Sdnep 'ApxabeS aito Aaxe8aipov}<aY. Arcadiam inter et Lacedæmonctn scimus montes altissimos sitos esse, quibus utriusque terræ arctior coniunctio prohibetur. Proverbialis autem dictio fuisse  videtur xaSansp *Apxd8eS ano Aaxa8aipovia)Y f quo utebantur,  qui naturalem firmitatem alicuius fissuræ describebant atque impossibilitatem, (venia sit verbo,) restituendæ integritatis. Annotatione. Platonis verba, quæ leguntur, hoc modo scribenda censuimus: pera 81 r a iititrj8&vpara iit i ra( imCnjfiaS dycty&v, 7va {8y av bn&cijp&v xaAAo?, xa\  fiXiitcov npoS itoXv ydrf tu xaXuv, pi\xkxi tu irap ' lv \, wsnep   0 ixiryfi ctyaitcSv itaiSaptov xaXXoS ij av^pamov rivo 5 rj iittrrjdev/xaxoS hrof, SovXevarv qiavXoS y xai opixpoXuyoS x. r. X.  Constans omnium librorum lectio est c ZsitEp olxkxT/S, quod Stallbaumius ceteroqnin optime de huius loci explicatione meritas hoc  modo explicandum censet, ut apte additum dicat, quod, qui unius tantum rei admiretur pulcritudiuem, is ei tanquam servus emancipatus  rideatur. Sed scripsisset, opinor, Plato, si hoc exprimere voluisset, ooSTttp dudXoS. JovXoS enim nomen proprium est de contumeliosa servitute, quam hoo loco requirimus, et quæ explicatius descripta est a Pausania. A. ei ydp  iSlXoi rtoieir olaxep   01 ipa6xecl itpoS x a iraidixd, ixexeiaS te xat dvxipoXi/tiEis: iv  tolis 6et/(5£(ji Ttoiovpevoiy xal opxovS opvvvxeS xal xoifiijCEif  iit\ SvpanS, xal iSkXovxaS SovXeiaS 8ov Xeveiv, oiaS ov8 av 8ov- Aof otldeif x. T. A. Olxixijf autem nomen apte cura LATINORVM familiaris confertur, de quo Macrob. Satum.: nam et maiores,  inquit, nostri omnem dominis invidiam, omnem 6ervis contumeliam detrahentes dominum patrem familias, servos familiares appellaverunt. Non ignoramus quidem, hoc nominum discrimen hand raro Græcos scriptores neglexisse, atque multis io locis olxixrjS posuisse,  ubi douAo? nomen exspectaveris. Sed hoc fecerunt de servis loquentes, non fecerunt io comparatione, qualis hoc loco reperitur. Quoniam igitur oix&TijS nomini hic nou locus est, ultro ad o lxk~  Tt/S scripturam ducti sumus, quæ et a corruptionis verisimilitudine maxime commendatur ( vide Iacobsii Comment. ad Antbolog. Gr.  Melcagr. Epigr. XXXII, ) et ad significatum si respicis, ita apta reperitur, ut haud sciam, an aliud verbum, quod magis ad rem quadret, excogitari possit. Nota vis est amoris, Ea amatorum animi ita percellantur turbanturqæ, ut vitam  non vitalem putent atque da salute desperent, si forte repnlsam tulerint. Quidvis igitur faciunt, fingunt, inveniant, at eius animum sibi concilient, qnem amant, neque, ut propitium sibi reddant,  a precibns abstinent et a suppliciis, Quid multis? Huiusmodi AMATORE AMANTE simillimum esse reperimus homini, qni in summa vitæ versans discrimine ad deorum aras confugit, auxilium rogans, et vitam et salutem j apte igitur bdtTjy vocari censemus. Loci desunt, quibus de AMATORE AMASIUM perdite AMANTE Ixforjv nomen melioris  «etatis scriptoribus in usu fnisse probemus, J Apud seriores sæpissime reperitur, v, c, apud Meleagrum Epigr., Aathol,  Gr. lacobsii quod epigramma, quoniam falsissime a  Iacobsio explicatum est, de rectiore carminis explicatione et emendatione age, iam videamus. Versus hoc modo apud Iacobsium leguntur; npoSoxai tfrvxv> tcoo^qov xrJvef, ailv £v ££$3  KvnpidoS otpSaXpol /JA ippaxa xptoptyoi, Tfpnadax 1 aAAov "Epoox, apves Xvxor, ola xopoovrj  dxopnloy, cJs - r kfppy nvp vnoSocXnopeyoy. 6pa$' o xi nat fiovXedSe. r i poi ver oxtd pira  Sdxpva, itpos 6* Inkxijy avxopoXelcs taxos;  onxadS Iv xctXXet, xv<ped$‘ vnoxaiopiyox vvv,  axpoS Inu ipvxyS idxl payeipoS "EpwS. Argumentum epigrammatis Iacobsius ait esse hoc! Poeta in oculos invehitur, novi semper amoris novique cruciatus auctores. Rectius dixeris argumeutum epigrammatis esse; Invehi in oculos poetam, qui, cum antea semper amasios petierint, uonc mutata consuetudiuo  amatoris animnm pellexerint. Probatur hoc inprimis disticho secundo, quod huc modo scribendum est;   i}pna0av 9 aXXoy "Epoax* t apyes A vxov, ola xopo&rrj  dxopnloy, c Js xktppij nvp vnoSaXn operor. Non recte Iacobsius, apud quem x itppq legitur, sensum verborum  esse ceuset  uovura AMOREM rapuistis et excitastis veluti ignem sub cinere latentem; quæ explicatio cum præcedente disticho, in quo naidcjy nomen xorcodir habet, prorsus non convenit. Quid euim  sibi vult hoc: Oculi, qui semper pulejis pueris insidiari soletis,  novum amasium rapuistis; nonne frigero sentis atque languere ?  AXXoS "EpooS haud dubium est, quin genus amandi mutatum indicet, ut, qui antea AMATOR AMANTE fuerit puerorum, is nunc subito amasius  factus esse perhibeatur. Gopferri possis Æliani Var. Hist. II, 12.  xal x <£> y p\r hxaip&y dnkdXTj (sc. 6 &epidxoxXijs ), r/pa 61  ipGoxa Sxepor, roV xijs noXixeiaS xcov A^rfraiaur. Insequentia  exempla nostram interpretationem comprobant. ! ApveS Xvxor enim  nihil aliud siguiEcut, quam amasium pellexisse amatorem. Sæpissime cum lupis amatores comparantur, cum ovibus amasii. Vido  Stallbaumium ad ACCADEMIA. Phædr.V., Iacobsium ad Anthol. Gr. Ad luporum atque ovium comparationem, quæ in proverbium abiisse videtur, ceten^ exempla directa sunt ola xopoovtj dxopniov et ooS xk<pprj nvp vnoSaXno/ievov. Vides enim, quod debilius natura est, atque natu miuus, fortius e Y. x  nata maius dlcl superasse. Nihil aptius est his exemplis ad describendam infirmitatem eius, qui, ot opud Platonem legitur, ro itap iv\ fiXbcoov contumeliosam servitutem In se suscepit. Sequens disticlion Brunckius ex Bouherii coniectura sio scribendum esse putat:  6pd5' ott xev fiov\jj<5$8. tl p .01 vevoti6peva xdxe  daxpva, npoS 8* i\pxxr\v avxopoXelxe rdxce.  censetque, suos poetam alloqui oculos, quorum in amore ditXTjdxiay et itoXvfiavlav incuset. Ingeniosa emendatio, Iacobsius inquit, et  fortasse vera; quamvis et sic aliquid relinquitor, quod palatum  paullo morosius offendat, cum e}px xi/S in hoc imaginum contextu  vix satis apte mentio fiat. Recte Iacobsius xey et sequentem  coniunctivum improbat, non recte pro ixlxrj v fortasse scribendum  esse lipxiTjy putat. IxhrjS enim amator est, ad quem, poiita frustra reluctante, oculi quam celerrime sese convertunt. Iam intelligetur, quid sequens disticlion significet, quod sic scribendum est:  Gj7ttd65 *Iv xaXXei, tv<pe6^ t vnoxoLioptvoi rvv t  axpoS ii nl ipvxijs idx t pdyeipoS "EpcaS. Olim vobis ilammam attulit puerorum, quibus insidiamini, pulcritudo, nunc fumum et lacrymas excitat admota flamma eius, qui vobis insidiatur, nam sive amator sive amasius sis, animam Eros mi-  sere coqait. Pausania, do not multiply loves beyond necessity – l’ambiguita di ‘amore’ – L’Afrodita celeste no participa della natura femmina, solo della natura ‘maschile’. Pausania parla solo a maschi, ai maschi virili, al maschio virile. L’amante o amatore e maschio virile, l’amato o l’innamorato e maschio virile. L’amore celeste (ouranios) participa solo della natura maschile. Criterio d’amabilita, l’amabile. Giuseppe Colombo. Keywords: idealismo Toscano, atto, attualismo, actualism, actum, senzo, sensus, sense, morale communitaria, pietra angolare, Chiesa d’Inghilterra, Cratilo, origine del linguaggio, glossogenia, glossotesi, gossogenetic, semio-genesi, il soteriologico, immanente/trascendente, aporia dell’amore platonico, eikesia, ‘Daddy wouldn’t buy be a wow wow’ true iff Daddy wouldn’t buy me a bow wow – correctness of iconicity of ‘daddy’ and ‘bow wow’ --.  Heteroerotismo – Il discorso di Alcibiade – analisi del simposio, l’elogio dell’eros. Il discorso di Pausania. Ero demone,  Ficino, il convito, convivium, Pausania, Alicibiade, puerile, uomo puerile, Socrate, Agatone, Aristofane, il mito, il maschio, il vocabolario dell’amore: amore, amare, amans, amante, amator, amatore, amatum, amicus, amasium, amore mutuo. Desiderio, il vocabolario latino, il vocabolario transliterato, erote, il vocabolario translato, il vocabolario in Toscano. Refs.: Luigi Speranza, “Grice e Colombo” – The Swimming-Pool Library. Colombo.