Villa Speranza: Grice e Porzio

VERNACULE Græcæ lingue Grammaticam ab omnibus

fere dixerim expectatam simul et expetitam, à quamplurimis
frustra promissam, à nonnullis vero quibusdam veluti deli-
neamentis duntaxat adumbratam, nec ab aliquo satis adhuc
expressam, non tam explicaturus, quam editurus aggredior.
Grande quidem ac perarduum opus nostrisque viribus impar;
sed non inaccessum : nec enim omnium omnino difficultatum
ambages, syrtesque superare contendimus, sed (P. 2) faciliorem
quandam ac brevem hujusmodi Grece lingue notitiam
methodum instituimus.

CAPUT I.
De Literis, earmque divisione, ac Pronunciatione.

Quoxiam vulgaris hec Grecorum lingua suam, ut par

est, originem non inficitur, ac fœcundam illam linguarum 1:

parentem ἑλληνίδα διάλεκτον, matrem agnoscit, non mirum si ad
ipsam tanquam ad fontem existimem recurrendum, et plu-
rima ex ipsa deprompta censeam referenda.

Habet igitur hæc quoque suas viginti et quatuor literas, ut
illa, paritérque dividit eas in Vocales, et Consonantes. Vocales
quidem septem agnoscit, a, e, n, t, o, v, ω. ex quibus sex pro-
prias diphthongos for(P. 3)mat at, av, ει, ευ, ot, ov: ex impropriis
tamen preter n, w, et νι, nullas alias admittit. Jam Consonan-
tes sunt decem et septem, 8 9 60x Au vEmpoactoy d,
ex quibus quaedam tenues r x r; quaedam aspiratæ 0 9 χι
quedam medie f y 2; quedam duplices ὅ E ; quedam
denique immutabiles À u ν p.

8 PORTII

Quod attinet ad pronunciationem, miror quosdam doctos
licet et non vulgari præditos eruditionis varietate ed temeri-
tatis devenisse, ut germanam, integram, ac πατροπχοάδοτον
recentiorum Graecorum pronunciationem, chimericis nescio

3 quibus ducti conjecturis, totis viribus ausi fuerint quam sane
temerario judicio, sic irrito conatu pervertere, ac deturpare.
Profecto si Grecis maternæ linguæ flexiones, et una cum
lacte acceptos haustosque sonos et accentus puros et intactos
audes denegare, (P. 4)cur barbariseos concedas, cur extero cui-

ο que qui aliarum Nationum aecentus suo nativoque accommo-
dat, toto, ut aiunt, ccelo à recta earumdem Nationum aberrans
pronunciatione atque deflectens. Verum hæc obiter tetigisse
sat erit, pluribus enim prosequi, et vehementius in eos invehi
præsens prohibet institutum, ac brevitatis amor.

i3 Quare ut eo redeat, unde parum aberravit oratio, dicam
de literis in particulari, et primo quidem de A, quæ ore debet
proferri pleno, numquam depresso. Neutro omnia in plurali
hac litera terminantur, quidam etiam in singulari, præci-
puéque Verbalia, ut atvcux no0ti0 à «vo, πάλαια lucta à πα-

4) Àxiée. Item omnia fere nomina substantiva, et non verbalia
fwminini generis, ut μοῦσα Musa, κάψα calor, dix sitis, etc.
Est praeterea terminativa Aoristi tam activi (P. b) quam passivi
modi Indicativi, ut ἔχαμα feci, ἐγοάφθηκα scriptus sum.Sic etiam
desinunt omnia adverbia, ut xx22 benè, σεφὰ doclà, &aímux
es egregió, et hujusmodi plura.

B, effertur ut V Consonans, nec ponitur nisi in medio vel
initio dictionis, numquam in fine. Quod autem β sonet V
Consonans ex hoc maxime constat, quod Greci dum B Lati-
norum pronunciationem volunt exprimere, in nominibus præ-

3) cipue quibusdam ab ipsis Italis mutuatis, et à græcaliterali
quam longe distantibus non utuntur fj, sed uz, quod apud illos
sonat b, ut videre est in dictione bombarda quam nostri
Græci sic scribunt µπομπάρδα.

l', varie sonat pro varietate vocalium quibuscum alligatur ;

3; Na cum a, o, o, et ου, eodem prorsus effertur modo, quo, g
Latinorum in ga, go, et qu : At cum i, z, v, ot, (P. 6) e et αι
editur ut gÀ, vel ghiè Italorum, et ut gue et gui Gallorum.
Jante aliam 7 posita, et ante, sonat ut» ut ἄγγελος angelus,
αγκαλλιόζω amplector.

# A, densiori quodam spiritu, quam D Latinorum edi debet.
Hispani ad hanc pronunciationem maxime omnium accedunt.

E, valet E. In hanc vocalem terminantur præcipue Voca-

GRAMMATICA 9

tivi singulares Nominum Masculinorum, quorum Nominativus
est in ος, ut xa: bone, ἄτυχε improbe, etc. Item secundae
persone numeri pluralis Verborum cuiuscunque sint modi,
sicut etiam secunda persona numeri singularis Imperativi,
ut «zu: fac, λέγε dic. Item tertia persona Aoristi tam activi ;
quam passivi numeri singularis modi Indicativi. Græci nostri
carent c clauso, uno namque sono, eóque aperto, ut reliquas
omnes vocales, edunt.

(P. 1) Z, suaviuseffertur Latinorum Z, æquivaletquesimplici
8, cum in medio dictionis ponitur, ut in hac voce, Musa. Z 10
insuper post r, sonat c, ut in hac voce, ἔτζι constat, et in aliis
pluribus.

H, sonat I, et non E, ut quibusdam placet, eruditis quidem
alioqui viris, at non Grecis, quibus inauditus est hujusmodi
sonus, et omnino peregrinus. Est terminativa nominum tan- 15
tum generis fœminini, et precipue adjectivorum, ut καλὴ
bona, ἄσποη alba. Item tertiæ persone numeri singularis
Verborum modi Subjunctivi, subscripta « ut διά νὰ κάωῃ ut
faciat.

0, funesta litera, et à solis fere Græcis proferenda, cha- 20
racteribus aliarum linguarum, vel vocibus exprimi scriptis
minime nequit, videtur tamen accedere ad prolationem s,
balbutientium.

(P. 8) I, valet I, in quam desinunt omnia fere neutra, quæ
derivantur à græcoliterali in tov, ut ψωμί à φωμίον: κλαδὶ à κλα- 35
div. δακτυλίδι à ὁχκτυλίδιον. Item omnia diminutiva in κι, ut
ανθρωπαάκι homunculus, et alia innumera.

K, æquivalet C, sed diverso modo; nam cum a, o, o, ov,
sonat ca, co, et cu : at cum i, v, €, v, εἰ, ot, et αι, correspondet
qui et que Gallorum, vel etiam italico chí et chie. K, post y 5
ety, profertur ut g, verbi gratia τὸν κόσμον, et αγκάλι͵ ton gos-
mon, et angáli dicemus.

A, valet L, ac semper eundem retinet sonum ante quascun-
que vocales, et diphthongos posita, licet quibusdam videatur
aliter exprimenda ante «, voluntenim tunc idem prorsus sonare, 3:
quod gli Italorum, vel // Hispanorum. Utrumque sonum non
improbo.

(P.9)M, sonat M, quæ si ponatur anter, variat illius sonum,
ita ut proferatur ut b, ut constat in voce µπαμπακι, bambáki,
id est bombyx. 40

N, quanvis ante a, €, ο. o, αι et ου, Sonet na, me, πο, nu;
attamen ante :, οι, ει et υ (in nobilioribus saltem presentis

10 ΡΟΒΤΙΙ

Grecis locis) sonum gni Italorum, vel duplicis nn Hispa-
norum prz se ferre videtur. N, ante π æquivalet m, et x b,
exempli gratia τὸν πατέοα patrem. pronunciamus tom batéra.
Est insuper finalis accusativi singularis primæ et secundae

5 declinationis, et omnium genitivorum numeri pluralis, item-
que Nominum neutrorum in ον.

E, effertur ut cs, non vero (ut perverse quidam) tanquam
gs.

O, sonat O, ore aperto prolata. In hanc desinunt quamplu-

io rima nomina neutrius generis, ut ἄλογο equus, etc. quee de-
berent terminari in ον, (P. 10) si spectetur eorum origo.

II, valet P, sed post µ vel v, respondet B Latinorum, ut
patet in dictione murs mitto, pémbo, et aliis. Vertitur ali-
quando in ο ut βλάπτω, βλάφτω noceo, γλύπτω γλύφτω scalpo, et

15 alia non pauca.

P, æquivalet R, initio dictionis semper spiritu aspero no-
tatur, . cum vero sunt duo (ut fere contingit in medio alicujus
dictionis) primum leni notatur spiritu, secundumautem aspero.
Ponitur interdum loco À, ut στέλνω otéws mitto ; sed hoc ni-

+ mis corrupte : melius agitur dum p vertitur in À, præcipue in
dictionibus externis dicendo σκλίµα pro σκρίµα Italico, id
est gladiatura, etc.

3, sonum 8, refert cum sibilo, estque terminativa omnium
prorsus nominum ac participiorum generis masculini, ut

25 ἀντώνιος Antonius, στέκοντας Slans : item accusativorum om-
(P.11)nium tam masculini, quam foeminini generis numeri plu-
ralis, ut τοὺς 42205; bonos, ταῖς ἀτνχίχις iniquitates : itemque
nominativorum pluraliumgeneris fceminini, ut αρεταῖς virtutes,
µανάδες matres, etc. Ponitur etiam in fine secundæ person:

3ο omnium Verborum activorum numeri singularis, ut δέρνεις
verberas, κλέγτεις furaris, et omnium temporum activa et
passive significationis eiusdem numeri (si imperfectum pas-
sivum excipias) ut &ov:; verberabas, ἔδηρες verberasti, éózo-
θηκες verberatus es, et hujusmodi.

3s T, mystica, ac salutaris litera sonat T, verum posita post v
sonum 0, assumit, ut ἄντρον antrum quasi andron, et ἐναντίον
contrarium enandíon.

Y, idem munus subit quod, I, estque finalis quorundam gra-
vitonorum generis neutrius, ut γλυχν dulce, βαρὺ grave : item

# et eorum qua derivantur à græcaliterali lingua in voy, (P. 12)
ut dixzu à ὀέκτυον, et reliqua plura.

$, sonum habet F, vel ph, ut φέονω fero.

GRAMMATICA 11

X, sonus hujus literæ scriptura nequit ostendi, qui tamen
Florentinorum C noverit, ejusdem literæ pronunciationem
non ignorabit, quanvis non tam aspere sit edenda. Sane si
chi Gallicum careret sibilo, et Italicum sci, non longe dista-
rent à Greco y.

V, valet ps, ut Ψαλμός Psalmus.

Q, idem przstat quod O, estque terminativa omnium Ver-
borum activa significationis tam presentis quam futuri, ut
ayamà Qo, θέλω αγαπήσει amabo. Mutatur non raro à Græca-
literali in hac vernacula lingua in ov, ut ζωμίδιον jusculum,
Couuí, à πωλῶ Vendo, πουλῶ, et à μιμὼ simia, μαϊμοὺ, etc. Atque
heec de literis, jam nonnulla dicamus de Diphthongis.

Αι, correspondet Latinæ diph{P. 13)thongo, c, in hanc ter-
minantur prima, secunda, et tertia persona singularis przesentis
Verborum tam passivorum, quam deponentium. Item et tertia
persona pluralis ejusdem temporis, et nominativi pluralis no-
minum fcemininorum, et masculinorum prima, et secundae
declinationis.

As, ut plurimum sonat af, ut αὐτὸς épse aftos, interdum
vero a6, ut avr aula, quasi An. Quare quoties post «v se-
quitur 8, ἔ, c, 7, 9, x, edenda erit ut a/, si vero post ipsam po-
nantur vocales, vel cæteræ alive consonantes, supradictis
exceptis pronuncianda erit ut a6.

Ει, facit 2, estque terminativa secunde et tertie persons
presentis, et futuri activi Verborum barytonorum, ut γρά-
peus γράγει, et θέλεις γράψεις, θέλει γραψει. —

Εν, effertur ut ef, modo ut :6. (P. 14) quando autem debeat
pronunciari ut ef, quando vero ut «5 observanda est supra-
dicta regula de αυ.

Οι, æquivalet etiam i. Cuius terminationem amant omnes
nominativi plurales nominum terti: et quarte declinationis.

Ον, correspondet ow Gallorum, ac sonat « Italorum. Hanc
terminationem habet secunda persona imperfecti modi indi-
cativi passive significationis. item omnes fere genitivi singu-
lares nominum masculini generis, et neutrius, si barvtona
excipias in 2; et 7;, et quæ desinunt in «. Item nonnulla no-
mina fœminina ut μαϊμοὺ simia, etc.

12 PORTII

CAPUT IL.

De Avcentibus οἱ Spiritibus.

Tres habet vernacula hæc Graecorum lingua ut literalis

(P. 15) accentus, acutum videlicet ut λόγος, gruvem ut zu, et
5 tandem eircumflexum ut zu.

Loci accentuum sunt quatuor, ultima, penultima, antepo-
nultima, et præantepenultima. Ultima tres recipit accentus,
non quidem omnes simul cum una dictio unius tantum sit
capax accentus, sed potest vel acutum, vel gravem, vel cir-

ω cumflexum, prout ratio exigit, suscipere.

Accentum gravem habent omnia monosyllaba ut τὶς, νὰ, δα,
etc. Item adverbia in +, quæ derivantur ab adverbiis græco-
literalis linguæ in à; cireumflexe, ut cogz docte, À σονῶς, «ax
bene, à 22)5:, et hujusmodi plura. Nomina etiam neutra dis-

15 8vIlaba in 4, ut κεοὶ cera, voovi corpus, et alia.

Accentum circumflexum suscipiunt genitivi tam singula-
res, quam plurales, in quorum recti ultima ac(P. 16)centus est
vel acutus, vel gravis, vel circumflexus, ut 0co; Deus, θεοῦ,
vw, honor, τιμῆς, Y, αρεταῖς virtutes, τῶν αρετῶν. Eundem ob-

s) Servant accentum accusativi plurales nominum secundæ de-
clinationis, et omnia verba circumflexa.

Penultima etiam duos admittit accentus acutum videlicet
et cireumflexum : hunc suscipit cum penultima est naturá
longa, et ultima brevis in dictionibus plerunque dissyllabis,

i5 ut μοῦσα, θαῦμα, etc. item in iis, quæ terminantur in ovzs, ut
αἰῶνας S@CUTUM, a, ὤνας certamen, et in participiis verborum
circumflexorum, ut χτυπῶντας verberans, αγαπῶντας amans, et
sic de reliquis.

Acutum vero requirit cum utraque est vel brevis, vel

3) longa, ut λόγος verbum, γώρχις urbes, vel longa per ap-
positionem, ut (άῤῥος fiducia. Omnia neutra plurisyllaba
in «, habent accentum (P. 17) acutum in penultima, ut παιγνίδι
ludus, ἀνλρωπακι homunculus. Item omnia plurisyllaba cujus-
cunque sint generis, dummodo habeant ultimam longam

3; acuuntur in penultima, sicuti et omnia verba quæ non sunt
circumflexa, ut ὀννατώνο corroboro, σταλερώνω confirmo, et
alia.

Antepenultima duntaxat acuitur, si ultima fuerit brevis,
ut ἄνλρωπος lomo. Ceterum nonnulli et recentioribus Græcis

1, non solent respicere ad ultimam syllabam, sed Latinorum

GRAMMATICA 13

more habita ratione quantitatis penultimæ, antepenultimam
acuunt si penultima fuerit brevis, ut ἁγιώτατη sanctissima
pro ἁγιωτάτη, ἄδικους injustos pro ἀθίκους, etc. Melius tamen
videtur et elegantius regulas accentuum observare literalis
grammaticæ, ad quam velim confugias.

Præantepenultima vero acutum agnoscit et circumflexum,
acutum (P. 18) quidem in iis, quorum penultima est in «x, ut
ἀναγκάλλιασις exultatio, ἐνύχτιασεν nox facta, est, quasi ια, uni-
cam efficiat syllabam, et in προπαροξυτόνοι, quibus additur
particula νε, ut κάαμετε, χάμετενε facitis : circumflexum autem in 1
iis quorum penultima circumflectitur, et iis additur articulus
cum particula νε, ut εἰδατονε vidi illud.

Jam spiritus in hac ipsa lingua iidem penitus sunt qui in
græca literali, lenis videlicet, et asper, iisque eodem modo
in utraque lingua utendum est. Quare non parum sumet uti- 15
litatis, et commodi tam in orthographia, quam in nominum
declinatione, inflexionéque verborum is, Qui grainmaticam
græcam apprimè calluerit.

(P. 19) | CAPUT III.

De Partibus Orationis. 4)

Cux octo sint Orationis partes, Articulus scilicet, Nomen,
Pronomen, Verbum, Participium, Propositio, et Conjunctio,
de iis singillatim habendus erit sermo, si prius dixerimus quot
casus ac numeros vernacula Græcorum lingua admittat.

Quatuor igitur in quocünque numero casus agnoscit, no- s
minativum, genitivum, accusativum, et vocativum. Geniti-
vus ultra propriam significationem retinet etiam Dativi, ut
σοῦ δίδω tibi do. Accusativus vero non raro ponitur loco geni-
tivi, et præcipue pro articulo cà», ut % τιμήτους pro ἡ τιμήτων
honor illorum, et dicunt ἕνα κομμάτι dou pro bou, idest, so
Jrustulum panis.

(20) Duo tantum sunt numeri tam Verborum quam nomi-
num, singularis videlicet, et pluralis : respuit namque dua-
lem numerum h:ec lingua, utpote solis Atticis proprium, à
quorum melliflua suavitate quanvis longe distet, suas tamen ss
habet et Musas et gratias.

Articuli nominibus præfigi debent; sed quando : hoc opus
hic labor est. Cæterum vel usus optimus erit præceptor, vel
tua temet materna lingua docebit. Nam si tua lingua articulis

14 PORTII

utitur, ubi eos ponere in ipsa conaberis, ibidem collocabis in :
greca. Exempli causa, si Gallice loquens dicas, la feste de
Nostre Dame, eadem græce vertens enunciabis cum arti-
culo ἡ ἑορτὴ τῆς θεοτόκου: 8i vero dicas, nous avons grande
s Feste absque articulo, dices etiam græcè, ἐμεῖς ἔχομεν μεγάλην
ἑορτὴν, nullo præposito articulo. |
(P.21)Adverte tamen in nomine, 9::;, semper præponendum
esse articulum, quanvis in aliis linguis non praeponatur, di-
cendum enim semper est ó θεὸς cum articulo, unde cum dicunt
10 gloria tibi Deus, addentes articulum aiuntdezx σοι ὁθες. —
Adverte etiam Grecos vulgares carere articulis postposi-
tivis, pro quibus Latinorum more relativis qui, quce, quod,
utuntur, postponentes ὁποῖος, ὁποῖα, ὁποῖον, ac præfigentes ar-
ticulos, ὁ, 7», τὸ, ut ὁ Πετρος 6 ónoio; Petrus qui.
i$ Tres sunt articuli præpositivi, à quibus genus nominum
dignoscitur, ó masculini generis, ἡ foeminini, et τὸ neutrius.
Sic autem flectuntur,

Masc. Fam. Neut.
Sing. No. ohic. No. hac. No. ro hoc.
20 Ge. τοῦ Ge. ri Ge. τοῦ
Acc. toy AC. Tv AC. To
Voc. © Voc. © Vo. «©
(P.22)Pl.No. ci hà ^ No. ai vel ἡ να No. τὰ hcc
Ge. τῶν Ge. τῶν Ge. τῶν
25 Ac. TOUS Ac. ταῖς vel τῆς AC. Ta
Vo. © Vo. o Vo. à

Ex his facile colligi potest quam malé alii notent in plurali
articulum f@mininum per οἱ diphthongum, quæ soli masculino
generi convenire debet. 5 vel τῆς videtur Ionica loquutio,

30 cujus est mutare in η, nec temere usurpari potest pro αἱ et
Tai.
CAPUT IV.
De Nomine.

Qv.x de Nominum divisione inseri hoc loco possent, utpote

as Satis dilucida ex aliorum grammaticis, ne in iis recensendis

tempus terere videar prætermittam. Dicam tantum qu:
propria censeo in hac lingua.

Variæ igitur multiplicésque sunt (P. 23) nominum termina-

GRAMMATICA 15

tiones, quæ varias etiam sortiuntur declinationes, quarum
numerus licet communiter quaternarius assignetur, à me ta-
men majoris claritatis ergo sextuplex tradetur. Erunt quippe
declinationes quatuor ἰσοσύλλαξοι, id est parisyllabæ, una par-
tim ἰσοσύλλαξος, et partim περιττοσύλλαξος, quæ in plurali tantum 5
incrementum suscipit, altera demum omnino περιττοσύλλαθος,
qui in utroque numero incrementum admittit.

PRIMA nominum declinatio est tantum masculinorum in a;
et ης, quorum genitivus in ov, licet satis barbare, et nimis
corrupte apud vulgus exeat in a, vel in η, juxta terminatio- 10
nem nominativi, cum id proprie contingat in accusativo ad-
dito y, quam tamen nonnulli abjiciunt. Pluralis est in auc, ge-
nitivus in à», accusativus et vocativus, ut nominativus.

(P. 24) Exemplum ín az.
Sing. Plur. 15
No. ὁ τχµείας promus. .. No. οἱ ταμείχις
Ge. τοῦ ταμείου Ge. τῶν ταμειῶν
ACC. Toy ταμείαν Αο. τοὺς ταµείαις
Voc. à ταμεία Vo. — à ταµείαις
Exemplum n ης. 20
Sing. Plur.
Nom. ὁ κλέφτης fur. Nom. οἱ χλέφταις
Gen. τοῦ χλέφτου Gen. τῶν κλεφτῶν
Acc. Toy χλέφτην Acc. tous «Jta;
Voc. ὦ κλέφτη Voc. ὦ κλέφταις 25

Adverte quædam nomina propria in ας oxytona posse termi-
nare genitivum singularem et in ov, et in a, ut ὁ Πυλαγορας, τοῦ
Πυθαγόρου, et Πυθχγόρα, quædam vero in a; circumflexa retinere
tantum x in genitivo, ut ó Λουκᾶς, τοῦ Λουκά, etc.

SEcuNDA declinatio foemininis duntaxat gaudet nominibus, 3o
quorum nominativus est in x vel », genitivus in ας vel v;
juxta recti voca(P.25)lem. Accusativus autem in ἂν vel vy
prout fuerit ultima vocalis nominativi.

Exemplum £n a.

Sing. Plur. 35
No. 49Jíz amicitia. Nom. » φιλιαῖς
Ge. τῆς φιλιᾶς ! Gen. τῶν φιλιῶν

1. Dans l'édition originale, le texte porte της φιλιᾶς et x φιλιαῖς.

16 PORTII

AC. | rhv qUuxy Acc. ταῖς φιλιαῖς
Vo. © φιλιά Voc. © suis
| Exemplum in η.
Sing. Plur.

5 Nom. ἡ γνώμη opinio. No. 5$ γνώµαις
Gen. τῆς γνώμης Ge. τῶν γνωμῶν
Acc. τὴν γνώµην AC. ταῖς γνώμαις
Voc. © γνώµη Vo. © γνώμαις

Nota híc vocativum singularem et pluralem similem esse
10 utrique nominativo ; quod non contingit in prima declina-
tione, in qua vocativus singularis amittit ;. Item genitivum
pluralem notari semper accentu circumflexo, ut fit etiam in
prima.
(P. 26) TERTIA declinatio omnia genera nominum complec-
i3 titur, quorum masculina, muliebria, et communia termina-
tionem habent in ος, neutra vero in ον, vel in o, genitivus sin-
gularis in ov, accusativus in ov, et vocativus in e.

Exemplum masculinorum ín os.

Sing. Plur.

40 No. 6 λογισμὸς cogitatio. No. οἱ λογισμοὶ
Ge. roù λογισμοῦ Ge. . rà» λογισμῶν
Acc. toy λογισμὸν Ac. τοὺς λογισμοὺς
Voc. ὦ λογισμὲ Vo. | à λογισμοὶ

Exemplum fœmininorum in os.

25 Sing. Plur.
No. ἡ ἔρημος Solitudo. Nom. ἡᾗ ἔρημοι
Ge. τῆς ερήμου Gen. τῶν ἑρήμων
Acc. τήν ἔρηαον Acc. rai; ἐρήμους
Voc. ὦξρημε Voc. à ἔρημοι

ο Hoc eodem modo flectuntur communia additis præpositivis
articulis ó et 2, ut ὁ et % παρθένος tírgO, τοῦ καὶ τῆς παρθένου, etc.

(P. 21) Exemplum neutrorum in ον.
Sing. Plur.
No. ro ὀένδρον arbor. Nom. τὰ δένδρα
35 Ge. τοῦ δένδρου Gen. τῶν δένδρων
AC. τὸ 0cyJpoy Acc. τὰ ὄκνδρα

Voc. à δένδρον Voc. à δένδρα

GRAMMATICA 11

Sciendum autem hic est nomina neutra tres casus habere
similes in quocünque numero, rectum videlieet, accusativum
et vocativum ; quod non tam verum est in hac declinatione,
quam etiam in cæteris aliis, quæ neutra nomina continent.

QvanTA declinatio est masculinorum in ας et ης, quorum
flexio partim convenit cum nominibus prim:e declinationis,
partim vero cum nominibus tertie. Horum igitur genitivus
singularis est in ου, accusativus et vocativus in « vel η juxta
terminationem nominativi.

(P. 28) Exemplum in ας.

Sing. s Plur.
No. 6 σχλιχκας cochlea. No. οἱ σαλιάχοι
Ge. τοῦ σχλιάκου Ge. τῶν σαλιάκων
Acc. toy σᾶἄλιακα Ac. τοὺς σαλιάκους
Voc. © σᾶλιακχα Vo. o σαλιάχοι

Exemplum £n ης.

Sing. | Plur.
No. | 6 µάστορικ artifex. Νο. οἱ µαστόροι
Ge. τοῦ µαστόρου Ge. τῶν µαστόρων
AC. τὸν µαστορη | AC. Ἅτοὺς µαστόρους
Vo. | Ó µάστορη Vo. — à µαστόρη

Animadvertas velim in hac declinatione semper nominati-
vum, et vocativum pluralem debere acui in penultima: voca-
tivum vero singularem acui in antepenultima si nomen sit
trisyllabum, si vero quadrisyllabum in præantepenultima,
sive quod idem est servare semper accentum sui nominativi,
ut ex allatis exemplis licet colligere.

(P.29)QuiNTA declinatio amplectitur tam masculina in az et
7; barytona, quam in τς ὀζύτοναχ, et foeminina in +, quorum obli-
qui singulares retinent.recti vocalem ablata ς in masculinis,
et addita in foemininis. Pluralis vero nominativus est pluri-
syllabus in ade; vel οὔδες, genitivus in ων, accusativus et voca-
tivus similes sunt nominativo.

Exemplum ín as,

Sing. Plur.
N. — ó µασκαρὰς nugator. N. οἱ 202020
G. τοῦ µασκαρὰ α. τῶν µασκαράδων
Δ. τὸν µασκαρὰ Α. τοὺς µασκαράδες
V. ὦ µασχαρὰ γ. ὦ µασκαραθες.

MEYER. GRAMM. GRECQUE. 3

18 PORTII

Exemplum in xs.

Sing. Plur.
No. 6 χριτῆς judez. No. οἱ χριταθες
Ge. τοῦ xp Ge. τῶν κριτάδων
s ACC. Toy χριτὴ Acc. τοὺς χριτάδες
Voc. ῥὦ κριτή Voc. ó κριτάδες,
(P. 30) Exemplum ὃν ις.
Sing. Plur.
No. 6 xps domínus. No. oi χυροῦθες
10e. τοῦ χύρι Ge. τῶν κυρούδων
Acc. τὸν χύρι Acc. τοὺς κυροῦδες
Voc. à χύρι Voc. & χυροῦδες

Adverte composita ex isto nomine χύρις ut νοιχοκύρις; Χαραθο-
χύρις, etc. formare nominativum pluralem in ide; non in οὔδες,
15 dicimus enim νουιοχύριδες, καραβοκύριδες retinentes t, in omnibus
obliquis.
Exemplum feminini in a.

Sing. Plur.
No. #ucyx mater. No. * µανάδες
s) Ge. τῆς μάνας Ge. . tà» μανάδων
Acc. hy μάνα Ac. ταῖς µανάδες
Voc. ὦ µάνα Vo. ὠμανάδες

Ex quibus colligi potest nomina in ας et ης masculina, et

foeminina in « habere nominativum pluralem in ἄδες sola
e; vero masculina in & in oie.

(P. 31) Sexra, et ultima declinatio continet tantum nomina
περιττοσύλλαθα neutrius generis, quorum terminatio est α vel :,
genitivus plurisyllabus in ου, ac cæteri casus ut nominativus.
His addi possunt nomina neutra in v.

30 Exemplum in a.
Sing. Plur.
Νο. ro κρίμα peccatum. No. | tà κρίµατα
Ge. roù κριµάτου Ge. τῶν κριμάτων
AC. To χρίµα AC. τὰ xpipata
35 Vo. © χρίµα Vo. à κρίµατα

Adverte hzc nomina desinentia in x, posse etiam terminare
genitivum singularem in ος juxta regulam græcoliteralis

. GRAMMATICA 19

grammaticæ, ut si quis pro χριµάτου diceret κρίµατος, pro στο-
µάτου στὀµατος, et sic de reliquis.

Exemplum in ι.

Sing. Plur.
Nom. τὸ rx puer. Νο. τὰ παιδιὰ $
Gen. τοῦ παιδιοῦ Ge. . rà» παιδιῶν
(P.31) Acc. τὸ παιδὶ Acc. τὰ παιδιά
Voc. o παιδί Voc. © παιδιὰ

Observandum est hoc loco apud quosdam non circumflecti
genitivum singularem, et pluralem nominum desinentium in 10
i quum dicunt τοῦ παιδίσυ, et τῶν παιδίων cum accentu acuto.
Verum communis usus utrósque circumflectit, quem etiam
sequendum esse censemus, cum ipse hac in re non minimi sit
ponderis, ac momenti.

APPENDIX PRIMA 15
De Heteroclytis, Verbalibus et Numeralibus.

HETEROCLYTA nomina dicuntur, qu: vel novam sortiuntur
flexionem in plurali diversam à singulari, vel genus mutant
aut accentum, vel peculiarem quendam declinandi modum,
irregula(P.33)rem tamen constituunt. Ad primum genus hete- 1ο
roclvtorum revocari possunt omnia nomina foeminina in ες,
quorum flexionem unius exemplo satis ediscere poteris.

Exemplum n s.

Sing. Plur.
Nom. 7 πίστις fides. No. nn πίσταις i5
Ge. τῆς πίστις Vel πίστεως Ge. τῶν πίστεων
Ac. τὴν πίστιν Acc. tais; πίσταις
Vo. © πίστι Voc. o πίσταις

Ex nominibus masculinis in ος, nullum reperio quod sit
heteroclytum, prater nomen λόγος, quod in singulari mascu- ao
lini est generis, in plurali veró neutrius, et sic declinatur.

Sing. Plur.
No. 6 Àdyos verbum. No. ra λόγια
Ge. roù λόγου Ge. τῶν λογίων
Acc. τὸν λόγον Acc. τὰ λόγια 33

Voc. Joy: Voc. à λόγια

[ S

20 . PORTII

(P. 34) Huic addi potest nomen fœmininum ὄξοδος, quod cum
sit tertie declinationis, variat tamen in plurali terminationem
accusativi, communiter enim pro cai; ὄ-οδους, ponitur cai; ózo-
da, quæ est terminatio accusativi pluralis secundæ declina-

s tionis.

At vero neutra omnia in os, ut à/o; flos, κέρδος lucrum, etc.
et nonnulla in ον, ut δέν2ρον arbor, loco « in nominativo plu-
rali reponunt »; dicimus enim 2» lores, γέρδη lucra, et δέν-
en arbores, quorum genitivus est in à» circumflexe.

ο. Nomen ῥίγας Ret, quanvis quinte declinationis, quia ta-
men accentum mutat, et terminationem in genitivo singulari,
ideo non immerito inter heteroclyta annumeramus. Dicetur
igitur in genitivo pro τοῦ ῥίγα juxta regulam τοῦ pro; ; caeteri
casus tam singulares, quam plurales sequuntur flexionem

15 quintze declinationis.

(P. 35) Nomina propria virorum in οὓς et ως, ac mulierum in
ov et à, non declinantur nisi in singulari, et retinent ου vel ω in
omnibus obliquis. At vero substantiva in o2; in utroque nu-
mero declinantur. Singula propriis exemplis elucescent.

20 Evemplum virorum in οὓς et w:.
Sing. Sing.
No. 0 [ησοῦς Jesus. No. ὁ Mivyo; Minos.
Ge. roù [ησοῦ Ge. ro0Mówg —
Ac. τὸν [ησοῦν Αο. τὸν Μίνων
2: Vo. o [ησοῦ Vo. à Mw

Exemplum mulierum in ov et o.

Sing. Sing.
No. 7" μαϊμοὺ simia. No. 75» Avo Latona.
Ge. Tr μαϊμοὺ Ge. τῆς Aro
30 AC. τὴν μαϊμοὺ Ac. την Λιτὸ
Vo. à μαϊμοὺ Vo. ὦ Λιτὼ

Exemplum substantivorum in οὓς

Sing. Plur.
Nom. ὁ νοῦς mens. Nom. οἱ νόοι
35 Gen. τοῦ νοῦ Gen. τῶν νόων
(Ρ. 90) Acc. τὸν vov Acc. τους νόους
Voc. ὦ vou Voc. ὦ νόοι

Nomen item nou; et πολὺ heteroclytum est, licet foemininum

GRAMMATICA 21

πολλὴ nequaquam sit, cum observet regulas secundæ declina-
tionis. Quare sit exemplum masculini πολὺς, et neutrius πολὺ.

Sing. Plur.
Nom. ὁ πολὺς multus. No. οἱ πολλοὶ
Gen. τοῦ πολλοῦ Ge. τῶν πολλῶν 5
Acc. Toy row Ac. τοὺς πολλοὺς
Voc. o πολὺ ' Vo. © root.
Sing. Plur.
No. τὸ πολυ muwultwm. Νο. τὰ πολλὰ
(49. τοῦ πολλοῦ Ge. τῶν πολλῶν 10
Acc. ro πολὺ Acc. τὰ πολλὰ
Voc. o πολὺ Vo. ὦ πολλὰ

His adde omnia nomina in u; barytona ut βαρὺς, γλυὺς, et
alia, qua sic flectuntur.

(P.31) Sing. Plur. 45
No. ὁβαρὺς gravis. No. οἱ βαρεῖς

Ge. τοῦ βαρυοῦ Ge. τῶν βαρυῶν

Acc. roy βαρὺν Acc. τοὺς βαρεῖς

Voc. à βαρὺ Voc. o βαρεῖς.

Neutra eorum in v, non sunt irregularia sed pertinent ac »
reducuntur ad ultimam declinationem, et eodem modo decli-
nantur quo desinentia in i. atque hæc de heteroclytis.

Verbalia quædam deducuntur à presente versa o in r, si
aliqua praecedat consonans, vel simplex vocalis, sic à v:xo for-
matur νίκη victoria, et à βοῶ for clamor : si vero vocalem o, ss
praecedat diphthongus ευ, tunc ο, mutatur in a, et v inc, unde
à ὀρυλεύω fit δουλεία servitus, et à φτωχεύω φτωχεία paupertas.
Verum siante o, ponaturov diphthongus, o quidem vertitur
in nat vu abjicitur, ut zxow» audio, a«or, auditus.

(P.38) Ex verbis in γω, quorum penultima est ευ, formantur 30
etiam verbalia in », rejecta v, ut ex φεύγω φυγή fuga. Ea vero
quæ vel solam e habent, vel junctam cum in penultima, mu-
tant o in oc, ε in ο, et abjiciunt « ut λέχω λόγος verbum, σπείοω
σπόοος Semen. Sunt etiam alia verba in γω, quorum penultima
est in x, et hiec verbale formant in t, ut ozye φαγὶ, cibus, et ss
additione ro, φαγιτὸ. Verba etiam in ὁῶ circumflexa verbalia
habent in t, ut τραγουδῶ CAO, τραγοῦλι cantus, et lolo da floreo,
λουλοῦδι flos. At in νῶ, et 0o formant verbalia in ος, ut πονῶ do-
leo, πόνος dolor, et ποθῶ desidero, πόθος desiderium. Tandem

22 PORTII

ex verbis in uw effingi possunt verbalia in µα rejecta v, ut à
κάμνω facio, κάµωμα factum.

Quædam autem suam desumunt originem ab aoristo activo,
et hæc vel desinunt in ux et uo;, vel in i, velin ua.

s (P.39) Verbalia in ya et µός formantur à prima persona aoristi

- primi, qui si fuerit in σα verborum barytonorum formabit
guum verbale ponendo inter set x, u, ut ἀνούω audio, aoristus
primus est ἄχουσα, hinc interposita u, inter c et a, fit ἄχουσμα
auditio, et versa ux in uo; ακουσμὸς nominis fama. Dixi ver-

10 borum barvtonorum, quia. aoristi verborum circumflexorum
mutant simpliciter ox in uz, et rejiciunt c, si fuerit augmen-
tum syllabicum, ut κινῶ, ἐκίνησα; ox in ua, et ablato e, aug-
mento syllabico, xéaux motus.

Verbum δένω ligo, quanvis barytonum, et aoristum habeat

15 in σα, ejus tamen verbale exit in ux, et non in cua, ut ἔδεσα,
Œua vinculum, et additione τι, δεμάτι fasciculus.

Si ultima aoristi fuerit in λα, vel ρα formanda erunt verbalia
in ua, et voc, interpositione u, εἰ ablatione (P. 40) augmenti,
quod si ejus penultima fuerit ει, rejicienda est ι. si vero n

0 tantum verti debet in α, ut σπείρω semino, ἔσπειρα. antpux Se-
men, δαίρνω verbero, ἔδηρα, ὀαρμός verberatio.

Tandem verbalia in τς, τα, et wo deducuntur à secunda per-
sona ejusdem aoristi mutando ε in :, et abjiciendo e, si fuerit
augmentum syllabicum, ut ab εκίησες, Ἀίνησις motus, ab ἐπορ-

35 πάτησε: Gmbulasti, ποοπατησιὰ ambulatio, et ab ἔκλεψες furatus
es, Χλεψιμιό furtum. Adverte tamen caracteristicam v, ver-
tendam esse in c, ut*ab éxcues judicasti fit κοίσις judicium,
mutata v in £,e in ν et rejecto augmento.

Atque hæc de derivatione verbalium substantivorum, nam

30 de adjectivis infra suo loco dicendum. Illud tantum addo ex
ipsis substantivis derivari alia nomina substantiva in ox,
έζα, οὔλα, et όπουλον, quæ dimi(P. 41)nutionem significant, ut à
ματι OCUÎUS, µατάκι OCellus, à καρδιὰ cor, καρδίζα corculum,
à ψυχη anima, ψυχούλα animula, et ab εὐκγγέλιον evangelium,

35 εὐχγγελιόπουλον evangeliolum, etc.

Jam dicamus de numeralibus, quorum aliqua sunt cardina-
lia, ut loquuntur, alia ordinis.

Cardinalia sunt hæc :

Masc. Fam. Neut.
10 Sing. Ν. ἕνας unus. µία una. ἕνα UNUM.
(1. ἑνὸς vel ἐνοῦ μιᾶς ἑνοῦ

À. ἕναν vel ἔνχνε. μίαν ἔνχ.

GRAMMATICA 23

Hinc composita masculini generis καθένας unusquisque, xavé-
vas nullus, vel κανεὶς à literali εἷς, et foeminini πασαµία unaqueæ-
que, et χαµία nulla, et neutrius καθένα, et per syncopem xat
unumquodque, et χανένα mullum, eodem prorsus modo flec-
tuntur, quo primitiva ἕνας, µία, ἕνα paritérque carent numero 5
plurali, et vocativo.

(P.42) Avo duo, est omnino indeclinabile omnisque generis,
cum dicatur οἱ, αἱ καὶ τὰ δύο, in omnibus casibus solos articu-
los variando; reperitur tamen interdum genitivus τῶν duo
duorum. 10

Τρεῖς tres, est commune, cujus genitivus cpu, acc. τρεῖς.
Neutrum habet τὰ τρία tria. ge. τριῶν. acc. τρία.

Técoape; quatuor, etiam est masculini ac fceminini generis,
ge. τεσσάρων. acc. técoapes. Neutrum est τὰ τέσσαρα. ge. τεσ-
σάρων. acc. τέσσαρα. Atque ab his usque ad ἑκατὸν centum sunt is
indeclinabilia, ut πέντε quénque, & sex, ἑφτὰ septem, óxzo octo,
one novem, déxa decem, ἔνδεκα undecim, δώδεκα duodecim,
(ὁριατρία vel δεκατρεῖς tredecim, δεκατέσσαρα Vel δεκατέσσαρες qua-
tuordecim, apud modernos Grecos declinantur,) δεκαπέντε
quindecim, δεκάξη sexdecim, δεκαφτὰ septemdecim, δέκα ὀκτὼ 30
decem et octo, δέκα ἐννειὰ decem et movem, (P. 451) εἴιοσι viginti,
εὔνοσι ἕνα viginti unum etc. τριάντα triginta, σαράντα quadra-
ginta, πενήντα quinquaginta, ἑξήντα sexaginta, ἑδδομήντα sep-
tuaginta, ὀγδοήντα octoginta, ἑνενήντα nonaginta, ἑκατὸ cen-
tum. Hinc jam incipiunt declinari oi διακόσιοι, n διακόσιαις, τὰ ss
διακόσια ducenti, etc. τριακόσιοι trecenti, etc. χίλιοι, χίλιαις,
χίια mille, hinc δύο χιλίαδε duo mille, τρες χιλιάδες
tria millia, récoures χιλιάδες quatuor millia, etc. usque
ad ἕνα μιλιοῦνι millionem generis neutrius, unde déo μιλιούνια
duo milliones et sic deinceps. 30

Ordinalia sunt πρῶτος primus, δεύτερος secundus, τρίτος
tertius, τέταρτος quartus, πέµπτος quintus, ἔχτος sextus, ἔδδομος
septimus, ὄγδοος octavus, ἔννατος nonus, δέχατος decimus, ἐνδέ-
χατος wndecimus, δωδέκατος duodecimus, δέκατος τρίτος tertius
decimus, δέκατος τέταρτος decimus quartus, etc. εἰκοστὸς vige- s;
simus, εἰκοστὸς πρῶτος vigesimus primus, etc. (P. 44) τριακοστὸς
trigesimus, τεσσαρακοστὸς quadrigesimus, πεντηκοστὸς quinqua-
gesimus, ἑξηκοστὸς Sexagesimus, ἑβδομηκοστὸς septuagesimus,

1. P. 43, ligne 12 de l'édition originale, le texte porte μιλῶν, puis
μιλιούνια. — P. 44, 1. 6, il a διακοσιστὸς. Dans un cas comme dans l'autre
ce sont de simples fautes d'impression.

24 PCRTII

ὀγδοηκοστὸς OCtuagesimus, ἐννενηκοστὸς nomagesimus, ἑκατοστὸς

centesimus, δικκοσιοστὸς ducentesimus, τριακοσιοστὸς trecente-

Simus, τετρχκοσιοστὸς quadringentesimus, etc. χιλιοστὸς mille-

simus, χιλιοστὸς πρῶτος millesimus primus, et quæ sequun-
5 tur.

APPENDIX SECUNDA.
De Adjectivis, Comparativis et S'uperlativis.

AnjECTIVA Sunt quae propriis ac substantivis nominibus

præfiguntur : horum autem quedam sunt in ος, quædam in

10 ης: alia in a5, alia in ig, alia denique in υς. De uniuscujusque
terminatione singillatim agendum hoc loco.

Et primo quidem adjectiva in o; (P. 45) pertinent ad tertiam
declinationem, quorum si terminatio fuerit in o; purum, quod
Scilicet non subsequitur consonans, sed vocalis, aut diphthon-

15 gus, foeminina desinent in «, ut ἄγριος ferus, &yovx fera, ἄγριον
Jerum. Unum excipe óydoo; octavus, ὀγδόη octava. Si vero
Sint in o; non purum, habebunt fceminina in v, ut καλὸς, xa35,.
καλὸν bonus, bona, bonum, qux ad secundam declinationem
revocari debent, neutra vero in ov tertize declinationis.

e; Adjectiva in ης quædam sunt prime, quaedam quintæ de-
clinationis, utraque fœmininum formant vel in pu secunde
declinationis, ut κλέφτης fur, κλέγτρια. ἀκαμάτης negligens, ἄχα-
µάτρια : Vel in σα illud addendo, ut χωράτης rusticus, χωριάτησσα
rustica, etc., quæ semper retinent accentum penultimæ sui

s»; masculini, ut patet in exemplis allatis, exceptis duntaxat (P.46)
adjectivis in ϱης, quorum fœminina non observant accentum
penultimæ, ut διχκονάρης mendicus, διακοναριὰ mendica et ψω-
µατάρης Tnendazx, ψωµαταριὰ, etc. atque hsc omnia neutris
carent. ᾿

x» At vero in ας sunt quinte declinationis, et formant fœmi-
nina aliquando in αινα ut pxyxs VOTAX, φάγαινα voraz; Sæpis-
sime in ica, ut βασιλιὰς Imperator, βασίλισσα Imperatriz,
ῥίγας Rex, ῥίγισσα Regina, et alia plura quæ neutrum penitus
ignorant.

33 Que desinunt in & ad sextam declinationem referuntur, et
habent fceminina in iz secundæ declinationis, neutra vero in
, sextæ declinationis, ut pæzpis, µαχριὰ, μακρὶ longus, longa,
longum. Nomen κύρις Dominus, foemininum habet χυρὰ, non
vero κυρία, nec format neutrum inc |

40 Tandem adjectiva in w sunt etiam sextæ declinationis, ex

GRAMMATICA 25

quibus for(P. 47)mantur fœminina in eix secund: declina-
tionis, et neutra in ? sextæ, ut γλυκὺς, γλυκεῖα, γλυκὺ dulcis, et
dulce. Bzpu;, xotix, βαρὺ gravis, et grave, et hujusmodi
plura.

Jam Comparativa in repos, et Superlativa in raro; ex iis præ- 5
cipue deducuntur adjectivis, quorum terminatio est in ος, ες,
et v; ; alia enim explicant sua comparativa, vel per πλέα vel
per µεγαλήτερος; », o», Superlativa vero per µεγαλώτατος, n, ov, ut
cum dicimus πλέα ἀκαμάτης negligentior, µεγαλώτατος φαγὰς eda-
cissimus, et ó µεγαλήτερος ἄοχοντας τῆς χώσας tota urbe nobilior. 10

Quá tamen ratione Comparativa, et Superlativa formentur
ab adjectivis in ος, «c, et us, quaeve litera dematur, mutetür-
que vocalis sequentibus clarum fiet exemplis.

(P.48) ( ἄγριος ἀγριώτερος &ypworzros sylvestris
ος $ ἔνδοζος ἐνθοξότερος ἐνδοξότατος gloriosus 15
σοφὸς, σοφώτερος, σοφώτατος, SUDIENS.
ις | μακρίς, µακρίτερος, µακρίτατος, longus.
u; | βαρὺς, βαρύτερος, βαρύτατος, gravis.

Ex his facile colligere potes, adjectiva in ος, quorum pe-
nultima est longa, servare o, in comparativis ac superlativis ;
mutare vero in o, cum sit brevis.

Adverte etiam in hac lingua, ex adjectivis in o; non purum,
formari quidem comparativa in τερο:, et superlativa in raros,
sed mutari o in η, in solis comparativis : sic à καλὸς bonus fit
χαλήτερος ?elior, à γοντοὺς CTASSUS, χοντρήτερος C'assior, à usya-
λος Magnus, µεγαλήτερος major, etc. Posset aliquis dicere hujus-
modi comparativa desumi à foemininis καλη, χοντρή, et µεγάλη
addito recos, sed tunc cave ne dicas superlativa «a4Zracos, χον-
τρήτατος, et µεγαλήτατος, hæc enim semper respi(P. 49)ciunt mas-
eulina; quare dicendum erit καλώτατος optimus, χοντρότατος 30 —
crassissimus, et μεγαλώτατος maximus.

Adverte item adjectivum φίλος non habere comparativum in
τερος, et Superlativum in τατος, sed illa exprimere per µεγαλήτε-
pos, et µεγαλώτατος, Ut pod εἶνχι τοῦτος µεγαλήτερος φίλος οδί hic
mihi magis amicus, et µεγαλώτατος φίλος amicissimus. 33

Ex adjectivis in uz, πολὺ: tantum est irregulare, hujus enim
comparativum est vel πολλότερος à moo; inusitato, vel περισ-
σότερος à περισσὸς, undein plurali περισσότεροι major pars, vel
plerique : superlativum vero πολλότατος quan multus à πολ-
λ2ς. Atque hæc de gradibus comparativis et superlativis, super- 4o
est ut nonnulla dicamus de adjectivorum derivatione, ut com-
pletam de illis habeamus doctrinam.

26 PORTII

Adjectiva quaedam sunt primitiva (P. 50) ut χαλὸς bonus,
quædam derivata ut Tewxónow parvus Turca. À primiti-
vis deducuntur alia, quæ diminutiva dicuntur, quorum ter-
minationes sunt in ούτζυιος, n, ov, et in όπουλος, α; ov, ut καλὸς

s bonus, καλούτζιχος, n, ον, subbonus, a, um. et ῥωμπὸς græcus,
ῥωμηόπουλος, α, ον, greculus, a, um, et similia.

A substantivis feminini generis in «, modo exeunt adjec-
tiva in as, ut à γλῶσσα lingua, γλωσσὰς loquax : modo in κὸς ut
à καρδιὰ COT, καρδιακὸς cordialis : modo in pw ut à βάρκα

ιο cymba, βαρκάρης portitor: modo in ov, ut à γυναῖκα mu-
lier, γυναικούλης muliebris: modo in τερὸς, ut a ζημιὰ dam-
num, ζημιατερὸς damnificus ; et tandem in vos, ut à χαπέλα sa-
cellum, καπελάνος sacrarii custos.

Item præstandum est si à neutris deducenda sunt adjectiva,

15 cum hac tamen differentia, quod nominativo (P. 51) plurali
addenda sint, p;, roc, ινὸς et paxo;, ubi in foemininis soli nomi-
nativo singulari imponebantur, sic à χέρατα cornua, additione
v, fit κερατὰς cornutus, à παραμύθια fabulæ, additione
pns, παραμνθιάρης fabulosus, à γέεια barba, γενειάτος barbu-

so tus, à ψώματα mendacia, ψωμµατωὸς, et ψωματάραος mendax,
et hujusmodi plura.

Substantiva foeminina in », modo sua formant adjectiva in
ηρὸς, ut τόλμη audacia, τολμηρὸς audax ; modo in ερὸς, ut βλάβη
noxia, βλαθερὸς noxius; modo in repos, ut λύπη tristitia, λυπη-

as τερὸς tristis : modo in τικὸς, et vc, ut cum honor, τιμητοιὸς et τί-
µιος honorificus, et denique in pa; verso v in «, ut µήτη nasus,
µηταρας nasutus.

Sic etiam à substantivis in o; deduci possunt adjectivain ερὸς,
ut à dodo; dolus, δολερὸς dolosus, à φόθος timor, φοθερὸς timendus

30 etc. in οιὸς, ut à τέλος finis, τελιχὸς finalis, τόπος locus, (P. 52) το-
rexos localis, et alia : in vc, ut ab οὐρανὸς calum, οὐράνιος cc-
lestis : in εινος, ut ab aeco; aquila, ἀετεινὸς aquilinus : in vos, ut
ab ἄνθρωπος homo, ἀνθρωπωὸς humanus ; et tandem in ιάροιος,
ut à ῥόζος nodus, ῥοζιάρικος NOOSUS, κμπος κομπιάρικος, et similia.

ss À neutris in ον fiunt adjectiva in ένιος et ενος, ut à ξύλον li-
gnum, ξυλένιος, et ξύλινος ligneus : item in coc, ut à πρόσωπον
persona, προσωπικὸς personalis. At neutrorum in «, adjectiva
exeunt vel in dom, ut ypœu accipiter, γερακάρης accipitra-
rius : vel in ἄτος, ut μουστάκι MyStAT, µουστακάτος mystacem

0 habens magnum : vel in ταος, ut σχυλὶ canis, σχυλίτοιος σαπέ-
nus : vel sæpissime in ac, ut ψάρι páscís, ψαρὰς piscator, µου-
λάρι mulus, μουλαρὰς mulio, et hujusmodi plura.

GRAMMATICA 27

Fœminina in &, quæ non sunt verbalia habent adjectiva
simpliciter in ræos,ut πόλις urbs, πολιτινὸς urbanus,(P.53) ver-
balia vero si sint in os mutant ç in v, ut χίνησις motus, κινητυκὸς
motivus ; si vero in φις, vel Ex. i vertetur in g, et E in x, ut
βλάψις (quod tamen non est in usu) βλαντικὸς damnificus, et s
φύλαζις conservatio, φυλακτικὸς conservativus.

Sunt etiam non exigui numeri adjectiva, quæ suam des-
umunt originem à verbis, quorum alia sunt in aro;, alia in prog,
alia in χρὸς, quædam in της, et Tes, alia demum in τὸς; ho-
rum autem formationem is omnium optime tenebit, qui græ- 10
coliteralem grammaticam in primis calluerit: Verum ne rudis
et Tyro, et τῶν ἑλληνικῶν µαθηµάτων penitus ἄγευστος ab hac nostra
Græco-vulgari lingua longe videatur arceri, has sibi regulas
observandas proponat.

Primum adjectiva in aro; derivari à presenti mutato ω in 15
a, et addita τος, ut à φεύγω fugio, φευγαάτος fugitivus : (P. 54) item
in »oo; mutato o in », ut a πνίγω Su[foco, πνιγηρὸς suffocato-
rius: item in µος, et precipue a verbis in do versa ζω in pros,
ut à γνωρίζω COJNOSCO, γνώριμος cognitus : item in xo; muta-
tione ω in «, ut à γράφω scribo, γραφυὸς, qui pertinet ad so
scripturam.

Secundoadjectiva in τυκὸς, τῆς et vo; deduci à prima persona
aoristi activi versa ultima syllaba in ræos, τῆς et τὸς, rejectó-
que augmento, ut ab ἐκίνησα movi, fiunt κινητικὸς motivus,
κωητὴς MOVENS, et κωητὸς Mobilis, ἀγάπησα amavi, ayamncos t5
amabilis, ἀγαπητῆς amans, ἀγαπητιαὸς amatorius, unde ἄγα-
run amasia, et similia. Quod si ultima aoristi exierit in £a,
vel da,tunc in formandis adjectivis E verti debet in x et ψ, in
vel φ et a, in τικὸς, τῆς et τος, ut ab ἔσμιχα miscui, fit σμικτὸς
mixtus, σμικτικὸς admixlivus, et ouixrns miscens sic ab ἔγραψα 30
deduci possunt γραπτὸς scríptus, yp&(P.55)prn; scriptor, et
γραφτικὸς qui scribi potest, et ita de reliquis.

CAPUT V.

De Pronomine.

Ῥποπονινα dividi solent in primitiva, possessiva, demon- ss
strativa, relativa, composita, interrogativa, et infinita.

Primitiva sunt tria, ἐγὼ prim» persons : ἐσὺ {u, Secun-
dz persons; τοῦ sui, tertiæ persons. Hæc autem sic flec-
tuntur.

28 PORTII

Sing. Nom. εγὼ ego.
Gen. poo mei, et mihi.
Acc. é£u£yx vel μὲ me.
Plur. Nom. ἐμεῖς nos.
5 Gen. ἐἑμῶν et ἐμᾶς mostrum vel nobis.
Acc. ἐμᾶς νε] μᾶς nos.
Sing. Nom. cv tu.
Gen. σοῦ tui et tibi.
Acc. ῥἐτένα vel oc te.
10 (P. 56) Plur. No. ἐσεῖς VOS.
Gen. ἐσᾶς vel σᾶς vestrum et vobis.
Acc. ἐσᾶς vel σᾶς vos.
Sing. Gen. τοῦ sui vel sibi.
Acc. 1680.
45 Plur. Gen. τῶν suorum vel sibi ipsis.
ACC. cov; SUOS.

Ubi adverte duo priora primitiva habere genitivum plura-
lem similem accusativo; posterius vero carere utroque nomi-
nativo, atque hac omnia tria privari vocativo. Item accusa-

«0 tivum τὸν, quum postponitur alicui verbo assumere :, ut
εἴδατον vidi illum, εἴδατονε.

Possessiva sunt sex, ἐ)ιιόσμου, ἐδικήμου, ἐδικόμου, meus, mea,
meum : ἐδικόσσου, ἐδικήσου, ἐδικόσου tuus, tua, tuum: ἐδιιόσ-
του, ἐδικήτου, ἐδικότου SUUS, δα, SUUM : ἐδικόστου quum ad fce-

:; minina tantum refertur assumit non ineleganter pro του,
της, Videlicet ἐδιχόστης, εδικήτης, ἐδικότης, non solum in singu-
lari, sed (P. 57) etiam in pluraliéduxóguas, ἐδιχήμας, doux; noster,
nostra, nostrum : ἐδικόσσα:, ἐλικήσας, ἐλικόσας vester, ves-
tra, vestrum : ἐδικόστων, ἐδικήτων, ἐλικότων vel ἐδιχόστους, &ui-

30 τους, ἐδικότους €0rum, earum, eorum. Horum masculina, et
neutra ad tertiam pertinent declinationem, foeminina vero ad
Secundam, et µου, σου, του, µας, σας, των et τους, remanent im-
mutata in omnibus obliquis, ut ἐδιχόσμου, ἐδικαῦμου, ἐδιχόνμου, etc.
Dicitur etiam éCwósuov,' δικήµου, δικόµου, ablata e, si præ-

3; cipue preecedat vocalis, vel diphthongus, ut εἶναι δικόµου τὸ
χαρτι, liber est meus.

Demonstrativa sunt duo, τοῦτος vel ἐτοῦτος hic, ἐκεῖνς vel
χεῖνος ille, tertiæ declinationis, quarum fœminina τούτη h&c,
et εκείνη illa, secundae ; et neutra τοῦτο, et ἐχεῖνο hoc, et illud

# tertiæ. Animadvertas rogo, genitivum singularem et plura-
lem juxta regulam non debere circumftlecti, cireumfle(P. 58)cti

GRAMMATICA 29

tamen apud quosdam vel additione alicujus syllabæ, ut fit in
genitivo singulari τούτου Aujus, τουτουνοῦ, τούτης, rournvis, et
in plurali τούτων horum, couzow ; vel sine ulla additione, ut
quum dicunt ἐχεινοῦ pro éxeivou, ἐκεινῆς pro ἐχείνης, et ἐκεινῶν pro
ἐχείνων.

Relativa quatuor enumerari possunt αυτὸς, αὐτὴ, «vro ἔρδο,
ipsa, ipsum, quod interdum sumitur pro £y», ἐσν et exeivos :
ἔποιος, ἔποιχ, ὅποιον, vol ἔγοιος, Éyoux, ὅγοιον quicunque, queæ-
cunque, quodcunque : ὁποῖος, ὁποῖα, Onoicy Qui, qua, quod,
et correspondet articulo literali ὃς, 7, 0 et ἔστις quisquis,
cujus genitivus ὄτωος, accusat. ὅτια, et non plus ultrà.

Ex relativo αὐτὸς, αὐτὴ, αὐτὸ deducuntur composita tria.
Prime persone ἁπατόσμου vel ἁατόσμου eo ipse, αἀτήμον vel
ἁπατήμου, ego ipsa. Secundæ personæ ἁπατόσσου vel ἀτόσσου
iu ipse, ἁπατήσου tu ipsa : et tertie personæ (P.59) ἁπατόστου
vel ἀτόστου Se 2pse, ἁπατήτου vel ἁπατήτης 56 ipsa.

Hec pronomina solum habent utriusque numeri rectum,
obliquis carent, et genere neutro, verum id tantum admittit
tertia persona, cum reperiatur ἁπατότου et ἁπατάτα. Cæteri
casus desumi debent à sequentibus. Et quidem prim: per-
sona. |

Sing. Gen. ἐμαυτοῦμου met ipsius.
ACC. ἐμαμτένμου Me ipsum.

Plur. Gen. ἐμαυτοῦμας nostrum ipsorum.
ACC. ἐμαυτόνμας mos {ρδοδ.

Secundae persona.
Sing. Gen. ἐμαντοῦσου fui ipsius.
Acc. ἐμαυτόνσου Le ipsum.
Plur. Gen. ἐμαυτοῦσας vestrum ipsorum.
ACC. ἐμαντόνσας VOS $psos.

Tertiæ verd persons.
Sing. (Gen. ἐμαυτοῦτου sui ipsius.
Acc. ἐμκχυτόντου Se ipsum.
Plur. Gen. ἐμαυτοῦτους vel éuavroëruv.
Acc. ἐμαυτόντους Vel ἐμαντόντων.

(P.60) Nota hujusmodi pronomina primæ, et secundæ per-
sonæ communia esse maribus ac foeminis immutato prono-
mine µου et σου : tertiæ vero non item, cum pro του foeminina
Sibi adsciscant της, ut τοῦ ἐμχυτοῦτης, et τὸν ἑμαυτόντης, atque

pm»

——

30 PORTII

id tantum fieri debet in singulari, nam in plurali utriusque
generis nomina omnino conveniunt.
Interrogativa pronomina sunt haec τὶς quis et qua, com-
munis generis: ri quid? neutrius ποῖο vel mot; quis
saut qualis? omnis generis ita ut fcemininum exeat in
a, ut ποῖα QUO ? et neutrum in ον, ut ποῖον, quale? de flexione
ποῖος, nulla potest esse difficultas, ideo ponemus tantummodo
declinationem τὶς et «i.

Masc. et Fœm.
ιο Séng. N. ris quis et quæ? Plur. N. rives qui?
G. τίνος G. τίνων
À. τίνα À τήας.
(5. 61) - Neut.
Sing. Nom. τὶ quid?
45 Gen. τίνος
Acc. rti.

Neutrum plurali caret, pro quo usurpatur ποῖα, ut ποῖα πραγ-
para qua res? Differt τις à τοὰς non tantum syllabis in recto,
et in obliquis accentu, cum τωὰς habeat genitivum ro, et ac-

s) cusativum rox, verum etiam significatione, nam cruz; signi-
ficat aliquem, vel nullum, nec est interrogativum, ut «is.

A pronomine ποῖος derivatur κάποιος, χάποια, χάποιον aliquis :
ἔποιος vel ὅγοιος quisquis, et à τις ὅστις quicunque, quæ reti-
nent suorum, ut ita dicam, parentum declinationem.

:3 Demum tria sunt pronomina que dicuntur infinita, δεῖνα
talis et tale, omnis generis. gen. deivoz. acc. dx, caeteris ca-
Tet. τέτοιος, τέτοια, τέτοιον lalis, et ταδεποιὸς, ταδεποιὰ, ταδεποιὸ
talis (Ρ. 62) et fale, atque hæc declinantur integré per omnes
casus et numeros, masculina quidem et neutra juxta tertiae,

30 foeminina vero juxta secundæ declinationis modos, ac for-
mam.

Illud observatione dignum hoc loco censui μοῦ, σοῦ, τοῦ, μὲ,
σὲ, τὸν, τῶν, τῆς et τοὺς: enclyticas appellari voces, quod vel pro-
prium amittant accentum, vel illum ad præeuntem, ac præ-

3; cedentem syllabam remittant. Hoc autem tribus modis, ut
plurimum potest contingere.

Primo si antepenultima præcedentis dictionis acuatur, vel
penultima accentum habeat circumflexum, ut τὰ »piuat& µου
peccata mea, ἡ Μοῦσα σου Musa tua, τὰ λόγια του verba sua, etc.

4 — SecundoSsi vox antecedens enclyticam accentum habeat acu-
tum in penultima, vel gravem in ultima, pronomina illa peni-

GRAMMATICA 31

tus quidem(P.63) suum deponunt accentum, at gravis transit
in acutum, ut ó λόγος του verbum suwm, τὸ πουλίµου avis
mea: circumflexus tamen remanet immutatus, ut κινῶ cc mo-
veo te : idem præstatur si ultima prioris vocis acuatur.

Tertio et ultimo usus obtinuit in enclyticis pronominibus ;
suum ipsorum accentum retinere, quando præpositionibus
conjunguntur, vel conjunctionibus disjunctivis, ut διὰ σὲ
propter te, non διά σε, et ñ μὲ σκοτώνω ἡ σέ ἐλευθερώνω vel me
occido, vel te libero, et similia.

CAPUT VI. 10
De Verbis.

Ur facile est hodiernae Grecs lingue Verborum conju-
gationes exponere, cum multiplicem illam tot temporum, modo-
rümque respuerit distinctionem, ita quoque (P. 64) perarduum
esse constat eadem in certas distribuere classes, certísque 5
sedibus collocare, tam ob defectum futuri, quam propter di-
versam finalium characteristicarum varietatem, ne dicam
corruptionem. Ceterum antequam ad istam terminationum
farraginem deveniamus, non abs re videbitur nonnulla præ-
mittere, quæ ad faciliorem Verborum notitiam requiruntur. so

Verba igitur omnia vel sunt activa, quorum nota est o,
et formant passiva in µαι, vel passiva ab activis deducta,
vel neutra qux desinunt in «e, sed nullum efficiunt passi-
vum in µαι, vel demum deponentia, quæ vocem ac sonum
habent passivum, at significationem activam; rejiciantur ss
ergo ab hac lingua verba communia, seu, ut Grammatici
loquuntur, media. Sunt etiam alia verba quas dicuntur im-
personalia, non (P. 65) quod nullius sint persons, cum effe-
rantur in tertia persona; sed quod ad nullam certam, et deter-
minatam personam referantur, ut quum dicimus πρέπει νὰ 30
ἀκολουθήσωμεν τὴν ἀρετὴν, καὶ νὰ ἀφήσωμεν τὴν χακίαν Oportet
ut virtutem sequamur , vititmque relinquamus, illud
"pere: nullam habet personam, quam certo et definite res-
piciat.

Dividuntur supradicta verba duas in partes, quarum una ss
nuncupatur barytonorum, altera circumflexorum, verba
nanque in ut, nec per somnium quidem vidit unquam praesens
Grecia. Utraque verba duos habent, ut nomina, numeros
singularem et pluralem, tres personas, quinque tempora,

32 PORTII

quorum tria sunt simplicia Præsens, Imperfectum, et Per-
fectum, duo vero composita, Plusquam-perfectum, et Futu-
rum, modos item quinque Indicativum, (P. 66) Imperativum, :
Optativum, Subjunctivum, et Participium. Carent Infinitivo
s pro quo utuntur Subjunctivo. Verba quc vulgo appellantur
auxiliaria, quibus supradicta illa tempora composita expri-
muntur duo precipue sunt θέλω volo, et ἔχω habeo, hoc
quidem utimur ad exprimendum Plusquam-perfectum, illo
vero Futurum et præsens Optativi, per suum Imperfectum
10 ἤθελα vellem.

Jam barvtonorum Conjugationes tradamus, quarum
numerus à varia Perfecti, seu aoristi terminatione colligi
debet. Cum igitur Perfectum modo exeat in φα, modo in £a,
et cx, modo in quatuor liquidas À, u, v, o, pro hujusmodi

is quadripartita Perfecti desitione, quatuor etiam nos bary-
tonorum conjugationes instituemus.

Prima est in (o, βγω, πω, qu, et cro, ut αλείθω ungo,
νίόγω lavo, λάμπω (P. 67) fulgeo, γράφω scribo, ἀνάφτω
accendo, perfectum habet in dz, ut ἄλεψα unti, ἔνιψα

ο lavavi, ἔλαυψα affulsi, ἔγραψα scripsi, ἄναψα accendi. Ad
hane conjugationem revocari possunt verba in eu» vel εὔχω
et πώγω, ut βασιλεύω vel βασιλεύγω regno, et σκηύγω inclino,
quorum perfectum apud quosdam Græcos exit in ja, ut εδασί-
Asa pro εξασίλευσα regnavi, et ἔσκνψα inclinavi, fortassis .

>; Similitudo soni ευσα et ex, eos in hujusmodi mutationem,
vel potius errorem induxit.

Secunda in γω, xo, Χνω, Χτω, χω; yv», σσω et ζω precipue
trisyllabum et dissyllabum, et quod ante £ assumit «, ut
πνίγω Suffoco, πλέκω mnecto, δείκνω ostendo, τρέχω curro, pixco

404040; σποώχνω impello, ów»ro persequor, τάσσω pro-
mailto, κράζω et φωνάζω voco seu clamo, perfectum habet
in £a, üt ἔπνξα suffocavi, ἔπλεα meri, ἔθειῖα ostendi, ἔτρεξα
cucurri, &iza jeci, ἔσπρω(Ε. 68)2z impuli, ἔλιωζα persequutus
Sum, ἔταία promisi, ἔχραζα et ἐφώναξα vocavi, seu clamavi.

x; lertia in do, 0», o purum, et in ζω quadrisyllabum, et
precipue quod habet ι ante 5, ut προδίλω prodo, ἀλέθω molo,
ακούω QUO, σκοτειιαζω adumbro, et γνωρίζω cognosco, per-
fectum efficit in σα, ut ἐπρόλωσα prodidi, ἄλεσα molui,
ἄχουσα QUdivi, εσκοτείνιχσα aduinbravi, et ἐγνώρισα cognovi.

# Ad hanc conjugationem spectant omnia verba in ώνω à græco-
literali deducta in όω, et omnia illa quæ in Græco-vulgari
assumunt v ante o, ubi prius desinebant in o purum, ut

GRAMMATICA 33

τελειώνω perficio, ἐτέλειωσα perfeci, dem ligo, ἔδεσα ligavi,
ἐνλύνω Vestio, &iusx vestivi, et alia quae per o purum scri-
bebantur, ut raie, δέω, et ἐνδύω.

Quarta denique continet verba in 4», po, vo, co, ut νάλλω
canto, κάµνω facio, κρίνω judico, «cito corrum(P. 69)po, per- 5
fectum vero in /z, ua, vx, cz, ut &ixAx cantavi, ἔκαμα feci,
&oux judicavi, &usx corrupi. Ubi adverte quum duplex
est aux in presente, perfectum primum tantum ser-
vare, ut evo ver bero, ἔδηια verberati, etc.

MODUS CONJUGANDI T)

VERBA BARYTONA.
Verbi Activi Indicativi.

Pres. Sing. γράφω, γράφεις, γράγει Scribo.
Plur. yoxqous, γράφετε, γράφουσι, vel γράφουνε.
Tertiæ persons pluralis numeri, quod in : desinit, 1:
additur more Attico v, si precipue subsequatur
vocalis.
Imp. Sing. έγραφα, ἔγραφες, ἔγραφε Scribebam.
Plur. ἐγράφομεν, ἐγράγετε, cypAqast vel ε εγράφανε.
(P. 10) Perf. Bing. ἔγραψα, ἔγραψες, ἔγοαψε, scripsi. 20
Plur. efiam ἐγράφε TE M ird vel ejoa.
Plusq. Sing. είχα γοάφψει, εἶγες γράψει, i yoxyat scripseram.
Plur. εἴχαμεν Ὑοάψει, εἴχετε ypxLe, εἴχασι vel εἴχανε
7px a.
Vel alio modo. 203

Sing. εἶχα γραμμένα, εἶχες γραμμένα, etys γραμμένα Scrép-
seram.
Plur. εἴγαυεν γραμμένα, εἴγετε γοαμμένα, εἴγασὶ Vel εἴγανε
. γραμμὲνχ.
Fut. Sing. θέλω γράφει, θέλεις γράψει, θελει γράψει scribam. 30
J'lur. 0έλομεν γράψει, Deere γράφει, θἔλουσι γράψει.

Vel aliis magis corrupté.

Sing. 0ὲ px Vo, 0: γράψεις, 6& γράφει scribam.
Plur. 0 γράφομεν, 0€ γράφετε, 0: γράβονσι.

MEYER. GRAMM. GRECQUE. 3

34 PORTII
(P.71) Imperativi.
Pres. Sing. γράφε scribe. 25 γοάψει scribat.
Plur. à; yoxbouss, γράψετε, ἃς γράψονσι.
Formatur à tertia persona perfecti Indicativi ablato
5 e augmento Svllabico : caret proprió prima persona,
cam tamen mutuatur ab optativo addita particula ας, ut
as οάψ scribam, et significationem habet indetermi-
natam, et indifferentem.

Optativi.

10 Pres. Sing. ἄνποτες νὰ vel as yoXbe, ἄμποτε νὰ γράψης, νὰ
yox uténam scribam.
Plur. ἄμποτες νὰ γράψωυεν, νὰ γράψετε, νὰ γραψουσι.
Imper.Sing. Y0:x γράψει, Ἴρελες γράψει, Ίθελε γράψει scri-
berem.

15 (P. 72). Plur. Ἰθέχαμεν Ύραψει, θέλετε yodba, Ἰθέλασι γοάγει.
Dicitur etium ἅμποτες νὰ &yox?z, vel a; ἔγραφα, et tunc
idem est cum imperfecto indicativi. Sic etiam reliqua
tempora eadem sunt cum supradictis indicativi appo-
sita tantum particula a; vel aumo:zez va.

20 Suljunctivi.

Pres. Sing. νὰ γράφω, νὰ γράφῃς, vx yoxyn "t scribam.
Plur. νὰ Ὕοάγωμεν, νὰ γράφετε, νὰ ynxoust.

Est etiam aliud præsens ab aoristo, seu perfecto
indicativi formatum, cujus significatio non est aded

25 præsens ac determinata ut prior, sed indifferens maxi-
méque in usu apud recentiores Græcos, hoc modo.
Sing. vx ypxlo, νὰ yox Voz, νὰ ypxbr ut scribam.

(P. 13) Plur. νὰ ypxbœuer, νὰ γράφετε, νὰ γράψουσι.

Reliqua tempora sunt eadem, quæ in indicativo

30 additis tantüm particulis νὰ, et διὰ νὰ, ut ἂν δὲ,
αἀγκαλὰ καὶ licet, ὅταν cin, et ἀνισωσγαὶ δὲ.

Nota tamen plusquam-perfectum, præter illum mo-
dum quo exprimitur in indicativo posse etiam sic
efferri, scilicet ἂν Ίθελα γράψει δὲ scripsissem, et tunc

jj idem est cum imperfecto optativi.

Futurum etiam diversis modis, præter illum decantatum
indicativi, pro varietate sermonis usurpatur. Nam
cum Latine dicimus, cun scripsero, Græcè vertetur
ὅταν θέλω γράψει vel où γράφω, χαλὰ xxi θέλω ἔχει yoxu-

T μένα licet scripsero, et reliqua.

(P. 14)

GRAMMATICA 39
Infinitivi.

Præsens, et alia tempora eadem omnino sunt cum tempori-

bus subjunctivi, retenta sola particula να, ut vx yzxlo

scribere, νὰ ἔγραφα, etc.

Participii.

Præsens, et alia tempora duobus modis exprimuntur vel

Præs.

simpliciter, et indeclinabiliter mutando o præsentis
indicativi in o, etaddita syllabay:zs, ut γράφω scribo, ypz-
φοντας SCribens, et hoc participium est omnis generis,
vel mutuando participium ἔστοντας, et praesens subjunc-
tivi, ut ἔστοντας καὶ vx γυάψω scribens, vel cuin. scri-
berem, ita ut verbum νὰ γράφω varietur quod nume-
rum, et personam cum opus fuerit. Reperitur etiam
apud nonnullos Græcos quoddam participium in µενος,
quod li(P. 1ó)cet vocem habere videatur passivam,
revera tamen activam sibi vindicat significationem,
formatur ab imperfecto activo indicativi ablato aug-

mento, et addita syllaba μενος, ut à πηγαίνω 60, ἐπήγαινα '

ibam, fit participium myxwxuevos iens.
Verbi Passivi Indicativi.

Sing. γράφουαι, γοάφεσαι, γράφεται Scribor.

Plur. γραφουμεσΏεν vel γραφόμεβα, γραφοῦσθε Vel /ράγεσθε,

γράφονται. |
Imp. Séng. ἐγράφουμουν, éyoxmouoou, ἐγοάφουνο vel ἐγράφετον
scribebar.
Plur. ἐγραγούμεσθεν, ἐγραφοῦσθε vel εγράφεσύε, ἐγραφουντον
vel ἐγραφονούντασι *. 1
Perf. Sing. ἐγράφρηκα, εγράφθικες, ἐγράφθηκε Scriptus fui.
Plur. ἐγραφθήκαμεν, ἐγραφθήκατε, ἐγραφθήκασι vel ἐγραφθή-
κανε.
(P. 163) Vel alio modo elegantiore.

Sing. ἐχράφθην, ἐγράφθης, ἐγοάφη.
Plur. ἐγράφθηµεν, ἐγράφθητε; ἐγραφθησαν.

1. P. 75, I. 18, l'édition originale porte ἐγραφονύντασι.

2. P. 76 de l'édition originale, le texte porte eus 029i, ai /AUEY Πραφθή,
θελεις 402301, θέλει γραφθή, θέλουσι ypag95, ἴβελε γοαφθὴ. L'iota souscrit est
tombé dans l'impression. Cf. p. 25 de l'éd. princeps, plus haut p. 15, qui
correspond à la p. 25 de l'éd. pr.

36 PORTII

Plusq. Sing. εἶχα γραφθῇ, εἶχες 7paQ0h, εἴχε γραφθῇ scriptus
eran vel fueram.
Plur. εἴχανεν γραφθῇ, εἴχετε γραφθῇ, εἴχασι γραφθὴ.
Fut. Sing. θέλω γραφθῇ, θελεις γραφΏῇ, θέλει γραφθῇ scribar.
5 Plur. θέλοµεν γοαφθῇ, θέλετε γραφθῇ, θέλονσι γοαφθῇ.
Imperativi.
Pres. Sing. γράφου scribare, xs γραφθῇ scribatur.
Plur. a; Ὑραφθοῦμεν (γραφβῆτε) s Ὑραφθοῦνε vel ἆς
γραγθοῦσι.
10 Optativi.
Pres. et Imp. Síng. #chx γραφθῆ, fürs; γραφθῇ, ἴθελε γραφθὴ
utinam. scriberer.
Plur. Ἰθέλαμεν γραφθῇ, θέλετε γραφθῇ, Ἰθέλασι γραφθῇ.
(P.77) Reliqua tempora sunt eadem cum indicativo appositis
15 tantum particulis ἄμποτε vx vel a;. Adde tamen
plusquam-perfectum posse etiam exprimi hoc modo.
Plusq. Sing. à; ἵμουν γραμμένος, n, ον, &s Yrou γραμμένος,
&s ἦτον γραμμένος, tinam scriptus essem.
Plur. à; Ἴμεσθεν γραμμένοι, ax, a. à ἤσθενε γραμμένοι,
20 ἃς ἤτονε γραμμένοι. |
Subjunctivi.
Pres. Séng. νὰ γραφθῶ, νὰ γραφθῆς, νὰ γραφθῇ ut scribam.
Plur. va γραφθοῦμεν, vx γραφθῆτε, vx γραφθοῦσυ.
Reliqua ut in indicativo cum particulis illis νὰ, διανα,
25 ἂν, σὰν, etc. Infinitivus convenit cum subjunctivo.
Participii.
Pres. Sing. γραμμένος, γραμμένη, γραμμένον Scriptus, a, um.
(P. 18) Plur. γραμμἔνοι, γραμμέναις, γραμμένα scripti, ta, ta.
Desumitur hujusmodi participium à perfecto passivo
30 participii græcoliteralis ablato augmento syllabico,
utà γεγραμμµένος ablato γε, remanet γοαμμένος, sic à νενιχη-
µένος victus ablato νε fit wxruévos, et sic de omnibus
passivæ vocis.

De Verbis Circumflexis.

s | Due sunt verborum circumflexorum conjugationes, qua-
rum prima est in εις ete, secunda vero in & et à. Utraque
habet perfectum in σα, sed penultima modo est e, modo x, modo
denique «. Pro quo

Adverte in prima Conjugatione penultimam perfecti tunc

GRAMMATICA 31

assumere η, quando penultima præsentis est longa, ut τραγουδῶ
CGnO, ἐτραγούδησα Cecini, πατῶ Calco, ἐπάτησα calcavi. Ex-
(P.79‘)cipe χωρῶ capio, ἐχώρεσα cepi. Quando vero est brevis,
penultimam perfecti exire in e, saltem ut plurimum, ut πονῶ
doleo, ἐπόνεσα dolui, καλῶ voco, ἐκάλεσα vocavi, βαρῶ per- s
culio, ἐδάρεσα percussi, etc.

In secunda conjugatione penultima perfecti sæpissime est
in », ut αγαπῶ GO, ἀγάπησα απιαυὲ, νικῶ VÍnCO, ἐνίκησα
vici, et alia innumera; excipe γελῶ rideo, ἐγέλασα Τ18ὲ, διφῶ
sitio, ἐδίψασα sitivi, πεινῶ esurio, ἐπείνασα esurivi, χαλῶ des- 10
iruo, ἐχάλασα destruxi, σχολὼ vaco, ἐσχόλασα vacavi, ῥιγῶ
frigeo, ἐρίγασα frigui, quoa consumo, ἐφύρασα consumpsi :
et quadam verba in ερνῶ, ut ζερῶ vomo, ἐξέασα VOMUI,
κερῶ infundo, ἐκέρασα infudi, περνῶ Supero, ἐπέρασα SUpe-
ravi : item monosyllaba ut exo disrumpor, ἔσκασα disrup- 15
tus sum, σπῶ vello, ἔσπασα velli, quorum composita retinent
eandem penultimam. ἐπαινῶ vero, et καταφρονῶ ha(P. 80)bent
c, in penultima preteriti ut ἐπαίεσα laudavi, ἐκαταφρόνεσα
contempsi. Hzc autem sunt penitus anomala βαστῶῷ duro
vel tolero, ἐδάσταζα duravi vel toleravi, πετῶ volo, ἐπέταξα 20
volavi, et ejus composita.

Exemplum Verbi Circumflexi in εἲς.

Verbi Activi Indicativi.
Pres. Sing. πατῶ, πατεῖς, πατεῖ calco.
Plur. πατοῦμεν, πατεῖτε, πατοῦσι Vel πατοῖνε. 25
Imp. Sing. ἐπάτουν, ἐπάτειες, ἐπάτειε calcabam.
Plur. ἐπατούσαμεν, ἐπατεῖτε, ἐπατοῦσαν.
Perf. Sing. ἐπάτησα, ἐπάτησες, ἐπάτησε, calcavi.

. Plur. ἐπατήσαμεν, ἐἑπατήσατε, ἐπάτησαν vel ἑπατήσασι.
Plusq. Sing. εἶχα πατήσει, εἶχες πατήσει, εἶχε πατήσει calcaveram. xo
(5.81) Plur. εἶχαμεν πατήσει, εἴχετε πατήσει, εἴχασι πατήσει.

Fut. Sing. θέλω πατήσει, θέλεις πατήσει, θέλει πατῆσει calcabo.
Plur. θέλοµεν πατήσει, θέλετε πατήσει, θέλουσι πατήσει.

Imperativi.
Pres. Sing. πάτησε calca tu. à; πατήση calcet ille. 35
Plur. à; πατήσωµεν, πατήσετε, ἃς πατήσουνε.

1. P. 78, 1. 15, l'édition originale porte a; et à.— P. 79,1. 7, penulti.
à la fin de la ligne, avec un point.

PORTII

Cæteri modi et tempora conveniunt cum Indicativo, additis

de more particulis illis διακριτικαῖς vx, διανὰ, ἄνποσες, etc.
ut constat ex Darytonis.

Participii.

s Pres. πατῶντας, omnis generis et indeclinabile formatur à

(P. 82)

Pres.

10
Imp.

Plusq.

20
Fut.

præsenti indicativi addita tantum syllaba vraz, ut πατῶ,
πατῶντας calcans.

Verbi circum/lexi Passivi Indicativi.

Sing. πατοῦωαι, πατειέσαι͵ πατεῖται Vel πατειέται calcor..

Plur. πατειούμεσθεν, πχτειοῦσθε vel πατειέσθε, πατειοῦνται.
Sing. ἐπατειούµουν, ἐπατειούσου; ἐπατειοῦντο Vel ἐπατειέτον
calcabar. |
Plur. ἐπατειούμεσθεν; ἐπατειοῦσθε Vel ἐπατειέσθε, επχτειοῦνταν.
Sing. επατήθηνα vel ἐπατήθην, ἐπατήθηκες vel ἐπατήθης,
ἐπατήθηκε vel επατήθη calcatus fui.

Plur. ἑπχτηβήκαμεν vel ἐπατήθωμεν, ἐπατηθήκατε vel έπα-
τήθητει ἐπατηθήκασι vel ἐπατήθησαν.

Sing. εἶχα πατηθῆ, εἶχες πατηθῆ, εἶχε πατηθὴ calcatus fue-
Tam.

Plur. εἴχαμεν πατηβῆ, εἴχετε πατηθῆ, εἴχασι πατηθῇ.
Sing. θέλω πατηβῆ, θέλεις πατηβῆ, θέλει πατιθῆ calcabor.

(P. 83) Plur. θέλοµεν πατηθῇ, θέλετε ravra, θέλουσι πατηθη.

Imperativi.

Pres. Sing. πατήσου calcare lu. à; nazv95, calcetur ille.

Plur. xs πατηθοῦμεν, πατηθῆτε, a; πατηθοῦνε vel πατηθοῦσι.
et reliqua ut in γράφοµαι.

Participii.

Pres. πατηµένος, πατηµένη, marruévoy, calcatus, a, um. à Græ-

co-literali πεπατηυένος priore syllaba recisa : vel (ut mo-
rem geram iis qui Græco-literalem grammaticam non
legerunt,) ab ἐπάτησα perfecto activo indicativi, mutata
σα in µενος, quia penultima est longa, nam quum est
brevis remanet c, et vertitur tantuma in µενος, ut patet
in ἐκάλεσα VOCAVI, καλεσμένος vocatus. quod etiam verum
est in Verbis barytonis, quorum præte(P. 84)ritum
est in σα, ut ὁμόνοιασα conveni, ὁμονοιασμένος qui cum
alio convenit : quorum autem preteritum est in
Ya, $ vertunt in µ et « in µενος ut ἔγραψα scripsi,

GRAMMATICA |. 89

γοαμμένος Scriptus : quorum in £x (dummodo non ve-
niant ab aliquo præsente in £o) mutant Ein y, et a in
µενος, ut ἐδιάλεία selegi, Φιαλεγωένος selectus; dixi dum-
modo non veniant ab aliquo presente in ζω, quia
tunc £ transit in z, ut à κράζω 9000, É«oata, χρασµένος, 5
φωνάζω Clamo, ἐφώναία, φωνασμένος clamatus, etc. imo
in iis, quæ derivantur à verbis in σσω mutant E præ-
teriti in 4, ut τάσσω promitto, ἔταξα, ταµμµενος promis-
sus. Tandem ubi sunt immutabilia À et p, observantur
mutatione « in μένος, et ablatione augmenti syllabici
si fuerit, ut éjaAa (P. 85) cecini, 'aXu£vo; cantatus, ἔσ-
πειρα Semáinavi, enzoucvos seminatus. Ubi duo adverte
primum penultimam perfecti in ρα, verti semper in α
in participio passivo, ut patet in exemplo posito, et in
aliis infinitis. Secundum verbum yaiooux leor, ex-
cipi ab hac regula, utpote anomalum, cujus perfec-
tum est ἐχάοηκα lavtatus sum, participium autem pas-
sivum χαρούμενος lœtus.
Sola præterita in px formant participia passiva in µενος mu-
tando α in e, ut ἔκαμα feci, καμωμένος factus. Sed in vx ver- 20
tunt v in p, et α in μένος ut ἔχρυα judicavi, χριµένος judi-
catus.

Hic modus formandi participia passiva à perfecto activo fa-
cilior sinecontroversia, aptiórque ad instruendum tyronum
animos videtur illo, quem tradidit P. Hieronymus Germanus οὔ
Societatis Jesu in Dictionario (P. 86) suo Italo-Græco ani-
madversione 4. de formatione participiorum, nam cum dicat
participium passivum formandum esse à presente passivo
mutando αι in e, et addendo vs, ut à 7ozgoua inquit, fieri de-
bet yoxpouevos. Deinde vertendo qo in p, ypauuévos Scriptus, 30
non unum nobis effingit participium, sed plura, præterquam
quod etiam non tradit regulam generalem pro omnibus aliis
verbis, ut patet in σθείροµαι corrumpor, cujus participium
est φθαρµένος corruptus, et in χαλοῦμαι destruor, cujus par-
ticipium χαλασμένος destructus, nec potest dici quomodo for-
mari possint à præsente. Hæc autem obiter dixi non ut talis
tantíque Viri auctoritati derogarem, qui optime omnium nos-
tris hisce seculis arcana hujus Grece linguæ penetravit,
multósque nobis Gordianos nexus mira dilucidáque brevitate
dissolvit, sed ut faciliorem (P. 87) meo judicio, incipientibus
viam aperirem ad participiorum passiva: vocis efformatio-
nem.

—

[d
Π

40 PORTII

Circumflexorum in à; Exemplum.
Verbi Activi Indicativi.
Pres. Sing. ἀγαπῶ, ayxr2;, cyxni amo.
Plur. αγαποῦμεν, αγαπάτε, ἀγαποῦσι vel αἀγαποῦνε.
5 Imper. Sing. αγάπουν, αγαπας, ἄγαπα. amabam.
Plur. ἀγαπούσαμεν, ayant, αγαποῦσαν.
Perf. Sing. ἀγάπησα, αγάπησες, ἄγάπησε amavi.
Plur. αγαπήσαµεν, αγαπήσατε, αγαπήσασι vel ἀγαπήσανε.
Plusq. Síng. cya αγαπήσει, εἶχες ἀγχπήσει, εἶχε ἀγαπήσει απια-
10 veram.
Plur. εἴχαμεν ἀγαπήσει, εἶχετε ἀγαπήσει, εἶχασι αγαπήσει.
Fut. Séngy. Jo ἀγαπήσει, θέλεις αγαπήσει, (P. 88) θέλει αγαπήσει
amabo.
Plur. θέλοµεν αγαπήσει, θέλετε αγαπήσει, θέλουσω ἀγαπήσει.

15 Imperativi.

Pres. Sing. αγάπησε vel αγάπχ ama tu. à; ἀγαπήσῃ amet
ille. .

Plur. x αγαπήσωμεν, ἀγαπήσετε vel ἀγαχπᾶτε, as αγαπή-
cow. Cetera vide ut in barvtonis.

20 Participii.

Pres. Sing. ἀγαπῶντας amans. ab αγαπῶ accentu immutato,
et addito tantum vrac, est omnis generis, et numeri.

Verbi Passivi Indicativi.
Pres. Sing. ἀγαποῦμαι, ἀγαπᾶσαι, αγαπᾶται Qmor.

25 Plur. ἀγαπούμεσθεν, ayxnào0:, αγχποῦνται.
Imp. Sing. ἀγαπούμουν, ἀἄγαπουσου, œyxroïro, Vel ayznárov
amabor.

(P. 89')Plur. αγαπούμεσθεν, ἀγαπᾶσθε, γαποῦνταν.
Perf. Sing. ἀγαπήθηκα, αγαπήθηλες, αγαπήθηκε amatus fui.

30 Plur. αγαπηθήκαυεν, αγαπηθήκατε, αγαπηθήκασι.
Plusq. Sing. sx ἀγαπηδὴν εἶχες αγαπηθὴ, εἶχε ἀγαπηθὴ amatus
fueram.

Plur. εἴχαμεν αγαπηθη, εἴχετε cyan, εἴχασιν xyxnrfin.

1. P. 89, lignes 7-8 de l'édition originale, le texte porte εἴχες 7yorx9z,
eus ἀγαπχθᾳ. De même &yarr0, sans iota souscrit, à tout le paradigme du
plur. du plusq., du futur et de l’impér. prés., où le texte donne aussi fac
ut amaris, —P.90 et 91, on lit σταθῃ dans le texte, à tout le paradigme.

GRAMMATICA 41

Fut. Sing. θέλω ἀγαπηθῇ, θέλεις œyarrôn, θέλει αγαπιθῇ amabor.
Plur. Θέλομεν ἀγαπυβῇ, θέλετε ἀγαπηθὴ, θέλουσιν yaris.

Imperativi.

Pres. Sing. ἀγαπήσου fac ut ameris. a; αγαπηθῇ ametur ille.
Plur. à; αἀγαπιβοῦμεν, αἀγαπηβῆτε, às αγαπιβοῦν. Reli- 5
qua ut in Barytonis.

Participii.
Pres. ἀἂγαπημενος, ἀγαπημένη, ayamrutvo amatus, a, um. vide

quæ (P. 90) diximus in participio verbi πατοῦμαι. Atque
hzc de circumflexis. 10

Dx ΥΕΕΒΟ SUBSTANTIVO εἶμχι. DE AUXILIARIBUS θέλω ET ἔχω,
ALIÍSQUE VERBIS ANOMALIS.

Verbi S'ubstantivi Indicativi.

Præs. Sing. eux, εἶσαι, εἶναι Sum.
Plur. εἴμεσθεν, εἶσθε, εἶναι. 15
Imp. Sing. ἥμουν, ἤσουν, ἦτον eram.
Plur. ἦμεσθεν, rate, ἦταν vel ἧσαν.
Perf. Sing. ἐστάθικα, ἑστάθγχες, ἑστάθηκε fui.
Plur. ἐσταθήκαμεν, éorafiaate, ἐσταθήχασι vel ἑσταθήκανε.
Plusq. Sing. εἶγχα σταθῇ, εἶχες σταθῇ, εἶχε σταθῇ fueram. 20
Plur. εἴχαμεν aza05, εἴχετε σταθῇ, € yav: σταθῇ.
Fut. Sing. θέλω σταθῇ, θέλεις σταθῇ, θέλει σταθῇ ero.
(P.91) Plur. θέλοµεν σταθῇ, θέλετε σταθῇ, θέλουσι σταθῇ.
Dicitur etiam non incongrué :
Sing. θέλω emma, θέλεις tsar, θέλει εἶναι. 25
Plur. θέλοµεν εἶσθαι, θέλετε εἴσλχι, θέλουσιν εἰσθαι.
Imperativi.
Pres. Sing. à: εἶσχι sis tu. à; etvx sit ille.
Plur. ἂς εἴαεσθεν, a; εἶσθε, a; εἶνχι͵ et cætera ut in
Indicativo. 30
Participii.
Pres. ὄντας cum sim, omnis generis, numeri, et personæ.

Dicitur etiam ἔστοντας vel ἔσσοντας, sed uná cum par-
ticula xai, et aliquo verbo.

42 PORTII
Verbi θέλω Indicativi.
Præs. Sing. θέλω, ἠέλεις vel Οἳς, θέλει vel 6: volo.
Plur. θέλοµεν vol θέωεν, θέλετε vel (PD. 0902) θέτε, βέλουσιν vel
θεσι͵ et dou vel μα
ὁ Imper. 2111. ἔθελα vel Ἰθελα, ἔθελες, ἔθελε volebam.
Plur. ἐθέλαμεν, ἐθέλετε, θέλανε vel εθέλασι.
Perf. Sing. ἐθέλησα vel ἠθέλησα, ἐθέλησας, ἐθέλησε volui.
Plur. εθελήσαμεν, ἐθελήσατε; ἐβελήσανε vel εθέλησαν, vel
ἐθελήσασι.
10 Plusq. Séng. etyx θελήσει, εἶχες θελήσει, εἶγε θελήσει. volue-
ram, etc.
Fut. Sing. θέλω θελήσει, θέλεις θελήσει, θέλει θελήσει volem, etc.
Imperativi.
Pres. Sing. rue vx θέλης fac ut velis. az wxun vx θέλη velit
15 ille.
Plur. A; wxumuzs νὰ θἔλωμεν, κάμε νὰ θελετε; Ga κάμουν νὰ
θέλουνε, vel &; γάμουσι νὰ θέλονσι.
Dicitur etiam in secunda persona singulari κάμε vx θε-
Añons, etc.

«o (P. 93) Participü.
Pres. θέλοντας, volens. omnis generis, numeri, ac persona.

Verbé £y» Indicativi.

Ῥγωβ. S'ing. Exo έχεις, ἔχει habeo.

Plur. 2422221 ἔχετε, ἔχονσι VO] ἔχουνε.
2; Imp. Sing. είχα, ειχες, ειχε habebam.
Plur. εἴγαμεν, εἴχετε, εἶχανε Vel εἴχατι.

Perfecto proprio, et plusquam-perfecto caret, pro quibus
utitur perfecto, et plusquam-perfecto verbi κοατῶ teneo,
ut ἐκράτησα habui veltenui, εἶχα κοατήσει habueram,

30 vel tenueram.

Fut. Sing. θέλω ἕ ys θέλεις ἐ ἔχειν θέλει ἔχει habebo.

Plur. ο λομεν à ἔχει, θέλετε ἔχει, 0έλουσιν ἔχει.

(Ρ. 94) Imperativi.
Praes. Sing. ἔχε habe. Z; &ya habeat ille.
jb Plur. ας ἔχωμεν, ἔχετε, a5 ἔχουσι Vel ἔχουνε,
Participii.
Pres. ἔχοντας habens. omnis generis, numeri, ac persons.

GRAMMATICA 43

Age jam anomalorum aliorum precipua flexiones in
medium afferamus.
Anomala, quæ potui in hac lingua notare, quanvis ordine

alphabetico ad majorem eorundem cognitionem, ac distinc-
tionem collegerim, ac distribuerim, generatim tamen reduci s
possunt ad illa, quae desinunt in zv», quorum perfectum in
σα, Ut ἁμαστάνω pecco, ἁμάρτησα peccavi.ltem in αίνω quo-
rum perfectum modo est in v«z, modo in σα ut inferius
patebit. item in ένω, quorum perfectum in εσα, et denique
omnia composita verbi ἔχω, quæ eandem cum illo sor(P. 95)- 10
tiuntur conjugationem. Jam singula ordine literarum
exponamus.
A

Ἀμαρτανω pecco. perf. ἁμάρτησα peccavi.

Ανηξαίνω ascendo. perf. ὠνέδηια ascendi. imperativi pra- 45
sens ἀνέθα ascende. Nota βαίνω simplex non reperiri, sed
ejus composita frequenter apud nostros Græcos usurpari ; quæ
tamen omnia sunt anomala.

Avyxerew) Tresuscito alios. perf. ἀνάστησα resuscitavi. At
ἀνχστένουαι Surgo. perf. habet αναστάθηκα suriexi, et impe- 2
rativum ἀνχστάσου Surge.

Αποζγαίνω finem. sortior. perf. ἀπόθγα vel αποθγῆκα, val
ar rex finem sortitus sum.

Adam augeo. perf. αὔξησα et αὐξαίνω, πὔξησα. |

Ἀφήνω, relinquo. perf. ἄφησα, reliqui. 25

Βάξω, βάλλω vel favo pono. perf. ἔθαλχ posui. et imperat.
βαλε pone.

(P. 96!) Βιζάνω sugo. perf. εξίζασα suxi.

Βλέπω video. perf. ειδα vidi. unde fut. θελω εἰδῇ videbo. 30

Βόσκω pasco. perf. ἐθόσκησα pascui. [όσκομαι vero pascor. |
perfectum habet ἐδοσκήθηκα pastus sum.

Γδήνω spolio. perf. ἔγδησα spoliavi.

A 35

Δένω lígo. perf. ἔδεσα ligavi.

Δίόω vel δίω do. perf. ἔδωκα vel ἔλοσα dedi. imperat.

1. P. 96, 1. 3 de l'éd. orig., le texte porte sidz. — P. 97, 1. 10 de
l'éd. orig., le texte porte εὐτύχησα.

44 PORTII

do; da. et in plurali dore date. passivum δίδοµαι habet
ἐλώθηχα datus sum. imper. ὁόσου tradaris.
Διαθαίνω transeo. perf. éduerxa transii. cujus secunda per-
gona ἐδιάθηκες et ἐδιάδης, et tertia εδιάθηκε vel ἐδιάθη. atque hoc
s observandum est in omnibus compositis verbi βαίΐνω.

Εμπαίω éngredior. perf. ἦμπα vel ἐμπῆχα ingressus sum.
imperativus ἕαπα ingredere.

(P. 97) Entruyziyo acquiro. perf. ἐπίτυχα acquisivi.

10 Ἑὐγαίνω 63160. perf. wvya vel εὐγῆκα exivi. fut. θέλω εὔχει.
imperat. εὖγα été.

Εὐρίσκω invenio. perf. wwox vel nüoma inveni. fut. θέλω
ever inveniam. imperat. eux. Eodem modo conjunguntur
ejus composita, ut ζανανρίσκω reperio. perf. ἐξαναῦύμα Te-

15 perí, etc.
Εὐτυχαίνω feliciter ago. perf. evroyvaa feliciter egi.
Z

Ζεσταίνο calefacio. inperfectum habet εζεσταυα et ἐζέστανα

calefaciebam. perf. εζέστασα culefeci. et participium pas-
20 Sivum ζεσταμένος calefactus.
H

Hzeopo scio. perf. ἔμαθα scivi. fut. θέλω µαθει sciam. imper.
ἤξευρε Vel µαάθε scias, vel xaus vx uaonc fac ut scias. subjunct.
νὰ µάθω, vel νὰ Ἠξεύρω, ut sciam. participium passivum µαθη-

25 µενος SOlitus vel assuefactus.
K

(P. 98!) Καίω «ro. imperfectum ἔχαια urebam et xavyo.
uro. imperf. ἔκανγα. perfectum habent ἔκαψα ussi. pas-
sivum xzioux uror. habet imperf. ἐκαίουμουν urebar. et

30 καύγομαι, ἐκαύγουμουν, at perfectum utriusque est ἐκάηκα usius
sum. imperat. xæbou urere, e; καῇ uratur ille. subjunct.
να xxy& ut urar. partic. καμμµένος ustus.

Καταθχίνω vel κατηθαίω descendo. perf. ἐκατήθηκα descendi.
vide quz diximus in διαθαίνω.

3$ Καταλαμθάνω comprehendo. perf. ἐκατάλαθα comprehendi.
imper. χατάλαθε comprehende.

Keodaíwo lucror. perfect. ἐκέρησα vel éxépóewea lucratus
sum.

1. P. 98 de l'éd. or., κατά finit la 1. 14, et λαθε commence la ligne 15,
mais au lieu de trait d'union, il y a écrit κατά. avec un point.

GRAMMAIICA 45

λαθχίνω lateo. perf. ἐλαθα latui.
Aayaiw» sortior. per. ἔλαχα sortitus sum.
Λέγω dico. perf. einx dixi. fut. θέλω eine: dicam.

M 5

(P. 99) Μαζώνω colligo. perfect. éuxburx collegi.

Μαθαίω disco. perfect. Eux9x didici. imperat. µαθε disce.
subjunct. yx uxo ut discam.

Μεταλάθω communico et communicor. perf. ἐμετάλαδα com-
munionem dedi vel accepi. 10

pat
C»

Ἐκναθλαστάνω vel ζανχθλασταίνω germino. perf. ἐξαναθλάστησα
germinavi.

Ἐαναθλέπω iterum video. perf. ἐζανᾶδα iterum vidi. imperat.
ἔαναειδε iterum vide. 15

Ξαναλέγω repeto. perf. ἐξαναπα repetii.

Ἐαναψυχαίνω hilaresco. perf. ἐξαναψύχησα exhilaratus sum.

Ἐαπερνῶ &xcello. perf. ἐξαπέρασα excellui. imperat. ξαπέρασε
excelle.

Ἐεθυμαίνω animo deficio. perf. ἐξεθύμησα animo defeci. 20.

Ἐεπέφτω prœterlabor. perf. ἐξέπεσα præterlapsus sum.

(P. 100) Ξερνῶ evomo. perf. ἐξέρασα evomui.

Ἐεχάνω obliviscor. perf. &éyacx oblitus sum.

Παγω, πχγαίνω Vel πηγαίω eo. imperf. ἐπήγαινα ibam. perf. 25
eria ivi. imperat. us, 1. subjunct. νὰ rayo ut eam. πάγω
autem fit per syncopen à παγαίνω, unde retinet syncopen in
omnibus personis, et numeris, ut πάγω, πᾶς, nz. plur. πᾶμεν,
πᾶτε, πᾶσι Vel πᾶνε.

Παθαίνω patior. perfect. ἔπχθχ passus sum. imperat. mate 30
vel πάθχυε patiare. Hanc eandem flexionem sequuntur ejus
composita χακοπαθχύω mala, tolero, etc.

Πέφτω cado. perf. ἔπεσα cecidi. Sic omnia ejus composita.
Πιάνω accipio. perf. ἔπιχσα accepi. imperat. ruse et ἔπαρε,
accipe. item et ejus composita. 35
Πίνω bibo. perf. ἥπιχ vel ἔπιχ bibi (P. 101). imperat. ru

bibe. subjunct. yz πιῶ ut bibam.

Πνεω $piro. perf. ἔπνευσα spiravi.

Ποδαίνω vel ποδήνω ocreas induo. perfect. ἐπόδῃσα ocreas
indui. 40

40 _.PORTII

P
Pryxo» ad regulam dirigo. perf. ἐριγάρησα ad regulam
direxi. Est verbum Italicum à Græcorum vulgari lingua
usurpatum; Sicut et sequens.
5 Páuzxoo discriméni ezpono. perfect. ἐῤῥιξικάρησα discri ini

e. posui.
by

Σθειῶ extinguo et extinguor. perf. ἔσθησα extinzi et extinc-
lus Sum. at actyo, ἔσέισα idem significat.
10. Σιανω accomiorlo. perf. ἔσιασα accommodavi.
Σχχώγω incurvor. perf. ἔσκνψα incurvatus sum, tanquam
à σκυγτω.
Σταννιάρω Stanno illino. imperfect. ἐσταννιάρζα. perf. ἐσταννιά-
ρισα stanno illinivi. B |
4$ (P. 102) Ὑτεχομαι Sto. perf. ἑσταβηχα steti. imperat. στέχον
vel στάσον sta. subj unct. yx σταθώ ut stem.
Σωπχίνω taceo. perf. ἐσώπασα (acui. imperat. σῶπα lace.
subjunct. νὰ σωπασω ut taceam.

| | T
ων Ἰασσάρω lao. imper. ἑτασσάρζα taxabam. perf. ἑτασσχρισα
ἰαταυὲ. est verbum mutuatum ab Italis. |
Toy» Mmanduco preter propriam, germanämque flexio-
nem, hanc quoque sibi communiter usurpat. τοώγω, τοῶς;
sp». plur. τρῶμεν, cw», τωῶσι Vel -τοῶνε. imperf. ἔτρογα
a; mandiucabanmn, ἔτρως, ἔτρο. plur. ἐτρώγαμεν, ετρῶτε, ἐτρώγοσι
vel ἐτρώγχνε. perf. £jxyx manilitcavi, £yxz;, £x. plur. ελάγαμεν.
Entre, ἐφάγανε vel ἐνᾶτι. fut. θέλω φάγει manducabo. imperat.
GXJE manducea, a2; 92 manducet ille. subjunct. νὰ y,
ut manducen.
30 (P. 103) Y
Ὑπαγω €0, dicitur per syncopen πάγω. imperf. ἐπήγχινα ibam,
à πηγαίνω. perf. ἐπῆγα ivi, etc. vide supra in mzye.-
o.
Φεύγω fi gio. perf. ἔφνγα figi. imperat. 927e futJe.
.:3$ — düxy» vel οτανω assequor. perf. ἔθασα assequutus sum.
X
Xay» perdo. perf. ἔχασα perdidi.
X204» ore aperto conjicio. imperfectum £/zcxa, et non plus
ultra.

1. P. 102, 1. 15 de l'éd. orig., le texte porte ἐτρ" y.at.

GRAMMATICA 41

: Xopzatyo Saturo. perf. ἐχόρτασα saturavi.
Χύνω effundo. perf. ἔχυσα effudi.

y
V7» concoquo. perf. ἔψησα concozi.

Q 5
Οφεαίνω adjuvo. perf. ὠφέλισα adjuvi ab ὠφελῶ. Atque hiec
omnia sunt fere anomala verba, quorum (P. 104) praeterita,
vel alia tempora propri: conjugationis præcepta non obser-
vant, vel aliquo alio modo à communi ceterorum regula,

et forma deficiunt. | | 10

CAPUT VIII

De Temporum Grece lingue vulgaris efformatione.

Posr rudem, simplicémque temporum cognitionem, recta
instituti postulat ratio, ut ampliorem clariorémque de illis
methodum tradamus, ac non solum de generali eorum for- 15
matione, sed etiam de speciali doctrinam proponamus.

Ut autem ab iis, qua omnibus veluti propria sunt et
communia, suum sibi sumat initium præsens tractatus, illud
tanquam certum, immotümque constituere placet, omnia
preterita tempora, quorum nomine (P. 105) proprie appel- 30
landa censeo imperfectum, et perfectum, nullum aliud præter
Syllabicum, quod vocant augmentum admittere.

Hoc autem augmentum iis tantum preteritis addi con-
suevit, quorum presens incipit à consonante, ut λέγω dico,
&zyx dicebam. Hoc ipsum augmentum ὁ syllabico fieri in- 95
terdum solet temporale, quum videlicet vertitur € in »,
dicendo 7/syx pro ἔλεγα. Verum id Græcos est imitari literales
ac veteres, non autem recentiorum Grecorum linguá loqui
vernaculá.

Illud etiam non te lateat, Verba, quæ initio presentis ao
scribuntur p, illam reduplicare post ε, augmentum syllabi-
cum, in omnibus preteritis, ut ῥαντίζω aspergo, ἑῤῥαντιζα
aspergebam, et ἐῤῥαντισα aspersi.

Animadverte tandem in verbis compositis ex aliqua præ-
positione, (P. 106) quæ incipiat à consonante, semper in præ- 3;
teritis illis augmentum svllabicum fieri ante ipsam præ-
positionem, nullá penitus præpositionis elisá vocali, ut
καταθέχοµαι iJNOT, ἐκαταδέχουμουν dignabar, εἰ ἑκαταδέχθηκα

48 PORTII

dignatus sum. Hxc quidem in communi, jam singula in
particulari examinemus, et in primis activa.

De presente.

Præsens, quod potissima est totius verbi radix, et cardo,
sad cujus characteristicam reliqua tempora, tanquam ad
immotum axem, amussfinque suspiciunt, quum activum est
exit in «», quod deinde mutatum in ο, format passivum
in µαι. Ab illius finali consonante dependet characteristica
preteriti, ut vidimus in Conjugationibus, et ab ejusdem
10 inchoativa præteritorum nascitur augmentum syllabicum.

(P. 107) De Imperfecto.

Imperfectum à præsente deducitur mutando o in a, et
addendo cum ratio postulaverit, augmentum syllabicum, ut
γοάφω Scribo, ἔγραγα scribebam. Caeterum id tantum verum

5 est in verbis barytonis, nam in circumflexis aliter prorsus
dicendum, cum o, presentis transeat in ow in imperfecto,
ut ru honoro, ετίµουν honorabam. id vero commune est
quibuslibet imperfectis, propriam sui presentis characte-
risticam observare et penultimam, excipe ἔχω, εἶχα in cujus

2 penultima additur ε.

De Perfecto, seu Aoristo.

Perfectum, quod vicem gerit Aoristi, cujus olim apud
illa Græciæ vetusta lumina, ac sapientie decora non infre-
quens usus fuit, augmentum habet idem cum imperfecto,

2; si (P. 108) presens incipiat à consonante, ut γράφω scribo,
ἔγραψα scripsi : observat item eandem penultimam, utpote
ab eodem praesente deductum, mutatione ω in α, et charac-
teristicæ presentis in characteristicam preteriti qua septu-
plex est ψ, E, e, À, p, v, p, ut supra diximus in conjugatio-

so nibus barytonorum, pro quibus tantum hæc regula traditur.
Nota tamen perfectum in quarta Conjugatione, cum duplex
fuerit finalis consonans presentis, postremam abjicere, sic
Yu cano, habet ἔψαλα cecini : «apw» facio, Exaux feci :
géov fero, ἕφερα tuli. et alia hujusmodi. Rursusquum penultima

3; presentis ejusdem Conjugationis est per αι diphthongum,
quam deinde sequatur duplex liquida pv, vertitur in v in
perfecto, ut daíow) verbero, &vox verberavi : hoc ipsum
observat πέρνω accipio, licet penultima sit per e, habet enim
perfectum ἐπῆρα (P. 109), accepi. Caeterum αι ante unicam ν,

GRAMMATICA 40

vel amittit x in perfecto, ut χλαίω tepesco ,' &xyx ἱεριιὲ,
vel vertitur sepissime in vy, Ut óouvopzxtw OTRO, Opopyryx
ornavi, Ὑοντραίνω crassum fucio vel crassus flo, εχόν-
zpryx, etc. Verbum γενω sano, habet perfectum ἔγιανα sunavi,
ne coincideret cum ἔγενα sanabam imperfecto. Reliqua præte- :
rita irregularia vide in anomalis. In dissyllabis quarte
conjugationis ε praesentis, si praecipue deriventur à Graco-
literalibus, observatur quidem in perfecto sed assumitur
ulterius «, ut μένω Slo, &uswz. Steti , στέλνω mitto, ἔστειλα misi,
σπέονω SEMNO, ἔσπειρα Seminavi, etc. De præteritis cir-
cumflexorum fusius egimus supra exponentes eorum Conju-
gationes.

De Plusquam-perfecto.

Plusquam-perfectum conflatur ex imperfecto εἶχα verbi
Eye, et par(P. 10)ticipio passivo neutro, quod remanet sine
flexione, ut εἶχα Joxuusyx SCcripseram, Gallice J avois escrit.
eyx Sicut avois variatur quidem in omnibus numeris, et
personis, at “γραμμένα et escrit manent penitus immutata.
Vel etiam eidem imperfecto εἶχα addendo γράψει item in-
variatum, aliud effinges plusquam-perfectum, frequens et 29
ipsum apud recentiores Graecos.

De Futuro.

Futurum (proh teihporum vicissitudinem) ubi quondam
apud veteres Grecos parens quodammodo reliquorum erat,
et αοχτὰὸν Aoristi, cujus vicem in hac lingua praeteritum 25
gerere superius insinuavimus; modo emendicatam aliunde
tenet significationem, atque ab eodem Aoristo deriva-
tionem.

Duplici autem modo potest à (P. 111) praeterito futurum
effingi. Primo ablato augmento syllabico, et versa à in ω, 30
ac addendo particulam 6, ut ab éypzlx scripsi, facies GE
γὐάψω scribam, ita ut γραφω varietur per singulos numeros et
personas, invariata particula 6. Vel

Secundo sumendo verbum θέλω, et addendo tertiam per-
Sonam supradicti futuri, ita ut θέλω flectatur per omnes 38
numeros, et personas; minime vero quod additur, ut θέλω
yoxpa scribam, γυάψει remanet immutatum ubique.

Penultima futuri est semper eadem cum penultima per-
fecti, excipe παγω et πέρνω, quorum perfectum penultimam
habet in », sed futurum in x, ut énzyx ivi, θέλω πάγει vel θὲν w
πάγω bo, et ἐπῆρα accepi, ^w παρει vel (tv πάρω accipiam.

MEYER. GHAMM. GRECQUE. 4

DO PORTII

(P. 112) Appendix de particula 0: vel Ge.

Quanvis frequentior sit apud hodiernos Grecos usus
futuri secundo modo explicati, et particula 6: vel 6:4 aut θέν
per syncopen ita dicatur, sicut et #% pro ήθελα volebam, quia

» tamen non raro reperies futurum primo modo traditum, quod
affinitatem quandam cum Græcoliterali futuro præseferre
videtur, iccirco pauca de dictarum particularum usu censeo
disserendum.

Est igitur particula θὲ, sicut et verbum θέλω, quando abso-

1) ute ponitur, nullique particula superaddita, specialis nota
futuri. Dixi, absoluté, nam si cum particula νὰ conjungatur,
ut θέλω νὰ yox lo, non denotat futurum, sed definitam quandam
animi constitutionem ad scribendum.

Dicitur autem 6:, quum verbum incipit à consonante, m,

1; duntaxat ex(P. 113)cepta, ante quam ponitur θέν, ut θὲν πάρω
accipiam. Quod si verbum inchoet à vocali, vel diphthongo,
tunc utendum erit particula 6€”, ut 66A ἀγαπήσω amabo.

Observes obiter rogo, hujusmodi particulam 6t, vel verbum
θέλω, quum construuntur, reponi ante pronomina, et articula,

2) ut id. tibi faciam, si juxta Graecorum vulgus loqui velimus,
dicemus θέλω σου τὸ κάμει Vel θὲ σου τὸ xau.

De Passivis, ac primiim de Prosente.

Activorum sic exposita figuratione, par est, ut etiam ad
passiva gressum faciamus, et in primis de primario eorum

ο” tempore, videlicet de presente quam paucissimis agere
aggrediamur.

Præsens ergo passivum desinit semper in µαι ab activo
deductum, cujus w si sit verbi barytoni mutatur (P. 114) in o,
si vero circumflexi in οὗ diphthongum, et additur pu, ut

30 θέρνω verbero, δέονουαι verberor, »wà moveo, κινεῦμαι moveor.

Secunda persona est in ox, quomodo imitatur flexionem
verborum in µι passive vocis Græcoliteralis grammatice :
Formatur in barytonis à prima presentis passivi, mutando
o in e, et uat in ox, ut zozcouat SCribor, γοάφεσαι scriberis.

35 Dixi in barytonis, quia in circumflexis secunda persona præ-
sentis passivi formari debet à secunda præsentis activi, cum
hoc tamen discrimine, quod in prima conjugatione circum-
flexorum post ει, addenda sit ε cum accentu acuto, et post s,
αι, Ut πουλεῖς vendis, πουλειέσαι venderis : in secunda vero

w facile fiat addendo tantum αι, ut ayxra; amas, αγαπᾶσαι
amaris.

GRAMMATICA 91

Tertia fit à secunda, mutata σαι in ται, ut θέρεσαι verbe-
raris, δέρνεται verbe(P.115)ratur, πουλειέσαι venderis, πουλειέται
venditur, etc.

Prima pluralis est. semper in ούμεσθεν, mutato ubi fuerit o
in ου, et µαι in µεσθεν, ut γράγομαι, Ὑγραφουμεσθεν, vel retento o, 5
ut γράφοµαι, Ὑραφόμεσθεν, his enim duobus modis exprimitur
prima persona pluralis.

Secunda fit à prima pluralis ablata µε et v, ac retenta σθε,
ut γραφούμεσθεν, γραφοῦσθε : vel à secunda singularis, mutando
σαι in σθε, ut γράφεσαι, ypxqes0s, possumus namque uti utra- 10
que ad libitum.

Tertia deducitur à secunda pluralis vertendo σθε in νται,
ut γραφοῦσθε, γραφοῦνται: vel à prima singularis mutatione µαι
in vrat, Ut γράφομαι, /οάφονται.

De Inperfecto passivo. 15

Imperfectum passivum est semper in ouuow, à prima pluralis
presentis (P. 116) passivi mutando µεσθεν in pov», et addendo
augmentum syllabicum, si verbum incipiat à consonante,
ut ραφούμεσθεν, ἐγράφουμουν SCribebar. Secunda est in σου à
prima ejusdem mutata pow in σου, ut ἐγράγουνυοων, ἐγράφουσου. 20
Tertia vero à secunda mutando σου in vro, ut ἐγράφουτου,
ἐγράφουντο. Vel alias à tertia singularis presentis, vertendo
ται in τον addendóque syllabicum augmentum, ut γράφεται,
ἐγοάγετον.

Prima pluralis fit à prima singularis, addito σθεν, et mu- ?5
tato ουν in €, ut ἐγοάγουμονν, ἐγραφούμεσθεν. Secunda à prima
pluralis ablata µε et v, ut ἐγοαφούμεσθεν, ἐγωαφοῦσθε. Vel à
secunda singularis mutando «cose» in eo, ut ἐγράφουσον,
ἐγράφεσθε. Tertia denique à tertia singularis vertendo ον in

ave, Vel aot, ut ἐγράφουντον, ἐγραφούντανε, vel ἐγραφούντασι. 30
(P. 111) De Perfecto Passivo.

Perfectum passiva vocis, quod Aoristo penitus passivo
veterum Græcorum non tam significatione respondet, quam
flexione ab activo formatur hoc modo. Debet prius verti x in
0r«z vel Gw, quae est propria terminatio omnium penitus præ- 35
teritorum passivæ vocis, tum si fuerit ) verti in », si £ in y,
si ; debet tolli, preterquam in verbis tertiæ conjugationis,
si ν etiam ejicienda, si vero À et o retinendæ, quantum ad p,
raro reperiuntur perfecta activa in µα, Sed si fuerint, ut

)2 PORTII

&aux feci, carebunt tamen perfecto passivo quare ut dica-
inus, fictus Sum non utimur verbo κάμνομαι, Sed yivvouuat,
cujus perfectum est &yzv//rza. Jam penultima perfecti passivi
eadem est cum penultima activi, ut ἔγραγα scrépsé, ἐγοάφθηκα

ὅ vel ἐγράφθη» scriptus (P. 118) sum : εφύλαξα Custodivi, ἐφνλάχθηκα
vel £u) Xy ry custoditus fui, &tvrax Movi, &uyr rz vel ἐἑχι-
νήθην motus sum. ὀνομάτισα noménavi. ὀνοματίσθηκα vel ovo-
µατίσθην nominatus fui, ëbaix cantavi, ἐφαάλθηκα cantatus
fui, etc. Id quidem ita fere contingit; sed quia nonnulla sunt

10 perfecta passiva quie. penultimam activi non retinent, ideo
hie singillatim referam verba, quorum perfecti activi et
passivi eadem est cum presente penultina.

Verba activa in απω, αξω, αφω : etm. εξω Ec): Οπω. Gov,
vy», retinent in utroque perfecto vocalem, quæ in præsente

ιν procedit β, π. 2. idem faciunt in zz», axym, αχω : exm, ym,
εχω : ατως, x00, xm) : Em. Ed, Ot εἶω.

Verba autem in aZ», εζω, ζω, οζω, Em, et vo, vel In duo
σσ, quorum perfectum activum est in σα, observant quidem
ubique eandem penultimam, sed assumunt ; ante θα, ut

20 (P. 119) κολάζω punio, ἐκόλασα punivi, ἐκολάσθηκα punitus
sum, etc. quorum vero perfectum activum est in £z, candem
etiam habent in utroque penultimam, sed assumunt zy ante
Graz, Ut κραζω UOCO, ἔκραξα COCA, Exoxy'mex vocatus fui.

Verba in eo» vel ενω barytona diversam habent in

. 25 utroque perfecto penultimam, nam in activo e presentis, ut
plurimum additur ;, vel rarius mutatur in x, in passivo vero
semper vertitur in x, ut sim Seméno, ἔσπειρα SCminavi,

4
PIS

εσπάρρηκα sennalus fui, στέλνω illo, ἔστευα uisi, ἐσταλ--
θηκα issus Sun : Ct πέρνω accipio, ἐπῆρα accepi, ἐπάορηκα

30 acceptus fui. φέρνω autem porto, et ejus composita habent
ἔρερα portavit, et ἐέρύηκα portatus fui.

Verba in a» faciunt perfeetum passivum in άλμα, in
ανω, in rex; et verba in ew» habent oz, praeter (P.120!)
γώνω abscondo, quod habet ἐχώσθηκα assumpta ; ante Ora :

35 in xi» vero perfectum formant in ἄσθηκα, ut λαθαύω, xs
(21.

Tandem circumflexa, quorum activum perfectum est in zzz,
passivum est in θα : quorum in εσα, modo.in εθηκα, modo in
sx, si precipue penultima præsentis sit brevis : quorum

40 autem activum est in «zz, passivum est in ao0rxx, ut γελῶ de-

1. P. 129, 1. 4 de l'ed. orig., le texte porte élabasüge.

GRAMMATICA 3

cipio, ἐγέλασα decepi, ἐγελάσθηκα deceptus fui. Ceterum hujus
temporis flexio, cum sit facilis et eadem omnino cum illa per-
fecti activi et Aoristi primi passivi Græcoliteralis, retice-
bitur, et lectores ad illa remittentur. Anomala vide supra
suo loco.

Superest fortassis aliquid dicendum de plusquam perfecto,
et futuro passivo : Verüm quia hæc conveniunt cum activis,
mutata tantum voce activa Verbi in passivam scilicet (P. 121)
yoxha in 7pxy)i [sic], lectorem admonemus, ut adeat illa,
ficque finem imponimus temporum formationi. t0

CAPUT IX

De Adrerbits.

Posr tractatum de Verbis adverbiorum sequitur expositio,
ita quippe se habere videntur adverbia ad ipsamet verba,
ut epitheta vel adjectiva ad substantiva; quare sicut hæc 1:
sine substantivis, sic illa sine verbis consistere nequeunt.

Adverbia igitur. ut plurimüm desinunt in x, à nominibus
neutrius generis desumpta, ut ἐξαίσιχ egregie, καλὰ bene, etc.
pauca in ως, ut ὡσκαθὼς quemadmodum o; ut, ὀμπρῶς ante,
vel coram. quam exigua in o, ut ἔπανω surswm, χάτω in- 90
frà : rarissima vero in ου, ut ἀξάηνον derepente, πιτακτοῦ data
opera, etc.

(P. 122) Est quidem ex adverbiis aliud quantitatis interro-
gativum, ut πόσον, quantum? cui respondet τόσον tantum,
πολὺ Thultum, ὀλίγο parum, χαμπόσον Vel καμποσάκι aliquan- 35
tulum. Sunt etiam quædam Ordinis, seu Ordinalia, ut ποῶτον
vel πρῶτα primo, δεύτερον secundO, τρίτον, tertio, etc.

Est item aliud quantitatis adverbium compositum ex goox
vel βολὰ, et aliquo numerali nomine, vel adjectivo, ut µία
goox Semel, duo φοραῖς bis, τρὶς oxi; ter, συχναὶς φομαὶς fre-3)
quenter, πολλαῖς βολαῖς multoties, et alia plura.

Aliud dicitur qualitatis interrogativum, ut πῶς quomodo?
cujus redditivum est, ἔτζι sic. aliud veluti signum, ot nota,
ut καλα ben?, ὀρθὰ rectè, xx«x male, ἄτνγα prave, et his si-
milia. 35

Jam czetera adverbia vel sunt Temporis, ut σήμερον hodie,
αὔριο cras, μεθαύ(Β. 123) post crastinum, 40: heri, ποοχθῖς
nudiustertius, τώρα nunc, «oyx Sero, απέχει postea, πέουσι

54 PORTII

anno superiore, παρενονς slatim, et quæ sequuntur. vel Loci,
ut εκεῖ vel aus (bi, απεεὶ vel απαντοῦ inde, ποὺ ubi, πούπετας
alicubi, απάνω sursum, 2470 deorsum, ὀμπροστὰ vel ὀαπρῶς
ante, αποπίσο retrorsum, £o híc, et alia. vel Hortandi,

sut ἐλάτε venite, a; eia, γειάσου euge. vel Similitudinis,
ut ᾠσγαθὼς quemadinodum, ὡς sicut, ὧσὰν vel σὰν, ὡσκαθὼς
tanquam : vel Intensionis (sic; ut πολλὰ multum, dura vehe-
menter, ὑπεοπεμίσσα superabundanter : vel Remissionis, ut
αγχαμνα V€nmisse, ayxhx Sensi, μετὰ βίας vir : vel Dubi-

dv landi, ut. ἂν an, τάγα forle, τὸ λοιπὸ) igitur. vel Afftr-
mandi, ut vai vel ναίσκε certe : vel Asseverandi, ut ὁλότελα
penitus, ἁπαληθηνα vere : vel. Negandi, ut ὄχι vel ὅσνε, et
ὄγεσκε Non, o£) vol dE non, uz vel μὴν ne, μήτε vel απδὲ neque,
GUTE 1161116, azour, VOL zx«oux nondum.

i5. (P. 124) Reperies quiedam adjectiva neutra in v, que
transeunt in adverbia, ut τὸ ταχὺ mane, τὸ [ox22 vespere,
et nonnullos etiam accusativos singulares, ut την νύχτα noctu,
την YXu:ox) die, etc. His adde interjectiones yov, et ὀϊμενα
hei mihi, et alia.

ου . CAPUT X
De Præpositionibus.

Izres est expers recens hæc Græcorum lingua gravissimæ
difficultatis, quam antiqua literalis suis in præpositionibus
experitur ob innumeras fere variásque illarum significa-

25 tiones, ac casus, quibus cum alligantur. Nostre siquidem præ-
positiones, quæ octo precipue recensentur, eundem semper
casum, accusativum videlicet optant, unicimque vel ad
plurimum duplicem sibi significationem asciscunt. Sunt
autem hz, (P. 19201) εἰς, πρὸς, μετὰ vel μὲ, aro, διὰ vel γιὰ, κατὰ,

30 δίχως vel χωοῖς, ὡς.

EG regit accusativum, et significat ên, motum scilicet in
locum, ac statum in loco, ut εἰς τὸν 2voxvoy idem valet ac £n
cœlum, et ên ccelo, εἰς ἔπχινόν του in suam. laudem, εἰς την
Pour, lom.

3 Πώς quanvis literalis, non construitur tamen in hac lingua
nisi cum accusativo, significitque ad, erga, vel adversus, ut

π.ὸς &uzyx AU ine, erga me, adversus me, etc.

1. P. 125, 1, 5 de l'éd. originale, le texte porte οὐρανον.

GRAMMATICA n9

Μετὰ, et per syncopen μὲ correspondet præpositione cum,
ut µετὰ κείνους Cum illis, μὲ πολλοὺς cum multis. Adverte tamen
ut plurimum tunc uti µετὰ, quum ponitur ante nomina, quae
incipiunt à vocali, μὲ vero quum incipiunt à consonante.

Aro idem valet quod a vel ab, e vel ex, et quanvis Græco- 5
literalis, non observat tamen eundem casum, sed accusativo
gaudet, eliditürque (P. 120) ipsius o, si nomina præeat quorum
principium est vocalis, secus autem si sit consonans, ut απ᾿
éxtiyou; QD illis, ἀπὸ τὸν θεὸν ἔρχονται ἕλα τὰ καλὰ, à Deo omnia
bona procedunt. 10

Aux, et corrupte γιὰ significat per, ob, vel propter, ut du
vel yx τὰ τοονέσι« γίνεται κάθε ποᾶγμα per, vel propter pecu-
niam omnia fiunt. Solet autem interdum addi particula τα,
præpositioni διὰ vel γιὰ, quum precipue præcedit prono-
mina, ut διὰ τὰ pas propter mos, διά τ ἐκείνους οὗ illos; vel 15
etiam λόγου, cum pronominibus tantum, et genitivis μοῦ,
σοὺ, τοῦ, τῆς, τῶν, σᾶς, μᾶς, etc. ut dix τοῦ )όγουμου propter me,
διὰ τοῦ λόγουσας propter vos, et sic de reliquis, quo in casu
tantum genitivum gubernat.

Kara nunquam significat contra, sed secundium, vel juxta, 3
sempérque postulat accusativum, ut κατὰ τὸν τρόπον secundum
modum, ἔκαμες γατὰ τὴν γνώμην uou fecisti juxia meam opi-
nionem.

(P. 121). Δίχως vel χωρὶς æquivalet absque, vel sine, ut
δίχως danpx Sine pecunia, χωρὶς ἐλπίδα absque spe, χωρὶς ἄλλο 35
absque dubio.

Ὡς denique valet usque, ut ñ φωνή σον ἔσωσεν ὡς τὸν οὐρανὸν
clamor tuus usque ad celum pervenit. videtur desumpta
à Graeca literali, ἕως.

Hæ quidem sunt præpositiones, quibus maxime vulgaris 30
Grecorum lingua in simplici oratione uti consuevit; sunt
tamen alie à Greca literali mutuate, que in composita
duntaxat oratione reperiuntur, in primis avri, ut ὠντιστέκομαι
resisto, πρὸ ut ποοφέρνω offero : παρὰ, ut παρακούω non obedio :
σὺν Ut σύντροφος SOCiUS, et συντρέχω CONCUTTO : &yx, ut 35
ἀναπείθω persuadeo : ἐν, ut ἐγκαρθιώνω animum. confirmo, et
ἐγκασδιακὸς intimus, seu ex corde : περὶ, ut περικυκλώνω obsideo :
et ὑπὲρ, Ut ὑπερπερίσσα satis supérque, et alia.

Cæterum ut Latinas possis præpo(P. 128)sitiones Græco-
vulgares efficere, non abs re erit illas in medium proferre a 4o
vel ab et abs. e vel ex ἀπὸ, ut supra. Absque δίχως vel χωοὶς,
ut supra. Ad ποὸς vel εἰς. Apud κοντὰ vel aw adverbia loci,

20 PORTII

quae conjuncta cum pronominibus prime, secundæ, et tertiæ
personæ regunt genitivum, ut χοντά σου tpud Le, κοντα του
apud illum swzas2 apud me : cum aliis vero exigunt accu-
sativum addita praepositione εἰς, ut χοντὰ εἰς τοὺς παλαιους αρλκῖ
"5 antiquos. Hxc tamen praepositio εἰς amittit ει diphthongum,
et σ eonjuncta cuin articulo subsequente, ut κοντὰ στην πόοταν
apud portam, σιιὰ στὸν χάωπον prope campum. Ante
ὀμπρυστὰ Vel ὀμπιῶς adverbia, quie juncta cum supradictis
pronominibus amant genitivum, ut ὀμποοσταμου ante me,
10 ὀμποῶς σου ante te, etc. cum aliis autem, accusativum apposita
item præpositione εἰς, ut ὀαποοστὰ (P. 129) εἰς τὸν κόσμον ante
mowurndum,óunpàs; εἰς τὰ αάτιχμου ante meos oculos. Antequam,
ποὶν vx cum subjunctivo, ut ποὶν νὰ «zuo, antequam faciam.
. Clam, κρυγὰ Vel χωστὰ adverbia, quæ cum pronominibus
15 illis regunt genitivum, ut γωστάμου clam à me; cum reliquis
vero accusativum adjuncta praepositione amo, ut ἐπβρατο
κρυφὰ «mo τοὺς d)Àou; accepi illud clam ab aliis. Contra,
ἐναντίον adverbium, quod optat genitivum cum dictis pronomi-
nibus, ut ἐναντίον σου contra te, accusativum vero cum reliquis
2 addita item præpositione eig, ut εναντίον ets τὸν οὐρανὸν contra
ccelum. Coram, ὀμποιστὰ vel ὀαπρῶς, vide ante. Circa,
circiter, et circum, τριγνοου adverbium, quod postulat geni-
tivum cum supra recensitis pronominibus, ut τοιγνρου µου
circa me; accusativum autem cum reliquis apposita item
25 præpositionc εἰς, ut τρι/ύρου ei; την χώραν Circa, vel circum
(P. 130) regionem. Cis, vel citra, ἀαπεθὼ aro cum accusativo,
ut ἀπεδὼ ἀπὸ ταῖς Άλπαις CÍS, vel citra. Alpes. Citm, µετὰ vel
με, ut supra. µαζι vel avzxux adverbia, quæ cum pronomini-
bus illis volunt genitivum ; cum reliquis vero accusativum
30 adjuncta przepositione μὲ vel μετὰ, ut µαζι μὲ τοὺς ἄλλους Una
cum aliis. ἀντάμα μὲ τὸν ἄνδρα της Simul cum, viro suo.
De, τοιγύνου, vide quæ diximus supra in circum, et cérca.
E vel ex, vide, a vel ab. Erga rco; vide ad. Extra, ὅτω
vel &o adverbium, quod dupliciter construitur vel absolute
35 cum accusativo, ut ὄξῳ τὰ uazix σου extra sint lui oculi quod
fit quum imprecamur alteri, vel cum præpositione ἀπὸ, ut
ὄξῳ ἀπὸ τοῦτο Eye χάθε πρᾶγμα, Cvlra id omnia habeo, et hic
modus loquendi frequentior est, et æquivalet, preter.
In ci, ut suprà. Inter, ἄνχμεσα adverbium, quod positum cum
40 dictis (P. 131) pronominibus genitivum gubernat, ut avapsoz
του énter illum, cum aliis vero accusativum, interposita præ-
positione εἰς, ut ἀνχμεσα εἰς τὸν λχὸν inter populum, ἀνάμεσα εἰς

GRAMMATICA DT

τοῦτο inter hoc, id est interim. Infrà, ἀπὸ κάτω adverbium
loci ponitur cum genitivo ante pronomina μοῦ, σοῦ, τοῦ, τῶν;
τοὺς. etc. cum accusativo vero ante reliqua nomina appo-
sita præpositione ἀπὸ, ut αποκάτω «m5 τὸν fiyx infra Re-
gem, etc. Intra, µέσα genitivo gaudet cum relatis pronomi- 5
nibus; cum cæteris aecusativo addita praepositione εἰς, ut
µέσα εἰς τὴν Καρθίαν µου intra, cor meum. Ob διὰ vel γιὰ, vide
in dux.

Per, et propter, διὰ vel γιὰ. vide δια, ut suprà. Post vel
pone, ὕστεα adverbium, quod cum illis sæpius repetitis 10
pronominibus genitivum adoptat, ut ὕστερά σου post te; cum
aliis vero, accusativum, apposita item præpositione ἀπὸ,
ut Ἴλθα ὕστερχ an ὅλους (P. 132) post omnes veni. Proter,
vide extra. Palam, vide coram. Prae, vide supra, vel
super. Pro, quum significat defensionem, dicitur διὰ vel γιὰ 15
cum accusativo, ut ài σένα πολεμῶ propter te pugno : quum
vero idem sonat quod vice, vel loco alterius, utimur his
vocibus, εἰς τὸ ποδάοι, Vel ei; τὸν τόπον cum genitivo, ut ó πάπας
εἶναι εἰς τὸ ποδάρι, Vel εἰς τὸν τόπον τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν γῆν Papa vicem
Dei gerit in terris. utimur interdum etiam præpositione »
αντὶ, Sed hoc modo, exempli causa, pro pisce dedit mihi car-
nem, avi vx pod Juan ψάοι, μ᾿ ἔλωκε xpéxs. Procul, μακρὰ cum
genitivo, si præcedat toties enumerata pronomina, ut µακοά
µου procul à me, cum accusativo vero, si cætera antecedat,
interposita præpositione ἀπὸ, ut uaxox ἀπὸ τὰ µάτιαωου procul a;
ab oculis meis.

Sub, vel subter, vide infra. super, et suprà ἐπάνω vel
απάνω adverbium. construitur cum genitivo, si præfigatur
(P. 133) pronominibus prime, secunde, et terti? personæ.
ut απανωμου Supra, me, επάνω σου Supra te, etc. cum accusa- 30
tivo vero, si aliis preponatur, interposita prwepositione «ei,
Ut εἶχεν az els τὸ χεφάλι του ἕνα στεφάνι, habebat supra caput
suum, coronam.

Tenus, vel usque, ὡς vide suprà in ὡς.

Versus πρὸς cum accusativo. Ultra, vel trans ἀπέκει απὸ 35
cum accusativo, ut απεκεῖ ἀπὸ τὸ mozzuc ultra, vel trans flu-
vium. Dicitur etiam απόπερα, vel réox cum genitivo, ut
απόπερα, Vel πέρα τοῦ rorauco trans flumen.

D8 PORTII

CAPUT XI.
De Conjunctionibus.

Post exactam præpositionum inquisitionem, superest jam
ut extremam omnium Orationis partem, ac minimam que
» Conjunctio dicitur, ob illius præcipuum munus, (P. 134) con-
nectendi scilicet reliquas Orationis partes, absolvamus. Sunt
autem ex Conjunctionibus quzdam copulativæ, ut xat et aur
vel uz sed, αἀκόμι etiam. aliæ vero Disjunctivæ, ut η vel :
aliæ Continuativze ανισωσχαὶ δὲ, zv vel x an : quaedam subcon-
|(0tinuativae. ut ἐπειδῇ vel ἐπειδὴ καὶ quoniam seu quando-
quidem, sx postquam : nonnullæ Causales, ut διὰ we vel νὰ
ut, διὰ τὶ vel γιὰ zi enim aut quia : alite Dubitativæ, ut τάχα
forte, τάχα νὰ un numquid, τὸ λοιπὸν igitur. alie Collectivæ,
ut τὸ λοιπὸν ergo, διὰ vel γιὰ τούτο propterea : quaedam denique
15 Expletivæ, quae tantum ad ornatum orationis spectant ac nu-
merum, non ad significationem, ut dx x, etc. Atque haec de
omnibus orationis partibus singillatim sumptis.

(P. 135) CAP. XII ET ULTIMUM.
De Syntaxi Lingue Grece Vulgaris.

2 "Vidimus jam singulas orationis partes examinantes, quo-
modo dividantur, flectantur, ac conjungantur, quásve in
partes secentur, ac quibus in classibus collocentur; nunc qua
ratione cum aliis jungi, ac inter se connecti debeant, quà
polliciti sumus brevitate sermonem instituemus.

23 De Concordantiis.

Tres etiam assignamus in hac lingua Concordantias, ut
apud Latinos. Prima est nominativi cum Verbo in numero, et
persona, ut ἐγὼ yox» 6/0 scribo, ἐκεῖνος παίζει ille ludit, ἐσεῖς
μιλεῖτε VOS loquimini.

3; Secunda est Adjectivi cum substantivo, ut σοφὸς ἄνθρωπος
homo doctus, (P. 190) xxx rox boni adolescentes, καλῆς

GRAMMATICA 59

συντροφιᾶς bonc conversationis, etc. Substantiva quae ma-
teriam significant solent sæpissime accusativo efferri cum
praepositione απὸ, loco adjectivorum, ut ζώνη «mo πετζὶ pro
nezGirom cingulus ex pelle, ῥοῦχον ἀπὸ τρέχαις pro τρίχινον vestis
ex pilis ; quod fit per ecclipsin participii subintelligendo χαµω-
µένη Vel καιωμένον facta vel factum. Adjectiva semper præ-
poni debent substantivis unà cum articulo, ut τὸ μικρὸ παιδὶ
paruus puer, ὁ πρῶτος dy)owro; primus homo : Quod si ali-
quando postponatur, duplicandus est articulus, et apponendus
tam substantivo, quam adjectivo, ut φέρεµου τὸ ῥοῦχο τὸ xoxxtyoy 10
affer mihi vestem purpuream.

Tertia Relativi cum antecedente, in genere, et numero, ut
εἶδα τὸν Πέτρον, τοῦ ὁποίου ἐμίλησα, vidi Petrwm quem alloquutus
fui. et aliquando in casu, ut τὰ λόγια, τὰ ὁποῖα verba, qua.
Si ponatur (P. 137) relativum inter dua nomina substantiva 15
diversorum generum potest his duobus modis construi,
exempli causa, sydus quod, vel quam vocant Capream,
communi Graecorum lingua dices τὸ ἄστρον, τὸ ὁποῖον Vel ὁποῦ
(quod est relativum indeclinabile, omnis generis, et nu-
meri) κράζουν αἶγα Vel τὸ ἄστρον ὁποῦ τὸ χράζουν Vel vv» xoxbouv 20
ἁι/χ.

E duobus substantivis ad diversa pertinentibus, si in ora-
tione ponantur aliud est nominativi casus, alterum vero
genitivi, ut τὸ xocui τοῦ Πέτρου, corpus Petri, τὸ πετδὶ τοῦ
βουδιοῦ bovis pellis. Interdum tamen iste genitivus transit in 25
accusativum, ut 7 τωήτους pro n τιαήτων honor eorum, ἕνα
ποτήρι νερὸ pro νεροῦ poculum aqueæ, et similia.

De Pronominibus μοῦ, σοῦ, τοῦ, ἐμένχ Vel μὲ, ἐσένα vel ot,
ἐμᾶς Vel μᾶς, ena; vol σᾶς, τὸν, την, τὸ, τῶν», τοὺς, ταῖς, ta.

Horum pronominum unà cum(P. 138) Verbis constructio, 30
quoniam aliquantulum difficilis esse videtur, cum certa quæ-
dam regula tradi non possit, quando preponenda sint vel
postponenda, seu quando ε ἐμένκ potius dicendum quam yz, vel
ἐσενκ quam σε, ut ἐσᾶς quam σᾶς, idcirco de his nonnulla
observatione digna exponere merito judicavi. 35

Certum itaque in primis, monosyllaba illa pronomina sive
primæ sint, sive secundæ, sive tertiæ personæ nunquam
ipso orationis initio collocari, sed elegantiüs semper post
ipsum verbum poni, vel post aliquod nomen, vel post parti-
culam dev vel de non, ut ἀγαπῶτα, ἀγαπῶτους, etc. amo illa «o

60 PORTII

vel illos, etc. ἐγὼ σᾶς uzx ego dixi vobis, δὲν μοῦ Ἄάμνει χρεία,
non est mihi opus, βλεπει µε videt me, et hujusmodi plura.
Certum secundo primos illos accusativos primae, et secunde
personæ eusyx videlicet et ἐαᾶς, ésivx et εσᾶς, (P. 139) poni
5 semper in ipso orationis, periodíque principio unà cum μὲ et
μᾶς, σὲ et σᾶς, Ut ἐωένχ μὲ ἂγητᾶ 0 πατέρας µου me amat pater
meus, ἐσένα σὲ wo te odio habet, ἐμᾶς μᾶς κοάζει παιδιά του nos
vocat filios suos, ἐσᾶς σᾶς χράζει ἐχθρούς του vos appellat ini-
mcos 81108. quæ loquutiones correspondent Italicæ phrasi vel
10 Gallicæ, cum quibus habet maximam affinitatem, quum
dicunt. α noi ci chiama sui flgliuoli, il nous appelle ses
enfans, et similia. Vides igitur hujusmodi accusativos cum :,
conjungi cum monosyllabis μὲ, σὲ, ua; et σᾶς, qui statim illos
subsequuntur. Nominativi tamen ἐμεῖς et ἐσεῖς, ponuntur abso-
15 lute initio periodi, ut eueis ψωμὶ dev ἔχομεν καὶ ἡ κάτα πίτα
σύρνει ΠΟ ΏαπιεΏὲ non habemus, et felis trahit placentam,
est adverbium ! Græco-vulgare in filios, qui bona patris pau-
peris lautius quam par sit profundunt, et opipare vivunt.
Certum insuper µονοσύλλαθα illa (P. 140) pronomina μοῦ,
20 Go0, τοῦ, μᾶς, σᾶς, τῶν, et τους, etc. Si simul esse contingant
cum aliquo adjectivo, poni inter adjectivum, et substantivum,
ut ὁ πρῶτος µας φίλος primas noster amicus, αἀγαπημένε µου vis
Πέ mi dilecte, % γακαῖς τους γλώσσαις male illorum lin-
gua, etc. Item sumi pro pronominibus possessivis ἐδικόσμου;
25 ἐδικόσσου, ἐδικόστου 136115, tuus, suus, etc. Verum tunc non
ponuntur absolute, ut possessiva, sed uná cum alio nomine,
ut quum dicimus, liber meus, zo βιξλίον uo», at cum dicimus,
hic liber est meus, quia meus est solus et non cum alio no-
mine, nos dicemus, ἐτοῦτο τὸ βιέλίον εἶνχι δικόμου, et non τοῦτο τὸ
30 βιθλίον uoo εἶναι. |
"ertum quarto monosyllabos illos accusativos μὲ et μᾶς, σε
οἱ σάς, ταῖς et τοὺς, tam ante verbum collocari posse, quam post,
Ut ἐγὼ σᾶς τὸ ἐδιάξασα τὸ γράμμα, et ἐγὼ ἐθιάξασά σας τὸ γράμμα. eo
vobis legi epistolam. Quod si hujusmodi accusativi particulae
35 isti δὲν vel δὲ(Ρ. 141) non, ὡσὰν vel σὰν sicut, vel adverbiis «202;
quemadmodum, été sic, σήµερον hodie, αὔοιον Cras, τώρα nunc,
et aliis adverbiis loci jungantur, tunc verbo postponi minimé

1. (Sic). Lisez proverbium. — De même plus haut, ligne 6, il faut
lire probablement zyarzz pour αγητᾷ que porte le texte. Une ligne plus
bas, l'original donne μισᾶ. — Enfin, 1. 11, le texte porte, au lieu de 4
mous appelle, nous nous appelle.

GRAMMATICA 61

possunt, sed tantum præponi, ut δὲν μᾶς τὸ ἔστειλες τὸ βιθλ΄ον
non nisisti nobis librum, σήμερον σᾶς εἶπα νὰ μὴν ευγαίνετε hodie
vobis diré ne exeatis, nec enim bene dicemus, δὲν τὸ ἔστειλές
µας, NEC σήμερον εἶπχ σας.

De quibusdam Nominibus qua (sic) genitivum regunt, vel 5
accusativum, ubi etiam de ablativo absoluto.

Omnia nomina Comparativa, si praecipue cum pronomi-
nibus primitivis construantur, verbalia item in τικὸς una cum
nominibus, qua dignitatis habent significationem, ignora-
rationis, participationis, similitudinis, ac communicationis, tv
et utilitatis genitivum adoptant, ut εχεῖνος εἶνχι σοφώτε:ός µου ile
est sapientior me; ἐτοῦτο εἶναι φανε(Ῥ. 142)ρωτικὸν τῆς ἀγαπης |,
id est significativum amoris : ὁ ispéxs εἶναι ἄξιος τιμῆς Sacerdos
est dignus honore; ἁμαθῆς τῶν ἑλληνικῶν γοχμµατων ignarus
Grecarum literarum, σύντρογος καλῶν ἀνθρώπων bonorum
hominum socius, ὅμοιος τοῦ λεονταριοῦ Leoni similis, τὰ καλὰ
εἶναι xotyx τῶν φίλων bona sunt amicis communia, et similia.

Ea item quæ dicuntur numeralia ordinis genitivum requi-
runt, ut Φεύτερός µου mihi secundus, πρῶτος των primus inter
illos, etc. Quæ tamen construi etiam possunt cum accusativo 20
posità praepositione amo, ut ὕστερος ar” ὅλους postremus omnium,
πρῶτος ar ὅλους primus omnium, et sic de reliquis.

Profecto, ut uno verbo dicam, omnia sive Comparativa sint,
sive superlativa, sive plenitudinem significent, vacuitatem,
utilitatem, et similia, si cum pronominibus jungantur, utplu- 25
rimuni postulant genitivum, si cum aliis nominibus accusati-
vum (P.143) cum præpositione aro, ut απ) Sous τοὺς ἕλληνας, ὅπου

fav εἰς τὴν Τροίαν, δυνατώτενος, Vel δυνατώτατος ἦτον ὁ Αχιλλεύς, OM-
nibus Grecis qui extiterunt in expeditione Troiana fortior
fuit, vel omnium Græcorum fortissimus fuit Achilles. No- 3;
men γεμάτος, ut plurimum habet post se accusativum sine ulla
præpositione, ut γεότος ἔννοιχις curarum plenus : At evxvzio;
contrarius genitivum amat cum primitivis pronominibus,
cum aliis vero accusativum uná cum praepositione εἰς, ut
εἶναι &yxyzioz µου 63 mihé contrarius. et εναντίος εἰς Soo; COn- 35
trarius omnibus. φίλος denique semper reperitur cum geni-
tivo, ut sic: τοῦ 0ευὺ amicus Dei.

Instrumentum, causa, modus, et excessus debent in hac

1. Le texte ici porte ἀγότης. Cf. p. 60, note 1.

62 PORTII

lingua exprimi accusativo, cum præpositione, uz, vel μετὰ,
vel etiam interdum cum διὰ, vel γιὰ, si preesertim causam
significare velimus, ut ἐκτύπησα cou! μὲ τὸ ῥᾳθδὶ baculo illum
percussi, τὸν εἶδα μὲ w2)ó par (P. 144) oculo illum vidi

5 benigno, ἐσκότωσε τὸν ἐχθούν του μὲ τὸ σπαθὶ hostem suum gladio
interemit; νικᾶ Sous μὲ την φωνήν του sua voce reliquos superat;
διὰ τῆν δειλιὰν, Vel γιὰ τὸν φόξον ἔχασε v. ἅρματά τον PTŒ pavore
perdidit arma.

Tempus item, et mensura tam loci, quam ponderis sim-

10 pliciter accusandi casu efferuntur, ut τὴν ἡμέραν xal τὴν νύκτα
δὲν χάωνει ἄλλο παρὰ νὰ dudar, die, ac nocte nil aléud facit
quam legere, ἡ Ῥώμῃ εἶνχι parca ἀπὸ τὴν Φράντζαν ἐκατὸ λέγαις
Roma distat à Gallia centum leucis, βαρεῖ τριάντα λίτραις est
ponderis triginta librarum.

5 Jamablativum absolutum, pro quo Græci literales utuntur
genitivo, nostri Græco-vulgares penitus ignorantes, nec
genitivum usurpant, nec alium casum, sed vel ipso nudo no-
minativo utuntur, ut υισεύοντας ἐγὼ ἀπὸ τὴν εκλησίαν ἔπεσεν ñ
στέγη τοῦ σπιτιοῦ σου (liscedente me ab Ecclesia cecidit tectum

2 fie domus, vel loquutionem resolvunt per ἔταν vel σαν, po-
nentes verbum in im(P. 145)perfecto, ut ὅταν vel aav ἐμίσευα
ἀπὸ τὴν ἐκκλησιὰν ἔπεσεν, etc. cum discederem ab Ecclesia ceci-
dit, etc.

De Constructione Verbi Activi.

2; Nonnimis laborandum erit in tradendis regulis verborum
activorum. Omniasiquidem verba activæ significationis postu-
lant ante se nominativum agentem, et post se accusativum,
vel genitivum patientem. Genitivum quidem utuntur hujus-
modi Græciæ regiones Peloponesus, Creta, Chius, Zacynthus,

30 et omnes penitus Græciæ insule. Accusativo vero gaudent
Attica, Thessalia, Macedonia, Thracia, et omnes prorsus
Continentis provincie, atque incola. Quum igitur verseris in
Insulis, utere post verbum genitivo, accusativo vero quum
fueris in Continente.

33 — Adverte tamen, quanvis iis? qui in Insulis sunt post verbum
activum (P. 146) genitivum, quem person: vocant, admit-
tant (res enim apud omnes, ac semper ubique ponitur in

1. Il faut évidemment lire τόν.
2. Leçon de l'original pour zi. 'l'oute cette phrase est d'une construc-
tion pénible et confuse. Postverba doit être lu en deux mots.

GRAMMATICA 63

accusativo, ut axoo» τὰ λόγια σου, non τῶν λόγιων Gov,.QUdio
tua verba) id verum esse precipue, quum postverba se-
quuntur pronomina illa primitiva μοῦ, σοῦ, τοῦ, et tantum in
numero singulari, ut δὲν μοῦ a«os: non me audit; nam in plu-
rali dicunt cum accusativo, δὲν uz; εἶπε τίποτες, niil nobis s
dixit, licet in singulari dicerent, δέν uoo eine τίποτες!. Quod si
alia subsequantur pronomina, vel nomina, modo genitivum
ponunt, modo accusativum, ut ακούω τὸν llézpoy non τοῦ
Πέτρου audio Petrum, et ui τοῦ Μάρκου, et non τὸν Maoxov,
nisi dicas μὲ τὸν Μάρχον, alloquor Marcum, vel loquor cum
Marco.

Quando autem statuendus sit post verbum activum geni-
tivus, vel accusativus optima regula est, si animadvertamus
ad linguam Gallicam, vel Italicam. nam si post verbum acti-
vum ponatur particula à, tunc sem(P. 14í)per in Græco 15
vulgari reponi debet post verbum genitivus, ut /'ay dit à
Francois, ἐγὼ εἶπα τοῦ Φραγκίσκου, non τὸν Φραγκίσχον. Si vero
talis particula non ponatur, utendum tunc erit accusativo,
vel genitivo juxta distinctionem Græciæ locorum superius
insinuatam, ut je vous ay fait la grace, ego vobis gratiam 20
feci, secundum Insularum habitatores dices, ἐγὼ σοῦ τήν ἕκαμα
τήν χάοιν, et secundum Continentis incolas, ἐγὼ σὲ τήν ἔχαμα
τὴν yXow, qua loquutio correspondet huic Italice, la gratia
ve l'ho fatta.

Prætereà sciendum, verba, quæ apud Latinos, vel Grecos 25
literales exigunt post accusativum rei dativum persons,
apud Grecos vulgares usurpare pro dativo persons, vel
genitivum ut loquuntur Insularum cultores, vel accusa-
tivum ut Continentis incolæ, exempli causa, ego dedi tibi
librum dices, vel éyà σοὺ τὸ ἔδωχα τὸ βιθλίον, (P. 148) velso
ἐγὼ σὲ τὸ ἔδωχα τὸ βιθλίον.

Rursus verba, quie duos sibi accusativos adsciscunt apud
Latinos, et ἕλληνας, apud vulgares Graecos, vel ambos retinent,
ut loquitur omnis Continens, aut mutant accusativum per-
sonæ in genitivum, ut phrasis est omnium Insularum, verbi 35
gratia, ego te doceo grammaticam, dicetur ἐγὼ σὲ, vel σοῦ
μαθαίνω τὴν γραμματικήν.

Jdem fit aliquando, si verba apud Latinos regant ablativum
cum praepositione a vel ab, et accusativum, ut aufero à te
vestem, ἐγὼ σὲ, vel σοῦ πέονω τὸ ῥοῦγον. dixi aliquando, quia ut w

1. Voyez au commentaire pour l'établissement du texte.

64 PORTII

plurimüm pro ablativo ponitur accusativus cum præpositione
aro, ut «accepi à Petro tuas literas, ἐγὼ ἔλαξα ταῖς γραγαῖς σου
ani τὸν Πέτρον, il habeo à te, € χω το ar ἐσένχ, et alia.
Idem etiam præstari debet , Si verbum apud Latinos accusa-
; tivum regat et genitivum, vel ablativum sine ulla præpo-
sitione, ut empleo ollam denariorum, γελίζω τὸ :ζουκάλι amo
τορνέσια, et (D. 149) émpleo vas aquá, γεμίζω τὸ αγγεῖον ἀπὸ
woo. in quibus tainen sape sæpius reticetur aro, dicendo sim-
pliciter τορνέσια et νερὸ.

10 De Constructione Verbi passivi, neutri, ac Deponentis.

Quemadmodum activae vocis verbum exigit ante se nomi-
nativum agentem, et post se accusativum patientem, ita é
contra passivæ vocis verbum postulat ante se nominativum
patientem, post se vero accusativum agentem uná cum

i5 preepositione απὸ, ut τὸ &uzzt τραθιζεται ἀπὸ τὰ dÀojx CUTTUS
trahitur ab equis. Semper igitur in passivis casus personæ
verbi activi, quum videlicet duplicem requirit casum post se,
vertendus est in nominativum, manente altero immutato,
Ut εγὼ σὲ uaÜziw τὴν yrauuarwry, passive redditur, ἐσν µαθαίνεσαι

20m ἑμένχ τὴν γηαμματικὴν, tu doceris à me grammaticam, etc.
ut apud Latinos.

(P. 150) Ex verbis neutris, vel Deponentibus, quaedam
absolute ponuntur sine ullo casu, ut Er vivo, πορπατῶ am-
bulo, στέκοµαι S00, οιμούμαι dormio : quidam vero requi-

2; runt post se aliquem casum, ut ἀρέσκει µου placet mihi, τὶ
φαὐεταίσας, quid. vobis videtur, et alia, quie genitivum, aut
accusativum postulant pro diversitate pr&sentis Grecis re-
gionum, si eosdem casus, vel alios requirant Latinorum verba
vel neutra, vel deponentia ; et tunc Constructio erit eadem

30 quam jam recensuimus in verbis activis.

De Verbis εἶμαι, φαίνοµαι, et aliis, tum de Verbo Impersonali,
de Modis, Gerundiis, ac quibusdam loquutionibus.

Verbum εἶμαι sum duos habet nominativos ante, et post se,

ut ó Αοιστοτέλης ἅτονε μεγαλος φιλόσοφος, Aristoteles erat magnus
35 Philosophus. eodem modo construitur verbum φαίνομαι t i-
deor, λέγουαι dicor, «oxzopzt vocor, λογοῦμαι nun(P.151)cu-
por, et similia, quæ preeter illos duos nominativos admittunt
etium genitivum, vel accusativum juxta supradictam loco-

GRAMMATICA 60

rum Græciæ distinctionem, sicut Latina dativum, ut αὐτὸς
pod εἶναι, Vel φαίνεταί µου καλοπίγερος ἄνλρωπος ipse mihi est,
vel videtur vir idoneus. Vel etiam accusativum cum præ-
positione aro, si Latina regant ablativum cum praepositione
à vel ab, ut justus ab omnibus vocatur, vel reputatur
beatus, ὁ δίκαιος χράξεται͵ Y, κρατειέται µακάριος am’ 02095.

Verbum impersonale duplicis est speciei activae nimirum
et passivæ. Utrunque impersonalis verbi genus, vel ponitur
absolute sine ullo casu, ut βρέχει pluit, λέγουνε fertur ; vel cum
aliquo casu ut apud Latinos, verbi gratia, pertinet ad me,
ἐγγίζει µου, non licet vobis, δὲν σᾶς πρέπει, mon curatur de
anima, δὲν ἐννοιάζεται διὰ τὴν ψυχήν. Ubi adverte verba imper-
sonalia utpluri(P. 152)mum sumi à tertia persona plurali prze-
sentis indicativi activi, ut pro scribitur dicunt γράφουνε scri-
bunt, pro vivitur, ζοῦνε vivunt, et alia. Dixi ut plurimüm
quia reperitur interdum, et quidem raro aliquod impersonale
desumptum à tertia persona plurali presentis indicativi
passivi, ut κοιμοῦνται dormitur.

Modorum usus pervius est unicuique ut apud Latinos. In
usum tamen hi precipue veniunt indicativus, imperativus, 20
et subjunctivus, qui vicem gerit infinitivi, et exprimitur per
particulam νὰ, ut Θέλω νὰ τὸ «auo volo illud facere : cui
interdum praeponitur articulus τὸ, et ponitur loco nominis,
ut τὸ vx χάμεις pro τὸ κάνωμα σου tuum factum. Similem loquu-
tionem habent Græci literales, ut τὸ ποιεῖν pro ποίηυα, et Itali, 25
il fare, pro il fatto. Hujusmodi modus semper ponitur post
aliud verbum, sicut infinitivus apud Latinos; vel alias resol-
vitur per ἔτι vel πῶς, (P. 153) ut scio te fecisse hoc, vulgo
possumus dicere, ἠξεύρω πῶς, vel ὅτι τὸ ἔκαμες, quod ἔτι et πῶς
videtur correspondere Italico che vel Gallico que. Ponitur 3o
etiam zat pro ὅτι, ut λογιαζω vat τὸ ἔμαθες, pro ὅτι τὸ ἔμαθες, puto
te illud didicisse. Jam quaenam particula, vel Conjunctio
unicuique modorum tribuatur, et quomodo inter se discre-
pent, vide supra in Conjugationibus barytonorum.

Gerundiis caret utraque Greca lingua, fruitur vero Latina. 3;
Ea autem sic in vernaculam Graecorum dialectum vertenda
censemus. Gerundia in do, resolvuntur in participia, ut
amando αγαπῶντας, dicendo λέγοντας, etc. Gerundia in dum
exprimuntur aliquando per dix νὰ, si illa praecedat praepositio
ad, ut ad habendum διὰ νὰ ëyr : aliquando per oz, vel 4o
zyxuzgx onov, Si præcedat praepositio inter, ut inter am-
bulandum, σὰν ἐπορπάτουνα, id est dum ambularem : inter

)

MEYER. GRAMM. GRECQUE. $

60 PORTII

dicendum ἀνχμεσα ὁποῦ ἐμῶμε cum loqueretur, et similia.
et ali(P. 154)quando per πρέπει, si à Latinis efferantur abso-
lute sine ulla praepositione, ut faciendum mihi est, πρέπει
νὰ άνω, tObis agendum, πρέπει vx Ἰάμετε, etc. Hic modus
5 loquendi non aberrat à modo loquendi Italorum, vel Gal-
lorum, dum dicunt, mi bisogna fare, il me faut Jaire,
cum hoc tamen discrimine, quod in dictis linguis verbum
consequens est infinitivi modi, et nunquam mutatur, at
in Graeca vulgari verbum quod subsequitur πρέπει est sub-

10 junctivi modo, variatürque ac construitur cum personis,
quie comitantur gerundia in dum, ita ut si persona sit singu-
laris, et prima, verbum etiam erit primæ persone numeri
singularis, et sic de reliquis. Tandem gerundia in di, sim-
pliciter efferuntur per vx cum subjunctivo, ut lempus est

i5 und, 22160; εἶναι yx naue! sciendi sum cupidus, επιθναῶ va
µεθω, etc.

Veniamus jam ad peculiares, quasdam loquutiones. Quum
Latine dici(P. 155)mus, quod tibi scripserim, vernaculo
Graecorum sermone sic efferemus, διὰ τί σοῦ £yoxlx, vel ὃτι σοῦ

ο0 ἔγραγα, Vel τὸ vx σοὺ Eyux pz, Vel ἔστοντας καὶ νὰ σοῦ ἔγραφα, prior
et secundus loquendi modus conformior Latinæ loquutioni
videtur.

De nonnullis adverbiis, ac particulis, quæ vel nominibus,
vel Verbis præjfiguntur.

a; Uttotum communis Grece linguæ syntaxeos absolvamus
tractatum, brevibus precurremus nonnullas voces, quarum
notitia non parum juvatur is, qui aditum sibi fieri vult ad
hujusmodi linguæ Græcæ svntaxim. Dicamus ergo prius de
Xunoes inam, quod adverbium est optandi, ponitürque

s) unà cum νὰ, et constituit in verbis peculiarem modum, qui
dicitur optativus, reperitur cum perfecto, et imperfecto, ut
ἄμποτες νὰ τὸν ἔκραξες, utinam. illum. vocasses, ἄμποτες νὰ τὸν
ἔθλεπα, utinam illum viderem.

(P. 156) ‘Av, vel à fit à Græcoliterali sw, sé, ac pariter regit

3; subjunctivum, tempus amat id, quod nos in verbis barytonis
diximus habere indifferentem quandam, ac indeterminatam
significationem, ut ἂν σὲ πιέσω δὲ te capiam, non & σὲ πιάνω : ἂν
σὲ εὑρήσω δὲ Le. reperiaan, non ἂν σὲ εὑρίσκω. Conjungitur præ-

1. Certainement pour πάμενε] voyez page 159 de l'original, plus loin
p. 68, 1. 7 sqq.

GRAMMATICA 67

terea cum omnibus preeteritis, ut xv &xux δὲ feci, ἂν ἔγραφε, δὲ
scribebat, ἂν θέλει 2ώσει δὲ dabit, et reliqua.

Aro, quanvis praepositio significans a vel ab, in compo-
sitione tamen alicujus verbi, vel nominis non semper
eandem retinet significationem; nam interdum denotat per-
fectionem, ut arocs)swm perficio, τελειώνω quippe simplex
füure tantum significat, sed cum aro perfecte finire, utque
Latini dicunt, rem reddere omnibus numeris absolutam.
interdum vero finem quodammodo præ se ferre videtur, ut
αγοτοώγω finem. comedendi facio, unde adverbia αποφαγχ
post pran(P. 151)dium, et απόθειπνα post canam. ct tandem
penitus, seu de, ut anses penitus amputo, et ἀποχεφαλίδω
decollo, et alia.

*A; adverbium hortandi, si ponatur cum imperfecto efficit
modum optandi, ut a: ἔθλεπα utinam viderem; caeterum ας
nota est imperativi, seu potius subjunctivi, ut 2; κάμη faciat.
Videtur autem derivari à Græcoliterali ἄφες, unde per synco-
pen z:. quare quum dicimus 2; 1% idem valet ac sine ne, ut
videam, qui quidem loquendi modus frequens est in sacris
paginis, praecipue in Evangelio, ds: ἴδωμεν, εἰ ἔργεται Ηλίας
σώσων αὐτὸν, quem imitati Græci- -vulgares dicunt, a; ἰδοῦμεν ἂν
ἔρχεται ὁ Has διὰ νὰ τὸν ἐλευβερώσῃ.

Adverte tamen hujusmodi ἄς, non poni in secunda persona
imperativi, sed tantum in prima, et tertia. Quia videlicet,
aptior imperandi persona videtur secunda, non prima, et
tertia, unde et Itali quum magnates alloquuntur solent ob-
sequii, et revereniP. 15K)tiæ causa uti tertia persona, ne
loquentes secundá persona, videantur aliquomodo illis impe-
rare. Est igitur a4; subjunctivi potius nota, quam imperativi.

A&, vel 3. deductum fortasse fuit ab se ablata diph-
thongo ου. Dicitur autem 05», quum ponitur ante vocales et
" diphthongos, imo οἱ ante aliquas consonantes, videlicet ante
B, 7; ὃ, 0, 4.0, 7,9, y : d vero ante reliquas consonantes. Regit
indicativum tantum, quia in reliquis modis non utimur οὲν,
sed uz», vel uz, ut uz» κάµης ne facias.

Να aliquando est adverbium demonstrandi, et regit geni-
tivum si praecedat pronomina primitiva numeri singularis,
ut νά σου ecce tibi, accusativum vero si sint numeri pluralis,
et ante alia nomina, ut vx σας ecce vobis, νὰ τὸν Mézos» ecce
Petrum. Aliquando est conjunctio causalis, ab ἵνα deducta,
unde ut illa subjunctivum expostulat, qui, ut diximus, vicem
etiam gerit (P. 159) infinitivi. Atque hinc fit, ut aliqui dicant

68 PORTII GRAMMATICA

conjunctionem vz signum esse, ac notam infinitivi. Verum
quo firmo, stabilíque nitantur fundamento non video. Inter-
dum denique νὰ solet esse particula repletiva, et ornatus
causa maxime apud Chios, qui dicunt ἐκεινὰ pro exi, τουτονὰ

5 pro τοῦτον, quam etiam replicantes satis molliter sonant &xewavz,
et τουτονανα.

Νε item particula est quæ nihil significat, et tantum ad or-
natum ponitur orationis, idque duntaxat à Chiis, non in qui-
buslibet nominibus, sed tantum in articulis et pronominibus

ιο masculinis et foemininis, ubi reperiatur finalis litera v, ac in
prima, secunda, et tertia persona verborum numeri pluralis,
ut pro εἴλατιν, εἴδατηνε Dro τοῦτον, τούτονε, DTO τούτων, τουτωνῶνε,
pro γράφοµεν, γράγομενε, pro λέγετε, λέγετενε, et sic de reliquis.

Ωσάν demum vel ox, aut ez, idem significat quod Latine

i5 CUm, vel post(P. 160)quam, ac postulat subjunctivum, ut
σὰν yox|yn; cum scripseris, σὰν ἔλθω postquam venero, et
similia.

Interjectio ὄχου, veloiusvx hei mihi regit accusativum, ut
ὀϊμένα τὸν xaxouooy heu me infelicem. At ὦ modo requirit

so nominativum, vel vocativum, ut ὦ πεγχλη duoruyix Ó magnam
calamitatem, ὦ καλὲ ἄνβρωπε Ó bone vir, modo vero geniti-
vum, et tunc vim habet admirationis, ut à τοῦ θαύματος Ó rem
admirandam, idest Papæ.

Atque haec de Syntaxi linguæ Græcæ communis, metho-

ο” dicáque ejusdem institutione, majore qua potui dilucidäque
brevitate, ac studio ad Dei omnipotentis gloriam, Fidei Catho-
licae propagationem, Proximorum utilitatem, nec non ad
φιλογλώσσων περιεργείαν.

Villa Speranza

Welcome to Villa Speranza.

Search This Blog

Translate

Monday, June 3, 2024

Grice e Porzio

No comments:

Post a Comment

Villa Speranza

Followers

Blog Archive

About Me

Villa Speranza

Subscribe To

Welcome to Villa Speranza.

Search This Blog

Translate

Monday, June 3, 2024

Grice e Porzio

No comments:

Post a Comment

Villa Speranza

Followers

Blog Archive

About Me